Ένα ρομαντικό πρωτοβρόχι

Ομολογώ περίμενα κάπως πιο ρομαντικό το “φθινοπωρινό πρωτοβρόχι”! Ποτάμια οι δρόμοι, θα τους ζήλεψαν σίγουρα οι εκπρόσωποι του “Ποταμιού” (κρίνοντας από τα χθεσινά τους ποσοστά). Κόσμος απορημένος να γυρνά, κάποιοι δίχως ομπρέλα, όλοι με την ίδια σκέψη: “τι στο διάολο, μέχρι χθες βράδυ σκάγαμε στη ζέστη!”. Περπατούσα έξω και ανάσαινα μ' ευχαρίστηση τη βροχινή ατμόσφαιρα. Τι όμορφη αίσθηση, σκεφτόμουν – μέχρι που ο άνεμος έπαιρνε πέρα την ομπρέλα και λουζόμουν με μια γερή δόση βροχής.

Το λεωφορείο κατέφτασε με αρκετή καθυστέρηση. Αρκετός κόσμος μέσα, νέοι, γέροι, σαν λαθρεπιβάτες στη βάρκα που αμόλησε ο ήλιος στη φουρτούνα. Κάποιες ηλικιωμένες είχαν ανέβει τυλιγμένες με σακούλες “Σκλαβενίτης”. Έτοιμες για το σπιτικό τραπέζι. Δεν είχε περάσει ούτε ένα λεπτό, όταν το λεωφορείο σταμάτησε καταμεσής του δρόμου – κι ενώ πίσω τα αμάξια κόρναραν. Κάποιος είχε παρκάρει το αυτοκίνητό του ακριβώς στη μέση, με τα φώτα αναμμένα, και ήταν αδύνατο να προχωρήσουμε. Έξω δέσποζε το σουπερμάρκετ – προφανώς ο άγνωστός μας φίλος είχε τη φαεινή ιδέα να “πεταχτεί στα γρήγορα να αγοράσει κάτι” - πέντε λεπτάκια μωρέ. Τι είναι πέντε λεπτάκια για να αγοράσω λίγα μακαρόνια μπροστά στην αιωνιότητα – ας περιμένουν και αυτοί οι ανυπόμονοι οδηγοί – ας απολαύσουν τη βροχή, το σφύριγμα του ανέμου.

Το λεωφορείο είχε σκαλώσει· ο άγνωστος επιβάτης δεν έδινε κανένα σήμα ζωής. Ως συνήθως οι μεσήλικες επιβάτισσες άρχισαν τα αποδοκιμαστικά “τσκ τσκ”. Τότε ακούσαμε κάποιον να λέει “να' τος, έρχεται”! Κοιτάξαμε όλοι στο παράθυρο. Ένας χοντρός τύπος, δίχως ομπρέλα, ερχόταν βιαστικός πλατσουρίζοντας στη βροχή, το βάδισμά του άχαρο, ατσούμπαλο. “Αυτός είναι”, είπαν κάποιοι επιβάτες, βέβαιοι πως η εμφάνισή του ανταποκρινόταν στην ανεύθυνη πράξη να αφήσεις το αμάξι σου καταμεσής του δρόμου. Ένας λεπτοκαμωμένος γέρος με κασκέτο χτύπησε με νόημα το παράθυρο και του έκανε εμφατικά τη χειρονομία της Μαλακίας. Οι επιβάτες σκάσαμε στα γέλια. Τότε ο χοντρός προσπέρασε το επίμαχο όχημα και σκαρφάλωσε σ' ένα φορτηγό που βρισκόταν στην αριστερή πλευρά του δρόμου. “Λάθος άνθρωπο κατηγορήσαμε!”, είπε μια γυναίκα. “Όχι, όχι, φταίει κι αυτός”, είπε μια άλλη. “Φταίει και ο ένας και ο άλλος – και οι δύο έκλειναν το δρόμο”, επανέλαβε με έμφαση, η φωνή της αυστηρή, Φωνή της Κρίσης, σαν δασκάλα που σε αποπαίρνει γιατί ανακάλυψε το σκονάκι κάτω απ' το τραπέζι.

Το λεωφορείο ακόμα να πάρει μπρος. Οι επιβάτες άρχισαν να αναπτύσσουν τις γνωστές δημόσιες σχέσεις που πάντα ξεφυτρώνουν σε τέτοιες περιστάσεις. “Μα αν είναι δυνατόν”. “Τι πράγματα είναι αυτά”. Κάπου αναφέρθηκε ο Τσίπρας, μπας και άλλαζε κάτι με αυτόν. Ένας κύριος πετάχτηκε τότε “δεν είναι ο Τσίπρας, δεν είναι κανένας απ' αυτούς. Εμείς είμαστε! Εμείς! Αν εμείς δεν μάθουμε αλλιώς, αν δεν αποκτήσουμε τρόπους, τίποτα δεν θ' αλλάξει!”, είπε.

Και γω σιωπηλά συμφώνησα μαζί του. Καλά τα είπες φίλε μου, σκέφτηκα.

Τελικά βγήκε απ' το σουπερμάρκετ ένας γέρος και πλησίασε στο αμάξι. “Να, αυτός είναι”, έκαναν οι επιβάτες, τρώγοντάς τον με τα μάτια τους. “Τελικά γέρος ήταν”. “Ρε τους παλιόγερους”, είπαν κάποιοι – ηλικιωμένοι κι αυτοί. Ο γεράκος με το κασκέτο δεν έχασε την ευκαιρία. Σηκώθηκε όρθιος, χτύπησε το παράθυρο για να τραβήξει την προσοχή του οδηγού και επανέλαβε, με περίσσια θέρμη, τη χειρoνομία της Μαλακίας, συνοδεύοντάς τη με λόγια όπως “και με τα δύο χέρια!” και με μια απολαυστική, γεμάτη Μούντζα. Ο άλλος γέρος έξω του ανταπέδωσε τη μούντζα. “Να!”. “Εσύ να!”. Και εμείς να έχουμε πλαντάξει στο γέλιο, το λεωφορείο να σείεται απ' το γέλιο και τη βροχή.

Μ' αυτά και μ' αυτά ξεκίνησε πάλι· μιας κοπέλας η ομπρέλα σκάλωσε στην πόρτα και μάταια προσπαθούσε μετά να την ισιώσει. Μια άλλη που στεκόταν όρθια δίπλα μου έχασε την ισορροπία της και έπεσε πάνω μου. “Αχ, συγγνώμη!”, μου λέει κοκκινίζοντας (κάτι που σπάνια βλέπω σε κοπέλες). Καθόλου άσχημη, σκέφτηκα. Τελικά αυτή η μέρα είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα. “Σήμερα τίποτα δεν μου κάνει εντύπωση”, της είπα χαμογελαστός.

Κάποια στιγμή έφτασα στον προορισμό μου. Χρειαζόσουν σχεδία για να διασχίσεις τους δρόμους, ενώ αρκετά από τ' αμάξια, ως συνήθως, έτρεχαν αδιαφορώντας απολύτως για τους πεζούς. Μάταια αποπειράθηκα να περάσω ένα δρόμο στις μύτες των ποδιών μου – σύντομα έμελλε να νιώσω την ευχάριστη αίσθηση των καταβρεγμένων παπουτσιών. Κι όμως, το απολάμβανα, για κάποιο λόγο. “Όλα είναι θέμα οπτικής γωνίας τελικά”, σκεφτόμουν, ενώ βάδιζα ανάλαφρα. Και πάνω που έκανα αυτή την ικανοποιητική σκέψη παραλίγο να φάω μια γλίστρα και να πέσω όλος χάμω.

Ώσπου κάποια στιγμή έφτασα, η γούνα μου βρεγμένη, η σκέψη μου ν' αρμενίζει σαν καράβι σε βροχερή ακτή – και είπα να γράψω αυτό το αυθόρμητο κείμενο.

Μέχρι χθες αναρωτιόμασταν πότε θα λήξει αυτή η ζέστη. Και σήμερα κάποιοι μουτζώνουμε ο ένας τον άλλον στη βροχή, ενώ άλλοι γελάμε. Α – και ενδιάμεσα είχαμε εκλογές. Μια ομορφιά – και δεν μιλώ καθόλου ειρωνικά.

Καλή βδομάδα!

Το Μανάβικο των Σχέσεων

Οι άνθρωποι και οι μεταξύ μας σχέσεις θυμίζουν συχνά τον πάγκο του μανάβη.

Κάποιες σχέσεις μοιάζουν με πορτοκάλια. Χρειάζεται να τις στύψεις κυριολεκτικά για να τους βγάλεις το ζουμί. Να περάσουν από δοκιμασίες για να αποκομίσεις κάποιο όφελος.

Άλλες σου φέρνουν δάκρυα, σα κρεμμύδια. Μα για κάποιο λόγο τις γουστάρεις. Τις έχεις συνηθίσει και όταν απουσιάζουν τα βρίσκεις όλα άνοστα.

Υπάρχουν παρουσίες καυτερές σα πιπεριές – μα εξίσου διακοσμητικές, όσο αφορά την ουσία που παρέχουν.

Άλλες πάλι μοιάζουν με κεράσια. Κατακόκκινες, ζουμερές, τσαχπίνες, όμορφες, λαχταριστές. Μα δες πόσο γρήγορα τελειώνουν! Και αυτό το κουκούτσι μες στη μέση, το κουκούτσι που δε το βλέπεις αρχικά, πρόσεξε μη τυχόν σου κάτσει στο λαιμό!

Ορισμένες καταναλώνονται γρήγορα και αχόρταγα, σα τα σταφύλια. Χρειάζεται πολλές από δαύτες για να νοιώσεις πως έχεις πια γεμίσει. Μα αντί να γυρέψεις κάτι διαφορετικό, κάτι ουσιώδες, προσπαθείς ακόμα να καλύψεις τη πείνα σου τρώγοντας σταφύλια, το ένα μετά το άλλο.

Άλλοι επιλέγουν την ασφαλή οδό, τρώγοντας μήλα. Υγιεινά, αξιοπρεπή μήλα, ικανά να σε ικανοποιήσουν όσο χρειάζεται, χωρίς να ζούνε περιπέτειες. Μα πόσα μήλα πια να φας και να μη νιώσεις πως βαριέσαι; Μήλο, χρήσιμο, μα πεζό και βαρετό.

Κάποιες σχέσεις είναι σαν καρπούζια. Δροσερές και γευστικές σα καλοκαιρινή εξόρμηση, μα πρέπει πάντα να προσέχεις! Τα κουκούτσια είναι παντού. Υψηλός δείκτης απόλαυσης, μα σε δόσεις και με διακοπές, κάθε τρεις και λίγο, για να φτύσεις το κουκούτσι. Έρωτας για τους θνητούς. Οι θεοί τρώνε καρπούζια χωρίς κουκούτσια.

Το πεπόνι είναι ένα αγαπημένο φρούτο και οι άνθρωποι-πεπόνια συμπαθείς και ελκυστικοί! Μα για κάποιο λόγο παρασύρεσαι και μπορεί να βαρυστομαχιάσεις από την πληθωρική τους παρουσία.

Εκείνοι που ψάχνονται θα προτιμήσουν τις πατάτες – εκείνοι που γνωρίζουν πως το εσωτερικό μετράει. Όμως χρειάζονται τον χρόνο τους, το καθάρισμα και το μαγείρεμα τους, για να προσφέρουν όλες τις δυνατότητες που έχουν κρυμμένες. Και πολλής κόσμος δεν έχει την υπομονή, ούτε τη διάθεση να ψάξει σε βάθη σαν αυτά.

Τα καλαμπόκια είναι θαυμάσια, μα θέλουν ψήσιμο και αυτό στη σωστή θερμοκρασία! Ωραία μα ιδιότροπα και δύσκολα. Αν όμως βρεις τελικά το κουμπί τους, τότε σίγουρα θα το απολαύσεις.

Κάποιοι θα σου πουν για μπρόκολα ή κουνουπίδια, τραβώντας το ακόμα παραπέρα. Είναι οι αδικημένοι της φύσης, εκείνοι που μπορούν να παρέχουν τόσα θετικά, μα κανένας δε τους προτιμά. Πόσο πια να δώσεις έμφαση στα εσωτερικά χαρίσματα;

Τα μαρούλια είναι ωραία, μα ταλαίπωρα. Πλύσιμο, καθάρισμα, θέλουν το κυνήγι και το ζόρι τους – ενδεχομένως να έχουν μάλιστα και χαμηλή ιδέα για τον εαυτό τους. Μα η καρδιά τους είναι υπέροχη!

Προσοχή με τα καρότα! Θέλουν να χώνονται παντού, χωρίς διακρίσεις, χωρίς γούστο! Όσο αφορά τα αγγούρια;… Καλύτερα να το προσπεράσουμε αυτό! Σχέσεις-αγγούρια φέρνουν μόνο πόνο, καλύτερα λοιπόν να τελειώνουν μια ώρα αρχύτερα – εκτός αν είστε βιτσιόζος.

Τα σκόρδα δεν ενδείκνυνται για υψηλές δόσεις. Λίγο μόνο και από μακριά, ίσα να νοστιμίσει η κατάσταση! Ιδανικό για κρυφές σχέσεις και κέρατα.

Οι μπανάνες είναι υπέροχες και ορεξάτες. Και αν φαίνονται δύσκολες, μια απόπειρα αρκεί για να διαπιστώσεις πως… ξεφλουδίζουν εύκολα, πολύ εύκολα. Ίσως υπερβολικά εύκολα για τα γούστα κάποιων.

Κάποιοι πάλι είναι περισσότερο εκλεκτικοί και δύσκολοι στα γούστα τους. Αναζητούν μα σπάνια βρίσκουν. Γυρεύουν μάνγκο και γκουάβα, ρόδια και χουρμάδες. Μη βρίσκοντας συχνά αυτό που επιθυμούν, βολεύουν κάπως το εναλλακτικό τους γούστο με ανανάδες.

Τα ροδάκινα, τέλος, είναι βαθιά ερωτικά. Οι φράουλες το ίδιο. Μα αν οι φράουλες είναι ο ερωτισμός της νιότης, γευστικός και σύντομος, τα ροδάκινα είναι ο ερωτισμός μιας ωριμότερης ηλικίας – γνωρίζουν περισσότερα.

Ναι. Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι σωστό μανάβικο. Άστα να πάνε. Δε παραγγέλνουμε δυο πίτες γύρο καλύτερα;

Σε αυτές τις Εκλογές, Ψηφίζουμε ΟΛΟΙ το Φονικό Κουνέλι!

Αγαπητό αναγνωστικό μου κοινό. Λαέ της Ελλάδος. Μία νέα εποχή έρχεται για όλους μας. Μια εποχή με σημαία την ελπίδα. Τη χαρά. Το όνειρο.

Αποφάσισα να θέσω υποψηφιότητα για τις επερχόμενες εκλογές. Καθώς έβλεπα, αριστερά και δεξιά μου, κόσμο και κοσμάκη, γνωστούς και άγνωστους, συγγενείς, φίλους και εχθρούς, να δηλώνουν υποψηφιότητα, σκέφτηκα: Γιατί όχι και γω. Γιατί να μη κατέβει υποψήφιο το Φονικό Κουνέλι, κύριοι;

Το σκέφτηκα αρκετή ώρα. Μετά από πέντε λεπτά πήρα την απόφαση. Μια απόφαση για την οποία θα γράφουν στο μέλλον τα εγχειρίδια της Ιστορίας. Ήρθε η στιγμή να σημάνουν οι καμπάνες!

Λαέ της Ελλάδος. Το Φονικό Κουνέλι δεν υπόσχεται. Πραγματοποιεί! Ήρθε, πια, ο καιρός να ευτυχήσεις!

Ασφαλώς η ενασχόλησή μου με την πολιτική δεν συνιστά κάτι καινούργιο. Έχοντας σπουδάσει στα καλύτερα πανεπιστήμια των ΗΠΑ, ντροπιάζοντας τους καθηγητές με τις εξαιρετικές μου επιδόσεις, διετέλεσα οικονομικός σύμβουλος και γερουσιαστής (αν και νέος στην ηλικία), ενώ εξετέλεσα χρέη προέδρου στις πολιτείες του Μίσιγκαν, του Τένεσσί, του Άρκανσο, του Γουέστ Βιρτζίνια, του Κεντάκυ Φράιντ Τσίκεν και του ΜακΝτόναλντς.

Τον καιρό εκείνο ήμουν με τους Ρεπουμπλικάνους και οι πολιτικές μου πεποιθήσεις εντάσσονταν στον χώρο της φιλελεύθερης παράδοσης. Σταθερότητα. Χαμηλοί φόροι. Περηφάνια για τη σημαία. Ουίσκι. Σκλάβοι. Οι παντοτινές αξίες του Νότου.

Εν συνεχεία, επήλθε μια ριζοσπαστική στροφή. Η επανάσταση στη Ρωσία (είμαι μεγαλύτερος σε ηλικία απ' ότι δείχνω) κατέδειξε στον κόσμο ποιό ήταν το χρώμα του μέλλοντος, και το χρώμα εκείνο ήταν το Κόκκινο. Άφησα πίσω τις φυτείες του Νοτιά, πήρα μαζί μου ένα μπουκάλι μπέρμπον για αναμνηστικό (και μια σκλάβα να με περιποιείται) και αποφάσισα να γίνω κομμουνιστής.

Ήμουν εκεί όταν οι εργάτες κατέκλυζαν τα χειμερινά ανάκτορα. Ήμουν εκεί όταν ο Λένιν και ο Τρότσκι έκαναν τη θριαμβευτική εμφάνισή τους. Ήμουν εκεί όταν οι δείκτες του πλανήτη σήμαναν την ώρα του Προλεταριάτου.

Καθώς περνούσε ο καιρός, με κατέλαβαν άφθονες καλλιτεχνικές ανησυχίες. Η επανάσταση συνέχιζε να με ελκύει, μα ήταν περισσότερο μια επανάσταση μέσω της Έκφρασης, της Τέχνης. Άφησα λοιπόν τη Ρωσία, έσκαψα μια τρύπα και κατέληξα στα πράσινα λιβάδια της Αγγλίας.

Στο διάστημα της παραμονής μου στην Αγγλία γνώρισα τους συντελεστές μιας ταινίας που έλεγαν θα κάνει πάταγο. Μου πρότειναν να συμμετάσχω. Το σκεπτόμουν.

Το αρχικό πόστερ της ταινίας ήταν το ακόλουθο:

To σκέφτηκα καλά και συνειδητοποίησα πως ήμουν διατεθειμένος να συμμετέχω μόνο αν είχα τον ρόλο του πρωταγωνιστή.

Είχαμε πια μπει στη δεκαετία του 60. Τα πολιτικά συνθήματα του παρελθόντος δεν είχαν πια την ίδια πέραση. Η επαφή μου με το Star System με έκανε να συνειδητοποιήσω πως οι καιροί είχαν ανάγκη από νέες μορφές κοινωνικής και πολιτικής έκφρασης. Η μουσική υπήρξε σημαιοφόρος της νέας εποχής και τα είδωλά της ασκούσαν τη μεγαλύτερη επιρροή στους νέους.

Έγινα κι γω μέρος του κινήματος των καιρών και γνώρισα ορισμένα από τα μεγαλύτερά του πρότυπα. Σε ένα μάλιστα εξ' αυτών, επ' ονομαζόμενο "Beatles", πρότεινα να διασχίσουμε έναν δρόμο, σε μια αστική γειτονιά της πόλης. Μας απαθανάτισαν στην ακόλουθη φωτογραφία:

Η πολύπειρή μου γνώση με έφερε κάποια μέρα στην Ελλάδα. Γνώριζα πως ήμουν έτοιμος να φέρω πια την Αλλαγή. Το έτος ήταν 1981, και ένας οικονομολόγος που είχα γνωρίσει στις ΗΠΑ, άντλησε έμπνευση από μένα.

Οικοδομήσαμε μαζί ένα κόμμα, με την επωνυμία "Πανελλήνιο ΦΟνικό Κουνέλι", εν συντομία, ΠΑΦΟΚ. Ο κόσμος μας αγάπησε. Ιδού και η προεκλογική μας αφίσα. Δείτε με πόση πίστη έχει στρέψει πάνω μου το βλέμμα ο οικονομολόγος-πολιτικός. Δείτε με τι περίσσιο θαυμασμό με κοιτάζει, ενώ ατενίζω τους ορίζοντες του μέλλοντος.

Δυστυχώς ο συγκεκριμένος κύριος υπήρξε πολύ λαοπλάνος για τα γούστα μου. Εγκατέλειψα σύντομα το κόμμα και άφησα σ' αυτόν τη διαχείρισή του.

Για πολλά χρόνια μετά περιπλανιόμουν μόνος, έχοντας αφήσει τον στίβο της πολιτικής δράσης για τα καλά ξωπίσω μου.

Ο καιρός ωστόσο πέρασε... Κόσμος ήρθε κι έφυγε... Και κάποια στιγμή, σα κεραυνό, με χτύπησε η επιφοίτηση. "Η χώρα με χρειάζεται!". [ξανά]

Έτσι λοιπόν αποφάσισα να βγω ξανά στον στίβο της πολιτικής. Το όραμα φάνταζε ζωντανό μπροστά στα μάτια μου...

Μαζί μου φέρνω όλη την περασμένη εμπειρία μου, το πλήθος των πολιτικών και δημιουργικών ενασχολήσεών μου, εκείνων που έπλασαν το όραμά μου.

Το όραμα που έχω για εσάς όλους.

Ένα όνειρο. Αυτό φέρνω, σε σένανε, Λαέ. Το όνειρό μου. Το οποίο παρεμπιπτόντως είναι (και πρέπει να είναι) και δικό σου όνειρο. Όλων μας.

Κοιμήσου λοιπόν, αφέσου στη γλυκιά αγκάλη του ύπνου. Δε χρειάζεται να νιώσεις πως σου πιάνουμε τον κώλο - στον ύπνο πάντα είναι καλύτερα. Κοιμήσου και άφησε εμάς να δουλέψουμε για σένα. Με ευθύνη. Με αποφασιστικότητα. Με όραμα το Αύριο.

Σας καλώ όλους και όλες λοιπόν, να ρίξετε την ψήφο σας εκεί που πρέπει. Ήρθε επιτέλους ο καιρός, ο τόπος πια ν' αλλάξει!

Βάλτε τραγούδι, σύρτε τον χορό, έφτασε η ώρα!

Το Φονικό Κουνέλι. Δύναμη Αισιοδοξίας. Δύναμη Ελπίδας.

Ένα κουνέλι. Ένα όραμα. Ένας λαός. Μία ελπίδα. Ένα καρότο.


ΥΓ - Και αν για κάποιο λόγο διαπιστώσεις πως τίποτα δεν άλλαξε μετά, και αν τα πάντα μείνουν ίδια, σκέψου αυτό μονάχα: θα έχεις αναδείξει τουλάχιστον ένα χνουδωτό κουνέλι, στη θέση όλων αυτών των λιγδιάρηδων κοιλαράδων με τις γραβάτες και τα προβλέψιμα χαμόγελα. Κάτι είναι κι αυτό.

Γι' αυτό λοιπόν....

Ο Βάτραχος και η Πριγκίπισσα

Η πριγκίπισσα πλησίασε διστακτικά το βάτραχο. Εκείνος είχε το βλέμμα του καρφωμένο πάνω της. Πόσο όμορφη φάνταζε μπροστά στο αξιοθρήνητο μικρό βατραχάκι! Ήταν ντυμένη σε ένα μεταξένιο φόρεμα και τα μακριά μαλλιά της έρεαν σαν μέλι.

Πλησίασε ακόμα πιο κοντά. Έσκυψε και κοίταξε το βάτραχο. Αναστέναξε. "Και αν είσαι ο πρίγκιπας που πάντα αναζητούσα, εσύ, γλοιώδη βάτραχε; Μήπως ένα μου φιλί σε μεταμόρφωνε, έλυνε τα μάγια; Μήπως μεμιάς γινόσουν ωραίος και ψηλός, ένας γοητευτικός άντρας, με βαθιά πράσινα μάτια και ακαταμάχητο χαμόγελο;"

Ο βάτραχος την κοίταζε ατάραχος. Μια σπίθα τρεμόπαιξε στα μάτια του. Ο λαιμός του φούσκωσε.

Η πριγκίπισσα αναστέναξε και άπλωσε το ντελικάτο, φιλντισένιο χέρι της. "Αχ, που ακούστηκε άνθρωπος να φιλάει ένα μικρό, σιχαμένο βάτραχο! Μια πριγκίπισσα όπως εγώ, η ομορφότερη και συνάμα η πιο εύθραυστη του βασιλείου, να πέφτει τόσο χαμηλά, ορμώμενη από μια μικρή ελπίδα; Ωστόσο... η ελπίδα αυτή πόση δύναμη μου δίνει, πως φτερουγίζει η καρδιά μου!"

Ο βάτραχος είχε καρφωμένο το βλέμμα του απάνω της. Το υγρό του δέρμα γυάλιζε στον ήλιο.

"Τώρα θα κλείσω τα μάτια...", έκανε η πριγκίπισσα. "Θα σβήσω κάθε σκέψη και θα σε φιλήσω, βάτραχε. Πιστεύω, πιστεύω πως το φιλί μου μπορεί να αλλάξει τα πάντα, ω, πως το πιστεύω!"

Ο βάτραχος έκλεισε για μια στιγμή τα μάτια του. Η πριγκίπισσα έσκυψε αργά, διστακτικά. Ευτυχώς που δεν την έβλεπε κανένας, σκέφτηκε. Τι ξεπεσμός, τι ντροπή. Μα η ελπίδα, αχ η ελπίδα!

Τον φίλησε.

Μια λάμψη. Καπνός ξεχύθηκε παντού. Ένα σύννεφο απλώθηκε.

.

.

.

Όταν διαλύθηκαν τα σύννεφα, δύο βάτραχοι έστεκαν στην όχθη. Ο ένας βάτραχος, ο θηλυκός, έμοιαζε ξαφνιασμένος. "Όχι, δεν είναι δυνατόν!", σκέφτηκε πανικόβλητος. Μα ο άλλος βάτραχος την κοίταζε και τα μάτια του έλαμπαν από άγρια χαρά. "Χαχαχα! Τα κατάφερα!", φώναξε. "Η ευχή μου πραγματοποιήθηκε! Τώρα είσαι και συ όπως εγώ!"

ΒΡΕΚΕΚΕΞ.

Το φονικό κουνέλι παρουσιάζει: Περιοδικά των Μοντέρνων Καιρών!

Η διαρκής αναζήτηση, λένε, συνιστά τον δρόμο της σοφίας και της γνώσης, και, ω, πόσες δόσεις σοφίας και γνώσης έχει να μοιραστεί απόψε μαζί σου, αγαπητέ αναγνώστη, το φονικό κουνέλι! Είναι λοιπόν γεγονός. Μετά από περιπλανήσεις εβδομάδων σε αφιλόξενα και παράξενα λημέρια, βρισκόμαστε ξανά πίσω στην Κουνελοφωλιά μας. Πιάνουμε μια αναπαυτική θέση, σερβίρουμε τον εαυτό μας μια δόση απολαυστικό λικέρ με απόσταγμα καρότου (αγαπημένο ρόφημα των κουνελιών) και αφηνόμαστε στη ζεστασιά του γλυκού ημίφωτος του λημεριού, έτοιμοι να θρέψουμε τους καρπούς της γνώσης μας!

Τον καιρό που πέρασε σταθήκαμε μάρτυρες σε αποκλειστικές πληροφορίες και κατακτήσαμε την κορυφή βουνών γεμάτων αποκλειστικότητες. Αυτά που θα δείτε σήμερα εδώ δεν θα τα βρείτε πουθενά αλλού. Τα μοιράζομαι μαζί σας με κίνδυνο της ζωής μου. Χαλάλι, όμως - είστε καλά παιδιά και το αξίζετε. 

Ας μεταβούμε στο ψητό λοιπόν!

Ένας εμπορικός τομέας που έχει βιώσει τις επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης στο πετσί του είναι αναμφισβήτητα εκείνος των περιοδικών. Κατακλυζόμαστε από μια πληθώρα περιοδικών εκδόσεων, για όλα φαινομενικά τα γούστα, τα οποία ωστόσο δε μπορούμε - ή δεν θέλουμε - να αγοράσουμε. Μεταξύ μας, πολλά από αυτά τα περιοδικά δεν αξίζουν και πολλά πράγματα, ενώ όσα αξίζουν, θα χρειαζόντουσαν ομολογουμένως μια γερή δόση ανανέωσης. Οι καιροί τρέχουν και οι εκδόσεις οφείλουν να τους παραβγούν στο τρέξιμο, ειδάλλως θα μείνουν πίσω, ξεπερασμένες και καταϊδρωμένες!

Εμείς, ωστόσο, καταφύγαμε στα πλέον απόκρυφα λημέρια και σταθήκαμε μάρτυρες νέων, επαναστατικών εξελίξεων - στο όνομα της της καλύτερης δυνατής ενημέρωσης του διψασμένου για γνώση κοινού. Σας παρουσιάζω λοιπόν τα εξώφυλλα ορισμένων καινούργιων περιοδικών, τα οποία αναμένεται να βγουν στην κυκλοφορία τον επόμενο καιρό - αν και η ημερομηνία έκδοσης τους παραμένει ανεξιχνίαστη. Το βασικό χαρακτηριστικό γνώρισμα των συγκεκριμένων περιοδικών είναι η τέλεια προσαρμογή τους στους μεταβαλλόμενους ρυθμούς των καιρών μας και στα γούστα του απαιτητικού καταναλωτή. 

Ξεχάστε όσα γνωρίζατε ως τώρα και ετοιμαστείτε να βάλετε καλά το χέρι σας στην τσέπη και να φυλάξετε τα χρήματα που θα δίνατε για εκείνον τον καφέ - τα νέα αυτά περιοδικά είναι βέβαιο πως θα κατακτήσουν μια θέση στην καρδιά σας και στα ράφια του σπιτιού σας...

1 - "Out" Magazine - Ένα περιοδικό που απλά, δεν λέει.

Πρώτο στη λίστα της παρουσίασης μας το μοναδικό αυτό στολίδι! Αρκετά πια με τα περιοδικά που καυχιούνται πως είναι "In" και "Trendy"! Τέρμα στα εξώφυλλα με τα χαμόγελα της Crest! Ποιός ασχολείται πλέον με τις μόδες και τις τάσεις ενός άχρωμου πλήθους που βελάζει σαν τα πρόβατα και μιμούνται ο ένας τον άλλον. Καιρός να εμφανιστεί ένα περιοδικό κατάλληλο για την πλειοψηφία του κόσμου, για τον αληθινό άνθρωπο της διπλανής πόρτας - ένα περιοδικό που θα σας κάνει να αισθάνεστε όχι "εντός" αλλά εκτός των πραγμάτων!

Ιδού, κύριοι, το "Out"! 

Στο τεύχος αυτό ξεχωρίζει το επιβλητικό κεντρικό άρθρο "100 και ένα πράγματα που πρέπει να έχουν κάνει οι φίλοι σας ως τα 40 (για να νιώθετε εντελώς μαλάκας, καθώς δεν θα τα έχετε κάνει εσείς οι ίδιοι)", παρέχονται αποκλειστικές συμβουλές ομορφιάς για ανθρώπους που είναι αδύνατον να τις εφαρμόσουν στον εαυτό τους, προτείνονται τα χειρότερα μέρη για έξοδο (για να βγάλετε φωτογραφίες και να ανακοινώσετε με καμάρι στο facebook πως "πήγατε εκεί") και παίρνουμε μια αποκλειστική συνέντευξη από τον Μάριο. Ποιός είναι ο Μάριος? Τι σημασία έχει.

Out. Ένα περιοδικό για σένα.

2 - "Άγχος" - Το περιοδικό της νέας εποχής.

Ας λέμε τα πράγματα με τ' όνομα τους: To μόνο που κατορθώνουν όλα εκείνα τα ψυχολογικά βιβλία και περιοδικά που κατακλύζουν το εμπόριο είναι να μας κάνουν να νιώθουμε όλο και περισσότερο αβοήθητοι! Δε χρειαζόμαστε άλλα έντυπα που να ισχυρίζονται πως έχουν βρει το μυστικό της καλής ζωής - η ζωή μας είναι αρκετά σαχλή από μόνη της! Αντίθετα, εκείνο που επείγει να υπάρχει είναι ένα περιοδικό που να παρουσιάζει τα πράγματα όπως είναι στην πραγματικότητα! 

Με αυτόν τον τρόπο, αν μη τι άλλο, θα νιώσουμε μια κάποια παρηγοριά, γνωρίζοντας πως δεν είμαστε οι μοναδικοί τρελοί εκεί έξω.

Τι καλύτερο λοιπόν για τους ξέφρενους καιρούς μας, παρά ένα περιοδικό για το υπ' αριθμόν ένα ζήτημα που ταλανίζει όλους τους ανθρώπους: Ιδού λοιπόν, το περιοδικό "Άγχος"!

Το "Άγχος" δεν υπόσχεται να λύσει τα προβλήματα σας - αντίθετα, όντας πιστό στο πνεύμα των καιρών, θα σας επιφορτίσει με καινούργια! Αρκετά με τους φαρισαϊσμούς και τις υποκρισίες, δε χρειαζόμαστε άλλα χαμόγελα παρηγοριάς, ούτε άλλα πατ-πατ στην πλάτη! Άγχος και μόνο άγχος, αυτό μόνο υπάρχει! Καιρός λοιπόν να του δοθεί ένας φόρος τιμής με ένα περιοδικό για πάρτη του και μόνο! Σκοπός του περιοδικού είναι να καταδείξει πως το άγχος είναι καταχωνιασμένο και στην πιο κρυφή γωνιά - βρίσκεται παντού και αν δε το έχουμε συνειδητοποιήσει, είναι επειδή δεν έχουμε αγχωθεί όσο χρειάζεται. Ποτέ δεν είναι αργά όμως. Το "Άγχος" υπόσχεται να αγχώσει και τον πλέον ήρεμο άνθρωπο, επαναφέροντας τον έτσι στην σύγχρονη πραγματικότητα και φανερώνοντας την αληθινή αποστολή του ανθρώπινου είδους: να αγχώνουν συνεχώς, ο ένας τον άλλον, μέχρι το αναπόφευκτο τέλος.

Οι αναγνώστες του "Άγχους" θα εκτιμήσουν αναμφισβήτητα και το περιοδικό που ακολουθεί.

3 - "Μικρόβιο". Ακροβατώντας στο λεπτό, τεντωμένο σκοινί της υγείας.

Επιτέλους! Οι υποχόνδριοι του κόσμου όλου βρήκαν τον μάστορα τους! Το περιοδικό "Μικρόβιο" αναμένεται να γίνει ο πολυτιμότερος τους σύντροφος, ο καλύτερος τους φίλος - ο μόνος που μπορεί να τους καταλάβει πραγματικά. 

Εκείνο που δεν κατόρθωσαν τόσα και τόσα έντυπα υγιεινής ως τις μέρες μας είναι να πουν τα πράγματα με το όνομα τους: H τέλεια υγεία, η τέλεια φυσική κατάρτιση, είναι απλά ανεπιθύμητες. Πως θα κατορθώναμε να πουλήσουμε τις πολύτιμες μας συμβουλές, αν όλοι γύρω μας χαίρουν άκρας υγείας? Όχι, σημασία έχει να μεταδίδεις στους άλλους την αίσθηση πως η υγεία είναι κάτι που βρίσκεται μονίμως πέρα από το χέρι τους, ένα όρος του οποίου η κορυφή βρίσκεται μονίμως πιο ψηλά! Ε λοιπόν, το "Μικρόβιο" υπόσχεται να αποκαλύψει το βουνό της υγείας σε όλο το μεγαλείο του: Ένα κανονικό Έβερεστ, με μια κορυφή την οποία κανείς δεν είναι ικανός να φτάσει!

Να χαίρεσαι, φίλε υποχόνδριε αναγνώστη! Στο "Μικρόβιο" θα βρεις δεκάδες, εκατοντάδες λόγους για να αισθάνεσαι άρρωστος και προβληματικός! Στα περιεχόμενα του συγκεκριμένου τεύχους, εκτός των άλλων, ξεχωρίζει το κεντρικό άρθρο σχετικά με τον "Μύθο της Ακίνδυνης Χειραψίας" (στην πραγματικότητα οι χειραψίες συνιστούν πελώρια εστία μικροβίων, ενώ το κοίταγμα από μόνο του είναι ικανό να αποτελέσει πηγή μολύνσεων), δεσπόζει μια έρευνα με σοκαριστικά αποτελέσματα, σχετικά με την συχνότητα που κάνει ο κόσμος εξετάσεις (είναι συγκλονιστικό, μα η πλειοψηφία του πληθυσμού αποφεύγει να επισκεφτεί τον γιατρό του τουλάχιστον δυο φορές τον μήνα), παρέχονται σε ένθετο οδηγίες για να κάνετε τις δικές σας χειρουργικές επεμβάσεις, ενώ δίνεται δώρο και ένα απολυμαντικό σαπούνι. 

Το "Μικρόβιο". Ένα περιοδικό που θα σε κάνει τέλειο γιατρό του εαυτού σου - και αν δεν το κατορθώσει, θα σε στείλει τουλάχιστον γρηγορότερα στον τάφο.

4 - "Δεν Έχω Μία". Το αληθινό περιοδικό της οικονομικής κρίσης.

Καιρός ήταν! Ένα περιοδικό ευαισθητοποιημένο στις... ανύπαρκτες οικονομικές δυνατότητες των μαστιζόμενων από την κρίση πολιτών! Με άλλα λόγια, ένα περιοδικό που θα ενδιέφερε τους πάντες. Ενδεχομένως το τιμιότερο έντυπο που εμφανίστηκε ποτέ, ερχόμενο στην προνομιακή τιμή των 5 λεπτών! Μια ευκαιρία που, απλά, θα είστε κορόιδα αν χάσετε - εδώ που τα λέμε, έτσι όπως είναι η κατάσταση γύρω μας, θα είναι μάλλον και η μοναδική ευκαιρία που θα σας προκύψει γενικά. 

Το περιοδικό είναι ποικίλης ύλης και απευθύνεται σε πλήθος από γούστα και ανησυχίες. Για τους φίλους των επενδύσεων προτείνονται μέθοδοι ταχείας οικονομικής ανέλιξης - θα χρειαστεί πρώτα βέβαια να καταθέσετε εκείνα τα δεκαπέντε ευρώ σας στην τράπεζα. Για τις ταξιδιάρες ψυχές παρουσιάζεται ένα πλούσιο αφιέρωμα στο μακρινό και εξωτικό όρος της Πεντέλης. Για όσους αναζητούν διαρκώς νέα μέρη για έξοδο προτείνονται τα πιο In παγκάκια της πόλης, ενώ οι φίλοι της υψηλής γαστρονομίας θα εκτιμήσουν τη νέα μηρυκαστική μέθοδο, ικανή να παρέχει δύο γεύματα στη τιμή του ενός!

Τέλος, προτείνονται οι ωραιότερες κορνίζες (προκειμένου να κρεμάσουν σε αυτές τα πτυχία τους οι φοιτητές), ενώ μαζί με το περιοδικό δίνονται δώρο (σε επίλεκτα μόνο καταστήματα) ένα καταπληκτικό πακέτο χαρτομάντιλα, καθώς και πέντε εισιτήρια για το τρένο!

5 - "Χυλόπιτα". Η συνήθεια που έγινε λατρεία.

"Χ", όπως "Χυλόπιτα"! Και όχι ένα μικροκαμωμένο, ξερακιανό "χ" της κακιάς ώρας, μα ένα πελώριο "Χ", μεγαλύτερο και από εκείνο των "X-rated" ταινιών, πλατύτερο από τη μούντζα που δέχεσαι συνεχώς στη μάπα σου, άτυχε φίλε αναγνώστη! Η "Χυλόπιτα" είναι ένα περιοδικό για σένα, που η απόρριψη στον έρωτα έγινε αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής σου! 

Το πλήθος εκείνο των σαχλών έντυπων που υπόσχονται ερωτικές επιτυχίες κατόρθωσε ως σήμερα να σε κάνει να αισθανθείς υποδεέστερος. Το περιοδικό "Χυλόπιτα" όμως είναι φτιαγμένο με μεράκι και ευαισθησία - γνωρίζει πως δεν έχει πλέον νόημα να μιλάμε για ερωτική κατάκτηση και πως οι σωστές εμπειρίες μετρώνται με τον αριθμό και την ποικιλία των απορρίψεων που έχεις βιώσει!

Στο συγκεκριμένο τεύχος ξεχωρίζει μια ιστορική μελέτη του "Σε Βλέπω Φιλικά", ξεκινώντας από τα χρόνια της αρχαίας Αιγύπτου (μια δύσκολη εποχή για αριστοκρατικές καρδιές, καθώς ήταν αδύνατο να κουτουπώσεις την βασίλισσα, εκτός αν ήσουν αδερφός της), συνεχίζοντας στην ρομαντική περίοδο του Μεσαίωνα (οι τροβαδούροι υπήρξαν οι πρώτοι ήρωες της χυλόπιτας, καθώς και οι πρώτοι μαζοχιστές στον χώρο), και φτάνοντας ως τις μέρες μας. Μελετάμε και συγκρίνουμε 100 διαφορετικά είδη χυλόπιτας, καθώς και τις αρμόζουσες αντιδράσεις σε κάθε ένα από αυτά ξεχωριστά, ενώ περιλαμβάνεται και ένα άρθρο από την αντίπερα όχθη: "Βρες το Ιδανικό Ταίρι (για να του ρίξεις τη Χυλόπιτα)". Γιατί, ας λέμε τα πράγματα με το όνομα τους: Διαφορετική ευχαρίστηση παρέχει η χυλόπιτα όταν την ρίχνεις σε διαφορετικά άτομα, και εδώ αποκαλύπτουμε πως κάθε μορφή χυλόπιτας έχει το ιδανικό της ταίρι!

Ποιός ξέρει. Ίσως, κάποτε, μια μέρα, να βρεις και συ το δικό σου.

6 - "Cosmopoutanol". Για την νεαρή γυναίκα που δεν ξέρει τι θέλει, μα ξέρει πως να μη το δείχνει. 

Α, ένα περιοδικό που θα αγαπήσουν παράφορα τα νεαρά μας κορίτσια! Ένα έντυπο που απευθύνεται στο πλήθος των μυαλωμένων, ανήσυχων, ευαισθητοποιημένων, δημιουργικών και ώριμων γυναικών της εποχής μας! Το "Cosmopoutanol" είναι ένα περιοδικό που υπόσχεται να μετατρέψει κάθε μικρό, ανώριμο κορίτσι σε γυναίκα με τα όλα της!

Ξεχάστε τις φλύαρες κουβέντες περί "προσωπικότητας" και "άποψης". Αυτά δε συνιστούν παρά έκφυλα παρασκευάσματα μιας εποχής που, ευτυχώς, δείχνει να ξεπερνιέται με ταχείς ρυθμούς. Το "Cosmopoutanol" θέτει τα πράγματα στη σωστή τους βάση και απασχολείται με όλα εκείνα που ταλανίζουν το καλά προσαρμοσμένο στην εποχή μας και υγιές γυναικείο μυαλό. Ανάμεσα σε άλλα, στο συγκεκριμένο τεύχος η Μαρία μας εξομολογείται τακτικές και μεθόδους με τις οποίες είναι δυνατόν να ξεπεραστεί το αδυσώπητο όριο των δύο μηνών χωρίς την ύπαρξη εραστή, δίνεται απάντηση στο εύλογο ερώτημα "Γιατί οι Άντρες Σκέφτονται Μόνο το Σεξ?" (ενώ παράλληλα παρέχονται συμβουλές για τέλειες νέες σεξουαλικές στάσεις και τρόποι με τους οποίους μπορείτε να χαρίσετε στον ποθητό σας πολλαπλούς οργασμούς σε μισή μονάχα ώρα), ενώ οι τυχερές αναγνώστριες που θα το παίξουν δύσκολες στην επόμενη επίδοξη κατάκτηση και θα περιγράψουν με ένα κείμενο την ιστορία τους, θα μπουν στην κλειτορ-... στην κληρωτίδα για να κερδίσουν μια μοναδική βαφή μαλλιών. 

Ανάμεσα σε άλλα και ένα ένθετο με 100 φράσεις μεγάλων στοχαστών, για να τις αποστηθίσετε και να φαίνεστε έξυπνη στην παρέα σας. Γιατί, σε τελική ανάλυση, σημασία δεν έχει αυτό που είσαι. Μόνο αυτό που δείχνεις.

7 - "Doggie Style". Ένα περιοδικό που θα αφυπνίσει τα ζωώδη ένστικτα σας.

Ρισκάρω πολλά παρουσιάζοντας το συγκεκριμένο έντυπο σε ένα ιστολόγιο όπως η Κουνελοχώρα, την οποία ως γνωστόν διαβάζουν πολλά μικρά (και μεγάλα) παιδιά, ωστόσο δεν διατίθεμαι να αυτολογοκριθώ! Ιδού, λοιπόν, ένα ερωτικό έντυπο υψηλής αισθητικής και άποψης, ικανό να αναδείξει.... το σκυλί μέσα σας!

Το "Doggie Style" απευθύνεται σε κόσμο με εκλεπτυσμένα γούστα. Ο σκύλος σας θα ενθουσιαστεί και θα σας κάνει ρημαδιό το σπίτι, αναζητώντας απεγνωσμένα τις μοναδικές σκύλες-μοντέλα που κοσμούν τα αποκαλυπτικά σαλόνια του περιοδικού. Celebrities σε paparazzi photos και amateur κορίτσια της διπλανής πόρτας, σε πόζες ικανές να σας φέρουν αλλεπάλληλους οργασμούς. Φετίχ για όλα τα γούστα. Doggie webcams. Μικρές αγγελίες με απόλυτη εχεμύθεια. Και αυτή η σκυλίσια μυρωδιά που τόσο εξιτάρει. 

Στο συγκεκριμένο τεύχος ξεχωρίζουν σε παγκόσμια αποκλειστικότητα γυμνές φωτογραφίες της Λάσι (από τις διακοπές της στην Μύκονο), παρελαύνουν σκυλίτσες-μαθήτριες από την ξαναμμένη χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου, ενώ δίνονται δώρο τρία διαφορετικά δείγματα μυρωδιάς, η κάθε μία από μια διαφορετική σκύλα. Απλά ξύνετε την επιφάνεια και αφήνεστε στην θαλπωρή οσμών ικανών να ταράξουν τα πλέον απόκρυφα σας ένστικτα...

8 - "Ανακουφίζομαι". Το περιοδικό που σας ξαλαφρώνει.

Αααχ. Τίποτα καλύτερο από την άφεση στην ήρεμη γαλήνη των βιολογικών λειτουργιών. Και δεν είναι κρίμα, μία από τις βασικότερες ανάγκες κάθε ύπαρξης σε αυτόν τον κόσμο, κάτι που απασχολεί ολάκερο τον πλανήτη σε καθημερινή βάση, να μην έχει ένα δικό του, αποκλειστικό περιοδικό? Μιλάμε για μία εκ των βασικών συνιστωσών της ύπαρξης μας! Ντροπή και αίσχος που δεν υπήρξε ποτέ ως τώρα κάποιο έντυπο, μα ποτέ δεν είναι αργά! 

Ιδού, λοιπόν, το περιοδικό "Ανακουφίζομαι"! Τώρα πια μπορούμε να νιώσουμε ανακούφιση...

Τα πολλά λόγια είναι περιττά, θαρρώ. Ανάμεσα σε άλλα δεσπόζει το άρθρο "30 και 1 πρωτότυπα μέρη για να Ανακουφιστείτε" (μεταξύ άλλων, η ντουλάπα του γείτονα, το ψυγείο με τα τρόφιμα στο σούπερ-μάρκετ, η καρέκλα ενός δημοσίου υπαλλήλου και τα ρούχα του καλύτερου σας φίλου - ενώ τα φοράτε ακόμα), περιγράφεται η δραματική ιστορία μιας κουράδας (που κατέληξε να γίνει επαγγελματίας πολιτικός) και διεξάγεται ένα μοναδικό ψυχοσωματικό τεστ με θέμα: "Δείξε Μου Το Σκατό Σου Να Σου Πω Ποιός Είσαι".

Φυσικά οι σελίδες του περιοδικού είναι κατασκευασμένες από γνήσιο χαρτί τουαλέτας, ώστε να το αξιοποιήσετε στο έπακρο κατά το πέρας της ανάγνωσης του! 

9 - "All Day TV". Για τον γνήσιο τηλεθεατή.

Τα πολλά λόγια εδώ είναι περιττά! Το ίδιο το περιοδικό επιλέγει στο εξώφυλλο του να είναι λιτό και περιεκτικό! Ιδού, κύριοι, το "All Day TV"! Όχι, εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με ένα ακόμα περιοδικό για την τηλεόραση, στον σωρό των ήδη υπάρχοντων! Το "All Day TV" συνιστά το κατεξοχήν τηλεοπτικό περιοδικό, το μόνο που χρειάζεται να υπάρχει, το μόνο που γνωρίζει που έγκειται η αληθινή ουσία των περιοδικών του είδους του! Δεν είναι το πρόγραμμα της εβδομάδας, δεν είναι οι σταρ, δεν είναι τα κοσμοπολίτικα νέα, όχι!

Η ουσία έγκειται στους αναγνώστες, τους αληθινούς ήρωες της οθόνης. Και για του λόγου το αληθές, το μεγάλο αφιέρωμα: "Ο Τέλειος Αναγνώστης Μας", το οποίο και δεσπόζει σαν θέμα του εξώφυλλου. 

Κλείνοντας...

Αυτά λοιπόν ήταν τα πολύ ιδιαίτερα περιοδικά μας, σε παγκόσμια αποκλειστικότητα! Πολύ σύντομα θα δείτε πολλούς, αν όχι όλους από τους πάνω τίτλους, να κοσμούν τα περίπτερα της γειτονιάς σας - κάτι λογικό, καθώς μιλάμε για έντυπα που αναμένεται να κάνουν θραύση. Μη ξεχνάτε όμως, τα είδατε πρώτοι εδώ!

Ως εμπνευστής τους λοιπόν, δε μπορώ παρά να κλείσω με το περιοδικό που θεωρώ ανώτερο όλων. Περισσότερο ρεαλιστικό από το"Δεν Έχω Μία", πιο κολλητικό από το "All Day TV", ευαισθητοποιημένο όσο το "Χυλόπιτα", μέσα στα πράγματα όσο το "OUT", ανάλαφρο όσο το "Ανακουφίζομαι" και πικάντικο όσο το "Doggie Style"!

To ακόλουθο περιοδικό κατέχει εξάλλου το μοναδικό προνόμιο να κυκλοφορεί και σε διαδικτυακή μορφή, μεταμφιεσμένο ύπουλα ως ένα ιστολόγιο - κοινώς, Blog. 

Mέχρι την επόμενη φορά, να περνάτε όμορφα!

Ρομαντικό

~

Ο Αλφόνσο κρατούσε απαλά το χέρι της Κλημεντίνης. Πάνω και ολόγυρα τους απλωνόταν το σπινθηροβόλο ψηφιδωτό του νυχτερινού ουρανού. Τα αστέρια τρεμόπαιζαν όπως οι καρδιές τους.

Ήταν η πρώτη τους έξοδος και όλα είχαν πάει μοναδικά - ήταν σαν ένα όνειρο, υφασμένο σε αραχνοΰφαντο ιστό, από κείνα που φοβάσαι να αγγίξεις μήπως σπάσουν. Η Κλημεντίνη αισθανόταν φόβο στην αρχή... Ποιος ξέρει τι στάση θα είχε απέναντι της ο Αλφόνσο, τον οποίο καιρό τώρα παρατηρούσε από απόσταση, μα ποτέ δεν είχε το θάρρος να του εκδηλώσει τα συναισθήματα της... Θα κατόρθωνε άραγε να του κάνει θετική εντύπωση η ίδια? Αχ, πως πετάριζε το φυλλοκάρδι της, πως λαχταρούσε τη ζεστή του αγκαλιά!

Ο Αλφόνσο, με τη σειρά του, την προσέγγιζε διστακτικά στην αρχή. Ένα βλέμμα της μόνο, ένα βύθισμα στην γλυκιά άβυσσο των ματιών της, ήταν αρκετό για να σβήσει από τη σκέψη του όλες τις υπόλοιπες γυναίκες που είχε γνωρίσει μέχρι τότε. Έπιανε τον εαυτό του να διστάζει, ενώ ο παλμός της καρδιάς του χτυπούσε εντατικά. Μα βρήκε το θάρρος επιτέλους και της πρότεινε να βγούνε - δεν το είχε μετανιώσει. Η Κλημεντίνη δεν έμοιαζε με καμία άλλη κοπέλα από όλες όσες είχε έρθει σε επαφή. Ήταν ένα ανθόσπαρτο όνειρο που ξεπετούσε βλαστούς ανομολόγητης ευτυχίας.

Το αεράκι φυσούσε απαλά πάνω στα μαλλιά τους. Η Κλημεντίνη ένιωθε το δυνατό, στιβαρό κράτημα του χεριού του Αλφόνσο στο δικό της και έτρεμε ελαφρά, συνεπαρμένη από τη μαγεία της στιγμής. Ο Αλφόνσο την κοιτούσε με μάτια που έλαμπαν, αντανακλώντας το φως των άστρων.

"Κοιτάζοντας τα αστέρια παίρνεις μια ιδέα της αιωνιότητας", είπε ο Αλφόνσο χαμηλά. Η φωνή του αντηχούσε σαν γλυκό κελάρυσμα κάποιας μυστικής πηγής. Βύθισε τα μάτια του σε εκείνα της Κλημεντίνης και συνέχισε: "Μα κοιτάζοντας εσένα, τη στιγμή αυτή, συνειδητοποιώ πως η αιωνιότητα βρίσκεται, όχι μίλια μακριά, μα δίπλα μου".

Η Κλημεντίνη αναστέναξε. Πλησίασε το πρόσωπο της σε εκείνο του Αλφόνσο. Με τρεμάμενα χέρια άγγιξε τα μαλλιά του. Τα χείλια τους σχεδόν ενώθηκαν... επιτέλους...

...Τότε ήταν που ξέφυγε του Αλφόνσο μια δυνατή, μακρόσυρτη, εκκωφαντική κλανιά, σπάζοντας τη σιγαλιά της νύχτας.

Νυχτερινή Έφοδος...

~

Το πλήρωμα του χρόνου είχε φτάσει και το γνώριζαν όλοι τους. Μέρα με τη μέρα γινόντουσαν λιγότεροι. Η φιλόξενη ζέστη του καλοκαιριού τους είχε πια εγκαταλείψει, αφήνοντας μόνο μια υπόσχεση - πως, κάποια μέρα, κάποτε, θα γυρίσει ο τροχός και θα αναδυθεί ξανά ο ήλιος τους.

Ήταν βράδυ. Ένας αφιλόξενος αέρας σκόρπιζε το μοχθηρό, φθινοπωρινό τραγούδι του. Γυρόφερναν στις σκιές, χωρίς να μιλάνε, μια έκφραση αποφασιστικότητας στο βλέμμα τους. Κάποιοι πιθανό να μην έβγαζαν αυτήν την βραδιά... Για ορισμένους, ήταν ίσως η τελευταία φορά που έβλεπαν ο ένας τον άλλο.

Ο Χάρι παρατήρησε την Σουζάνα που έστεκε στο πλευρό του. Ανέδυε μια εκθαμβωτική σχεδόν αύρα, φάνταζε ομορφότερη από ποτέ. Η Σουζάνα του χαμογέλασε. Απόψε ήταν η βραδιά τους. Απόψε θα τα έδιναν όλα για όλα. Δεν υπήρχε αύριο, μόνο η στιγμή που ζούσαν τώρα...

Ο αρχηγός τους μάζεψε. Δεκαπέντε ήταν που τον κύκλωσαν, δεκαπέντε από αυτούς τέντωσαν τ' αυτιά τους για να διακρίνουν τον ήχο της ομιλίας του, ένα ψιθύρισμα στον άνεμο. "Βρεθήκαμε εδώ απόψε για την επιβίωση μας", είπε ο αρχηγός. Οι πάντες τον κοιτούσαν σιωπηλοί. "Ο χειμώνας έρχεται, οι ζεστές μέρες ανήκουν στο παρελθόν και πλέον χρειάζεται να αγωνιστούμε για να ζήσουμε. Πολλοί από μας έχουν ήδη φύγει. Ορισμένοι όμως είμαστε ακόμα εδώ. Χρειάζεται θάρρος, τόλμη και πείσμα, χρειάζεται να δείξουμε από τι είμαστε φτιαγμένοι..."

Για μια στιγμή σταμάτησε. Το βλέμμα του πλανήθηκε στον χώρο και - σαν υπνωτισμένοι - οι πάντες κοίταξαν εκεί που κοιτούσε: Ανοιχτή πύλη. Φως. Το Μέρος στο οποίο θα έκαναν την Μεγάλη Έφοδο. Το παρατηρούσαν με κομμένη την ανάσα, καλά κρυμμένοι στο ορμητήριο τους. Εκεί μέσα θα εξορμούσαν, ο ένας μετά τον άλλον, εκεί θα έκαναν το μεγάλο άλμα στο Άγνωστο. Ίσως συναντούσαν τον θάνατο, ωστόσο έπρεπε να το ρισκάρουν... Ενδεχόμενη επιτυχία ισοδυναμούσε με την εξασφάλιση της επιβιώσης τους τον καιρό που θα ερχόταν...

"Πιστεύω σε σας", έκανε ο αρχηγός. "Πιστεύω πως έχετε τις απαιτούμενες ικανότητες για να αποσπάσετε το ποθητό λάφυρο από τον αντίπαλο, χωρίς να γίνετε αντιληπτοί. Θα μπείτε μέσα, σιωπηλά, αθόρυβα, όπως έχετε εκπαιδευτεί. Αμέσως μόλις εξασφαλίσετε το ζητούμενο, δείξτε προσοχή! Ο αντίπαλος δεν πρέπει να σας πάρει χαμπάρι! Κρυφτείτε στις σκιές, μείνετε εκεί, ώσπου ο εχθρός να φύγει..."

Ο Χάρι παρατήρησε την Ζουζάνα. Διέκρινε τον φόβο στο βλέμμα της. Πως ήταν δυνατόν ένα πλάσμα που αγαπούσε τόσο τον ήλιο και το φως, όπως εκείνη, πως γινόταν ένα τέτοιο πλάσμα να ζητήσει κάλυψη στο ψυχρό σκοτάδι μιας σκιάς...?

"Νομίζω είμαστε έτοιμοι", συνέχισε ο αρχηγός. "Μην ξεχνάτε. Αγωνιζόμαστε για την επιβίωση μας. Ο καθένας για τον εαυτό του. Όσο περισσότεροι κάνουμε την έφοδο, τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες να ζήσει μέχρι τέλους η πλειοψηφία ανάμεσα μας. Μην το ξεχνάτε αυτό".

Τους πέρασε όλους με το βλέμμα του. Ο ένας μετά τον άλλον έγνεψαν. Ο Χάρι έσφιξε με αποφασιστικότητα το στόμα του. "Πάμε να το κάνουμε", είπε.

Και έτσι ξεκίνησε η Μεγάλη Έφοδος! Ο ένας μετά τον άλλον όρμηξαν προς την Πύλη, χωρίς να ρίχνουν ούτε ένα βλέμμα πίσω τους. "Αέρα!", έκαναν όλοι μαζί και χίμηξαν στο φωτεινό άνοιγμα.

Ο Χάρι τυφλώθηκε προς στιγμήν από το φως, ωστόσο η εκπαίδευση του είχε διδάξει πως δεν πρέπει να επιβραδύνει τις κινήσεις του από αυτό. Λίγο πέρα διέκρινε τον όγκο του αντιπάλου. Δεν τους είχε πάρει χαμπάρι. Με γρήγορες, αποφασιστικές κινήσεις, ο Χάρι και δύο ακόμα σύντροφοι πλησίασαν τον αντίπαλο. Στάθηκαν με κομμένη την ανάσα. Η ώρα ήταν τώρα!

.
.
.

Λίγα λεπτά μετά ο Χάρι έκανε θριαμβευτικά την έξοδο του. Είχε κατορθώσει να αποσπάσει το πολύτιμο εφόδιο και ένιωθε δυνατότερος από ποτέ. Δεν φοβόταν πλέον τον χειμώνα, είχε εξασφαλίσει την επιβίωση του. Τα είχε καταφέρει! Τι υπέροχο αίσθημα, πόσο ανάλαφρη διάθεση!

Λίγο παραπέρα διέκρινε δύο ακόμα από τους συντρόφους του, πρόσεξε τα χαμόγελα της επιτυχίας που ήταν χαραγμένα πάνω τους. Όλα είχαν πάει καλά τελικά! Από μακριά ο αρχηγός έγνεφε με ικανοποίηση.

Και τότε πρόσεξε την Σουζάνα.

Γυρόφερνε, εδώ κι εκεί, λες και ήταν ζαλισμένη. Δεν είχε κατορθώσει να πλησιάσει τον αντίπαλο - αντί αυτού είχε πάει κοντά σε μια ζεστή φωτεινή πηγή και σαν υπνωτισμένη την κοιτούσε. "Σουζάνα, τι κάνεις εκεί?", φώναξε ο Χάρι, ένα αίσθημα αγωνίας να τον καταλαμβάνει. "Ο αντίπαλος θα σε πάρει πρέφα, γύρνα πίσω!", είπε, ενώ η καρδιά του άρχισε να χτυπάει όλο και πιο γρήγορα.

Η Σουζάνα έστεκε στο ίδιο σημείο, κάνοντας κύκλους. Έμοιαζε να έχει χαζέψει. "Έχει ζέστη εδώ...", έκανε τότε, αφήνοντας μια σιγανή φωνή. "Είναι ωραία Χάρι. Γύρνα πίσω... Έλα να δεις...".

"Δεν έχουμε χρόνο για τέτοια!", φώναξε ο Χάρι. "Φύγε πριν είναι αργά!". Σουζάνα, πανάθεμα σε, κάνε γρήγορα...

Και τότε ο αντίπαλος την είδε.

Φαίνεται είχε ακούσει τον θόρυβο. Μαζί με την Σουζάνα, είχε δει δύο ακόμα από τους συντρόφους τους. Όχι θεε μου, όχι την Σουζάνα, σκέφτηκε ο Χάρι, νιώθοντας την απελπισία να τον καταλαμβάνει. Ο αντίπαλος όμως δεν έχασε ευκαιρία. Ήταν δυνατότερος από αυτούς, εκείνοι όμως είχαν το όπλο της σβελτάδας. Ο ένας από τους συντρόφους έκανε έναν ηρωικό ελιγμό και κατόρθωσε τελευταία στιγμή να βγει από την Πύλη, πλησιάζοντας τον Χάρι αγκομαχώντας. Ο άλλος όμως δεν ήταν τόσο τυχερός - ο αντίπαλος τον σκότωσε.

Και τότε η Σουζάνα έκανε κάτι πραγματικά τρελό. Αντί να καταφύγει στην έξοδο, όρμησε κατά πάνω στον αντίπαλο! "Σουζάνα, όχι, φύγε!!!", ούρλιαξε ο Χάρι απελπισμένος.

Η Σουζάνα κοίταξε για μια τελευταία φορά το γλυκό, όμορφο φως. Και πέθανε από τα χέρια του αντιπάλου.

"ΣΟΥΖΑΝΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!"

Σιωπή.

"Πήραμε αυτό που θέλαμε", έκανε ο αρχηγός στον Χάρι, που έστεκε ακίνητος, αμίλητος. "Εξασφαλίσαμε την επιβίωση μας, οι περισσότεροι από εμάς. Μην κλαις για την Σουζάνα. 'Έφυγε σαν ήρωας. Έπεσε στη μάχη".

Ο Χάρι συνειδητοποίησε πως ήταν η αλήθεια. Κίνησε αργά προς τον δρόμο της επιστροφής. Αχ, Σουζάνα. Πάντα είχες μια αδυναμία στο φως... Ποιός ξέρει... Ίσως κάποια μέρα συναντηθούμε ξανά, σε ένα διαφορετικό μέρος. Ένα μέρος που θα έχει πάντα καλοκαίρι.

Και έτσι η συντροφιά έφυγε, κρυμμένη μέσα στη νύχτα.

Λίγο μετά, μέσα στο άντρο του, o αντίπαλος μονολογεί:



"Με έχει τρελάνει αυτή η ρημάδα η φαγούρα. Μα πότε μπήκαν τόσα μέσα στο δωμάτιο, ρε γαμώτο? Μάλλον φταίει που είχα ανοιχτή την πόρτα και αναμμένο το φως της λάμπας. Καταραμένα κουνούπια! Τουλάχιστον σκότωσα δύο από δαύτα! Χα!

Από αύριο πρέπει να πάω να αγοράσω κανένα εντομοαπωθητικό, κανά φιδάκι, κάτι, δε λέει. Με πέθαναν τα άτιμα".

~

Τα Νεότερα της Κουνελοχώρας

~

Το σκηνικό γνωστό. Η παραλία με την καυτερή άμμο, κοχύλια διάσπαρτα εδώ κι εκεί, ορισμένες ξαπλώστρες, αεράκι που παρασέρνει τα φυλλώματα των πέρα δέντρων σε έναν νυσταλέο, νωχελικό ρυθμό, ο ήχος από τα κύματα. Και η κουκλάρα με το βρεγμένο μαγιό που ξεπροβάλλει υγρή από την θάλασσα και στέκεται δίπλα μου, ενώ οι σταγόνες κυλάνε πάνω της, σχηματίζοντας παιχνιδιάρικα ρυάκια στο κορμί της. Με κοιτάζει με νόημα.

Δεν έχω καθόλου διάθεση. Και απέναντι μου να έχει αράξει εκείνος ο μαλάκας με το σαχλό χαμόγελο, του οποίου αγνοώ το όνομα, ωστόσο με έχει καρφώσει με το εξυπναδίστικο βλέμμα του, λες και είμαστε χρόνια γνωστοί. Κοιτάζει μία εμένα, και μία την κοπέλα. Την γουστάρεις ρε καραγκιόζη? Χάρισμα σου, μόνο παράτα με ήσυχο!

Η κοπέλα τρίβεται στο πλευρό μου. "Τι έχεις και δεν μιλάς? Έχεις αλλάξει, Κούνελε...", κάνει ναζιάρικα. Ξεκινάει ένα μασάζ, το οποίο υπό άλλες συνθήκες θα με είχε εκτοξεύσει στα ουράνια. Τώρα όμως ενισχύει τον εκνευρισμό μου.

"Κοίταξε, Βερόνικα, δεν έχω πολύ διάθεση. Γιατί δεν δοκιμάζεις να κάνεις τίποτ' άλλο?"

"Άλλο? Μα ήρθαμε μαζί εδώ. Κάθε μέρα ερχόμαστε και περνάμε τόσο όμορφα... Νόμιζα πως θα ήσουν ικανοποιημένος... Δες τη θάλασσα, άκου τα κύματα, τι ωραία που είναι."

Ο τύπος απέναντι μου αφήνει να του ξεφύγει ένα αγενές γέλιο. Τον αγνοώ και καρφώνω την κοπέλα με το βλέμμα μου.

"Βαρέθηκα, Βερόνικα! Τις θάλασσες, τη ζέστη! Όλην αυτήν την φαντασίωση. Δεν μου προσφέρει κάτι πλέον. Πάει, όσο ήταν να χαρώ το καλοκαίρι το χάρηκα. Ό,τι έκανα, έκανα, ό,τι δεν έκανα, δεν έκανα, πάει. Δεν έχει να μου προσφέρει κάτι περισσότερο για φέτος!".

Η κοπέλα με κοιτάζει με μια έκφραση πληγωμένου εγωισμού χαραγμένη στο πρόσωπο της. "Και εγώ? Αυτό ήταν λοιπόν? Δεν μπορώ να σε ικανοποιήσω πια?"

Έχω χαμηλώσει το βλέμμα. "Δε ξέρω τι να σου πω Βερόνικα. Ήσουν υπέροχη, μα..."

Με διακόπτει έξαλλη. "Βερόνικα, Βερόνικα! Στο έχω πει εκατό φορές! Δεν με λένε Βερόνικα! Βερενίκη λέγομαι! Ακόμα να το μάθεις πια?!".

Ωχ! Βερενίκη, Βερόνικα, γαμώ την τρέλα μου!

"Συγγνώμη, δεν ήθελα να σε στεναχωρήσω...", της λέω, μα εκείνη έχει ήδη σηκωθεί για να φύγει. "Είσαι ένα κάθαρμα, το ξέρεις?", λέει, ενώ το στόμα της έχει στραβώσει σε μια έκφραση κάπου ανάμεσα στην αγανάκτηση, την πίκρα και την βλακεία. Και συνεχίζει: "Τόσο καιρό και το μόνο που σε νοιάζει σε μένα είναι τα πλούσια μου ελέη! Μια ζωή να βγαίνω από την θάλασσα με το κολλητό μαγιό να στάζει και να μου ζουπάει τα βυζιά! Μόνο αυτήν την εικόνα μου εκτιμάς! Ποτέ δεν με ρώτησες για τα ενδιαφέροντα μου, τις απόψεις μου! Έχω και γω προσωπικότητα, ξέρεις!"

Το κεφάλι μου πάει να σπάσει. Ο ήλιος από πάνω δεν κάνει καλύτερη την κατάσταση. Νιώθω σαν ηφαίστειο που βράζει. "Μα τι είναι αυτά που λες?, της κάνω. "Όλο αυτό το σκηνικό, η παραλία, εσύ που ξεπροβάλλεις και μου κάνεις μασάζ, όλα αυτά δεν είναι παρά μία ακόμα από τις φαντασιώσεις μου! Μια κλασική, καλοκαιρινή φαντασίωση, που ουκ ολίγοι άντρες μοιραζόμαστε. Και τώρα μου λες πως πρέπει να σε φαντασιώνομαι αλλιώς? Με προσωπικότητα? Μα θα με τρελάνεις!"

Τότε πετάγεται σαν την πούτσα αυτός ο μαλάκας από απέναντι. "Κοπελιά, προφανώς αυτός ο καρμίρης αδυνατεί να εκτιμήσει τις ικανότητες σου. Αλλά τι να περιμένει κανείς από ένα κουνέλι".

Γυρνάω θυμωμένος προς το μέρος του. "Και συ ποιός είσαι ρε φίλε, να πούμε?", φωνάζω. Τρίχωμα, γούνα καφετιά με γκρι λωρίδες, πονηρά χαρακτηριστικά στο πρόσωπο, φουντωτή ουρά, γυαλιά ηλίου. Μαλάκας από πάνω μέχρι κάτω.

"Είμαι το Κυνικό Κουνάβι", λέει. "Χάρηκα για την γνωριμία". Κλείνει το μάτι. Η κοπέλα ενθουσιασμένη πηγαίνει καταπάνω του και τον αγκαλιάζει με πάθος.

Φωνάζω θυμωμένος. "Ορίστε, να που κάνανε την εμφάνιση τους και άθλιοι απομιμητές! Άκου Κυνικό Κουνάβι. Τι γελοίο όνομα! Ορίστε ρε, πάρ'τη, όλη δική σου, χάρισμα σου!"

Για κάποιον περίεργο λόγο, τώρα που η κοπέλα είχε πέσει στην αγκαλιά του μαλάκα, έδειχνε ομορφότερη σε σχέση με πριν. Εκείνος χωρίς περιστροφές της λέει: "Μαναράκι μου, πόσο γουστάρω τα βυζόμπαλα σου. Και αυτή η στρογγυλή κωλάρα, δε χορταίνω να την χουφτώνω. Πάμε να την καταβρούμε οι δυο μας λίγο παραπέρα, τι λες"?

"Αχ, θα το ήθελα πολύ!", κάνει εκείνη και του δίνει ένα ρουφηχτό, ζουμερό φιλί. Στο μεταξύ έχει ξεκινήσει να χιονίζει. Το χιόνι απλώνεται γύρω στην παραλία και καλύπτει τις ξαπλώστες. Στην θάλασσα μια πολική αρκούδα κάνει πατινάζ.

"Τι στο διάολο", κάνω. "Ο τύπος σου μιλάει τόσο πρόστυχα, αλλά δεν διαμαρτύρεσαι τώρα!"

"Αχ, δεν μπορείς να καταλάβεις!", μου απαντάει ενθουσιασμένη. "Τέτοια λόγια όταν ξεπροβάλλουν από το στόμα κάποιου που ξεχειλίζει τόση αθωότητα, τόση ειλικρίνεια, αυτήν την αφοπλιστική, σχεδόν παιδική απλότητα... Αχ, τίποτα δεν είναι πρόστυχο πια!

"Όπως τα λες καυλίτσα μου. Πάμε τώρα για κανά ισπανικό, τέτοια μαστάρια προσφέρονται για άρμεγμα", λέει το Κυνικό Κουνάβι.

Το κεφάλι μου πάει να σπάσει. Αρκετά με τις καλοκαιρινές φαντασιώσεις. Θέλω να φύγω. Θέλω να πάω αλλού, οπουδήποτε, δεν έχει σημασία. Στο μεταξύ το Κυνικό Κουνάβι φασώνεται και κάτι παιδιά πέρα μακριά λένε τα κάλαντα.

Η κοπέλα σηκώνεται μεμιάς από τη θέση της, μου πιάνει το χέρι και με κοιτάζει βαθιά στα μάτια. Για κάποιον λόγο είναι ντυμένη σε ρούχα καλόγριας. "Αχ, Κούνελε! Είμαι διατεθειμένη να σε συγχωρέσω! Μου έλειψες, ξέρεις, τόσο καιρό! Το Κυνικό Κουνάβι είναι καλός, είναι τέλειος για την ακρίβεια, σαφέστατα πολύ καλύτερος από σένα, σε όλους τους τομείς... Αλλά αυτό που αγάπησα σε σένα ήταν αυτή ακριβώς η ατέλεια σου! Αυτή η απεγνωσμένη προσπάθεια σου να γίνεις καλύτερος χωρίς ωστόσο να τα καταφέρνεις!"

Βροντές και καταιγίδες γύρω. Η παραλία έχει δώσει τη θέση της σε τροπική βλάστηση. Βυθίζω το βλέμμα μου στα μάτια της κοπέλας. Μπορεί να είναι απλά μια φαντασιώση, τι θα έκανα όμως χωρίς τη φαντασία μου. Την θέλω, ναι, την θέλω. Για πάρτη της και μόνο θα φαντασιώνομαι, όχι κώλους και βυζιά, μα πνευματικές βραδιές ανάγνωσης ποίησης.

"Ξέρεις, η αλήθεια είναι πως νιώθω πράγματα για σένα...", της λέω, νιώθοντας έναν κόμπο στον λαιμό. Με κοιτάζει δακρυσμένη, χαμογελώντας. Καθαρίζω τον λαιμό μου, σκοτώνω μία μύγα Τσε Τσε που πετούσε ανάμεσα μας, και συνεχίζω. "Είσαι πολύ σημαντική για μένα... Σε θέλω, αληθινά σε θέλω Βερόνικα".

Παγώνει. Ουπς. Το όνομα.

"Αντίο Κούνελε", κάνει.

Γυρίζει και φεύγει μακριά. Κοιτάζω μάταια μπροστά μου. Τα κουνούπια με τσιμπάνε.

Τις επόμενες μέρες θα τις περνούσα άρρωστος στο κρεββάτι.

Τα Νεότερα του Κουνελοblog



Η τελευταία πρόταση είναι αληθινή. Έβγαλα άρρωστος τις μέρες του Δεκαπενταύγουστου, φορώντας κάλτσες και καλυμμένος με κουβέρτες μες στη ζέστη.

Δεν έχω παράπονο πάντως. Το φετινό καλοκαίρι πρόσφερε πραγματικά όμορφες στιγμές και δικαίωσε όσα έγραφα πριν δυόμιση μήνες ("αυτό το καλοκαίρι δεν θα πάει χαμένο"). Το ταξιδάκι μου στην Ιταλία και ένα χαλαρωτικό camping στο Πήλιο υπήρξαν οι φετινές μου εξορμήσεις. Γενικά, πέρασα όμορφα. Τώρα όμως αρχίζω σιγά-σιγά, νωχελικά-νωχελικά, και ενώ ακόμα αναρρώνω, να στρέφω το βλέμμα μου προς τον χειμώνα που έρχεται...

Δεν μπορώ να πω πολλά πράγματα με σιγουριά για τη νέα σεζόν, πέρα από ένα: Θα υπάρξουν πολλά καλούδια εδώ στο κουνελομέρος, κύριοι! Σκόπιμα δεν ασχολήθηκα ιδιαίτερα με το blog μέσα στον Αύγουστο, λίγος κόσμος γυροφέρνει στις οθόνες του υπολογιστή αυτήν την περίοδο, προτίμησα λοιπόν να φυλάξω τα καλά για μετά! Και τι καλό έχουμε να δούμε?

Πολλά αφιερώματα! Κάποια έχω ήδη ξεκινήσει να τα ετοιμάζω. Ανέκαθεν η Κουνελοχώρα είχε δύο πτυχές: Αφενώς συνιστά την προσωπική μου γωνιά, το μέρος στο οποίο καταφεύγω για να εξωτερικεύσω τις απόψεις και τις σκέψεις μου και να τις μοιραστώ με τον κόσμο... Αφετέρου όμως είχε και μια περισσότερο "επίσημη" πλευρά, εκείνη των αφιερωμάτων. Εδώ είναι το σημείο που φοράμε τα καλά μας και παραδίδουμε μια ολοκληρωμένη μελέτη πάνω σε κάποιο θέμα. Τα αφιερώματα είναι εξάλλου το κομμάτι εκείνο που προσελκύει τους περισσότερους νέους αναγνώστες στο κουνελοblog.

Τι καλό έχουμε λοιπόν να δούμε κατά την διάρκεια της νέας σεζόν? (ξεκινώντας στα τέλη αυτού του μήνα, και φτάνοντας ως το επόμενο καλοκαίρι). Καταρχάς θα συνεχίσει το μεγάλο αφιέρωμα μας στην Μοντέρνα Τέχνη και την ιστορία της... Μία ανάρτηση είναι ήδη έτοιμη, και προετοιμάζω και την τρίτη... Έπειτα, θα έχουμε άφθονα μουσικά αφιερώματα, περισσότερα από ποτέ! Ορισμένοι από σας γνωρίζετε την ραδιοφωνική εκπομπή που κάνω εδώ και ενάμιση χρόνο (πλην καλοκαιριών), η οποία είχε φυσικά χαρακτήρα μουσικών/ιστορικών αφιερωμάτων σε άφθονα είδη μουσικής. Ε, αποφάσισα να επεκτείνω αυτό το εγχείρημα και σε γραπτή μορφή εδώ στο blog!

Πέραν αυτών θα υπάρξουν επίσης κείμενα σχετικά με Κινηματογράφο και την δική του ιστορία, αλλά και αφιερώματα σχετικά με το πνεύμα μιας εποχής ολόκληρης (κάτι αντίστοιχο με το προ-τριετίας κείμενο μου για την Δεκαετία του '80).

Αυτά παράλληλα με διάφορα καλούδια τα οποία δεν έχει νόημα να αποκαλύψω από τώρα - μένετε συντονισμένοι και θα τα δείτε να παρελαύνουν στις οθόνες σας! Θα κολλήσετε όπως η γιαγιά της εικόνας.

Αυτά λοιπόν. Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα ξαναπούμε, να περνάτε όμορφα. Και να μην ξεχνάτε: Διαβάζεις το Κουνέλι, και η ζωή κυλάει Μέλι.

...Και για μια στιγμή τα χιόνια έλιωσαν και ο χρόνος κύλησε αντίστροφα και η τύπισσα ξεπρόβαλε πάλι, υγρή από την θάλασσα. Πατάω pause, μένω με αυτήν την εικόνα, σταματώ την ανάγνωση στο τέλος της πρώτης παραγράφου του πάνω κειμένου, και χαμογελάω.

~