Πορτραίτα γυναικών

Πορτραίτα γυναικών. Το παρόν σχέδιο είναι του υπογράφοντος Κούνελου. Είναι το πρώτο από μια σειρά πορτραίτων που είχα φτιάξει κατά τη διάρκεια των δεύτερων σπουδών μου, 8 με 10 χρόνια πριν...

Ήταν μια ευχάριστη, δημιουργική περίοδος. Τα καλοκαίρια πήγαινα σε camping, φέροντας μαζί τον σχεδιαστικό εξοπλισμό μου: ένα μικρό μπλοκ, μερικά μολύβια και μια γόμα. Αυτό μόνο. Αναζητούσα ερεθίσματα για να εξασκήσω το σχέδιο, μα η νεκρή φύση δεν με ενέπνεε. Ενώ οι γυναίκες… α, εδώ ήταν όλο το ζουμί.

Τις εντόπιζα μέσα από τις παρέες των διακοπών. Φοιτήτριες, λίγο μικρότερες από μένα τον καιρό εκείνο. «Θες να σου φτιάξω το πορτραίτο;», τους έλεγα. «Εξασκούμαι. Θα στο δώσω στο τέλος». Εκείνες χαμογελούσαν – πάντα χαμογελούσαν. Καμία δεν έφερε αντίρρηση, παρά τις αρχικές επιφυλάξεις. Ποιο κορίτσι δεν θέλει το πορτραίτο του, αν του προσφέρεται με αυτόν τον τρόπο…

Κάθονταν απέναντί μου. Κάποιο σκιερό τραπεζάκι συνήθως, στην άπνοια ενός ζεστού μεσημεριού, ενώ τραγουδούσαν στα δέντρα τα τζιτζίκια. Και ξεκινούσα… Πρώτα το γενικό περίγραμμα… το σχήμα του προσώπου… τα μάτια… το στόμα… οι σκιές…

Καμία τους δεν πόζαρε με τον ίδιο τρόπο. Μία ήταν ανήσυχη, θυμάμαι. Νευρική. Έμοιαζε αναποφάσιστη. Μου το μετέδωσε. Ήμουν νευρικός στη διάρκεια του σχεδίου, έκανα πολλά λάθη. Στο τέλος έφτασα να απολογηθώ για τυχόν λάθη. Φάνηκε να της αρέσει – δεν ξέρω, δεν κατάλαβα. Το πήρε, έφυγε, αυτό ήταν. Δοκιμασία.

Άλλη ήταν σωστό ζιζάνιο. Μιλούσε σε κόσμο, σηκωνόταν από την καρέκλα, καθόταν πάλι, γυρόφερνε… Αισθανόμουν λες και προσπαθώ να πιάσω τη σκιά της με απόχη. Τελικά τα κατάφερα όμως – την έπιασα. Το πορτραίτο της άρεσε πολύ.

Μία τρίτη ήταν πολύ σοβαρή. Νομίζω πως της άρεσα – είμαι σίγουρος. Δεν δυσκολεύτηκα καθόλου στο σχέδιο… ήταν λες και ήθελε να με διευκολύνει. Ίσως όμως η σοβαρότητά της να οφειλόταν σε έναν άλλο παράγοντα: άγχος. Πως φαίνομαι στα μάτια του; Θα μπορέσει, άραγε, να δει την ομορφιά μου;

Μια άλλη, τέλος, άρεσε σε μένα. Εκεί έβαλα τα δυνατά μου. Στο τέλος κοιτούσε το πορτραίτο της πολλή ώρα. Χαμογελούσε. Έφτασε να συγκρίνει με έναν καθρέφτη που είχε μαζί της. «Έτσι φαίνομαι;», ρώτησε, δίχως να απολέσει το χαμόγελό της. Ναι, έτσι – ήθελα να της πω. Όμορφη. Μα δεν είπα την τελευταία λέξη.

Οι κοπέλες πήραν τα πορτραίτα τους και έφυγαν. Σκόρπισαν σαν τα καλοκαίρια. Και αυτό ήταν. Οι παρέες διέλυσαν, οι επαφές χάθηκαν. Και αν κάπως θυμάμαι τα χαρακτηριστικά τους… είναι επειδή είχα αφιερώσει 2 ώρες για να τις σχεδιάσω.

Ένα και μοναδικό πορτραίτο μου απέμεινε από εκείνη την περίοδο. Αυτό που σας παρουσιάζω. Είναι το πρώτο που έκανα. Η διαφορά του σε σχέση με τα άλλα;… Η γυναίκα που βλέπετε δεν έστεκε, σάρκα, βλέμμα και φωνή, απέναντί μου. Πηγή του πορτραίτου είναι μια φωτογραφία σε περιοδικό.

Αυτό λοιπόν το πορτραίτο, της φωτογραφίας του περιοδικού, είναι και το μόνο που μου απέμεινε από εκείνη την εποχή.

~

Η Χώρα της Επαγγελίας... Μια αλληγορία του Σαρλ Μπωντλαίρ

Η φανταστική χώρα Shangri-La, από το παιχνίδι Far Cry 4

«Υπάρχει, λένε, μια χώρα υπέροχη, μια γη της επαγγελίας, που ονειρεύομαι να επισκεφθώ με μια παλιά μου φίλη. Χώρα παράξενη, πνιγμένη στην πυκνή ομίχλη του Βορρά μας, χώρα που θα μπορούσαμε ν' αποκαλέσουμε Ανατολή της Δύσης, και Κίνα της Ευρώπης, έτσι καθώς καλπάζει εκεί η θερμή και παιχνιδιάρα φαντασία, έτσι καθώς με υπομονή και πείσμα την στόλισε με τη σοφή και χαριτωμένη βλάστησή της. Μια αληθινή γη της επαγγελίας, όπου όλα είναι όμορφα, πλούσια, ήσυχα, ευγενικά• όπου η πολυτέλεια αγαπά να καθρεφτίζεται στην τάξη• όπου αναπνέεις τη ζωή, χυμώδη και γλυκιά• όπου η αταξία, η ταραχή και το απρόοπτο δεν έχουν θέση• όπου η ευτυχία παντρεύτηκε την ηρεμία• όπου η ίδια η κουζίνα είναι ποιητική, βαριά και ερεθιστική συνάμα• όπου όλα σας μοιάζουν, ακριβέ μου άγγελε.

Γνωρίζεις αυτήν την εμπύρετη αρρώστεια που μας αρπάζει μέσα στην ψυχρή αθλιότητα, αυτήν τη νοσταλγία της άγνωστης χώρας, αυτήν την αγωνία της περιέργειας; Υπάρχει ένας τόπος που σου μοιάζει, όπου όλα είναι όμορφα, πλούσια, ήσυχα κι ευγενικά, όπου η φαντασία έχτισε και κόσμησε μια Κίνα της Δύσης, όπου αναπνέεις τη ζωή γλυκιά, όπου η ευτυχία παντρεύτηκε την ηρεμία. Εκεί πρέπει να πάμε, εκεί να ζήσουμε, εκεί πρέπει να πάμε να πεθάνουμε!

Ναι, εκεί πρέπει να πάμε ν' αναπνεύσουμε, να ονειρευτούμε, και να μεγαλώσουμε τις ώρες με των αισθήσεων το άπειρο. Κάποιος μουσικός έγραφε την Πρόσκληση σε βαλς• ποιος θα συνθέσει την Πρόσκληση σε ταξίδι, που θα προσφέρουμε στην αγαπημένη γυναίκα, στην διαλεγμένη αδελφή;

Ναι, μέσα σ' αυτήν την ατμόσφαιρα η ζωή θα ήταν ευχάριστη, - εκεί πέρα, όπου οι ώρες κυλούν πιο άγρια και είναι γεμάτες σκέψεις, όπου τα ρολόγια σημαίνουν την ευτυχία με μια επισημότητα πιο βαθιά και πιο ουσιαστική.

Πάνω σε στιλπνές επιφάνειες, πάνω σε επιχρυσωμένα δέρματα μελαγχολικού πλούτου, ζούνε διακριτικά ζωγραφιές μακάριες, ήρεμες και ουσιαστικές, σαν τις ψυχές των καλλιτεχνών που τις δημιούργησαν. Οι δύοντες ήλιοι, που χρωματίζουν τόσο πλούσια την τραπεζαρία ή το σαλόνι, ρίχνουν ένα μαλακό φως μέσα από ωραία υφάσματα ή μέσα από αυτά τα ψηλά καλοδουλεμένα παράθυρα, που ο μόλυβδος χωρίζει σε πολλά τμήματα. Τα έπιπλα είναι πολύ μεγάλα, περίεργα, ακαθόριστα, ενισχυμένα με κλειδαριές και μυστικά σαν τις εκλεπτυσμένες ψυχές. Οι καθρέφτες, τα μέταλλα, τα υφάσματα, τα ασημικά και η φαγέντσια παίζουν για τα μάτια μια συμφωνία σιωπηλή και μυστηριώδη• και από κάθε αντικείμενο, από κάθε γωνιά, από τις χαραμάδες των συρταριών κι από των υφασμάτων τις πτυχές, ξεχύνεται ένα μοναδικό άρωμα, μια νοσταλγία για την Σουμάτρα, που μοιάζει σαν να είναι η ψυχή του σπιτιού.

Μια αληθινή γη της επαγγελίας, σου λέω, όπου όλα είναι πλούσια, καθαρά και στιλπνά, όπως μια ωραία συνείδηση, όπως τα πολυτελή κουζινικά, όπως τα αστραφτερά ασημικά, όπως τα ποικιλόχρωμα κοσμήματα! Όλοι του κόσμου οι θησαυροί ρέουν εκεί, όπως στο σπίτι ενός φιλόπονου ανθρώπου που πρόσφερε λαμπρές υπηρεσίες στον κόσμο ολόκληρο. Χώρα παράξενη, ανώτερη απ' τις άλλες, όπως η τέχνη είναι ανώτερη απ' τη Φύση, που την αναμορφώνει με τ' όνειρο, που την διορθώνει και την ομορφαίνει και την μετουσιώνει.

Ας ψάχνουν, ας ψάχνουν ακόμη, ας διευρύνουν αδιάκοπα τα όρια της ευτυχίας τους αυτοί οι αλχημιστές της κηπουρικής! Ας προσφέρουν έπαθλα, εξήντα και εκατό φλορίνια, γι' αυτόν που θα επιλύσει τα φιλόδοξα προβλήματά τους! Εγώ, βρήκα την μαύρη τουλίπα μου και τη γαλάζια ντάλια μου.

Άνθος ασύγκριτο, τουλίπα που σε ξαναβρήκα, ντάλια αλληγορική, σ' αυτήν την όμορφη, την τόσο ήρεμη και ονειροπόλα χώρα, εκεί δεν θα έπρεπε να πάμε να ζήσουμε και να πεθάνουμε; Δεν θα έβρισκες εκεί την αναλογία σου, δεν θα μπορούσες να καθρεφτίζεσαι, για να μιλήσουμε όπως οι μυστικιστές, μέσα στην ίδια την αντιστοιχία σου;

Όνειρα! Πάντα όνειρα! Και όσο πιο φιλόδοξη κι ευαίσθητη είναι μια ψυχή, τόσο απομακρύνονται από την πραγματικότητα τα όνειρά της. Μέσα του, ο κάθε άνθρωπος κουβαλά τη δόση του από φυσικό όπιο, που ακατάπαυστα εκκρίνεται και ανανεώνεται; από τη γέννηση ως το θάνατο, πόσες να είναι οι ώρες που ζούμε γεμάτες θετική απόλαυση, γεμάτες πράξεις επιτυχείς και αποφασισμένες; Θα ζήσουμε ποτέ, θα περάσουμε ποτέ μέσα σ' αυτόν τον πίνακα που ζωγράφισε το πνεύμα μου, σ' αυτόν τον πίνακα που σου μοιάζει;

Αυτοί οι θησαυροί, αυτά τα έπιπλα, αυτή η πολυτέλεια, αυτή η τάξη, αυτά τα αρώματα, αυτά τα θαυμάσια λουλούδια, είσαι εσύ. Εσύ είσαι αυτοί οι μεγάλοι ποταμοί και αυτά τα ήσυχα κανάλια. Αυτά τα μεγάλα καράβια που πλέουν εκεί φορτωμένα με πλούτη κι απ' όπου ανεβαίνουν τα μονότονα τραγούδια της μανούβρας, είναι οι σκέψεις μου που κοιμούνται ή κυλούν πάνω στα στήθη σου. Τα οδηγείς απαλά προς την θάλασσα που είναι το Άπειρο, και στη διαύγεια της ωραίας ψυχής σου αντανακλώνται τα βάθη τ' ουρανού• και όταν, κουρασμένα από τις φουρτούνες και παραγεμισμένα με της Ανατολής τα προϊόντα, γυρνούν στο γενέθλιο λιμάνι, είναι πάλι οι σκέψεις μου που εμπλουτισμένες επιστρέφουν από το Άπειρο σ' εσένα.»



Σαρλ Μπωντλαίρ «Πρόσκληση σε Ταξίδι» [Charles Baudelaire, “L'invitation au voyage”]. Περιλαμβάνεται στη συλλογή διηγημάτων “Le Spleen de Paris” [«Η Μελαγχολία του Παρισιού»]. Πρώτη δημοσίευση το 1869. Μετάφραση: Στ. Βαρβαρούσης.

The Siesta by Frederick Arthur Bridgman

Ο Οδοστρωτήρας της Ομορφιάς

«Κάλυψε τη στενοχώρια της κάτω από ένα στρώμα make up και κοιτάχτηκε στον καθρέπτη. Τώρα ήταν έτοιμη για τη βραδινή έξοδο.» - Μια καθημερινή αφήγηση

«Πάρε την πιο καλή σου πόζα… ένα, δύο, τρία, κλικ!» - Σκέψη πριν από μια selfie

«Η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο» - Ντοστογιέφσκι

Η σημερινή ανάρτηση έχει χαρακτήρα ανολοκλήρωτο. Θα έλεγα πως αποτελεί περισσότερο μια σειρά σκέψεων, στις οποίες αποπειράθηκα να δώσω κάποια συνοχή. Είναι γραμμένη από την οπτική γωνία ενός άντρα και δεν αξιώνει χαρακτήρα αντικειμενικότητας – ωστόσο θεωρώ πως υπάρχουν κάποιες μικρές αλήθειες εδώ μέσα.

Ξεκινώ με κάποια «αξιώματα».

Αξίωμα 1: Ανεβάζω selfies, άρα υπάρχω. Κορίτσια στον σταθμό του τρένου με το κινητό στο χέρι, παίρνοντας πόζες μπροστά στην κάμερα, τουρλώνοντας τα χείλη. Ένας συρφετός φωτογραφιών, ο πολιτισμός του κλικ και της εικόνας. Πρόσωπα σκυμμένα πάνω απ’ τα κινητά τους. Εξώφυλλα περιοδικών, τηλεοπτικές εκπομπές, λαμπρά χαμόγελα παντού, μια κοινωνία που ανασαίνει άρωμα οδοντόκρεμας. Άντρες που εκστασιάζονται μπροστά σε διάσημες ντίβες των Media, ονειροβατώντας στα πελώρια στήθη τους. Γυναίκες που θέλουν να μοιάσουν στις ίδιες αυτές ντίβες, μιμούμενες το στυλ τους, αντιγράφοντας τις κινήσεις τους. Κι άλλες φωτογραφίες, κι άλλα κλικ, κι άλλα like.

Η ομορφιά ως επιδειξιομανία.

Αξίωμα 2: Ο οδοστρωτήρας της ομορφιάς. Μπροστά σε μια πολύ όμορφη γυναίκα εξομοιώνονται όλες οι διαφορές των επίδοξων κατακτητών. Τρέχουν πίσω της οι πάντες: όμορφοι, άσχημοι, έξυπνοι, ανόητοι, ευαίσθητοι, αναίσθητοι, καλλιεργημένοι, ακαλλιέργητοι, πλούσιοι και φτωχοί. Μοιάζει με την αναζήτηση εργασίας – μπαίνει μια αγγελία και μεμιάς εμφανίζονται δεκάδες υποψήφιοι. Κάποιοι είναι καλύτεροι από τους άλλους, μα όπως ο εργοδότης συχνά δεν επιλέγει με τα καλύτερα κριτήρια, αντίστοιχα η γυναίκα σπάνια κάνει τη σωστή επιλογή. Ο μαλάκας επικρατεί του νοήμονα. Αντίστοιχα, όπως η γυναίκα δεν κάνει την καλύτερη επιλογή, έτσι και ο άντρας δείχνει να κρίνει μόνο με βάση το οπτικό ερέθισμα. Εκεί που η φύση καταργεί την ελευθερία. Εκεί που η ομορφιά σέρνει καράβι.

Η ομορφιά ως πηγή εξουσίας.

Αξίωμα 3: Κόσμος κλεισμένος σε κλουβιά, άνθρωποι που ζουν μονάχοι. Παράπονα για έλλειψη επικοινωνίας, αδυναμία κατανόησης, πολλαπλές γλώσσες, έλλειψη ουσιώδους επαφής, αδυναμία διαμόρφωσης προσωπικότητας.

Η ομορφιά ως υποκατάστατο.

Δείτε τώρα τα τρία αξιώματα – και σκεφτείτε αν συνδέονται το ένα με το άλλο.

"Vanity" by Auguste Toulmouche

"All Is Vanity", by Charles Allan Gilbert

Ερωτοτροπίες και σεξολογίες

Μια καλή φίλη μου ανέφερε πως ένας γεράκος ταξιτζής της είπε πρόσφατα το εξής: «Άνθρωπος που δεν ερωτοτροπεί είναι νεκρός και σήμερα οι άνθρωποι έχουν ξεχάσει να το κάνουν. Αντί αυτού απλά σεξολογούν.»

Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνο το ταξίδι μου στη Ρώμη, πριν τρία χρόνια. Δεν θα ξεχάσω τα βλέμματα των γυναικών στο δρόμο, το πετάρισμα των ματιών τους, το αστραποβόλημα του βλέμματος, εκείνο το ανεπαίσθητο χαμόγελο. Δεν θα ξεχάσω εκείνο το κορίτσι με τη βεντάλια στο τρένο – δεν ήταν απαραίτητα όμορφη, μα ήξερε τι σημαίνει στυλ. Και δεν θα ξεχάσω ποτέ την κοπέλα που με χαιρέτησε, χαρίζοντάς μου ένα γλυκό χαμόγελο, ενώ περίμενα σε μια πλατεία. Ακόμα δεν έχω συνειδητοποιήσει πως μια άγνωστη με χαιρέτησε στα καλά του καθουμένου. Απλά με κοίταξε, χαμογέλασε, είπε “Ciao!” και συνέχισε το δρόμο της. Μα θα θυμάμαι πάντα αυτό το Ciao – τόσο αυθόρμητο, τόσο πηγαίο, τόσο αυθεντικό. Τόσο γνήσια ερωτικό.

Πίσω στην ελληνική πραγματικότητα. Εδώ που τόσες γυναίκες φοβούνται να φλερτάρουν, μη τυχών και «πάρει πολύ θάρρος ο άλλος». Εδώ που παρερμηνεύουν κάθε μορφής προσέγγιση για «πέσιμο». Εδώ που αδυνατούν να διαχωρίσουν το «πάμε για καφέ;» από το «πάμε να πηδηχτούμε;». Εδώ που είναι μονίμως διχασμένες ανάμεσα στις επιταγές της φύσης τους (μια φύση που τις θέλει ελεύθερες στον έρωτα, όπως κάθε πλάσμα στον κόσμο) και στις επιταγές μιας κοινωνίας που βάζει τα πάντα σε καλούπια. Τι θα πουν οι φίλες μου, τι θα πουν οι δικοί μου, τι θα πουν οι γνωστοί και τα λοιπά. Μιας κοινωνίας που μέχρι πριν 40 χρόνια τις παραχωρούσε σαν αντικείμενα προς πώληση, από πατέρα σε σύζυγο, παρέα με την προίκα τους. Και τώρα είναι ελεύθερες – μα η ελευθερία έχει νόημα μόνο αν ξέρεις τι να την κάνεις.

Αρκετές γυναίκες αδυνατούν να χειριστούν το φλερτ. Καταλήγουν να φέρονται απαίσια, υποτιμώντας τους άντρες που τις προσέγγισαν, ξεχνώντας το εξής πολύ σημαντικό: ο άντρας συχνά νιώθει αδύναμος τη στιγμή που κάνει την προσέγγιση. Εκτίθεται. Κόντρα στην παραδοσιακή αντίληψη που θέλει τους άντρες να είναι «κυνηγοί», πολλοί δεν αισθάνονται άνετα με αυτό το ρόλο. Κάτι απολύτως λογικό – σημασία έχει να είσαι ο εαυτός σου, όχι να ακολουθείς τυφλά τις επιταγές και τα πρέπει μιας παράδοσης. Σκεφτείτε λοιπόν πόσο άσχημα νιώθει ένας άντρας που δεν αισθάνεται «κυνηγός», όταν φλερτάρει μια γυναίκα κι εκείνη αποκρούει με αγένεια το φλερτ του. Σκεφτείτε ο ίδιος άντρας να έχει βιώσει το ίδιο αίσθημα απόρριψης πολλές φορές. Με τι θάρρος θα επιδιώξει μετά, για άλλη μια φορά, να προσεγγίσει μια γυναίκα; Πόσες φορές πια να φάει τα μούτρα του;

Μα πολλές γυναίκες αδυνατούν να το κατανοήσουν αυτό. Ξέρουν μόνο να πιπιλάνε τη γνωστή καραμέλα: «δεν υπάρχουν άντρες πια». Ή «οι άντρες δεν μας προσεγγίζουν όπως άλλοτε».

Το φλερτ είναι η φύση η ίδια. Μα η φύση καταλήγει να βιάζεται στα χέρια του γενικευμένου μαζικού κομπλεξισμού. Βλέπω και ακούω συχνά να μιλάνε για το σεξ (να μιλάνε, όχι να το κάνουν), μα ο έρωτας λες και τον κατάπιε ο βούρκος της λήθης. Μα ας αφήσω τον έρωτα – το φλερτ από μόνο του δείχνει να έχει θαφτεί κάτω από ένα συρφετό selfies, like και απρόσωπων γραπτών μηνυμάτων. Δυσκολεύεσαι να εντοπίσεις το γνήσιο από το κάλπικο ανάμεσά τους. Ευκολότερα δύο άνθρωποι θα κάνουν σεξ, παρά θα ερωτοτροπήσουν. Ευκολότερα θα σου «την πέσει» κάποιος, ή εσύ «θα κάτσεις» σε κάποιον, παρά θα φλερτάρετε. Είναι λες και πέφτεις με τα μούτρα στο κύριο γεύμα, δίχως καν να έχεις ζεστάνει το φαγητό πριν. Προφανώς κάθε εποχή μεταμορφώνει το ίδιο το περιεχόμενο των σχέσεων – μα προς ποια κατεύθυνση άραγε.

Kim Kardashian - Το "πρότυπο" άφθονων γυναικών και αντρών

Μη με παρεξηγήσουν οι γυναίκες αναγνώστριες – η πλειοψηφία των αντρών είναι εξίσου υπεύθυνοι για όσα γίνονται. Όταν τόσοι άντρες συγχέουν το φλερτ και την προσέγγιση με τη χυδαιότητα, τη χοντράδα και τις καγκουριές, πώς να μη βγει κακό όνομα στο φλερτ. Όταν τόσοι άντρες φέρουν ως πρότυπο την Kim Kardashian, πώς να μη χάσουν τα μυαλά τους τα κοριτσάκια των ατελείωτων selfies. Ο ένας πόλος τρέφει τον άλλο και αν οι γυναίκες σήμερα έχουν χάσει τη μπάλα, είναι επειδή οι άντρες δίνουν έμφαση στα λάθος πρότυπα. Όλα αυτά σε μια ναρκισσευόμενη, βαθιά κομπλεξική κοινωνία.

Φυσικά στο τέλος την πληρώνει εκείνη η κατηγορία του κόσμου που δεν φταίει σε τίποτα και που επιζητούν κάτι αυθεντικό επιτέλους στη ζωή τους.

Το κόμπλεξ παίρνει πολλαπλές μορφές. Υπάρχει ο κομπλεξισμός της «αιώνια δύσκολης γυναίκας». Και υπάρχει και το ακριβώς αντίθετό του, ο κομπλεξισμός της υπερβολικά εύκολης. Υπάρχουν εκείνες που κρατούν το πάνω χέρι σε μια επαφή υψώνοντας τείχη, κρατώντας αποστάσεις, αποφεύγοντας ακόμα και το στοιχειώδες φλερτ… και υπάρχουν εκείνες που κρατούν το πάνω χέρι με όπλο τους το σεξ – παραχωρώντας τον εαυτό τους με το παραμικρό. Πολύ φοβάμαι πως καταλήγουμε απλά σε συσχετισμούς δύναμης, και τίποτ’ άλλο… Sex and power.

Κι εδώ επανερχόμαστε στον τίτλο της ανάρτησης. Μπροστά στην ακατανίκητη ομορφιά μοιάζουν να ισοπεδώνονται οι προσωπικότητες, τόσο των υποψηφίων «κυνηγών», όσο και της ίδιας της γυναίκας που τη φέρει. Δεν έχει σημασία αν είσαι χαζός ή έξυπνος, αν έχεις πλούσιο ή ανύπαρκτο πνευματικό υπόβαθρο, αν έχεις καλό χαρακτήρα ή χιούμορ ή τίποτα απ’ αυτά… εν τέλει μπαίνεις στον ίδιο σωρό μαζί με όλους τους άλλους – και η επιλογή, να ξέρεις, δεν είναι δική σου.

Με ποια κριτήρια επιλέγει η γυναίκα; Μακάρι να ήξερα να σου πω.

Μακάρι να ήξερε και η ίδια.

Όσο αφορά την προσωπικότητα της γυναίκας; Κάποια πολύ όμορφη δεν έχει ανάγκη να χτίσει προσωπικότητα, να αναπτύξει απόψεις, να θρέψει το μυαλό ή το χαρακτήρα της. Ο δρόμος της μοιάζει στρωμένος με ροδοπέταλα. Θα σπουδάσει, θα βρει μια δουλειά, θα κάνει οικογένεια. Ποτέ δε θα νιώσει πραγματικά μόνη, γιατί πάντα θα υπάρχουν άφθονοι «επίδοξοι εραστές», ακόμα και στο ενδεχόμενο ενός χωρισμού. Θα περιβάλλεται από άντρες – αν και οι γυναίκες πιθανό να την αντιπαθούν, από ζήλεια και μόνο.

Μα είναι στις αντιξοότητες εκεί που οικοδομείς, τούβλο προς τούβλο, την προσωπικότητά σου. Όχι στα εύκολα. Η γυναίκα που δεν έχει βιώσει απόρριψη, που δεν γνωρίζει τι σημαίνει μοναξιά, καταλαβαίνει λιγότερα από σχέσεις συγκριτικά με εκείνη που έχει δει και τις δύο όψεις του νομίσματος. Και όταν έρθει η στιγμή, χρόνια μετά, που η ομορφιά της θ’ αρχίσει να φθίνει, ίσως νιώσει πως κάτι της λείπει. Μα δεν θα ξέρει τι – γιατί δεν έχει έρθει ποτέ σε ουσιαστική επαφή με τον εαυτό της, σαν εκείνη που ερχόμαστε όταν είμαστε μόνοι.

Τον καιρό των μεγάλων λογοτεχνικών ηρωίδων, τύπου Άννα Καρένινα ή Έμμα Μποβαρύ, η ομορφιά συχνά συμπλήρωνε την προσωπικότητα. Κάποιες φορές έφτανε ως το βάθος της ψυχής – εδώ φυσικά αναφερόταν ο Ντοστογιέφσκι όταν έλεγε πως «η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο». Όχι στα κάλπικα χαμόγελα του ίντερνετ ή στα εξώφυλλα των περιοδικών του lifestyle.

Αν ο Ντα Βίντσι ζωγράφιζε τη Μόνα Λίζα σήμερα, θα ήταν κάπως έτσι

Η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο

Αισθάνεσαι μόνη σου; Σου φέρθηκε άσχημα ο φίλος σου; Διαπίστωσες πως πήρες 2 κιλά παραπάνω; Κανένα πρόβλημα! Πάρε μια μοιραία πόζα, ανέβασέ τη στο Facebook ή το Instagram, μάζεψε μερικές εκατοντάδες like και μερικές δεκάδες αιτήματα φιλίας από επίδοξους εραστές (τους οποίους φυσικά θα απορρίψεις) – και η ζωή είναι ωραία.

Γιατί λοιπόν να χαραμίζεις το χρόνο σου αναπτύσσοντας απόψεις – άχρηστες οι τελευταίες. Φόρα απλά την άποψη που φοριέται περισσότερο, σαν τα καπέλα, και είσαι καλυμμένη.

Κάνε μου μια χάρη μόνο. Μη μου λες πως «κατά βάθος» αναζητάς κάτι ουσιώδες στη ζωή σου, πως «σε ενδιαφέρουν άντρες με προσωπικότητα», πως «γυρεύεις την επικοινωνία» κι άλλες τέτοιες κουταμάρες. Γιατί οι πράξεις σου, σε καθημερινή βάση, λένε το αντίθετο. Το ίδιο και οι επιλογές σου.

Κρύβεσαι πίσω από μια μάσκα, όπως τόσες. Απλά η δική σου μάσκα τυχαίνει να είναι από τις όμορφες. Μα πίσω από αυτήν, λυπάμαι που το λέω… δεν υπάρχει τίποτα.

Δεν σε κατηγορώ. Μέρος ενός συστήματος είσαι κι εσύ, που προτιμά την εικόνα απ’ τη σκέψη και το λόγο. Ενός συστήματος που θα κατέρρεε αν δινόταν έμφαση στην ουσία, όχι στην επιφάνεια. Γιατί τότε θα συνειδητοποιούσαμε πως δεν έχουν αξία οι βαθμοί στις εξετάσεις… και δεν έχουν νόημα οι διαφημίσεις στην τηλεόραση... και δεν υπάρχει περιεχόμενο στις διασημότητες του Lifestyle… και δεν είναι ανώτερα τα ακριβά ρούχα ή τα πολυτελή αμάξια.

Να ξέρεις, αγαπώ την ομορφιά. Την αγαπώ βαθιά και με προσελκύει ως τον πυρήνα της φύσης μου. Να είσαι βέβαιη πως θα στρέψω τα μάτια μου σε μια όμορφη γυναίκα, αν τη δω στο δρόμο. Το κείμενο αυτό είναι ένας ύμνος στην ομορφιά, όχι το αντίθετό του – αν σου δίνει άλλη εντύπωση, μάλλον δεν διάβασες ανάμεσα στις γραμμές.

Ίσως σου φανεί παράξενο – μα αγαπώ και τις selfies, όταν είναι καλού γούστου! Η ιστορία της τέχνης ξεχειλίζει με ατομικά πορτραίτα - και μου αρέσει να βλέπω το ωραίο. Μα κάπου μεταξύ των χιλιάδων selfies, της κενότητας των επαφών, της αδυναμίας στο φλερτ, των επιφανειακών σχέσεων και της γενικότερης μοναξιάς – θα συμφωνήσεις μαζί μου πως κάπου χάθηκε η μπάλα.

Και αυτές οι άσχημες συμπεριφορές... εξήγησέ μου, για ποιο λόγο να υπάρχουν. Γιατί να δημιουργείς περιττές στενοχώριες εκεί που δεν χρειάζονται. Και αυτό το αδικαιολόγητο ψώνιο - χάθηκε λίγη απλότητα λοιπόν; Λίγη γαμημένη απλότητα.

Στην πραγματικότητα το πρόβλημα ποτέ δεν ήταν η ομορφιά. Είναι η ανασφάλεια. Την οποία προσπαθούμε να καλύψουμε, βάζοντας όμορφα χαλιά πάνω σε σκονισμένα πατώματα.

Η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο – αρκεί να τεθεί ξανά στις σωστές βάσεις της. Αρκεί να διώξει τα υποκατάστατα και να θυμηθεί πως είναι να φλερτάρει, να ερωτοτροπεί, να ξεχωρίζει το γνήσιο από το κάλπικο. Να βάλει στην άκρη τους κομπλεξισμούς και τα συμπλέγματα εξουσίας και να αφεθεί στη φύση της – απλή και ελεύθερη.

Η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο – όταν γίνει ξανά όμορφη.

Ως τότε, ας προσπαθήσουμε να δίνουμε αξία μόνο εκεί που πρέπει... και να κάνουμε υπομονή! Κλείνω με ένα παλιό μου σκίτσο.

Nobody's Friend

~

Θα προσπαθήσω να είμαι σύντομος. Αγαπημένα μου κορίτσια. Ναι, απευθύνομαι στις γυναίκες και μόνο. Κάτι έχετε καταλάβει λάθος. Ο τύπος που γράφει αυτό το Blog λέγεται "το Φονικό Κουνέλι". Όχι το Αρκουδάκι του Cajoline.

Καταλαβαίνω πως αρκετές βρίσκετε ενδιαφέρον σε έναν άντρα ο οποίος κατέχει την ικανότητα της επικοινωνίας, μπορεί να σας καταλαβαίνει σε βάθος (εφόσον το επιδιώξει) και διαθέτει τις πνευματικές εκείνες δεξιότητες (εξυπνάδα, ενδιαφέροντα, χιούμορ) που τον καθιστούν άξιο και σημαντικό φίλο... Καταλαβαίνω πως τέτοιοι φίλοι σπανίζουν και πως είναι σημαντικό για σας να τους διαθέτετε, και αν προκύψει ένας τέτοιος, νιώθετε πραγματικά χαρούμενη που αποκτήσατε έναν "αληθινό φίλο"... Εξάλλου, καλύτερη μια φιλία με έναν άντρα παρά με μια γυναίκα που, στο βάθος, θα σας ανταγωνίζεται και θα σας ζηλεύει, σωστά? 

Αλλά, για δες, υπάρχει ένας αστάθμητος παράγοντας, που να μην υπήρχε, πανάθεμα τον. Λέγεται "φύση". Πρόκειται για πολύ άτιμο πράγμα. Σύμφωνα με αυτό το σατανικό στοιχείο, τα καλά αρσενικά-φίλοι μετατρέπονται σε κακά αρσενικά-ερωτιάρηδες, οι οποίοι - άκουσον άκουσον - θα φαντασιώνονται τα βυζάκια και τον κώλο σας, και, ποιός ξέρει, πιθανό να θελήσουν το πράγμα να προχωρήσει παραπέρα. Α πα πα. Και έδειχνε τόσο καλός σαν φίλος!

Γιατί έτσι το χει η μοίρα μας. Αν είμαστε μαμούχαλοι και δεν γνωρίζουμε να επικοινωνούμε με μια γυναίκα, τότε εκείνη θα βλέπει σε μας ένα άγριο ζώο, θα τις διεγείρονται διάφορες ορμόνες, θα ξυπνάει το σκυλί μέσα της, θα επιδίδεται σε ξέφρενο σεξ και μετά θα παραπονιέται πως "το αγόρι μου δεν επικοινωνεί μαζί μου και δεν με καταλαβαίνει". Αν είμαστε ικανοί να επικοινωνούμε σε έναν σχετικό βαθμό, συνήθως αναπαράγοντας κάποιες στερεότυπες απόψεις, και έχοντας αυτό που θα λέγαμε μια στάση "του μέσου όρου" γύρω από ποικίλα θέματα, η γυναίκα θα βρει ελκυστικό όχι εκείνο που λέμε, μα εκείνο που δεν λέμε. Το "μυστήριο". Σαν θαμμένος θησαυρός, θα προσπαθήσει να το ξεθάψει, να το αποκαλύψει, να το ανασύρει στην επιφάνεια. Θα ερωτευτεί στον άντρα όχι τόσο αυτό που είναι, όσο εκείνο που (η ίδια θεωρεί) πως θα μπορούσε να γίνει. 

Και τι γίνεται αν έχουμε την ικανότητα να επικοινωνούμε με μια γυναίκα σε βάθος? Απόλυτα, γνήσια, αληθινά? Τότε θα γίνουμε ένας "καλός της φίλος". 

Το αρκουδάκι του Cajoline.

Ωραία, μου ανέλυσες όλα τα συμπλέγματα της παιδικής σου ηλικίας, μου μίλησες διεξοδικά για όλα όσα σε προβληματίζουν, επεξήγησες ένα-ένα τα ζητήματα που σε απασχολούν γύρω από τον εαυτό σου, την κοινωνία και τον κόσμο όλο. Αναφέρθηκες σε όλους τους πρώην σου και πόσο σε έχουν πληγώσει. Όσα μου εξιστόρησες συμπληρώνουν σενάρια για σαπουνόπερες και σχηματίζουν ένα πλήρες ψυχολογικό προφίλ σου, το οποίο θα ζήλευε και ο γέρο-Φρόυντ. Σου συμπαραστάθηκα και σου ανέπτυξα αναλυτικά την γνώμη μου. 

Τώρα μπορώ να σε γαμήσω επιτέλους?

Το έχω γράψει ξανά. Δεν λέω όχι στη φιλία με γυναίκες. Τυχαίνει να έχω ορισμένες φίλες και χαίρομαι πολύ γι' αυτές. Αλλά, by default, η φιλία και η προοπτική της δεν είναι το πρώτο που με ενδιαφέρει όταν γνωρίζω μια κοπέλα. Καταλαβαίνω πως η φιλία με έναν τύπο υψηλής συναισθηματικής νοημοσύνης, ικανό να συνδιαλέγεται μαζί σας σε βάθος είναι κάτι ιδιαίτερα θεμιτό, αλλά πρέπει επιτέλους να καταλάβετε πως αυτή ακριβώς η εγγύτητα είναι ενδεχομένως ο δικός του τρόπος προσέγγισης. Προσοχή, δεν πρόκειται για κάποιο "τέχνασμα", αλλά για άνοιγμα, μοίρασμα, ανταλλαγή. 

Ξέρω γω, έτσι δεν θα πρεπε να γίνεται? Λέμε τώρα.

Το θετικό είναι πως, μεγαλώνοντας, διαπιστώνω πως όλο και περισσότερες γυναίκες βάζουν μυαλό και τοποθετούν στην άκρη τις πολλές φιλολογίες περί "φιλίας" κλπ. Στις μικρότερες ηλικίες τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα. Περισσότερα για την φιλία αντρών-γυναικών (και γενικότερα) στο κείμενο μου "Περί Φιλίας" (κλικ). Βαριέμαι να λέω τα ίδια πάλι. 

Αυτά τα ολίγα, αγαπητές γυναίκες αναγνώστριες, από το "κουνελάκι". Να μην ξεχνάτε, είναι πάντα "φονικό", όσο καλό, επικοινωνιακό και προσιτό και αν δείχνει.

ΥΓ - Διαβάζει διάφορος γυναικόκοσμος αυτό το blog. Ανάμεσα και γυναίκες που με έχουν γνωρίσει, ή ενδεχομένως να είχαν και αρκετά περισσότερα μαζί μου. Ώρες ώρες νιώθω σχεδόν να καταπιέζομαι, λες και δεν μπορώ να εκφραστώ ελεύθερα, μπας και το διαβάζει η "τάδε" ή η "δείνα". Ε, δε γαμιέστε. Eκφράζομαι ελεύθερα και όπου αρέσει. Μόνο μην ψάχνετε για κρυμμένα νοήματα πίσω από τις φράσεις - δεν υπάρχουν, οι λέξεις σημαίνουν αυτά που δηλώνουν και τίποτα παραπάνω. Αν πάλι θεωρείτε πως απευθύνομαι σε κάποιο συγκεκριμένο πρόσωπο με όσα γράφω πάνω, είστε γελασμένες.

ΥΓ2 - Παρακαλώ μην ακούσω σχόλιο τύπου "πρέπει να εκφράζεις καλύτερα στην γυναίκα πως την βλέπεις, αλλιώς μπορεί να το πάρει αλλιώς". Τελικά πρέπει όντως να προσεγγίζουμε την άλλη σαν ένα κομμάτι κρέας, σωστά? Ή σαν κάποιος γλυκανάλατος, νερόβραστος σαχλαμπούρδας. Αλλιώς θα νομίζει πως "θέλουμε την φιλία της". Μη χειρότερα.

Επίσης προλαβαίνω από τώρα το πιθανό σχόλιο σχετικά με τα "γκολ που μπαίνουν στα φιλικά παιχνίδια". Ακόμα και αν έχει βάση, χιλιοειπωμένο ρε παιδί μου, αν έχει κάποιος να σχολιάσει κάτι ας πει κάτι πρωτότυπο μια φορά.

Γενικά, δεν θέλω "συμβουλές" στα σχόλια, ευχαριστώ. Και ο λόγος που δεν θέλω είναι το υστερόγραφο 4.

ΥΓ3 - Όση βλακεία και αν υπάρχει στο σύμπαν των γυναικών, δεν αγγίζει την βλακεία που υπάρχει σε εκείνο των αντρών, και των κυρίαρχων αντιλήψεων που φέρνει η πλειοψηφία... Δυστυχώς. Στο τέλος είμαι καταδικασμένος να σας καταλαβαίνω περισσότερο, εσάς τα θηλυκά. (με την έννοια της κατανόησης, όχι της γνώσης, την οποία ανάθεμα και αν κατέχει ο οποιοσδήποτε άνθρωπος) 

ΥΓ4 - Ευτυχώς για όλους μας, υπάρχουν και οι γυναίκες που σκέφτονται αλλιώς. Να στε καλά εσείς οι τελευταίες, τι θα κάναμε χωρίς εσάς.

~

Τα Νεότερα της Κουνελοχώρας

~

Το σκηνικό γνωστό. Η παραλία με την καυτερή άμμο, κοχύλια διάσπαρτα εδώ κι εκεί, ορισμένες ξαπλώστρες, αεράκι που παρασέρνει τα φυλλώματα των πέρα δέντρων σε έναν νυσταλέο, νωχελικό ρυθμό, ο ήχος από τα κύματα. Και η κουκλάρα με το βρεγμένο μαγιό που ξεπροβάλλει υγρή από την θάλασσα και στέκεται δίπλα μου, ενώ οι σταγόνες κυλάνε πάνω της, σχηματίζοντας παιχνιδιάρικα ρυάκια στο κορμί της. Με κοιτάζει με νόημα.

Δεν έχω καθόλου διάθεση. Και απέναντι μου να έχει αράξει εκείνος ο μαλάκας με το σαχλό χαμόγελο, του οποίου αγνοώ το όνομα, ωστόσο με έχει καρφώσει με το εξυπναδίστικο βλέμμα του, λες και είμαστε χρόνια γνωστοί. Κοιτάζει μία εμένα, και μία την κοπέλα. Την γουστάρεις ρε καραγκιόζη? Χάρισμα σου, μόνο παράτα με ήσυχο!

Η κοπέλα τρίβεται στο πλευρό μου. "Τι έχεις και δεν μιλάς? Έχεις αλλάξει, Κούνελε...", κάνει ναζιάρικα. Ξεκινάει ένα μασάζ, το οποίο υπό άλλες συνθήκες θα με είχε εκτοξεύσει στα ουράνια. Τώρα όμως ενισχύει τον εκνευρισμό μου.

"Κοίταξε, Βερόνικα, δεν έχω πολύ διάθεση. Γιατί δεν δοκιμάζεις να κάνεις τίποτ' άλλο?"

"Άλλο? Μα ήρθαμε μαζί εδώ. Κάθε μέρα ερχόμαστε και περνάμε τόσο όμορφα... Νόμιζα πως θα ήσουν ικανοποιημένος... Δες τη θάλασσα, άκου τα κύματα, τι ωραία που είναι."

Ο τύπος απέναντι μου αφήνει να του ξεφύγει ένα αγενές γέλιο. Τον αγνοώ και καρφώνω την κοπέλα με το βλέμμα μου.

"Βαρέθηκα, Βερόνικα! Τις θάλασσες, τη ζέστη! Όλην αυτήν την φαντασίωση. Δεν μου προσφέρει κάτι πλέον. Πάει, όσο ήταν να χαρώ το καλοκαίρι το χάρηκα. Ό,τι έκανα, έκανα, ό,τι δεν έκανα, δεν έκανα, πάει. Δεν έχει να μου προσφέρει κάτι περισσότερο για φέτος!".

Η κοπέλα με κοιτάζει με μια έκφραση πληγωμένου εγωισμού χαραγμένη στο πρόσωπο της. "Και εγώ? Αυτό ήταν λοιπόν? Δεν μπορώ να σε ικανοποιήσω πια?"

Έχω χαμηλώσει το βλέμμα. "Δε ξέρω τι να σου πω Βερόνικα. Ήσουν υπέροχη, μα..."

Με διακόπτει έξαλλη. "Βερόνικα, Βερόνικα! Στο έχω πει εκατό φορές! Δεν με λένε Βερόνικα! Βερενίκη λέγομαι! Ακόμα να το μάθεις πια?!".

Ωχ! Βερενίκη, Βερόνικα, γαμώ την τρέλα μου!

"Συγγνώμη, δεν ήθελα να σε στεναχωρήσω...", της λέω, μα εκείνη έχει ήδη σηκωθεί για να φύγει. "Είσαι ένα κάθαρμα, το ξέρεις?", λέει, ενώ το στόμα της έχει στραβώσει σε μια έκφραση κάπου ανάμεσα στην αγανάκτηση, την πίκρα και την βλακεία. Και συνεχίζει: "Τόσο καιρό και το μόνο που σε νοιάζει σε μένα είναι τα πλούσια μου ελέη! Μια ζωή να βγαίνω από την θάλασσα με το κολλητό μαγιό να στάζει και να μου ζουπάει τα βυζιά! Μόνο αυτήν την εικόνα μου εκτιμάς! Ποτέ δεν με ρώτησες για τα ενδιαφέροντα μου, τις απόψεις μου! Έχω και γω προσωπικότητα, ξέρεις!"

Το κεφάλι μου πάει να σπάσει. Ο ήλιος από πάνω δεν κάνει καλύτερη την κατάσταση. Νιώθω σαν ηφαίστειο που βράζει. "Μα τι είναι αυτά που λες?, της κάνω. "Όλο αυτό το σκηνικό, η παραλία, εσύ που ξεπροβάλλεις και μου κάνεις μασάζ, όλα αυτά δεν είναι παρά μία ακόμα από τις φαντασιώσεις μου! Μια κλασική, καλοκαιρινή φαντασίωση, που ουκ ολίγοι άντρες μοιραζόμαστε. Και τώρα μου λες πως πρέπει να σε φαντασιώνομαι αλλιώς? Με προσωπικότητα? Μα θα με τρελάνεις!"

Τότε πετάγεται σαν την πούτσα αυτός ο μαλάκας από απέναντι. "Κοπελιά, προφανώς αυτός ο καρμίρης αδυνατεί να εκτιμήσει τις ικανότητες σου. Αλλά τι να περιμένει κανείς από ένα κουνέλι".

Γυρνάω θυμωμένος προς το μέρος του. "Και συ ποιός είσαι ρε φίλε, να πούμε?", φωνάζω. Τρίχωμα, γούνα καφετιά με γκρι λωρίδες, πονηρά χαρακτηριστικά στο πρόσωπο, φουντωτή ουρά, γυαλιά ηλίου. Μαλάκας από πάνω μέχρι κάτω.

"Είμαι το Κυνικό Κουνάβι", λέει. "Χάρηκα για την γνωριμία". Κλείνει το μάτι. Η κοπέλα ενθουσιασμένη πηγαίνει καταπάνω του και τον αγκαλιάζει με πάθος.

Φωνάζω θυμωμένος. "Ορίστε, να που κάνανε την εμφάνιση τους και άθλιοι απομιμητές! Άκου Κυνικό Κουνάβι. Τι γελοίο όνομα! Ορίστε ρε, πάρ'τη, όλη δική σου, χάρισμα σου!"

Για κάποιον περίεργο λόγο, τώρα που η κοπέλα είχε πέσει στην αγκαλιά του μαλάκα, έδειχνε ομορφότερη σε σχέση με πριν. Εκείνος χωρίς περιστροφές της λέει: "Μαναράκι μου, πόσο γουστάρω τα βυζόμπαλα σου. Και αυτή η στρογγυλή κωλάρα, δε χορταίνω να την χουφτώνω. Πάμε να την καταβρούμε οι δυο μας λίγο παραπέρα, τι λες"?

"Αχ, θα το ήθελα πολύ!", κάνει εκείνη και του δίνει ένα ρουφηχτό, ζουμερό φιλί. Στο μεταξύ έχει ξεκινήσει να χιονίζει. Το χιόνι απλώνεται γύρω στην παραλία και καλύπτει τις ξαπλώστες. Στην θάλασσα μια πολική αρκούδα κάνει πατινάζ.

"Τι στο διάολο", κάνω. "Ο τύπος σου μιλάει τόσο πρόστυχα, αλλά δεν διαμαρτύρεσαι τώρα!"

"Αχ, δεν μπορείς να καταλάβεις!", μου απαντάει ενθουσιασμένη. "Τέτοια λόγια όταν ξεπροβάλλουν από το στόμα κάποιου που ξεχειλίζει τόση αθωότητα, τόση ειλικρίνεια, αυτήν την αφοπλιστική, σχεδόν παιδική απλότητα... Αχ, τίποτα δεν είναι πρόστυχο πια!

"Όπως τα λες καυλίτσα μου. Πάμε τώρα για κανά ισπανικό, τέτοια μαστάρια προσφέρονται για άρμεγμα", λέει το Κυνικό Κουνάβι.

Το κεφάλι μου πάει να σπάσει. Αρκετά με τις καλοκαιρινές φαντασιώσεις. Θέλω να φύγω. Θέλω να πάω αλλού, οπουδήποτε, δεν έχει σημασία. Στο μεταξύ το Κυνικό Κουνάβι φασώνεται και κάτι παιδιά πέρα μακριά λένε τα κάλαντα.

Η κοπέλα σηκώνεται μεμιάς από τη θέση της, μου πιάνει το χέρι και με κοιτάζει βαθιά στα μάτια. Για κάποιον λόγο είναι ντυμένη σε ρούχα καλόγριας. "Αχ, Κούνελε! Είμαι διατεθειμένη να σε συγχωρέσω! Μου έλειψες, ξέρεις, τόσο καιρό! Το Κυνικό Κουνάβι είναι καλός, είναι τέλειος για την ακρίβεια, σαφέστατα πολύ καλύτερος από σένα, σε όλους τους τομείς... Αλλά αυτό που αγάπησα σε σένα ήταν αυτή ακριβώς η ατέλεια σου! Αυτή η απεγνωσμένη προσπάθεια σου να γίνεις καλύτερος χωρίς ωστόσο να τα καταφέρνεις!"

Βροντές και καταιγίδες γύρω. Η παραλία έχει δώσει τη θέση της σε τροπική βλάστηση. Βυθίζω το βλέμμα μου στα μάτια της κοπέλας. Μπορεί να είναι απλά μια φαντασιώση, τι θα έκανα όμως χωρίς τη φαντασία μου. Την θέλω, ναι, την θέλω. Για πάρτη της και μόνο θα φαντασιώνομαι, όχι κώλους και βυζιά, μα πνευματικές βραδιές ανάγνωσης ποίησης.

"Ξέρεις, η αλήθεια είναι πως νιώθω πράγματα για σένα...", της λέω, νιώθοντας έναν κόμπο στον λαιμό. Με κοιτάζει δακρυσμένη, χαμογελώντας. Καθαρίζω τον λαιμό μου, σκοτώνω μία μύγα Τσε Τσε που πετούσε ανάμεσα μας, και συνεχίζω. "Είσαι πολύ σημαντική για μένα... Σε θέλω, αληθινά σε θέλω Βερόνικα".

Παγώνει. Ουπς. Το όνομα.

"Αντίο Κούνελε", κάνει.

Γυρίζει και φεύγει μακριά. Κοιτάζω μάταια μπροστά μου. Τα κουνούπια με τσιμπάνε.

Τις επόμενες μέρες θα τις περνούσα άρρωστος στο κρεββάτι.

Τα Νεότερα του Κουνελοblog



Η τελευταία πρόταση είναι αληθινή. Έβγαλα άρρωστος τις μέρες του Δεκαπενταύγουστου, φορώντας κάλτσες και καλυμμένος με κουβέρτες μες στη ζέστη.

Δεν έχω παράπονο πάντως. Το φετινό καλοκαίρι πρόσφερε πραγματικά όμορφες στιγμές και δικαίωσε όσα έγραφα πριν δυόμιση μήνες ("αυτό το καλοκαίρι δεν θα πάει χαμένο"). Το ταξιδάκι μου στην Ιταλία και ένα χαλαρωτικό camping στο Πήλιο υπήρξαν οι φετινές μου εξορμήσεις. Γενικά, πέρασα όμορφα. Τώρα όμως αρχίζω σιγά-σιγά, νωχελικά-νωχελικά, και ενώ ακόμα αναρρώνω, να στρέφω το βλέμμα μου προς τον χειμώνα που έρχεται...

Δεν μπορώ να πω πολλά πράγματα με σιγουριά για τη νέα σεζόν, πέρα από ένα: Θα υπάρξουν πολλά καλούδια εδώ στο κουνελομέρος, κύριοι! Σκόπιμα δεν ασχολήθηκα ιδιαίτερα με το blog μέσα στον Αύγουστο, λίγος κόσμος γυροφέρνει στις οθόνες του υπολογιστή αυτήν την περίοδο, προτίμησα λοιπόν να φυλάξω τα καλά για μετά! Και τι καλό έχουμε να δούμε?

Πολλά αφιερώματα! Κάποια έχω ήδη ξεκινήσει να τα ετοιμάζω. Ανέκαθεν η Κουνελοχώρα είχε δύο πτυχές: Αφενώς συνιστά την προσωπική μου γωνιά, το μέρος στο οποίο καταφεύγω για να εξωτερικεύσω τις απόψεις και τις σκέψεις μου και να τις μοιραστώ με τον κόσμο... Αφετέρου όμως είχε και μια περισσότερο "επίσημη" πλευρά, εκείνη των αφιερωμάτων. Εδώ είναι το σημείο που φοράμε τα καλά μας και παραδίδουμε μια ολοκληρωμένη μελέτη πάνω σε κάποιο θέμα. Τα αφιερώματα είναι εξάλλου το κομμάτι εκείνο που προσελκύει τους περισσότερους νέους αναγνώστες στο κουνελοblog.

Τι καλό έχουμε λοιπόν να δούμε κατά την διάρκεια της νέας σεζόν? (ξεκινώντας στα τέλη αυτού του μήνα, και φτάνοντας ως το επόμενο καλοκαίρι). Καταρχάς θα συνεχίσει το μεγάλο αφιέρωμα μας στην Μοντέρνα Τέχνη και την ιστορία της... Μία ανάρτηση είναι ήδη έτοιμη, και προετοιμάζω και την τρίτη... Έπειτα, θα έχουμε άφθονα μουσικά αφιερώματα, περισσότερα από ποτέ! Ορισμένοι από σας γνωρίζετε την ραδιοφωνική εκπομπή που κάνω εδώ και ενάμιση χρόνο (πλην καλοκαιριών), η οποία είχε φυσικά χαρακτήρα μουσικών/ιστορικών αφιερωμάτων σε άφθονα είδη μουσικής. Ε, αποφάσισα να επεκτείνω αυτό το εγχείρημα και σε γραπτή μορφή εδώ στο blog!

Πέραν αυτών θα υπάρξουν επίσης κείμενα σχετικά με Κινηματογράφο και την δική του ιστορία, αλλά και αφιερώματα σχετικά με το πνεύμα μιας εποχής ολόκληρης (κάτι αντίστοιχο με το προ-τριετίας κείμενο μου για την Δεκαετία του '80).

Αυτά παράλληλα με διάφορα καλούδια τα οποία δεν έχει νόημα να αποκαλύψω από τώρα - μένετε συντονισμένοι και θα τα δείτε να παρελαύνουν στις οθόνες σας! Θα κολλήσετε όπως η γιαγιά της εικόνας.

Αυτά λοιπόν. Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα ξαναπούμε, να περνάτε όμορφα. Και να μην ξεχνάτε: Διαβάζεις το Κουνέλι, και η ζωή κυλάει Μέλι.

...Και για μια στιγμή τα χιόνια έλιωσαν και ο χρόνος κύλησε αντίστροφα και η τύπισσα ξεπρόβαλε πάλι, υγρή από την θάλασσα. Πατάω pause, μένω με αυτήν την εικόνα, σταματώ την ανάγνωση στο τέλος της πρώτης παραγράφου του πάνω κειμένου, και χαμογελάω.

~

Il Kunelo Italiano - Roma

~

....Ήλθον, είδον, ετέντωσον με ικανοποίησιν τα κουνελίσια αυτιά μου. Μετά λοιπόν την Φλωρεντία και την Σιένα (κλικ εδώ), είχε έρθει η σειρά της ιταλικής πρωτεύουσας! Για να δούμε τι καλό είδαμε...

Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στη Ρώμη, λέει το γνωστό ρητό, και για όσους δεν γνωρίζουν το ρητό έχει την καταγωγή του στην εποχή της αρχαίας αυτοκρατορίας, όταν οι Ρωμαίοι τεχνικοί είχαν κατασκευάσει το τελειότερο δίκτυο δρόμων που είχε γνωρίσει ως τότε ο κόσμος - και φυσικά επίκεντρο του οποίου υπήρξε η ίδια η Ρώμη. Δρόμοι, υδραγωγεία, λουτρά, γέφυρες, σ'αυτά οι Ρωμαίοι ήταν μάστορες. 

Η πόλη σήμερα θα έλεγα πως διατηρεί την αρχαία εκείνη φήμη της, όσο αφορά το κατασκευαστικό κομμάτι. Αλλά θα μιλήσουμε παρακάτω γι' αυτό. Προς το παρόν πάμε μία βόλτα ως το ξενοδοχείο που αράζαμε. Ρίξτε μια ματιά στην ακόλουθη εικόνα. 

Αυτό που βλέπετε είναι το μπαλκόνι του δωματίου μας. Τα φυτά ουσιαστικά αποτελούν το... διαχωριστικό ανάμεσα στα δωμάτια - η ξαπλώστρα και το παράθυρο που διακρίνετε στο βάθος ανήκουν στο διπλάνο δωμάτιο απ' το δικό μας - δεν είχες παρά να παραμερίσεις τα φυτά, και τσακ!, βρέθηκες στους δίπλα. "Τι χαμπάρια? Είμαι ο διπλανός".

Σκέψου τώρα να μένεις εκεί και να μένουν δίπλα σου τίποτα χαριτωμένες τουρίστριες. Να ξυπνάς το πρωί, να βγαίνεις στο μπαλκόνι και να τις βλέπεις στ' αριστερά σου, πάνω στην ξαπλώστρα, πασαλειμμένες με λάδι, να κάνουν την πρωινή τους ηλιοθεραπεία. "Hello, where are you from? Come join us, help us with this sun lotion please..."

Δυστυχώς σύντομα πληροφορήθηκα πως δίπλα μας έμενε ένα ζευγάρι. Από την Αργεντινή. Ηλικιωμένο. "We're from Argentina, come dear boy, come pour some sun oil over my back, it's good for my αρθριτικά". Και η φαντασίωση τελείωσε εδώ.

Η κάτω φωτογραφία απεικονίζει το πρωινό στο ξενοδοχείο - ναι, παίρναμε πρωινό σ' αυτόν τον υπέροχο χώρο, ενώ τα πουλιά έδιναν ρεσιτάλ γύρω μας. (και με την πρώτη ευκαιρία, τρύπωναν μέσα στα κάγκελα και τσιμπούσαν στα κρυφά απ' το φαί μας). 

Όπως παρατηρείτε ποζάρω με όλη μου την μεγαλοπρέπεια. Στη συνέχεια έπεσα με τα μούτρα πάνω στα κρουασάν - είχαν γεύση καρότου.

Πρώτος σταθμός της... ρωμαικής εκστρατείας μας το αρχαίο τμήμα της πόλης. Κολοσσαίο, Αρχαία Αγορά, και τα άφθονα αξιοθέατα γύρω, αψίδες, μνημεία, κλπ. Θα μιλήσω περισσότερο με τις φωτογραφίες εδώ, δεν έχει ιστορικές πληροφορίες - αφενώς γιατί μια εικόνα ισοδυναμεί με χίλιες (και μία) λέξεις, αφετέρου γιατί, απλά, βαριέμαι να γράφω! 

Κάτω βλέπετε μια πρόσοψη απ' το εσωτερικό του Κολοσσαίου. Για την ακρίβεια, πρόκειται για το σημείο που έστεκε ο Αυτοκράτορας, ενώ χιλιάδες κόσμου τον περιέβαλαν και οι ταλαίπωροι μονομάχοι κάτω ύψωναν τα όπλα τους σ' έναν ύστατο χαιρετισμό. Χαίρε Καίσαρα, οι μελλοθάνατοι σε χαιρετούν!

Δύο διαφορές των ρωμαικών αρχαίων μνημείων σε σχέση με τα ελληνικά (της κλασικής εποχής) είναι αφενώς ο "αυτοκρατορικός" ρυθμός των πρώτων, σε αντίθεση με το κλασικό, περισσότερο ήπιο ύφος των ελληνικών, καθώς και το γεγονός ότι τα ελληνικά κτίρια στηρίζονταν πολύ περισσότερο στο φυσικό περιβάλλον και συχνά εναρμονίζονταν με αυτό - για παράδειγμα, το κλασικό ελληνικό αμφιθέατρο χτιζόταν σ' έναν ήδη υπάρχων λόφο, εκμεταλλευόμενο την φυσική διαμόρφωση του χώρου. Το ρωμαικό από την άλλη χτιζόταν σε επίπεδο έδαφος, και η αμφιθεατρική διαστρωμάτωση του ήταν καθαρά θέμα αρχιτεκτονικής.

Περισσότερα στα βιβλία Ιστορίας σας, στις χολλυγουντιανές υπερπαραγωγές της δεκαετίας του '50 και του '60 (ξέρετε, αυτές που βλέπουμε κάθε χρόνο το Πάσχα) και στα τεύχη του Αστερίξ. Άσχετο, αλλά πάντα αγαπούσα τα λατινικά, είχα μάλιστα γράψει 19.8 στις Πανελλήνιες. Ovidius poeta in terra pontica exulat. Ωραία ήταν.

Στη συνέχεια κάναμε μια πλούσια περιπλάνηση στην αρχαία ρωμαική αγορά - το γνωστό Forum. Ήταν τόσα και τόσα τα αξιοθέατα, ανεβάζω απλά μερικές ενδεικτικές φωτογραφίες. 

Να άλλη μια φωτογραφία, στην οποία ξεχωρίζω σε πρώτο πλάνο, ενώ αποζητώ την ανακουφιστική σκιά μιας αψιδωτής διάβασης. 

Έγραφα πάνω πως οι αρχαίοι Ρωμαίοι υπήρξαν μάστορες σε θέματα κατασκευών. Με το νερό ειδικά είχαν πολύ καλή σχέση. Υδραγωγεία, κρήνες, το νερό του Τίβερη πήγαινε παντού. Η σχέση αυτή διατηρείται και σήμερα, επιβεβαιώνοντας την φήμη τους απ' τα παλιά. Παντού στην πόλη, εδώ κι εκεί, σε δρόμους, πλατείες και αξιοθέατα, υπήρχαν κρήνες απ΄ όπου μπορούσες να πιείς άφθονο δροσερό νεράκι. Ήταν η ζέστη τόση που το επέβαλε. Προσθέστε σε αυτό πως το νερό εκεί κοστίζει ένα ευρώ, ενώ στους αρχαιολογικούς χώρους οι πλανόδιοι πωλητές κοιτούσαν πως θα εκμεταλλευτούν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο την δίψα σου, πουλώντας το νερό δύο ευρώ το μπουκαλάκι!

Δεν με τιμάει που το γράφω, αλλά μια φορά την πατήσαμε σαν βλάκες τουρίστες, την πρώτη μέρα στη Ρώμη, και αγοράσαμε νερό με δύο ευρώ - λίγο μετά ανακαλύψαμε πως υπάρχουν παντού γύρω κρήνες και πως δεν υπάρχει κανένας λόγος τελικά να αγοράζεις νερό! Τι ωραία που θα ήταν να είχαμε κρήνες και βρύσες με πόσιμο νερό και στα δικά μας μέρη, εδώ κι εκεί, δε συμφωνείτε?

Που λέτε, τα αξιοθέατα υπήρξαν άφθονα. Δεν χόρταινα να βγάζω φωτογραφίες και να επιδίδομαι σε επιστημονική μελέτη. 

Ήταν πολύ ενδιαφέρον ο τρόπος που εναρμονιζόταν το φυσικό πράσινο του τοπίου με τα αρχαία κτίσματα, τους ναούς και τις κολώνες. 

Παρατηρείτε κάτω ένα από τα αξιοθέατα που μου έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση, ο "Ναός των Χαρίτων" - νομίζω έτσι λέγεται. Έχουν διατηρηθεί σε τέλεια αντιστοιχία οι αναβλύζουσες αυτοκρατορικό μεγαλείο κολώνες, κίονες άψογα αντιστοιχισμένοι μεταξύ τους, ο ένας δίπλα στον άλλον.

Για να εισέλθουμε ακόμα περισσότερο στο κλίμα της... εποχής, ορίστε και κάποιοι αυθεντικοί Ρωμαίοι λεγεωνάριοι, που γυρόφερναν εκεί κοντά!

Ο φίλος μας πάνω διακρίνεται εν ώρα διαλείμματος από τις μάχιμες υπηρεσίες του, φυλάσσοντας τα σύνορα από τους βάρβαρους, καπνίζοντας ένα αρχαίο ρωμαικό τσιγάρο.

Ενώ ο εξίσου μάχιμος λεγεωνάριος στην ακόλουθη φωτογραφία δίνει εντολές στο στράτευμα, στέλνοντας ομαδικό email από το i-phone του.

Ο δρόμος σταδιακά μας έφερε στα Μουσεία του Καπιτωλίου. Το ίδιο έκανε και στον κύριο που βλέπουμε στην ακόλουθη φωτογραφία. Δείτε σπορτέξ παπουτσάκι ο παπάς!

Τα Μουσεία του Καπιτωλίου στέγαζαν τόσα και τόσα όμορφα εκθέματα, από τα αρχαία χρόνια, μα όχι μόνο. Ο χώρος δεν επιτρέπει να αναφερθώ εκτενώς εδώ, ίσα παραθέτω ορισμένες ενδεικτικές εικόνες. 

Εδώ δέσποζε και η περίφημη Λύκαινα, η οποία σύμφωνα με τον μύθο θήλασε τα αδέρφια Ρωμύλο και Ρώμο/Ρέμο, εκ των οποίων ο πρώτος ίδρυσε τη Ρώμη... Το γλυπτό ανάγεται από τα χρόνια των Ετρούσκων. Δεν χόρταινα να την βλέπω! Μα δεν είναι αξιαγάπητη?

Κάπου εκεί έστεκε μεγαλόπρεπο και το άγαλμα του Μάρκου Αυρηλίου. Ε λοιπόν, ο κύριος αυτός μου ήταν περισσότερο συμπαθής από όλους τους Ρωμαίους αυτοκράτορες, και ο λόγος είναι απλός: υπήρξε ο μοναδικός αυτοκράτορας-φιλόσοφος! Ένας εκ των Στωικών, για την ακρίβεια. 

Η περίσταση λοιπόν επέβαλε μια, διαλεκτικής φύσεως, "αυτοκρατορική" εικόνα!

Πάντα μου άρεσε να περιδιαβαίνω τα μουσεία γενικώς. Τόσα τα εκθέματα, προσφέρονταν για ενδελεχή μελέτη...

Το μουσείο δεν περιελάμβανε μόνο αρχαία. Θα σταθώ σε έναν διάδρομο που μας έκανε μεγάλη εντύπωση. Έβλεπες στα ράφια εκατοντάδες χαριτωμένα αγαλματάκια, από τα αυτοκρατορικά (και ολίγον τι παρακμιακά) χρόνια του Ροκοκό, εκεί στα προ-επαναστατικά χρόνια του 18ου αιώνα... 

Δεν θα στεκόμουν ιδιαίτερα εδώ, ωστόσο πραγματικά ορισμένα απ' αυτά μας άφησαν με το στόμα ανοιχτό!

"Κάνει αυτό που νομίζω???". Κι όμως!! Γιατί όχι, κύριοι? Γιατί δηλαδή θα πρέπει η τέχνη να απεικονίζει συνέχεια την καθημερινή πράξη του φαγητού και του πιοτού, αλλά για την... ευγενική (και τόσο σημαντική) πράξη της "απελευθέρωσης" να μην λέει τίποτα? 

Και για να παραμείνουμε στο... ανάλαφρο τούτο κλίμα, ορίστε και μια μπάντα απαρτιζόμενη από μουσικούς και τραγουδιστές μαιμούδες! Με τις περούκες τους και όλα. Κάποιοι πρέπει να έσπαγαν πάρα πολύ πλάκα όταν έφτιαχναν αυτά τα αγαλματάκια. 

Ας κάνουμε τώρα ένα διάλειμμα με λίγη μουσική!

Επόμενη Μέρα (της Προηγούμενης - σημαντική η παρένθεση, ξέρω)

Η νέα μέρα που ξημέρωσε μας είδε να γυρνάμε παντού, από πάνω μέχρι κάτω, πήραμε ένα-ένα όλα τα κομβικά σημεία του χάρτη και τα είδαμε με τη σειρά. Γενικά η Ρώμη ήταν διαμορφωμένη έτσι ώστε να την γυρνάς πάρα πολύ εύκολα - και ευχάριστα - με τα πόδια. Σχεδόν στο μεγαλύτερο μέρος του κέντρου απουσίαζε το θέαμα των άσχημων δρόμων, της ασταμάτητης κίνησης και του γενικευμένου σαματά που περιμένει κάποιος να συναντήσει σε μια μεγάλη πόλη...

Δρόμος σαν αυτόν της φωτογραφίας κάτω είναι χαρακτηριστικός του κέντρου της πόλης. Να συγκρίνουμε με το δικό μας κέντρο?

Πεζοδρόμιο, με ειδική υποδοχή για άτομα με αναπηρία. Τόσο απλό, αλλά δεν θυμάμαι να έχω δει κάτι αντίστοιχο στην Αθήνα.

Προφανώς υπάρχουν και στην Ιταλία οι άσχημες και υποβαθμισμένες περιοχές. Ένα ζευγάρι Ιταλών απ' το Μιλάνο που γνωρίσαμε στο πλοίο μας έλεγε πως η πόλη τους (το Μιλάνο) είναι τίγκα στο καυσαέριο. Ωστόσο η Ιταλία τιμάει την πρωτεύουσα της. Κάτι που κάνουν όλες οι σοβαρές ευρωπαικές πρωτεύουσες, τώρα που το σκέφτομαι. Μια πρωτεύουσα χρειάζεται να δικαιώνει το όνομα της, σε τελική ανάλυση. Όσο και αν γυρνούσαμε εδώ κι εκεί στην Ρώμη, άσχημο σημείο δεν βρίσκαμε. Σε αντίθεση με την Αθήνα, που όλη η ομορφιά της είναι επικεντρωμένη στην περιοχή γύρω από την Πλάκα και την Ακρόπολη, ως το Θησείο, ενώ το υπόλοιπο κέντρο έχει τα μαύρα του τα χάλια. Μας έφαγε η δεκαετία του '50 και η "ανάπτυξη" της... 

Μ' αυτά και μ' αυτά, ένας από τους προορισμούς μας ήταν ένα ωραίο μουσείο αφιερωμένο στον Λεονάρντο Ντα Βίντσι και την μεγαλοφυία των μηχανών του. Έπρεπε να τα δει κανείς για να πιστέψει πως αυτός ο άνθρωπος, αιώνες πριν, είχε φτιάξει τα πάντα σχεδόν, από πρώιμους μηχανισμούς αεροπλάνων σε οπλοπολυβόλα, και από ποδήλατα σε διάφορα άλλα... ακαταναόητα! 

Στη συνέχεια αρχίσαμε την ανάβαση, σε έναν από τους πολυάριθμους ρωμαικούς λόφους. Η θέα ήταν πραγματικά μοναδική. Στο βάθος πίσω διακρίνεται ο τρούλος του Άγιου Πέτρου. Θα πηγαίναμε και κει την επόμενη μέρα...

Η πορεία μας έφερε σ' ένα καταπράσινο, πελώριο πάρκο, το οποίο περιέβαλε την ξακουστή Βίλα Μποργκέζε. Έβλεπες κόσμο να κάνει τις βόλτες του, να αράζουν στο γρασίδι, κάποιοι μάλιστα κυκλοφορούσαν με ενοικιαζόμενα οχήματα σαν αυτό που βλέπετε κάτω.

Ουσιαστικά πρόκειται για το αντίστοιχο με το δικό μας Ζάππειο. Ναι, ξέρω. 

Για άλλη μια φορά οι λεπτομέρειες έκαναν τη διαφορά και μου τράβηξαν την προσοχή!

Μετά από μια ωραία περιπλάνηση καταλήξαμε στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης. Το βλέπετε εδώ.

Το συγκεκριμένο μουσείο δεν θα το βρείτε στις πρώτες "must" επιλογές των τουριστικών οδηγών, κάτι που φανερώνει την μονομέρεια τους! Το μουσείο, πέρα από τεράστιο, υπήρξε και εξαιρετικά ενδιαφέρον και ομολογώ πως ήταν μία από τις αγαπημένες μου στιγμές καθ' όλη την διάρκεια του ταξιδιού!

Πάμπολλα εκθέματα που κάλυπταν ένα μεγάλο μέρος της ιστορίας της μοντέρνας τέχνης, από τον 19ο αιώνα μέχρι σήμερα. Θα μπορούσα να αναφερθώ εκτενέστερα, δεν θα το κάνω όμως - πόσα πια να γράψω σε μια μόνο ανάρτηση! Εξάλλου έχουμε ξεκινήσει και την νέα σειρά αφιερωμάτων μας στην Μοντέρνα Τέχνη και την ιστορία της, εδώ στο κουνελοblog, επομένως για όλα αυτά τα καλλιτεχνικά κινήματα και στυλ θα μιλήσουμε εκτενώς στο μέλλον!

Η φάση ασφαλώς προσφερόταν για ορισμένες... "καλλιτεχνικές" εικόνες από την πλευρά μου! Που ξεκινάει λοιπόν το έργο και που η πραγματικότητα στην κάτω φωτογραφία?

αυτοκρατορική πόζα, με αντανάκλαση και όλα - τι θέλετε, στη Ρώμη βρισκόμαστε!

Να και το ιταλικό Σύνταγμα, μαυρισμένο και φαγωμένο από ζουζούνια... Μέρος της έκθεσης ενός σύγχρονου δημιουργού, του Emilio Isgro...

H... ευγενής κυρία στο γλυπτό που βλέπετε κάτω έφερε τον τίτλο "Rufiana"! Όνομα και πράγμα!

Μεσημέρι και, στον δρόμο προς το ξενοδοχείο, περάσαμε από τα ξακουστά σκαλιά της Πιάτσα Ντι Σπάνια. Και, για δες, πέσαμε πάνω σε επίδειξη!

Μόνο στην Ιταλία αυτά παιδιά...

Η μέρα δεν είχε τελειωμό. Απόγευμα πιάσαμε το κεντρικό και νοτιότερο τμήμα της πρωτεύουσας, και αρχίσαμε να το γυρίζουμε. 

Σας είπα ήδη την προηγούμενη φορά πόσο αγαπητός είναι ο Πινόκιο! Ο εθνικός κούκλος των Ιταλών!

Βαδίζοντας μέσα από όμορφα πλακόστρωτα, δρασκελίζοντας ανάμεσα στα μαγαζάκια και τις τζελατερίες, φτάσαμε στο Πάνθεον. Το βλέπετε εδώ πίσω, και σε πρώτο φόντο ένα άλογο. Δεν είναι όμορφο? Δεν μοιάζει λες και έχει βάλει στο στόμα του και μασουλάει με ευχαρίστηση την έρμη τη γυναίκα?

Χαρακτηριστικό του Πάνθεου φυσικά η περίφημη ανοιχτή οροφή του, από την οποία ξεχειλίζει το φως... Λίγη φώτιση, να τι μας λείπει.

enlightened...

Να και η περίφημη Φοντάνα Ντι Τρέβι... Από τα πλέον αγαπητά στον κόσμο σημεία της πόλης.

Γενικά το όλο σκηνικό ανάβλυζε ρομαντικές διαθέσεις. Κάτι αντίστοιχο με τα δικά μας "S + M = LFE". Ti amo, ti amo!

Και σα να μην έφταναν αυτά, μια ξαφνική, καλοκαιρινή μπόρα ήρθε να ενισχύσει την ρομαντική διάθεση. Κόσμος με χαμόγελα έτρεχε εδώ κι εκεί για να φυλαχτεί.

Όλα τέλεια, μια γυναίκα έλειπε γαμώτο! Αλλά, για μισό λεπτό, τι έχουμε εδώ?

Η τύπισσα που βλέπετε πάνω ήταν τουρίστρια. Στήθηκε απέναντι μας, εκεί που είχαμε κάτσει κάτω από ένα υπόστεγο, περιμένοντας να κοπάσει η μπόρα. Για πολύ λίγο μόνο, ήταν όμως αρκετό για να αποθανατίσω την ομορφιά της, σε μια φυσικότατη πόζα, με το φως να φαντάζει λες και ξεχύνεται πάνω της - άνετα ένα από τα ωραιότερα milf που έχω αντικρίσει ποτέ μου!

If you' re reading this (and you're not, since i'm not that lucky!), i hope you don't mind having your picture in my blog! Your beauty was too much for me to resist!

Βαθύς αναστεναγμός. 

Για να δούμε τι άλλο έχουμε να δούμε....

Πάρα πολλές πλατείες η Ρώμη, η μία ωραιότερη από την άλλη. Κάθε πλατεία και αξιοθέατο. Και λες, ρε παιδιά, γιατί να μην έχουμε κάτι αντίστοιχο και μεις εδώ? Τόσο δύσκολο είναι? Γιατί θα πρέπει επί δεκαετίες η έρμη πλατεία Ομονοίας να βρίσκεται σε τέτοιο χάλι? Όχι μόνο να μη βλέπεται, μα να μη θες να κυκλοφορήσεις κιόλας. 

Βλέπετε κάτω την Πιάτσα Ναβόνα... Μουσικοί, όμορφα κτίρια, μεγαλοπρεπή συντριβάνια, καφετέριες παντού γύρω, ζωγράφοι εδώ κι εκεί. 

Και με αφορμή την ακόλουθη φωτογραφία, ήρθε η ώρα να σταθώ σ' ένα σημαντικό θέμα, που είμαι σίγουρος πως σας ενδιαφέρει ιδιαίτερα....

Ciao Bella! Ιταλίδες vs Ελληνίδες...

Ας εστιάσουμε στην πάνω φωτογραφία. Παρατηρούμε μια ιταλίδα, μόνη στο τραπέζι, που παίρνει τον απογευματινό καφέ της, σε μια από τις κεντρικές πλατείες της πόλης. 

Δείτε στυλ. Απλά δείτε.

Αυτό ήταν οι Ιταλίδες. Φινέτσα και στυλ, πάνω απ' όλα. Και το έβλεπες παντού γύρω σου. Αυτό ανεξάρτητα από οικονομική κατάσταση κλπ - ο Ιταλός προτιμάει να μην έχει να φάει, που λέει ο λόγος, παρά να μην διαθέτει προσεγμένο, κομψό λουκ. Και ασφαλώς η ιταλική φινέτσα φημίζεται από παλιά (δεν έχετε παρά να δείτε παλιές ιταλικές ταινίες), ωστόσο από κοντά φαινόταν να επιβεβαιώνεται το όποιο "στερεότυπο". Ήταν κομψοί, χωρίς να γίνονται επιτηδευμένοι όμως. 

Δεν θα χαρακτήριζα τις Ιταλίδες "ομορφότερες" σε σχέση με τις δικές μας. Σε γενικές γραμμές θεωρώ πως οι Ελληνίδες ανήκουν στις ωραίες της Ευρώπης (με τα παχάκια τους και όλα), έχοντας συγκρίνει και από ταξίδια που έχω κάνει σε άλλες χώρες... Ωστόσο οι Ιταλίδες είχαν ασφαλώς περισσότερο στυλ και μια απόλυτη φυσικότητα στην εικόνα που πρόβαλαν - αρκετές Ελληνίδες από την άλλη, ακόμα και στο στυλ μπορεί να προσδώσουν μια επιτηδευμένη, ψεύτικη νότα. Τα ράσα όμως δεν κάνουν τον παπά.

Μου έκανε τεράστια εντύπωση, πρώτη κιόλας μέρα του ταξιδιού μας, στον δρόμο προς την Φλωρεντία, μια νεαρή Ιταλίδα που καθόταν απέναντι μας στο τρένο. Όμορφη, όχι κάτι εξωπραγματικό, μα με έναν αέρα που δεν συναντώ συχνά εδώ. Και τη λέξη "αέρα" την χρησιμοποιώ κυριολεκτικά! Κρατούσε, βλέπετε, και έκανε αέρα με μια βεντάλια!

Σας ακούγεται αστείο? Πιστέψτε με, υπήρξε βαθύτατα ερωτικό. Αν φαντάζει αστείο σε σας, είναι μάλλον γιατί σκέφτεστε πόσο επιτηδευμένο θα έδειχνε σε μια μέση Ελληνίδα, που θα το έκανε, όχι επειδή πηγάζει από μέσα της, μα απλά γιατί νομίζει πως έτσι θα τραβήξει τα βλέμματα του κόσμου...

Και μιλώντας τώρα για "βλέμματα". Ε λοιπόν, έπαιζε και με το παραπάνω το μάτι των Ιταλίδων! Και όχι μόνο. Τελευταία μέρα παραμονής μας, βράδυ στην πλατεία Κάμπο Ντε Φιόρι, και περνάει από μπροστά μου μια Ιταλίδα (με μια φίλη της). Ιδιαίτερα καυτή θα έλεγα. Η Ιταλίδα με κοιτάζει, χαμογελάει πλατιά και μου κάνει "Ciao!". 

Έχω μείνει μαλάκας. Της ανταποδίδω το χαμόγελο και την χαιρετάω και γω με την σειρά μου. 

Προσπαθώ να συνειδητοποιήσω τι παίχτηκε μόλις. Με χαιρέτησε, στο άσχετο, μια άγνωστη στον δρόμο! Σας ακούγεται "απλό"? Ε λοιπόν, στα τόσα χρόνια που ζω σ' αυτήν την έρμη τη χώρα, μια φορά στη ζωή μου δεν μου έχει τύχει κάτι αντίστοιχο! Να σε χαιρετήσει μια γυναίκα, έτσι στο άσχετο? Ελληνίδα?? Να... τολμήσει να ρίξει τα μούτρα της? Η Ελληνίδα, που παντού γύρω βλέπει πέφτουλες και δεν καταδέχεται να δείξει ενδιαφέρον από μόνη της? Που ωστόσο αποζητάει τα βλέμματα και τα επιθυμεί - απλά δεν θέλει να φαίνεται αυτό! "Αν κάνει ο άλλος κίνηση, τότε βλέπουμε!"

Η Ελληνίδα, που έχει μετατρέψει την φυ-σι-κό-τα-τη κατάσταση του αμοιβαίου φλερταρίσματος σε κάτι που σχεδόν θα έπρεπε να αποφεύγεται? Η Ελληνίδα, που θα σου μιλήσει για "φιλίες" ανάμεσα σε άντρες και γυναίκες, φιλίες που αποφεύγουν τον έρωτα, όπως αποφεύγει ο διάολος το λιβάνι? Η Ελληνίδα που έχει συσσωρεύσει τόσα κόμπλεξ και ανασφάλειες κάτω από μια επιφάνεια σωστής και ευπρεπούς εικόνας? (γιατί το παν είναι η εικόνα προς τα έξω κορίτσια, σωστά?)

Αλλά τι φταίει κι αυτή θα μου πείτε. Βλέπουμε και τους άντρες μας. Και όλα τα γενικευμένα κόμπλεξ και στερεότυπα που κυκλοφορούν, στερεωμένα σε απαρχαιωμένες αντιλήψεις δεκαετιών...

Καταλήγοντας: Οι Ιταλίδες δεν είναι ομορφότερες απαραίτητα σε σχέση με τις Ελληνίδες. Είναι όμως περισσότερο στυλάτες, ανεπιτήδευτες και φυσικές. Και άνετες. Επομένως, ναι, είναι καλύτερες.

Συγκρίνοντας επίσης με γυναίκες από άλλες ευρωπαικές χώρες (Αγγλία, Αυστρία, Γερμανία, Γαλλία, Ισπανία, Σουηδία, Κωνσταντινούπολη), παρέα με τον φίλο συνταξιδιώτη, καταλήξαμε πως οι Ιταλίδες δεσπόζουν στην κορυφή της βαθμολογίας, μέχρι τώρα. Από όσες έχω δει ο ίδιος, θα τοποθετούσα τις Γαλλίδες αρκετά ψηλά επίσης, καθαρά λόγω υποκειμενικού γούστου εδώ.

Πόσο χάρηκα εκείνο το "Ciao!", που λέτε. Πόσο όμορφα ένιωσα. Το ωραιότερο Τσάο που έχω ακούσει ποτέ μου. Επιστροφή τώρα στην ελληνική πραγματικότητα... 

Βράδυ στην Τραστέβερε

H πινακίδα λέει την αλήθεια.

Τα σημάδια ολοένα πλήθαιναν. Δεν ήταν τυχαίο!

Οι βιτρίνες ξεφώνιζαν και μεις σαν άλλος Οδυσσέας μπρος στο τραγούδι των Σειρήνων (βιτρίνες-σειρήνες), μάταια προσπαθούσαμε να δέσουμε τις ασυγκράτητες ορέξεις μας απ' το κατάρτι!

Ε, όταν έβλεπες την ίδια τη Σοφία Λόρεν να δεσπόζει στις πινακίδες με τα μενού, ήξερες πια ποιός είναι ο δρόμος ο σωστός!

Βραδινός προορισμός που λέτε, η περιοχή της Τραστέβερε, αντίπερα του Τίβερη. Άνετα μία από τις ωραιότερες στιγμές του ταξιδιού.

Να μια όψη του Τίβερη...

Και να ορισμένες όψεις της Τραστέβερε. 

Φανταστείτε τα δικά μας Εξάρχεια, στο περισσότερο οικογενειακό τους όμως και με ακόμα πιο γραφικά στενά και δρόμους, και έχετε μια εικόνα της περιοχής. Ουσιαστικά πρόκειται για την πιο "εναλλακτική" περιοχή του κέντρου, ιδανική για βραδινές εξορμήσεις, ξεχειλίζουσα ταβέρνες, νεολαία και εναλλακτικά στέκια με ροκ διαθέσεις, μπλουζ, τζαζ και όχι μόνο. 

Υπήρχε διάχυτος ένας καλλιτεχνικός, δημιουργικός αέρας, καθώς και εκείνη η ωραία διάθεση "ανατροπής" που συναντάει κανείς σε μέρη σαν αυτά. Οι φωτογραφίες που ακολουθούν αντανακλούν τόσο το γενικότερο κλίμα της περιοχής, όσο και τις μικρές εκείνες λεπτομέρειες που της προσδίδουν τον τελικό της χαρακτήρα...

Να και κάτι χαριτωμένες, ευαίσθητες... υπάρξεις, σε μαγαζί με αναμνηστικά. Μαγαζί που περιελάμβανε αποκλειστικά κουκλάκια με χοντρές!! Να πάρεις ένα τέτοιο δώρο στην κοπέλα σου και να της πεις "είδα αυτές τις κούκλες και σε θυμήθηκα, γι' αυτό στο πήρα!".

Τέλειο το αμαξάκι, δε βρίσκετε?

Μ' αυτά και μ' αυτά, και έχοντας φτάσει στα όρια μας, εισακούσαμε στο ένστικτο και στο πλήθος των σημαδιών και κάτσαμε επιτέλους να φάμε! Πίτσα και ζυμαρικά φυσικά, τι άλλο.

Και ωραίο κόκκινο κρασάκι.

Προς το τέλος της διαδρομής μας, καταλήξαμε σ' ένα ενδιαφέρον μέρος με εξίσου ενδιαφέρουσες υπάρξεις, απ' όπου και η ακόλουθη φωτογραφία.

Μη με παρεξηγείτε, το κρασί φταίει.

Κάπως έτσι τέλειωσε η πλουσιότατη εκείνη μέρα. Μία μέρα έμεινε ακόμα. Επόμενος και τελευταίος σταθμός: Βατικανό...

Τραγόπαπες

Την τελευταία μέρα την αφιερώσαμε σε μια εκτενή επίσκεψη στην έδρα του καθολικού παπαδαριού, το Βατικανό. Μα ντροπή μου, πως μιλάω έτσι για τους ανθρώπους του Θεού. 

Στον δρόμο τα άφθονα μαγαζιά δεν παρέλειπαν να τονίζουν την αφοσίωση τους στον Πάπα, ο οποίος - για να λέμε τα πράγματα με τ' όνομα τους - συνιστά ένα από τα κύρια τουριστικά αξιοθέατα της πόλης.

Μπορείτε να έχετε και σεις έναν Πάπα, να διακοσμήσετε το σπίτι, το δωμάτιο ή το ψυγείο σας! 

Τι θα λέγατε για ένα... ημερολόγιο? Είναι πάντα χρήσιμα!

Ορίστε, καταλάβατε? Πάει ο καθολικός και σου βάζει εξώφυλλο τον Παπά-Σαπουνόπερα, στυλ Ριτζ από την "Τόλμη και Γοητεία", γουστάρουν οι νεαρές, έφηβες καθολικές, αγοράζουν το ημερολόγιο, κρεμάνε τον παπά στους τοίχους των δωματίων τους και επιδίδονται τα βράδια σε ατελείωτες, αθώες φαντασιώσεις σχετικές με την... αγάπη του Κυρίου.

Φαντάζεστε να είχαμε αντίστοιχα ημερολόγια εδώ? Και αν δεν φαντάζεστε, μπορώ να σας βοηθήσω, γι' αυτό είμαι εδώ... Θρησκευτική Τόλμη και Γοητεία δι Όρθοντοξ Γουέι. 

Αυτή είναι η πρόσοψη του Άγιου Πέτρου. Βρισκόμαστε πλέον στην καρδιά του Βατικανού και στην έδρα του Πάπα. 

Για να μη λέτε πως φωτογραφίζω μόνο... έκφυλα θηλυκά με μίνι σορτς, ορίστε. Κορίτσια του Θεού. Δε φαντάζεστε πόσες νύχτες πέρασα με την ακόλουθη φωτογραφία, μόνος στην τουαλέτα. Μανάρια μου εσείς.

Λίγο πριν εισέλθουμε στον Άη Πέτρο, βλέπουμε την ακόλουθη πινακίδα. Το ασανσέρ το χρέωναν ακριβότερα από τις σκάλες!

"Ρε τους κλέφτες", λέμε μεταξύ μας. Πάνε να αντλήσουν χρήματα με κάθε δυνατό τρόπο. Και επειδή δεν είμαστε φλώροι εμείς, είπαμε να πάμε με τις σκάλες φυσικά. 

Ξεκινήσαμε να ανεβαίνουμε λοιπόν. Και ανεβαίναμε. Και ανεβαίναμε...

Και αν η ακόλουθη φωτογραφία φαντάζει σα να γέρνει, όχι, δεν είναι στραβή - έτσι έγερναν οι τοίχοι σε κάποιο σημείο και νομίζαμε πως θα μας πλακώσουν ένα πράγμα.

Και ανεβαίναμε. Και ανεβαίναμε κι άλλο. Και οι σκάλες να γίνονται όλο και πιο στενές όσο φτάναμε στην κορυφή. Και γυρνούσαν γύρω-γύρω, σαν σπιράλ. Ένα ατελειωτο, στενό σπιράλ. Για πολύ ώρα.

Πάνω-πάνω, γύρω-γύρω. 

Λίγο ακόμα και θα αφήναμε τα κόκαλα μας, εξαντλημένοι από τη ζαλάδα ή έχοντας φάει καμιά κλειστοφοβική φρίκη να πούμε! Τέτοιο πράγμα με σκάλες δεν το έχω ξαναπάθει! Αλλά όχι ρε, δεν τα δώσαμε τα δύο ευρώ παραπάνω για ασανσέρ. :P

Μ' αυτά και μ'αυτά, φτάσαμε στην κορυφή και ανασάναμε.

Να μαι εδώ, ενώ βαδίζω στη στέγη του Άγιου Πέτρου!

Συνειδητοποιήσαμε πως όλα αυτά τα σπιράλ, γύρω-γύρω στις σκάλες, δεν ήταν τυχαία. Κάθε σπειροειδής κίνηση ενέχει έναν χαρακτήρα υπνωτισμού! Ήταν σαφέστατα μια υποχθόνια τακτική του Βατικανού για να ζαλίσει το ποίμνιο και να το ωθήσει να σκορπίσει ευκολότερα μετά τα λεφτά του, αγοράζοντας κάποιο από τα άφθονα προιόντα του!

Ιδού και μια-δυο απόψεις από το εσωτερικό του Άγιου Πέτρου. Ατελείωτος, επιβλητικός χώρος. Ο μεγαλύτερος καθολικός ναός του κόσμου. Η έδρα του Πάπα, θυμίζουμε.

Ασφαλώς το κλίμα ευνοούσε την περισυλλογή.

Καθώς και την εξομολόγηση, στην οποία και σαφώς επιδόθηκα με ζήλο. Είχα να πω πολλά. Ορίστε, δείτε καλά την φωτογραφία. Με διακρίνετε, μέσα στο εξομολογητήριο?

Τόσα και τόσα αριστουργήματα τέχνης κατέχουν οι άτιμοι οι παπάδες. Χρυσοπληρώνει ο κόσμος για να ρθει να τα δει. Ορίστε και η "Πιετά" του Μιχαήλ Άγγελου...

Η αναπόφευκτη πορεία μας έφερε στα Μουσεία του Βατικανού. Εδώ να δείτε αριστουργήματα. Τόσο πολλά, που ήταν αδύνατο να τα δεις όλα.

Όχι γιατί δεν είχες χρόνο απαραίτητα. Αλλά γιατί ήταν τόσος ο κόσμος, που σε σημεία "αναγκαζόσουν" κυριολεκτικά να προχωρήσεις γρήγορα, για να ακολουθήσουν άλλοι πίσω από σένα! Οι φωτογραφίες είναι ενδεικτικές...

Υπήρξαν πάντως και εκείνοι οι χώροι που μπορέσαμε να απολαύσουμε με την ησυχία μας. Για παράδειγμα το μουσείο που στεγάζονταν έργα από την Αίγυπτο...

Κάποια στιγμή φτάσαμε και στις αριστουργηματικές τοιχογραφίες του Ραφαήλ, με προεξέχουσα την "Σχολή των Αθηνών"... (ένα από τα αγαπημένα μου έργα ζωγραφικής όλων των εποχών).

Κατάληξη και αποκορύφωμα υπήρξε ασφαλώς η Καπέλα Σιστίνα... Τα πολλά λόγια είναι περιττά. 

Τέχνη, θρησκεία και εμπόριο πάνε μαζί? Για το Βατικανό ασφαλώς και πάνε. Ορίστε, προιόντα σε... τιμές ευκαιρίας, από άφθονα stand που έβρισκες στους χώρους των μουσείων, τοποθετημένα σε "έξυπνα" σημεία, από τα οποία περνούσες ούτως ή άλλως.

Ή μήπως θα προτιμούσατε τίποτα κοσμήματα? Για να τα δώσετε σε καμιά πρωτοκλασάτη γκόμενα, να χει να λέει πως ψώνισε κολιέ απ' το Βατικανό και να κοκορεύεται? 

Μια καλοστημένη επιχείρηση. Ορίστε, κι άλλες σκάλες-σπιράλ, στους χώρους των Μουσείων. Δεν είναι τυχαίο σας λέω! Τι θα έκανε η Εκκλησία χωρίς την δύναμη της αυθυποβολής.

Αυτααααααααααααααά....!

Να ταν κι άλλα! (αν και το blog δεν ξέρω αν θα άντεχε μεγαλύτερη ανάρτηση!). 

Περάσαμε πολύ όμορφα. Μου άρεσε η Ιταλία σαν χώρα, μου άφησαν θετικές εντυπώσεις οι Ιταλοί και φυσικά οι Ιταλίδες. Θα πήγαινα ξανά με χαρακτηριστική άνεση. Θα συνιστούσα να κάνετε όλοι σας αυτό το ταξιδάκι. Σε Τοσκάνη και Ρώμη, πιθανό και Βενετία. Γιατί όχι, και νοτιότερα. Νάπολι, ας πούμε, ή νοτιότερα, προς Σικελία. Είναι όμορφη χώρα η Ιταλία, και οι κάτοικοι τους μοιάζουν πολύ με μας (δεν είναι τυχαίο το "una fatsa una ratsa"). Πρόκειται εξάλλου για σχετικά εφικτό ταξίδι, για τον καθέναν, τόσο από οικονομική άποψη, όσο και στο θέμα της απόστασης.

Σας αφήνω με μερικές νυχτερινές φωτογραφίες, από την Πιάτσα Ντι Σπάνια, την Φοντάνα Ντι Τρέβι, και μια χαρακτηριστική σκηνή από νυχτερινό δρόμο του κέντρου - το είδαμε και πιο πάνω αυτό το όχημα!

Επιστροφή λοιπόν στα δικά μας τα λημέρια... Είναι πραγματικά όμορφη η Ελλαδίτσα μας, ρε παιδιά. Έχουμε ωραίο κλίμα, φαγητό, υπέροχα νησιά, φυσικά τοπία και αρχαιολογικό πλούτο. Πόσο καλύτερες θα μπορούσε όμως να ήταν οι πόλεις μας! Και τι ωραία που θα ήταν αν άλλαζαν μυαλά και συμπεριφορές μια μεγάλη μερίδα των κατοίκων αυτού του τόπου?...

Όπως και να χει. Πάμε γι' άλλα. Σας ευχαριστώ που μου κάνατε παρέα και ταξιδέψατε μαζί μου! Τα λέμε. :)

~