"Ελεονόρα"... ένα διήγημα του Έντγκαρ Άλαν Πόε

«Η ψυχή σώζεται αν διατηρηθεί

με μια συγκεκριμένη μορφή»

Raymond Lully



«Βαστώ από γενιά διάσημη για τη δύναμη της φαντασίας της και τους φλογερούς της έρωτες. Οι άνθρωποι με είπαν τρελό, μα δεν έχει ακόμα λυθεί το ζήτημα, αν η τρέλα είναι ή δεν είναι η υπέρτατη νοημοσύνη, αν ένα μεγάλο μέρος απ' ό,τι είναι υπέροχο, αν ό,τι ανεξαίρετα είναι βαθυστόχαστο, δεν πηγάζει από μίαν αρρωστημένη διάνοια, από μια ιδιότυπη νοοτροπία, που έχει αναπτυχθεί εις βάρος της γενικής διανόησης. Όσοι ονειροπολούν στο διάστημα της μέρας, γνωρίζουν πολλά πράγματα, που διαφεύγουν σε όσους ονειρεύονται μόνο τη νύχτα. Στους θαμπούς οραματισμούς τους αποκαλύπτεται μπροστά τους μια φευγαλέα θέα της αιωνιότητας, κι αναρριγούν, ξυπνώντας, στην ιδέα πως είχαν βρεθεί στο χείλος του μεγάλου μυστικού. Στ' αρπαχτά, μαθαίνουν κάτι από τη σοφία, που είναι επ’ αγαθώ και περισσότερα από τις γνώσεις, που είναι επί κακώ. Εισδύουν, ωστόσο, δίχως τιμόνι και πυξίδα στον απέραντο ωκεανό του «άφατου φωτός» και, όπως στις περιπέτειες του γεωγράφου της Νουβίας, “agressi sunt mare tenebrarum quid in eo esset exploraturi”. [“πήγαν σε μια θάλασσα από ίσκιους με σκοπό να εξερευνήσουν ό,τι βρίσκονταν μέσα της].

Ας πούμε, λοιπόν, πως είμαι τρελός. Παραδέχομαι, τουλάχιστον, πως υπάρχουν δυο ξεχωριστές καταστάσεις της διανοητικής μου ζωής: η κατάσταση της διαύγειας του λογικού, που δεν αμφισβητείται, και που αφορά την ανάμνηση από γεγονότα που αποτελούν την πρώτη εποχή της ζωής μου – και μια κατάσταση όλο ίσκιους και αμφιβολίες, που ανήκει στο παρόν και στη θύμηση των όσων αποτελούν τη δεύτερη μεγάλη περίοδο της ύπαρξής μου. Για τούτο, ό,τι θα διηγηθώ από την πρώτη περίοδο, πιστέψετέ το• και σε ό,τι θ' αφηγηθώ από τα τελευταία χρόνια, δώστε όση πίστη θα σας φανεί πως ταιριάζει – ή αμφισβητήστε τα και ολότελα, ή, αν δεν μπορέσετε να τα αμφισβητήσετε, παίξτε το ρόλο του Οιδίποδα για να λύσετε το αίνιγμά τους.

Όσοι ονειροπολούν στο διάστημα της μέρας, γνωρίζουν πολλά πράγματα, που διαφεύγουν σε όσους ονειρεύονται μόνο τη νύχτα. 

Αυτή που αγάπησα στα νιάτα μου, και που αυτήν αφορούν οι αναμνήσεις που γράφω τώρα με ηρεμία και σαφήνεια, ήταν η μοναχοκόρη της μόνης αδελφής της μητέρας μου, πεθαμένης πριν πολλά χρόνια. Ελεονόρα ήταν το όνομα της εξαδέλφης μου. Ανέκαθεν κατοικούσαμε μαζί, κάτω από έναν ήλιο τροπικό, στην Κοιλάδα της Πολύχρωμης Χλόης. Κανένας δεν πάτησε ποτέ σ' αυτή την κοιλάδα δίχως οδηγό, γιατί βρισκότανε πολύ μακριά, ανάμεσα σε μια γιγάντια βουνοσειρά που τα φρύδια της την έζωναν από παντού, αποκλείοντας το φως του ήλιου από τα τρισχαριτωμένα βάθη της. Κανένας δρόμος δεν υπήρχε εκεί γύρω• και για να φτάσει κανείς στο ευτυχισμένο σπίτι μας, έπρεπε να παραμερίσει με χίλια ζόρια τις φυλλωσιές από χιλιάδες δέντρα και να ποδοπατήσει θανατώνοντας εκατομμύρια μυριστικά λουλούδια. Έτσι, ζούσαμε ολομόναχοι, μην ξέροντας τίποτα από τον κόσμο που βρισκόταν έξω από την κοιλάδα – εγώ, η εξαδέλφη μου και η μητέρα της.

Από τις σκοτεινές περιοχές πέρα από τα βουνά, στην ψηλότερη άκρη του κυκλωμένου μας βασιλείου, κυλούσε ένα στενό και βαθύ ποτάμι, πιο λαμπερό από καθετί εκτός από τα μάτια της Ελεονόρας – και φιδώνοντας σιωπηλά μ' ένα σωρό ελιγμούς, χανότανε τέλος μέσ' από μια ισκιερή ρεματιά, ανάμεσα σε λόφους ακόμα πιο ζοφερούς κι από τα βουνά απ' όπου ξεκινούσε. Το λέγαμε το «Ποτάμι της Σιωπής» • ήταν σαν η ροή του να επιδρούσε σιωπηλά. Κανένα ψιθύρισμα δεν έβγαινε από την κοίτη του, και τόσο ήρεμα κυλούσε, που τα σαν μαργαριτάρια βότσαλα που μας άρεσε να τα κοιτάζουμε στα βάθη του, δε σαλεύανε στο παραμικρό, ευχαριστημένα στην ακινησία τους, το καθένα στην παλιά του θέση, λαμποκοπώντας με μια αιώνια ομορφιά.

Οι όχθες του ποταμού και οι όχθες των ρυακιών, που γυαλοκοπούσανε λοξεύοντας από διάφορες διευθύνσεις και ξεχύνονταν στο ρέμα του, καθώς και τα τοιχώματα που κατέβαιναν από τις ακροποταμιές ως κάτω στην κοίτη με τα βότσαλα – όλα αυτά, όπως κι ολόκληρη η κοιλάδα που απλωνότανε απ' το ποτάμι ως τα βουνά που την έζωναν, ήταν στρωμένα μ' ένα χαλί από απαλή πράσινη χλόη, πυκνή, κοντή, απόλυτα ομαλή, που μύριζε βανίλια, αλλά τόσο ανθοσπαρμένη πέρα ως πέρα με κίτρινες νεραγκούλες, λευκές μαργαρίτες, μενεξεδιές βιολέτες και κόκκινους σαν το ρουμπίνι ασφόδελους, που η υπέροχη ομορφιά της μιλούσε αδιάκοπα στην καρδιά μας για την αγάπη και τη δόξα του Θεού.

Και δώθε κείθε, πάνω στη χλόη, σαν απόκοσμα όνειρα, υψώνονταν δασάκια από κάτι δέντρα φαντασμαγορικά, που ψηλοί λεπτοί κορμοί τους δεν στέκονταν ολόισιοι, αλλά έγερναν με χάρη κατά το φως που έπεφτε το μεσημέρι στο κέντρο της κοιλάδας. Η φλούδα τους ήταν πιτσιλωτή, γυαλιστερή, με κουκίδες μαύρες σαν έβενος και ασημιές, πιο λεία από καθετί εκτός από το δέρμα της Ελεονόρας – έτσι που δίχως τα γυαλιστερά πράσινα πελώρια φύλλα τους, που απλώνονταν απ' τις κορφές τους σε μακριές τρεμουλιαστές γραμμές παιχνιδίζοντας με τις αύρες, θα τα φανταζότανε κανείς σαν γιγάντια φίδια της Συρίας που προσκυνούν τον αφέντη τους τον Ήλιο.

Δεκαπέντε χρόνια τριγυρνούσα σ' αυτή την κοιλάδα μαζί με την Ελεονόρα, με τα χέρια μας πλεγμένα, πριν φωλιάσει η αγάπη στις καρδιές μας. Ένα δειλινό – εκείνη έκλεινε τα δεκαπέντε χρόνια της ζωής της κι εγώ τα είκοσι – καθόμασταν αγκαλιασμένοι κάτω από τα φιδόδεντρα και κοιτάζαμε τις εικόνες μας μες στα νερά του Ποταμού της Σιωπής. Μείναμε σιωπηλοί όλο το υπόλοιπο διάστημα εκείνης της γλυκιάς μέρας• ακόμα και την άλλη μέρα τα λόγια μας ήταν τρεμουλιαστά και λίγα. Είχαμε ανασύρει το θεό Έρωτα μέσ' από κείνα τα νερά, και τώρα νιώθαμε πως είχε ανάψει μέσα μας τις φλογερές ψυχές των προγόνων μας. Το ερωτικό πάθος, που ήταν για αιώνες το ξεχωριστό γνώρισμα της γενιάς μας, χίμηξε μαζί με τις φαντασίες, που και γι' αυτές ξεχώριζε η γενιά μας, και φύσηξαν μαζί μια πνοή εξαίσιας ουράνιας ευτυχίας στην Κοιλάδα της Πολύχρωμης Χλόης.

Μια αλλαγή απλώθηκε πάνω σε όλα. Παράξενα ολόφωτα λουλούδια, που έμοιαζαν με αστέρια, ξεφύτρωσαν πάνω στα δέντρα, που ποτέ πρωτύτερα δεν είχανε ανθίσει. Το χρώμα του πράσινου χαλιού έγινε πιο βαθύ – και όταν, μία μία, μαράθηκαν οι άσπρες μαργαρίτες, ξεπετάχτηκαν στη θέση τους, δέκα δέκα μαζί, κόκκινοι σαν το ρουμπίνι ασφόδελοι. Και η ζωή μας φανερώθηκε• γιατί τα ψηλά φλαμίγκο, άγνωστα ως τότε στην κοιλάδα, μαζί μ' ένα σωρό άλλα ζωηρόχρωμα πουλιά, ανέμιζαν καμαρωτά μπροστά μας τις άλικες φτερούγες τους. Χρυσαφιά και ασημένια ψάρια κολυμπούσαν στο ποτάμι, που είχε αρχίσει ν' αναδίνει σιγά σίγα ένα ψιθύρισμα, που έγινε στο τέλος μια μελωδία νανουριστική, πιο θεϊκή κι από τους ήχους της λύρας του Αίολου – πιο γλυκιά από το καθετί, εκτός απ' τη φωνή της Ελεονόρας. Κι ένα μεγάλο σύννεφο, που το βλέπαμε από καιρό στου Έσπερου τα μέρη, κύλησε από κει πέρα, χρυσοπόρφυρο, σταμάτησε γαλήνιο πάνωθέ μας, και άρχισε να κατεβαίνει, μέρα με τη μέρα, όλο πιο χαμηλά, ώσπου οι άκρες του κάθισαν πάνω στις βουνοκορφές, αλλάζοντας το σκοτάδιασμά τους σε παραδείσιο φως, και κλείνοντάς μας, λες μια για πάντα, σε μια μαγεμένη φυλακή μακαριότητας και ησυχίας.

έγινε στο τέλος μια μελωδία νανουριστική, πιο θεϊκή κι από τους ήχους της λύρας του Αίολου – πιο γλυκιά από το καθετί, εκτός απ' τη φωνή της Ελεονόρας. 

Η Ελεονόρα έμοιαζε με σεραφείμ στην ομορφιά – μα ήταν ένα κοριτσόπουλο απονήρευτο κι αθώο όσο κι η σύντομη ζωή που είχε περάσει μέσα στα λουλούδια. Δεν προσπαθούσε με καμώματα να κρύψει τη θέρμη της αγάπης που φλόγιζε την καρδιά της, την ερευνούσε μαζί μου ως τα τρίσβαθα, έτσι που τριγυρνούσαμε οι δυο μας στην Κοιλάδα της Πολύχρωμης Χλόης και μιλούσαμε για τις μεγάλες μεταβολές, που είχαν γίνει εκεί μέσα τον τελευταίο καιρό.

Illustration: Arthur Rackham

Μια μέρα μου μίλησε με δάκρυα στα μάτια για την τελευταία οικτρή μεταβολή που έλαχε στη μοίρα του ανθρώπου, και από τότε δεν παρατούσε αυτό το θλιβερό θέμα, παρεμβάλλοντας το σε όλες μας τις συνομιλίες, όπως στα τραγούδια του βάρδου του Σιράζ ξανάρχονται οι ίδιες εικόνες κάθε τόσο, σε κάθε παραλλαγή του στίχου.

Είχε καταλάβει πως την είχε αγγίξει το δάχτυλο του θανάτου – πως, όπως το εφήμερον, η πεταλουδίτσα, είχε πλαστεί με τέλεια ομορφιά, με μόνο προορισμό το θάνατο. Αλλά ο φόβος του τάφου είχε γι’ αυτήν μιαν όψη μονάχα, που μου την αποκάλυψε ένα βράδυ, με το σούρουπο, κοντά στις όχθες του Ποταμού της Σιωπής. Θλιβότανε στη σκέψη πως όταν πια θα την έθαβα στην Κοιλάδα της Πολύχρωμης Χλόης, θα ‘φευγα για πάντα από την ευτυχισμένη μας κοιλάδα και θα χάριζα την αγάπη μου, που ήταν τώρα με τόσο πάθος και τόσο αποκλειστικά δική της, σε κάποια κοπέλα του εξωτερικού συνηθισμένου κόσμου. Και κάθε τόσο ριχνόμουνα στα πόδια της Ελεονόρας και ορκιζόμουνα σ' εκείνη και στους Ουρανούς πως ποτέ δεν επρόκειτο να παντρευτώ κάποια θυγατέρα της γης – πως ποτέ δε θα πρόδινα την αγαπημένη θύμησή της, τη θύμηση της αφοσιωμένης της αγάπης, που ήταν για μένα μια ευλογία. Κι έκανα επίκληση στον Κραταιό Άρχοντα του Σύμπαντος να παρασταθεί μάρτυρας για την επισημότητα του όρκου μου. Και η κατάρα, που επικαλέστηκα – τόσο Εκείνου όσο κι εκείνης, που ήταν μια άγια των Ηλυσίων Πεδίων – αν πρόδινα τον όρκο μου, συνεπαγότανε για μένα μια τιμωρία, που η ανατριχιαστική της φρίκη δεν μου επιτρέπει να την αναφέρω.

Τα λαμπερά μάτια της Ελεονόρας έγιναν ακόμη πιο λαμπερά με αυτά μου τα λόγια. Αναστέναξε σα να ‘φυγε από το στήθος ένα βάρος θανατερό. Έτρεμε σύγκορμη κι έκλαψε πικρά. Αλλά πίστεψε τον όρκο μου (γιατί δεν ήταν παρά ένα παιδί) κι αυτό την έκανε να δεχτεί μ' ευκολία το θάνατο. Και μου είπε, καθώς ξεψυχούσε ήρεμα λίγες μέρες αργότερα, πως γι' αυτό που είχα κάνει για την ησυχία της ψυχής της, θα με φύλαγε από ψηλά μετά την αποδημία της, και, αν της επιτρεπότανε, θα ξαναγύριζε κοντά μου «εν φυλακαίς νυκτός». Αν όμως αυτό ήταν αδύνατο για τις ψυχές που μένουν στον Παράδεισο, τότε θα μου έδινε συχνά μαρτυρίες της παρουσίας της: θα μου έστελνε τους στεναγμούς της με τους νυχτερινούς ανέμους, ή θα γέμιζε τον αέρα που ανάσαινα με τη μυρωδιά του λιβανιού από τα θυμιατήρια των αγγέλων. Και μ' αυτά τα λόγια στα χείλια της παρέδωσε την αθώα της ζωή, βάζοντας ένα τέλος και στην πρώτη περίοδο της δικής μου.

Ως εδώ η αφήγησή μου είναι απολύτως αξιόπιστη. Αλλά καθώς περνώ το ορόσημο, πάνω στο δρόμο του Χρόνου, που έχει στήσει ο θάνατος της αγαπημένης μου, και προχωρώ στη δεύτερη εποχή της ζωής μου, νιώθω έναν ίσκιο να τυλίγει το μυαλό μου και δυσπιστώ αν είναι απόλυτα ισορροπημένα όσα θα πω. Ας συνεχίσω ωστόσο.

θα μου έστελνε τους στεναγμούς της με τους νυχτερινούς ανέμους, ή θα γέμιζε τον αέρα που ανάσαινα με τη μυρωδιά του λιβανιού από τα θυμιατήρια των αγγέλων.

Τα χρόνια περνούσανε βαριά κι εγώ εξακολουθούσα να μένω στην Κοιλάδα της Πολύχρωμης Χλόης. Αλλά μια δεύτερη αλλαγή ήρθε κι απλώθηκε πάνω σε όλα. Τα λουλούδια, που έμοιαζαν μ' αστέρια, μαράθηκαν και δεν ξαναφυτρώσανε. Το χρώμα του πράσινου χαλιού ξεθώριασε, κι ένας ένας μαράθηκαν κι οι κόκκινοι σαν το ρουμπίνι ασφόδελοι, και στη θέση τους ξεφύτρωσαν δεκάδες, ζοφεροί μενεξέδες, που αναδεύονταν ανήσυχοι και που αδιάκοπα τους ενοχλούσε η δρόσο. Και η ζωή έφυγε από το δρόμο μας• γιατί τα ψηλά φλαμίγκο δεν ανέμιζαν πια μπροστά μας τις άλικες φτερούγες τους, αλλά πετάξανε θλιβερά απ’ την κοιλάδα στα βουνά, μαζί με όλα τα χαρούμενα ζωηρόχρωμα πουλιά, που είχαν έρθει συνοδεύοντάς τους. Και τα χρυσαφιά και ασημένια ψάρια έφυγαν μέσ' από την πέρα χαμηλή ρεματιά και δεν στόλιζαν πια το όμορφο ποτάμι. Κι η νανουριστική μελωδία, που ήταν πιο απαλή από την αιθέρια λύρα του Αίολου, πιο θεϊκή από καθετί εκτός απ’ της Ελεονόρας τη φωνή, έσβησε λίγο λίγο σε ψιθυρίσματα, που ολοένα γίνονταν πιο σιγανά, ώσπου το ποτάμι ξαναγύρισε στη σοβαρή κι επίσημη παλιά του σιωπή. Κι έπειτα, τέλος, το μεγάλο σύννεφο ανυψώθηκε και παρατώντας τις βουνοκορφές στο παλιό σκοτάδιασμα, ξανάφυγε στου Έσπερου τα μέρη συναποκομίζοντας όλη τη χρυσοπόρφυρη αίγλη από την Κοιλάδα της Πολύχρωμης Χλόης.

Ωστόσο η Ελεονόρα δεν ξέχασε τις υποσχέσεις της – γιατί άκουγα να κουδουνίζουν τα θυμιατήρια των αγγέλων, κι αρώματα θεϊκά πλανιόντουσαν αδιάκοπα μες στην κοιλάδα. Και στις ώρες της μοναξιάς, όταν η καρδιά μου χτύπαγε βαριά, οι άνεμοι, που χάιδευαν το μέτωπό μου αναστενάζανε απαλά• κι αόριστα ψιθυρίσματα γεμίζανε συχνά το νυχτερινό αέρα. Και μια φορά – αχ, μόνο μια φορά! – με ξύπνησαν από έναν ύπνο, που έμοιαζε με τον ύπνο του θανάτου, δυο χείλια ψυχικά που ακουμπούσαν πάνω στα δικά μου.

Μα κι έτσι ακόμα, το κενό που ένιωθα μες στην καρδιά μου δεν εννοούσε να γεμίσει. Λαχταρούσα την αγάπη που την πλημμύριζε πρωτύτερα. Και τελικά η κοιλάδα με βασάνιζε από τις αναμνήσεις που είχε της Ελεονόρας, και την παράτησα για πάντα, για τις ματαιότητες και την πολυτάραχη κωμική ζωή.

*** 

Βρέθηκα σε μια ξένη πολιτεία, όπου όλα λες και συνωμότησαν για να σβήσουν από τη θύμησή μου τα γλυκά όνειρα που είχα ονειρευτεί τόσον καιρό στην Κοιλάδα της Πολύχρωμης Χλόης. Τα μεγαλεία και οι γιορτές μιας μεγαλόπρεπης βασιλικής αυλής, η άγρια κλαγγή των όπλων, οι γυναίκες που αχτιδοβολούσαν ομορφιά, συντάραξαν και μέθυσαν το νου μου. Μα ως τώρα η ψυχή μου είχε μείνει πιστή στους όρκους της και οι μαρτυρίες για την παρουσία της Ελεονόρας εξακολουθούσαν να μου φανερώνονται μες στις σιωπηλές ώρες της νύχτας.

Ξαφνικά σταμάτησαν αυτές οι εκδηλώσεις, ο κόσμος σκοτείνιασε μπροστά στα μάτια μου και στάθηκα γεμάτος φρίκη για τις πονηρές σκέψεις, που με τυραννούσαν, και τους τρομερούς πειρασμούς που μ' έζωναν. Γιατί στην εύθυμη αυλή του βασιλιά που υπηρετούσα, είχε φτάσει από μια πολύ μακρινή και άγνωστη χώρα μια κοπέλα, που η μικρόψυχη καρδιά μου αμέσως παραδόθηκε στην ομορφιά της, που λύγισα στα πόδια της δίχως καμιάν αντίσταση, με την πιο φλογερή, την πιο ταπεινωτική ερωτική λατρεία. Κι αλήθεια, τι ήτανε η αγάπη μου για το κοριτσόπουλο της κοιλάδας σε σύγκριση με τη φλόγα, με το παραλήρημα, με την εκστατική λατρεία, που άφησα κλαίγοντας να ξεχειλίσει η ψυχή μου στα πόδια της αιθέριας Ερμενγάρδης; Αχ, ήταν παραδείσιο σεραφείμ η Ερμενγάρδη! – δεν είχα θέση για καμιάν άλλη στην καρδιά μου. Αχ, ήταν ένας άγγελος θεϊκός η Ερμενγάρδη! Και καθώς κοίταζα στα βάθη των αξέχαστων ματιών της, είχα στη σκέψη μου αυτά μονάχα – κι εκείνη.

Παντρευτήκαμε – δίχως να φοβηθώ τη φοβερή κατάρα που είχα επικαλεστεί. Ούτε κι έπεσε πάνω μου η κατάρα. Και μια φορά – πάλι μια φορά μονάχα, μέσα στη σιγαλιά της νύχτας – ξανάρθανε οι απαλοί αναστεναγμοί που μ' είχαν εγκαταλείψει, και πήραν τη μορφή μιας γλυκιάς και γνώριμης φωνής που είπε:

«Κοιμήσου ήσυχα! Γιατί το Πνεύμα της Αγάπης κυβερνά και βασιλεύει. Και βάζοντας την Ερμενγάρδη μέσα στην καρδιά σου, λύθηκες – για λόγους, που θα σου γίνουνε γνωστοί στους ουρανούς – από τους όρκους που είχες κάνει στην Ελεονόρα».

******

Ήταν η «Ελεονόρα» - ένα από τα αγαπημένα μου διηγήματα του Έντγκαρ Άλαν Πόε [Edgar Allan Poe, "Eleonora"], γραμμένο το 1841, σε μετάφραση Κοσμά Πολίτη. Η εικονογράφηση είναι του Arthur Rackham [“Poe's Tales of Mystery and Imagination”, 1935].

Η «Ελεονόρα» ακροβατεί στο μεταίχμιο του ονείρου και της πραγματικότητας. Είναι μια ιστορία που φέρνει στο νου μας μια εικόνα αρχέγονου ερωτικού παραδείσου, μα με μια σημαντική διαφορά… το φινάλε της ιστορίας. Γιατί εδώ ο παράδεισος δεν χάθηκε. Δεν θα βρείτε ενοχές, αμαρτίες και βάσανα εδώ. Όσο η αγάπη συνεχίζει να βασιλεύει, ο παράδεισος απλά αλλάζει πρόσωπα…

Παρουσίαση και ψηφιοποίηση κειμένου: το φονικό κουνέλι, Νοέμβριος 18

Ρομαντικό

~

Ο Αλφόνσο κρατούσε απαλά το χέρι της Κλημεντίνης. Πάνω και ολόγυρα τους απλωνόταν το σπινθηροβόλο ψηφιδωτό του νυχτερινού ουρανού. Τα αστέρια τρεμόπαιζαν όπως οι καρδιές τους.

Ήταν η πρώτη τους έξοδος και όλα είχαν πάει μοναδικά - ήταν σαν ένα όνειρο, υφασμένο σε αραχνοΰφαντο ιστό, από κείνα που φοβάσαι να αγγίξεις μήπως σπάσουν. Η Κλημεντίνη αισθανόταν φόβο στην αρχή... Ποιος ξέρει τι στάση θα είχε απέναντι της ο Αλφόνσο, τον οποίο καιρό τώρα παρατηρούσε από απόσταση, μα ποτέ δεν είχε το θάρρος να του εκδηλώσει τα συναισθήματα της... Θα κατόρθωνε άραγε να του κάνει θετική εντύπωση η ίδια? Αχ, πως πετάριζε το φυλλοκάρδι της, πως λαχταρούσε τη ζεστή του αγκαλιά!

Ο Αλφόνσο, με τη σειρά του, την προσέγγιζε διστακτικά στην αρχή. Ένα βλέμμα της μόνο, ένα βύθισμα στην γλυκιά άβυσσο των ματιών της, ήταν αρκετό για να σβήσει από τη σκέψη του όλες τις υπόλοιπες γυναίκες που είχε γνωρίσει μέχρι τότε. Έπιανε τον εαυτό του να διστάζει, ενώ ο παλμός της καρδιάς του χτυπούσε εντατικά. Μα βρήκε το θάρρος επιτέλους και της πρότεινε να βγούνε - δεν το είχε μετανιώσει. Η Κλημεντίνη δεν έμοιαζε με καμία άλλη κοπέλα από όλες όσες είχε έρθει σε επαφή. Ήταν ένα ανθόσπαρτο όνειρο που ξεπετούσε βλαστούς ανομολόγητης ευτυχίας.

Το αεράκι φυσούσε απαλά πάνω στα μαλλιά τους. Η Κλημεντίνη ένιωθε το δυνατό, στιβαρό κράτημα του χεριού του Αλφόνσο στο δικό της και έτρεμε ελαφρά, συνεπαρμένη από τη μαγεία της στιγμής. Ο Αλφόνσο την κοιτούσε με μάτια που έλαμπαν, αντανακλώντας το φως των άστρων.

"Κοιτάζοντας τα αστέρια παίρνεις μια ιδέα της αιωνιότητας", είπε ο Αλφόνσο χαμηλά. Η φωνή του αντηχούσε σαν γλυκό κελάρυσμα κάποιας μυστικής πηγής. Βύθισε τα μάτια του σε εκείνα της Κλημεντίνης και συνέχισε: "Μα κοιτάζοντας εσένα, τη στιγμή αυτή, συνειδητοποιώ πως η αιωνιότητα βρίσκεται, όχι μίλια μακριά, μα δίπλα μου".

Η Κλημεντίνη αναστέναξε. Πλησίασε το πρόσωπο της σε εκείνο του Αλφόνσο. Με τρεμάμενα χέρια άγγιξε τα μαλλιά του. Τα χείλια τους σχεδόν ενώθηκαν... επιτέλους...

...Τότε ήταν που ξέφυγε του Αλφόνσο μια δυνατή, μακρόσυρτη, εκκωφαντική κλανιά, σπάζοντας τη σιγαλιά της νύχτας.

Νυχτερινή Έφοδος...

~

Το πλήρωμα του χρόνου είχε φτάσει και το γνώριζαν όλοι τους. Μέρα με τη μέρα γινόντουσαν λιγότεροι. Η φιλόξενη ζέστη του καλοκαιριού τους είχε πια εγκαταλείψει, αφήνοντας μόνο μια υπόσχεση - πως, κάποια μέρα, κάποτε, θα γυρίσει ο τροχός και θα αναδυθεί ξανά ο ήλιος τους.

Ήταν βράδυ. Ένας αφιλόξενος αέρας σκόρπιζε το μοχθηρό, φθινοπωρινό τραγούδι του. Γυρόφερναν στις σκιές, χωρίς να μιλάνε, μια έκφραση αποφασιστικότητας στο βλέμμα τους. Κάποιοι πιθανό να μην έβγαζαν αυτήν την βραδιά... Για ορισμένους, ήταν ίσως η τελευταία φορά που έβλεπαν ο ένας τον άλλο.

Ο Χάρι παρατήρησε την Σουζάνα που έστεκε στο πλευρό του. Ανέδυε μια εκθαμβωτική σχεδόν αύρα, φάνταζε ομορφότερη από ποτέ. Η Σουζάνα του χαμογέλασε. Απόψε ήταν η βραδιά τους. Απόψε θα τα έδιναν όλα για όλα. Δεν υπήρχε αύριο, μόνο η στιγμή που ζούσαν τώρα...

Ο αρχηγός τους μάζεψε. Δεκαπέντε ήταν που τον κύκλωσαν, δεκαπέντε από αυτούς τέντωσαν τ' αυτιά τους για να διακρίνουν τον ήχο της ομιλίας του, ένα ψιθύρισμα στον άνεμο. "Βρεθήκαμε εδώ απόψε για την επιβίωση μας", είπε ο αρχηγός. Οι πάντες τον κοιτούσαν σιωπηλοί. "Ο χειμώνας έρχεται, οι ζεστές μέρες ανήκουν στο παρελθόν και πλέον χρειάζεται να αγωνιστούμε για να ζήσουμε. Πολλοί από μας έχουν ήδη φύγει. Ορισμένοι όμως είμαστε ακόμα εδώ. Χρειάζεται θάρρος, τόλμη και πείσμα, χρειάζεται να δείξουμε από τι είμαστε φτιαγμένοι..."

Για μια στιγμή σταμάτησε. Το βλέμμα του πλανήθηκε στον χώρο και - σαν υπνωτισμένοι - οι πάντες κοίταξαν εκεί που κοιτούσε: Ανοιχτή πύλη. Φως. Το Μέρος στο οποίο θα έκαναν την Μεγάλη Έφοδο. Το παρατηρούσαν με κομμένη την ανάσα, καλά κρυμμένοι στο ορμητήριο τους. Εκεί μέσα θα εξορμούσαν, ο ένας μετά τον άλλον, εκεί θα έκαναν το μεγάλο άλμα στο Άγνωστο. Ίσως συναντούσαν τον θάνατο, ωστόσο έπρεπε να το ρισκάρουν... Ενδεχόμενη επιτυχία ισοδυναμούσε με την εξασφάλιση της επιβιώσης τους τον καιρό που θα ερχόταν...

"Πιστεύω σε σας", έκανε ο αρχηγός. "Πιστεύω πως έχετε τις απαιτούμενες ικανότητες για να αποσπάσετε το ποθητό λάφυρο από τον αντίπαλο, χωρίς να γίνετε αντιληπτοί. Θα μπείτε μέσα, σιωπηλά, αθόρυβα, όπως έχετε εκπαιδευτεί. Αμέσως μόλις εξασφαλίσετε το ζητούμενο, δείξτε προσοχή! Ο αντίπαλος δεν πρέπει να σας πάρει χαμπάρι! Κρυφτείτε στις σκιές, μείνετε εκεί, ώσπου ο εχθρός να φύγει..."

Ο Χάρι παρατήρησε την Ζουζάνα. Διέκρινε τον φόβο στο βλέμμα της. Πως ήταν δυνατόν ένα πλάσμα που αγαπούσε τόσο τον ήλιο και το φως, όπως εκείνη, πως γινόταν ένα τέτοιο πλάσμα να ζητήσει κάλυψη στο ψυχρό σκοτάδι μιας σκιάς...?

"Νομίζω είμαστε έτοιμοι", συνέχισε ο αρχηγός. "Μην ξεχνάτε. Αγωνιζόμαστε για την επιβίωση μας. Ο καθένας για τον εαυτό του. Όσο περισσότεροι κάνουμε την έφοδο, τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες να ζήσει μέχρι τέλους η πλειοψηφία ανάμεσα μας. Μην το ξεχνάτε αυτό".

Τους πέρασε όλους με το βλέμμα του. Ο ένας μετά τον άλλον έγνεψαν. Ο Χάρι έσφιξε με αποφασιστικότητα το στόμα του. "Πάμε να το κάνουμε", είπε.

Και έτσι ξεκίνησε η Μεγάλη Έφοδος! Ο ένας μετά τον άλλον όρμηξαν προς την Πύλη, χωρίς να ρίχνουν ούτε ένα βλέμμα πίσω τους. "Αέρα!", έκαναν όλοι μαζί και χίμηξαν στο φωτεινό άνοιγμα.

Ο Χάρι τυφλώθηκε προς στιγμήν από το φως, ωστόσο η εκπαίδευση του είχε διδάξει πως δεν πρέπει να επιβραδύνει τις κινήσεις του από αυτό. Λίγο πέρα διέκρινε τον όγκο του αντιπάλου. Δεν τους είχε πάρει χαμπάρι. Με γρήγορες, αποφασιστικές κινήσεις, ο Χάρι και δύο ακόμα σύντροφοι πλησίασαν τον αντίπαλο. Στάθηκαν με κομμένη την ανάσα. Η ώρα ήταν τώρα!

.
.
.

Λίγα λεπτά μετά ο Χάρι έκανε θριαμβευτικά την έξοδο του. Είχε κατορθώσει να αποσπάσει το πολύτιμο εφόδιο και ένιωθε δυνατότερος από ποτέ. Δεν φοβόταν πλέον τον χειμώνα, είχε εξασφαλίσει την επιβίωση του. Τα είχε καταφέρει! Τι υπέροχο αίσθημα, πόσο ανάλαφρη διάθεση!

Λίγο παραπέρα διέκρινε δύο ακόμα από τους συντρόφους του, πρόσεξε τα χαμόγελα της επιτυχίας που ήταν χαραγμένα πάνω τους. Όλα είχαν πάει καλά τελικά! Από μακριά ο αρχηγός έγνεφε με ικανοποίηση.

Και τότε πρόσεξε την Σουζάνα.

Γυρόφερνε, εδώ κι εκεί, λες και ήταν ζαλισμένη. Δεν είχε κατορθώσει να πλησιάσει τον αντίπαλο - αντί αυτού είχε πάει κοντά σε μια ζεστή φωτεινή πηγή και σαν υπνωτισμένη την κοιτούσε. "Σουζάνα, τι κάνεις εκεί?", φώναξε ο Χάρι, ένα αίσθημα αγωνίας να τον καταλαμβάνει. "Ο αντίπαλος θα σε πάρει πρέφα, γύρνα πίσω!", είπε, ενώ η καρδιά του άρχισε να χτυπάει όλο και πιο γρήγορα.

Η Σουζάνα έστεκε στο ίδιο σημείο, κάνοντας κύκλους. Έμοιαζε να έχει χαζέψει. "Έχει ζέστη εδώ...", έκανε τότε, αφήνοντας μια σιγανή φωνή. "Είναι ωραία Χάρι. Γύρνα πίσω... Έλα να δεις...".

"Δεν έχουμε χρόνο για τέτοια!", φώναξε ο Χάρι. "Φύγε πριν είναι αργά!". Σουζάνα, πανάθεμα σε, κάνε γρήγορα...

Και τότε ο αντίπαλος την είδε.

Φαίνεται είχε ακούσει τον θόρυβο. Μαζί με την Σουζάνα, είχε δει δύο ακόμα από τους συντρόφους τους. Όχι θεε μου, όχι την Σουζάνα, σκέφτηκε ο Χάρι, νιώθοντας την απελπισία να τον καταλαμβάνει. Ο αντίπαλος όμως δεν έχασε ευκαιρία. Ήταν δυνατότερος από αυτούς, εκείνοι όμως είχαν το όπλο της σβελτάδας. Ο ένας από τους συντρόφους έκανε έναν ηρωικό ελιγμό και κατόρθωσε τελευταία στιγμή να βγει από την Πύλη, πλησιάζοντας τον Χάρι αγκομαχώντας. Ο άλλος όμως δεν ήταν τόσο τυχερός - ο αντίπαλος τον σκότωσε.

Και τότε η Σουζάνα έκανε κάτι πραγματικά τρελό. Αντί να καταφύγει στην έξοδο, όρμησε κατά πάνω στον αντίπαλο! "Σουζάνα, όχι, φύγε!!!", ούρλιαξε ο Χάρι απελπισμένος.

Η Σουζάνα κοίταξε για μια τελευταία φορά το γλυκό, όμορφο φως. Και πέθανε από τα χέρια του αντιπάλου.

"ΣΟΥΖΑΝΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!"

Σιωπή.

"Πήραμε αυτό που θέλαμε", έκανε ο αρχηγός στον Χάρι, που έστεκε ακίνητος, αμίλητος. "Εξασφαλίσαμε την επιβίωση μας, οι περισσότεροι από εμάς. Μην κλαις για την Σουζάνα. 'Έφυγε σαν ήρωας. Έπεσε στη μάχη".

Ο Χάρι συνειδητοποίησε πως ήταν η αλήθεια. Κίνησε αργά προς τον δρόμο της επιστροφής. Αχ, Σουζάνα. Πάντα είχες μια αδυναμία στο φως... Ποιός ξέρει... Ίσως κάποια μέρα συναντηθούμε ξανά, σε ένα διαφορετικό μέρος. Ένα μέρος που θα έχει πάντα καλοκαίρι.

Και έτσι η συντροφιά έφυγε, κρυμμένη μέσα στη νύχτα.

Λίγο μετά, μέσα στο άντρο του, o αντίπαλος μονολογεί:



"Με έχει τρελάνει αυτή η ρημάδα η φαγούρα. Μα πότε μπήκαν τόσα μέσα στο δωμάτιο, ρε γαμώτο? Μάλλον φταίει που είχα ανοιχτή την πόρτα και αναμμένο το φως της λάμπας. Καταραμένα κουνούπια! Τουλάχιστον σκότωσα δύο από δαύτα! Χα!

Από αύριο πρέπει να πάω να αγοράσω κανένα εντομοαπωθητικό, κανά φιδάκι, κάτι, δε λέει. Με πέθαναν τα άτιμα".

~

Love Stories και ένας μικρός απολογισμός...

~



(έργο του Boris Vallejo)

Έχουν περάσει πάνω απο 10 μήνες απο τότε που ξεκίνησα να γράφω στο blog. Για κάποιον λόγο, απροσδιόριστο μάλλον, νιώθω σα να κλείνει ένας μικρός κύκλος. Τα ζώα της Κουνελόχωρας κουράστηκαν λίγο, θέλουν να πάρουν κάποιες ανάσες, να κάνουν ένα μικρό διάλλειμα, να τεντώσουν λίγο τ' αυτιά τους και να κάνουν κανένα μπάνιο στη λίμνη... είναι και πολλές οι υποχρεώσεις αυτόν τον καιρό, άστα να πάνε. Μάλλον αυτή θα είναι η τελευταία μου ανάρτηση μέχρι το καλοκαίρι.

Αποφάσισα να "κλείσω" λοιπόν με τον καλύτερο - για μένα - δυνατό τρόπο. Με την παρουσίαση μερικών ακόμα κόμικς (ναιιι!!!), τα οποία μάλιστα μοιράζονται και ένα κοινό θέμα: την αγάπη, τον έρωτα, τα κολλήματα, πείτε το όπως θέλετε. Και τα τρία είναι εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους, τόσο στυλιστικά όσο και θεματολογικά. Μπορώ να πω πως διαπραγματεύομαι το θέμα απο τρεις διαφορετικές πλευρές... εξίσου υπαρκτές πάντως.

Με χαρά σας τα παρουσιάζω λοιπόν, και στο ενδιάμεσο θα κάνω και έναν μικρό απολογισμό όσο αφορά του τι νομίζω πως αποκόμισα έναν (περίπου) χρόνο τώρα απο την όλη φάση με τα blogs....

Ξεκινάω με την πρώτη ιστορία απο τις τρεις, η οποία αν και παλιά (πάνε δύο χρόνια απο τότε που έφτιαξα το κόμικ), αν και γρήγορη στην εκτέλεση (το έκανα μόλις σε δύο μέρες), εξακολουθεί να μου αρέσει το ίδιο. Είναι καμμένο, είναι τρελό, τα χω μπλέξει όλα, είναι ο,τι να'ναι. Είναι και αληθινό όμως, κατά μία έννοια. Η αρχική λογική ήταν να έκανα μια παρωδία των love mangas, και να έχωνα μέσα και αμερικάνικα στυλ... και προέκυψε "O Καημός του Μά(ν)γκα" κυρίες και κύριοι!


O Καημός του Μά(ν)γκα









Απολογισμός, μέρος πρώτο....


Κάθε ένας απο μας που γράφει σ' ένα blog έχει κάποιες προθέσεις, κάποια κίνητρα που τον ωθούν να γράψει. Για άλλους είναι η θέληση για ενημέρωση, για άλλους η ανταλλαγή απόψεων, για άλλους απλά η κατάθεση προσωπικών στιγμών και σκέψεων. Οι αναγνώστες ενός blog είναι περίεργη υπόθεση. Δε γουστάρω τη φάση που πάνε κάποια blogs να γίνουν εφημερίδες, προσπαθώντας να μαζέψουν όσο περισσότερους αναγνώστες γίνεται, ανταγωνιζόμενα το ένα το άλλο, ποιό βρίσκεται στην πρώτη θέση, ποιό στην δεύτερη κλπ... ναι, τα blogs έχουν δύναμη, ο λόγος έχει δύναμη, γι' αυτό και αγαπάμε το ίντερνετ, ζητάμε την ενημέρωση, αλλά να φτάνουμε να γεμίζουμε τις σελίδες μας με ό,τι ανουσιότητα υπάρχει μόνο και μόνο γιατί αυτό "πουλάει", ε όχι ρε παιδιά. Να βρίσκουμε blogs άλλων και να χωνόμαστε στους αναγνώστες μόνο και μόνο για να γίνουν και αυτοί αναγνώστες δικοί μας, όχι.




Προσωπικά διαβάζω τακτικά 5-6 blogs σε αυτή τη φάση, και λίγο πιο αραιά αρκετά ακόμα (όσα υπάρχουν στη λίστα παρακολούθησης μου βασικά, λίστα που διαρκώς ανανεώνεται - κάποιοι μπαίνουν, κάποιοι φεύγουν). Όλα τα blogs που επισκέπτομαι τακτικά, και αφήνω τα σχόλια μου κατά καιρούς, είναι blogs φίλων - έτσι θα τους χαρακτήριζα, και ας μη γνωρίζω παρά ελάχιστους. Είναι παιδιά που ανακαλύψαμε ο ένας το blog του άλλου, μας άρεσε, και "κάτσαμε", όπως μου είχε πει σε μια φάση μια προσφιλής αναγνώστρια. :)

Δε θα με χαροποιούσε αν μάθαινα πάντως πως ο μόνος λόγος που κάποιος απο τους bloggers με "διαβάζει" είναι επειδή επισκέπτομαι το δικό του blog και μόνο.... ωραία η ανταλλαγή, αλλά τα blogs δεν είναι σχέση: Σε διαβάζω (επειδή) με διαβάζεις.

Δε θέλω να χωθώ σε blogs άλλων χωρίς να τους διαβάζω, μόνο και μόνο για να μαζέψω αναγνώστες ξέρω γω. Είναι αλήθεια πως είναι όμορφη αυτή η φάση με τις ανταλλαγές, ή όταν σου γράφει κάποιος που δεν ξέρεις ένα σχόλιο, πως διάβασε κάτι και του άρεσε. Άλλο αυτό όμως και άλλο να σου γίνει αυτοσκοπός κάτι τέτοιο, να γράφεις πλέον για "τους αναγνώστες σου" και όχι για τον εαυτό σου.

Αν και αυτό που είπα τώρα είναι λίγο παραπλανητικό. Το να γράφεις και για τους άλλους είναι ωραίο, είναι θεμιτό, ίσως εδώ βρίσκεται η ουσία, σε αυτό το "και". Οι συγγραφείς αυτό κάνουν, οι ποιητές αυτό κάνουν. Γράφουν για τον εαυτό τους, γράφουν και για τους άλλους. Με λίγα λόγια: Μοιράζονται.

Το θέμα είναι πως κάποιοι μοιράζονται όμορφα πράγματα, ενδιαφέρουσες γνώσεις ας πούμε, ή πράγματα δικά τους, προσωπικές σκέψεις ή μορφές έκφρασης, και κάποιοι απλά μοιράζονται βλακείες. Σε ορισμένους μάλιστα η βλακεία και το μοίρασμα της φαίνεται να είναι το σημαντικότερο. Και τσούρμο οι αναγνώστες απο πίσω!

Ουφ, πολυλογία! Αν ήμουν αναγνώστης αυτού του blog θα το σταμάταγα εδώ και τώρα, δε την αντέχω τόση πάρλα! Συνεχίζω με το δεύτερο κόμικ.... χωρίς λόγια αυτό. Το θέμα παραμένει ίδιο όμως.

Δε χρειάζονται πάντα λόγια...


Χωρίς Λόγια






Απολογισμός, μέρος δεύτερο


Μια απο τις αγαπημένες μου αναρτήσεις στο blog υπήρξε η δεύτερη μόλις ανάρτηση που έκανα - πρώτη "κανονική" μετά την εισαγωγή στην ουσία.... εκείνη για την Ελληνίδα γυναίκα φυσικά. Στην ανάρτηση εκείνη ξεκινούσα λέγοντας πως έχει την φάση του που το blog αυτό δεν το γνωρίζει κανένας ακόμα (0 αναγνώστες), μια που έτσι νιώθεις περισσότερο ελεύθερος να γράψεις ό,τι θες. Ξέρεις πως δεν θα το διαβάσει κανένας απ' όσους ξέρεις, ούτε χρειάζεται να προσαρμόσεις τα όσα λες για οποιονδήποτε.

Απο την άλλη το συγκεκριμένο κειμενάκι έμαθα με τον καιρό πως το είχαν διαβάσει περισσότεροι απο όσοι περίμενα - και κυρίως, αρκετές γυναίκες. "Διάβασα το κείμενο σου για τις ελληνίδες" μου έλεγαν με ύφος. Ομολογώ ήταν κάτι που με χαροποίησε. Το να γράφεις για τον εαυτό σου είναι ένα πράγμα - το να μοιράζεσαι όσα γράφεις με άλλους είναι κάτι διαφορετικό.

Το αφιέρωμα στο gothic, όσο εξαντλητικό (δε φαντάζεστε!) και αν ήταν, παραμένει ("αντικειμενικά") η κορυφαία στιγμή μάλλον αυτού του blog. Ήταν εκεί που "σοβαρέψαμε" ας πούμε. Φανταστείτε έκπληξη όταν έμαθα πως είχε αναφερθεί το αφιέρωμα στην Ελευθεροτυπία...! Πραγματικά τα blogs σου δίνουν δυνατότητες, δεν είναι τυχαίο οτι υπάρχει κόσμος που προτιμάει τα blogs για την ενημέρωση του, σε σχέση με τα άλλα γνωστά Μέσα ας πούμε... Παρεμπιπτόντως, το αφιέρωμα έμεινε ημιτελές. Ναι, πρέπει να το τελειώσω κάποια στιγμή, δε λέει να αφήνουμε πραγματα μισοτελειωμένα, όσο και αν αυτό έχει τη γοητεία του....

Ακόμα και έτσι, το blogάκι μας εξακολουθεί να έχει τον προσωπικό του χαρακτήρα, και να μοιράζεται τις στιγμές και τις απόψεις του με όσους βρίσκουν κάποιο ενδιαφέρον σε αυτές... Τα blogs και οι αναγνώστες του μερικές φορές είναι σαν τις παρέες, ή τις φιλίες. Μπορεί να κάνεις πολλές, να περάσεις τον καιρό σου με ένα σωρό άτομα, λίγοι όμως θα μείνουν στο τέλος. Το θέμα είναι απλά να προχωράς, να προχωράς μπροστά...

Θέλω να ευχαριστήσω όσους απο σας αράζατε συχνά μαζί μας εδώ στην Κουνελόχωρα. Το να μοιράζεσαι πράγματα με άλλους είναι πάντα όμορφο, και τελικά, καταλήγω, είναι και η ουσία αυτού εδώ του blog για μένα: θέλω να μοιραστώ, όχι όμως με όλους... όπως έλεγε και ο Χέρμαν Έσσε στον "Λύκο της Στέπας", το μέρος αυτό είναι "μόνο για λίγους, μόνο για τρελούς".... :)



Πάμε να κλείσουμε λοιπόν με το τρίτο κόμικ της σειράς που είναι και το πιο πρόσφατο απο τα τρία! Το έκανα πέρισυ τα Χριστούγεννα. Δεν έχει ούτε αυτό τίτλο, το "χωρίς τίτλο" όμως το κατέλαβε το προηγούμενο, χμ, πρέπει κάπως να το ονομάσω. Μόλις σκέφτηκα μια ονομασία, δεν είναι τίποτα το φοβερό, αλλά μας κάνει, ας βάλω αυτή λοιπόν... :)

Και κάπως έτσι ολοκληρώνεται η μικρή αυτή "τριλογία" με ιστορίες αγάπης. Ξέρω πως στο μέλλον θα κάνω κι άλλες. Το θέμα προσφέρεται.

Και κάπως έτσι ας τελειώσω και τον μικρό αυτό απολογισμό μου. Be seeing you! :)


Μια Παράξενη Νύχτα








~