Η πριγκίπισσα πλησίασε
διστακτικά το βάτραχο. Εκείνος είχε το βλέμμα του καρφωμένο πάνω της. Πόσο
όμορφη φάνταζε μπροστά στο αξιοθρήνητο μικρό βατραχάκι! Ήταν ντυμένη σε ένα
μεταξένιο φόρεμα και τα μακριά μαλλιά της έρεαν σαν μέλι.
Πλησίασε ακόμα πιο κοντά.
Έσκυψε και κοίταξε το βάτραχο. Αναστέναξε. "Και αν είσαι ο πρίγκιπας που
πάντα αναζητούσα, εσύ, γλοιώδη βάτραχε; Μήπως ένα μου φιλί σε μεταμόρφωνε, έλυνε τα
μάγια; Μήπως μεμιάς γινόσουν ωραίος και ψηλός, ένας γοητευτικός άντρας, με
βαθιά πράσινα μάτια και ακαταμάχητο χαμόγελο;"
Ο βάτραχος την κοίταζε
ατάραχος. Μια σπίθα τρεμόπαιξε στα μάτια του. Ο λαιμός του φούσκωσε.
Η πριγκίπισσα αναστέναξε και
άπλωσε το ντελικάτο, φιλντισένιο χέρι της. "Αχ, που ακούστηκε άνθρωπος να
φιλάει ένα μικρό, σιχαμένο βάτραχο! Μια πριγκίπισσα όπως εγώ, η ομορφότερη και
συνάμα η πιο εύθραυστη του βασιλείου, να πέφτει τόσο χαμηλά, ορμώμενη από μια
μικρή ελπίδα; Ωστόσο... η ελπίδα αυτή πόση δύναμη μου δίνει, πως φτερουγίζει η
καρδιά μου!"
Ο βάτραχος είχε καρφωμένο το
βλέμμα του απάνω της. Το υγρό του δέρμα γυάλιζε στον ήλιο.
"Τώρα θα κλείσω τα
μάτια...", έκανε η πριγκίπισσα. "Θα σβήσω κάθε σκέψη και θα σε
φιλήσω, βάτραχε. Πιστεύω, πιστεύω πως το φιλί μου μπορεί να αλλάξει τα πάντα,
ω, πως το πιστεύω!"
Ο βάτραχος έκλεισε για μια
στιγμή τα μάτια του. Η πριγκίπισσα έσκυψε αργά, διστακτικά. Ευτυχώς που δεν την
έβλεπε κανένας, σκέφτηκε. Τι ξεπεσμός, τι ντροπή. Μα η ελπίδα, αχ η ελπίδα!
Τον φίλησε.
Μια λάμψη. Καπνός ξεχύθηκε
παντού. Ένα σύννεφο απλώθηκε.
.
.
.
Όταν διαλύθηκαν τα σύννεφα,
δύο βάτραχοι έστεκαν στην όχθη. Ο ένας βάτραχος, ο θηλυκός, έμοιαζε
ξαφνιασμένος. "Όχι, δεν είναι δυνατόν!", σκέφτηκε πανικόβλητος. Μα ο
άλλος βάτραχος την κοίταζε και τα μάτια του έλαμπαν από άγρια χαρά.
"Χαχαχα! Τα κατάφερα!", φώναξε. "Η ευχή μου πραγματοποιήθηκε!
Τώρα είσαι και συ όπως εγώ!"
ΒΡΕΚΕΚΕΞ.
