Πορτραίτα γυναικών

Πορτραίτα γυναικών. Το παρόν σχέδιο είναι του υπογράφοντος Κούνελου. Είναι το πρώτο από μια σειρά πορτραίτων που είχα φτιάξει κατά τη διάρκεια των δεύτερων σπουδών μου, 8 με 10 χρόνια πριν...

Ήταν μια ευχάριστη, δημιουργική περίοδος. Τα καλοκαίρια πήγαινα σε camping, φέροντας μαζί τον σχεδιαστικό εξοπλισμό μου: ένα μικρό μπλοκ, μερικά μολύβια και μια γόμα. Αυτό μόνο. Αναζητούσα ερεθίσματα για να εξασκήσω το σχέδιο, μα η νεκρή φύση δεν με ενέπνεε. Ενώ οι γυναίκες… α, εδώ ήταν όλο το ζουμί.

Τις εντόπιζα μέσα από τις παρέες των διακοπών. Φοιτήτριες, λίγο μικρότερες από μένα τον καιρό εκείνο. «Θες να σου φτιάξω το πορτραίτο;», τους έλεγα. «Εξασκούμαι. Θα στο δώσω στο τέλος». Εκείνες χαμογελούσαν – πάντα χαμογελούσαν. Καμία δεν έφερε αντίρρηση, παρά τις αρχικές επιφυλάξεις. Ποιο κορίτσι δεν θέλει το πορτραίτο του, αν του προσφέρεται με αυτόν τον τρόπο…

Κάθονταν απέναντί μου. Κάποιο σκιερό τραπεζάκι συνήθως, στην άπνοια ενός ζεστού μεσημεριού, ενώ τραγουδούσαν στα δέντρα τα τζιτζίκια. Και ξεκινούσα… Πρώτα το γενικό περίγραμμα… το σχήμα του προσώπου… τα μάτια… το στόμα… οι σκιές…

Καμία τους δεν πόζαρε με τον ίδιο τρόπο. Μία ήταν ανήσυχη, θυμάμαι. Νευρική. Έμοιαζε αναποφάσιστη. Μου το μετέδωσε. Ήμουν νευρικός στη διάρκεια του σχεδίου, έκανα πολλά λάθη. Στο τέλος έφτασα να απολογηθώ για τυχόν λάθη. Φάνηκε να της αρέσει – δεν ξέρω, δεν κατάλαβα. Το πήρε, έφυγε, αυτό ήταν. Δοκιμασία.

Άλλη ήταν σωστό ζιζάνιο. Μιλούσε σε κόσμο, σηκωνόταν από την καρέκλα, καθόταν πάλι, γυρόφερνε… Αισθανόμουν λες και προσπαθώ να πιάσω τη σκιά της με απόχη. Τελικά τα κατάφερα όμως – την έπιασα. Το πορτραίτο της άρεσε πολύ.

Μία τρίτη ήταν πολύ σοβαρή. Νομίζω πως της άρεσα – είμαι σίγουρος. Δεν δυσκολεύτηκα καθόλου στο σχέδιο… ήταν λες και ήθελε να με διευκολύνει. Ίσως όμως η σοβαρότητά της να οφειλόταν σε έναν άλλο παράγοντα: άγχος. Πως φαίνομαι στα μάτια του; Θα μπορέσει, άραγε, να δει την ομορφιά μου;

Μια άλλη, τέλος, άρεσε σε μένα. Εκεί έβαλα τα δυνατά μου. Στο τέλος κοιτούσε το πορτραίτο της πολλή ώρα. Χαμογελούσε. Έφτασε να συγκρίνει με έναν καθρέφτη που είχε μαζί της. «Έτσι φαίνομαι;», ρώτησε, δίχως να απολέσει το χαμόγελό της. Ναι, έτσι – ήθελα να της πω. Όμορφη. Μα δεν είπα την τελευταία λέξη.

Οι κοπέλες πήραν τα πορτραίτα τους και έφυγαν. Σκόρπισαν σαν τα καλοκαίρια. Και αυτό ήταν. Οι παρέες διέλυσαν, οι επαφές χάθηκαν. Και αν κάπως θυμάμαι τα χαρακτηριστικά τους… είναι επειδή είχα αφιερώσει 2 ώρες για να τις σχεδιάσω.

Ένα και μοναδικό πορτραίτο μου απέμεινε από εκείνη την περίοδο. Αυτό που σας παρουσιάζω. Είναι το πρώτο που έκανα. Η διαφορά του σε σχέση με τα άλλα;… Η γυναίκα που βλέπετε δεν έστεκε, σάρκα, βλέμμα και φωνή, απέναντί μου. Πηγή του πορτραίτου είναι μια φωτογραφία σε περιοδικό.

Αυτό λοιπόν το πορτραίτο, της φωτογραφίας του περιοδικού, είναι και το μόνο που μου απέμεινε από εκείνη την εποχή.

~

Καλή Αντάμωση!

"Είναι το καλοκαίρι· τώρα που, ύστερ' απ' τους ανοιξιάτικους οργασμούς, μεστώνουν οι ορμές. Τα δόντια, καθώς δαγκώνουν τους καρπούς, λες και βουτάν σε χυμούς ανθρώπινου κορμιού. Οι επίμονοι ιδρώτες σκορπάν οσμές γόνιμα ερεθιστικές. Τα λεύτερα κορμιά προσφέρονται στο χάδι του ανέμου, του ήλιου, του ματιού. Προκαλούν το άγγισμα του χεριού που θα τα ταράξει· γυρεύουν την πανίσχυρη συνουσία, που θα τα λυτρώσει από το γενετήσιο εφιάλτη.

Είναι το καλοκαίρι. Οι άνθρωποι με μάτια ανήσυχα κοιτούν τους ορίζοντες, αναζητώντας το σύννεφο με τη βροχή· λαχταρώντας το δροσερό υετό, που θα τους λυτρώσει απ' τις δυναμικές ατονίες τους. Με ψυχές λαφιασμένες γυρεύουν ένα παρήγορο ύπνο, που δε λέει να 'ρθεί. Τα κρεβάτια είναι πολύ στενά, τα σεντόνια πολύ ζεστά, τα κορμιά πολύ υγρά. Η μέρα έρχεται γρήγορα, να ξεδιαλύνει τα πονηρά όνειρα· κι η νύχτα αργά, να χύσει βάλσαμο στις ανησυχίες.

Είναι το καλοκαίρι..."

Μ.Καραγάτση, "Η Μεγάλη Χίμαιρα" (1953)

 ***

Είναι το καλοκαίρι. Έστω, το μικρό αυτό καλοκαίρι που απέμεινε. Θα του προσδώσουμε ένα μέρος από τον Σεπτέμβρη και θα γίνει μεγαλύτερο.

Καιρός για λίγη ξεκούραση λοιπόν. Για αναζήτηση σκιάς υπό τον ήλιο. Και μαζί με τη σκιά ίσως εντοπίσουμε καμια άγνωστη νήσο για εξερεύνηση, ποιος ξέρει. Αληθινή ή καταχωνιασμένη κάπου στη φαντασία μας – μερικές φορές είναι το ίδιο πράγμα. Θα τα πούμε πάλι το φθινόπωρο, με πολλά και ενδιαφέροντα θέματα, μεταξύ των οποίων μια σειρά από πλούσια αφιερώματα πάνω στην ιστορία της ζωγραφικής, της μουσικής και του κινηματογράφου – αφιερώματα για τα οποία είμαι πραγματικά ενθουσιασμένος!

Μα προς το παρόν σας αποχαιρετώ με 100 συμβουλές, προκειμένου να περάσετε ένα όμορφο υπόλοιπο καλοκαίρι και να σας μπει σωστά το φθινόπωρο.

1) Κλείνετε οριστικά την τηλεόραση, σε περίπτωση που την είχατε ανοίξει τους περασμένους δύο μήνες. Ακόμα καλύτερα, την πουλάτε σε κανένα παλιατζίδικο, ή την χαρίζετε σε κάποιον γνωστό που την έχει ανάγκη (κρίμα ο άνθρωπος να έχει τέτοιες ανάγκες, μα εσάς δεν σας πέφτει λόγος).

Φροντίζετε επίσης να κρατήσετε κάποιες αποστάσεις από την συνεχή επικαιρότητα, μέσω εφημερίδων και ειδησεογραφικών site. Τι είναι οι ειδήσεις, αγώνας δρόμου να πρέπει συνέχεια να προλάβετε μη τυχόν δε βγείτε πρώτοι; Αφήστε τον κόσμο τους να τρέχει. Δεν χρειάζεται όλη την ώρα να τρέχετε μαζί του. Εκεί θα βρίσκεται και μετά - δε χάνεται.

2) Φέρνετε κατά νου κάτι που είχε πει ο Αλμπέρ Καμύ:

"Το μυστικό της τέχνης της ζωής βρίσκεται στον ήλιο, στη θάλασσα και σε μια νεανική καρδιά".

3 ως 100) Τα υπόλοιπα 98 βήματα έρχονται μόνα τους, αν ακολουθήσετε τα πρώτα δύο.

Καλή αντάμωση!

Απόχρωση Καλοκαιριού

Τέλη Ιουλίου. Ένας μήνας πριν.

Βαδίζω άτσαλα σε άμμο που αχνίζει, ο ήλιος ζεματάει, η ζέστη κολλάει πάνω μου σα δυσάρεστη ανάμνηση. Μια οικογένεια τουριστών, μαμά, μπαμπάς, παιδιά, προχωρούν εμπρός μου – μάλλον Γάλλοι. Προσπαθώ διακριτικά να τους ξεπεράσω, ελπίζοντας να μη πιάσουν καλύτερη θέση από μένα. Σκέφτομαι τότε πόσο χαζό ακούγεται αυτό – αν ήμουν αμάξι πιθανό να κόρναρα κιόλας, σχίζοντας στα δυο την παραλία με τους οδοντωτούς τροχούς μου, ανοίγοντας πέρασμα σαν άλλος Μωυσής προς τη Γη της Επαγγελίας – την ξαπλώστρα. «Κάντε στην άκρη να διαβώ, η ξαπλώστρα ανήκει σε μένα, είναι θέλημα Θεού!». Πόσο χαζό, αλήθεια. Χαμηλώνω τον ρυθμό μου. Ας κάτσουν όπου θέλουν.

Κοιτάζω γύρω μου. Πλήθος από ψάθινες ομπρέλες, κατηλειμμένες στην πλειοψηφία τους από λουόμενους που είχαν έρθει πιο νωρίς. Κάποιοι παίζουν ρακέτες. Άλλοι επιχειρούν τη πρώτη τους βουτιά. Ορισμένοι επιδίδονται σε ηλιοθεραπεία. Σκέφτομαι πως η σύνθετη λέξη «ηλιοθεραπεία» απουσιάζει στην αγγλική γλώσσα – αν πεις «I’ m going for sun therapy» σ’ έναν αγγλόφωνο, θα νομίζει πως κάτι δε πάει καλά με την υγεία σου. Πόσο μάλλον αν του αναφέρεις πως δεκάδες χιλιάδες Έλληνες τα καλοκαίρια επιδίδονται ασταμάτητα σε “sun therapy”. Ταλαίπωρος λαός, δες που τον οδήγησε η κρίση, τρέχουν για θεραπείες, θα σκεφτεί.

Η οικογένεια των Γάλλων βρήκαν ένα φιλόξενο σημείο και έστρωσαν τα πράγματα τους. Ομολογώ τους χαρακτηρίζει μια διακριτικότητα, μια φινέτσα. Επιβεβαιώνουν το στερεότυπο. Ακόμα και τα παιδιά κινούνται με ρυθμούς μετρημένους. Συμπαθείς. Οικογένεια με κύρος. Σα να τους βλέπω σχεδόν, φορώντας περούκες εποχής Λουδοβίκου XIV, τα πόδια σταυρωτά, λεπτά φλυτζάνια με περίτεχνα σχέδια στ’ ακροδάχτυλα τους, ενώ τα γοβάκια τους χτενίζουνε την άμμο. Πρέπει να κάτσω σε κάποια σκιά και γρήγορα, πριν η ζέστη με χτυπήσει ακόμα περισσότερο.

***

Eπαναλαμβανόμενος, beat ρυθμός, αντηχεί απ’ τα ηχεία του μπαρ. Προσέχω μια κοπέλα, ενώ αράζει στη ξαπλώστρα της, διαβάζοντας ένα από εκείνα τα κουτσομπολίστικα έντυπα, με τις πολλές φωτογραφίες, περιγράφοντας με κάθε λεπτομέρεια τι έκανε ο τάδε τραγουδιστής, ή με ποιόν πέρασε τις διακοπές της η δείνα ηθοποιός. Υπάρχουν ακόμα τέτοια; Θυμάμαι που ήταν της μόδας όταν ήμουν παιδί και πηγαίναμε διακοπές, θεωρώντας πως περιοδικά όπως αυτό συνιστούν «ιδανικό ανάγνωσμα για παραλίες». Μα τότε βρισκόμασταν στην χρυσή εποχή τους – στα  Nineties, την περίοδο της μεγάλης συλλογικής ψευδαίσθησης. Τότε που ο επιδεικτικός νεοπλουτισμός παντρεύτηκε τη κιτς γκλαμουριά και γέννησαν ένα μπάσταρδο που ονομάστηκε Λάιφσταϊλ.

Με έκπληξη διαπιστώνω πως μια άλλη κοπέλα, λίγο παραπέρα, ξεφυλλίζει ένα αντίστοιχο περιοδικό. Χωρίς ιδιαίτερη έρευνα, εντόπισα ήδη δύο. Φαντάσου να έψαχνα κιόλας. Αυτή η δεύτερη δεν είναι άσχημη. Καλοσχηματισμένη. Οι σκιές της ομπρέλας χαϊδεύουν εκστατικά το λουόμενο κορμί της. Δείχνει προσηλωμένη στο περιεχόμενο του έντυπου. Θα χει ασφαλώς μεγάλο ενδιαφέρον με ποια γνωστή ηθοποιό κεράτωσε ο τραγουδιστής την ερωμένη του. Τροφή για σκέψη. Πίσω ο επαναλαμβανόμενος beat ρυθμός ακούγεται μονότονος, υπνωτιστικός. Αυτός είναι ο σκοπός του. Τύμπανα σε γαλέρα, από κείνες που σέρνουνε οι σκλάβοι. Ταμ-Ταμ-Ταμ. Μπητ-Μπητ-Μπητ-Μπητ. Η κοπέλα γυρίζει τη σελίδα, το ενδιαφέρον ζωγραφισμένο στο πρόσωπο της. Ταμ-Ταμ-Ταμ. Ποια θα είναι λοιπόν η αντίδραση της κερατωμένης; Γυρίστε σελίδα για να μάθετε. Μπητ-Μπητ-Μπητ. Δε χρειάζεται να σκέφτεσαι. Μόνο να λειτουργεί η μηχανή.

Κι όμως, ένα υποσχόμενο βλέμμα μιας κοπέλας με την εμφάνιση της, θα ήταν αρκετό για να σκορπίσει αναστεναγμούς στην πλειοψηφία του αντρικού πληθυσμού. Το βάδισμα της, το σώμα της όπως ελίσσεται κάτω από τις θωπεύουσες ακτίνες του ηλίου, σαν ερωμένη που αποφεύγει με νάζι τα χάδια του εραστή της, θα λειτουργούσαν σα μαγνήτης. Το μεγαλύτερο υπνωτικό όλων. Δε χρειάζεται μυαλό – αρκεί να έχεις ωραίο κώλο και ένα άξιο ζευγάρι βυζιά. Ταμ-ταμ-ταμ. Η γαλέρα συνεχίζει τη μονότονη πορεία της. Η κοπέλα ρουφάει αχόρταγα το κενό του περιοδικού.

Δε μου αρέσει εδώ. Θέλω να πάω αλλού. Κοιτάζω λίγο παραπέρα. Κάποια λιγοστά δέντρα, μοναχικοί φρουροί κάποιας αλήθειας που ξεχάστηκε. Δεν υπάρχουν ομπρέλες, ούτε ξαπλώστρες. Χύμα. Προχωράω προς τα κει.

***

Είναι ήσυχα. Κανένας ήχος από beat. Μόνο το σιγανό κύμα, όπως ξεχύνεται στην άμμο. Λιγοστοί λουόμενοι, εδώ κι εκεί, στις σκιές των δέντρων. Δεν είναι άσχημα. Χρειάζεται απλά να βρω κάποια σκιά… να, εκεί! Είμαι τυχερός. Απλώνω με ικανοποίηση τη πετσέτα, βάζω πάνω τα πράγματα μου. Κάθομαι με ανακούφιση. Πόσο διαφορετική φαντάζει αυτή η παραλία, μα πόσο δίπλα βρίσκεται στην άλλη! Στην οικειότητα εντοπίζεις τις πιο μεγάλες διαφορές. Εξάρχεια-Κολωνάκι. Πάντα έτσι δε γινόταν; Γύρω μου ο κόσμος έχει αφεθεί στην ήρεμη θαλπωρή της μεσημεριανής ραστώνης. Κανένας ήχος. Μόνο το κύμα και τα τζιτζίκια. Η μονότονη τους χορωδία περισσότερο δημιουργική από τους ήχους του μπαρ.

Παρατηρώ με ευχαρίστηση δυο-τρία άτομα να διαβάζουν. Δυο κοπέλες, έναν άντρα, διασκορπισμένοι εδώ κι εκεί. Ναι, διαβάζουν – μα το αντικείμενο της ανάγνωσης τους είναι διαφορετικό από εκείνο της παραλίας δίπλα. Δεν είναι τυχαίο τελικά. Βγάζω τα βιβλία μου από το σακίδιο και τ’ απιθώνω δίπλα μου. Σκέφτομαι να τα τραβήξω μια φωτογραφία – τα βιβλία σε πρώτο πλάνο, η άμμος πίσω, τα δέντρα, η θάλασσα και τα ξερά βουνά στο βάθος… 

… Έναν μήνα μετά, κι ενώ οι διακοπές βρίσκονται κατά πολύ πίσω μου, κι ενώ το καλοκαίρι μας κλείνει το μάτι πονηρά, ανανεώνοντας το ραντεβού για την επόμενη χρονιά, ανεβάζω αυτή τη φωτογραφία και τη μοιράζομαι μαζί σας.

Καλώς βρεθήκαμε ξανά.

Τα Νεότερα της Κουνελοχώρας

~

Το σκηνικό γνωστό. Η παραλία με την καυτερή άμμο, κοχύλια διάσπαρτα εδώ κι εκεί, ορισμένες ξαπλώστρες, αεράκι που παρασέρνει τα φυλλώματα των πέρα δέντρων σε έναν νυσταλέο, νωχελικό ρυθμό, ο ήχος από τα κύματα. Και η κουκλάρα με το βρεγμένο μαγιό που ξεπροβάλλει υγρή από την θάλασσα και στέκεται δίπλα μου, ενώ οι σταγόνες κυλάνε πάνω της, σχηματίζοντας παιχνιδιάρικα ρυάκια στο κορμί της. Με κοιτάζει με νόημα.

Δεν έχω καθόλου διάθεση. Και απέναντι μου να έχει αράξει εκείνος ο μαλάκας με το σαχλό χαμόγελο, του οποίου αγνοώ το όνομα, ωστόσο με έχει καρφώσει με το εξυπναδίστικο βλέμμα του, λες και είμαστε χρόνια γνωστοί. Κοιτάζει μία εμένα, και μία την κοπέλα. Την γουστάρεις ρε καραγκιόζη? Χάρισμα σου, μόνο παράτα με ήσυχο!

Η κοπέλα τρίβεται στο πλευρό μου. "Τι έχεις και δεν μιλάς? Έχεις αλλάξει, Κούνελε...", κάνει ναζιάρικα. Ξεκινάει ένα μασάζ, το οποίο υπό άλλες συνθήκες θα με είχε εκτοξεύσει στα ουράνια. Τώρα όμως ενισχύει τον εκνευρισμό μου.

"Κοίταξε, Βερόνικα, δεν έχω πολύ διάθεση. Γιατί δεν δοκιμάζεις να κάνεις τίποτ' άλλο?"

"Άλλο? Μα ήρθαμε μαζί εδώ. Κάθε μέρα ερχόμαστε και περνάμε τόσο όμορφα... Νόμιζα πως θα ήσουν ικανοποιημένος... Δες τη θάλασσα, άκου τα κύματα, τι ωραία που είναι."

Ο τύπος απέναντι μου αφήνει να του ξεφύγει ένα αγενές γέλιο. Τον αγνοώ και καρφώνω την κοπέλα με το βλέμμα μου.

"Βαρέθηκα, Βερόνικα! Τις θάλασσες, τη ζέστη! Όλην αυτήν την φαντασίωση. Δεν μου προσφέρει κάτι πλέον. Πάει, όσο ήταν να χαρώ το καλοκαίρι το χάρηκα. Ό,τι έκανα, έκανα, ό,τι δεν έκανα, δεν έκανα, πάει. Δεν έχει να μου προσφέρει κάτι περισσότερο για φέτος!".

Η κοπέλα με κοιτάζει με μια έκφραση πληγωμένου εγωισμού χαραγμένη στο πρόσωπο της. "Και εγώ? Αυτό ήταν λοιπόν? Δεν μπορώ να σε ικανοποιήσω πια?"

Έχω χαμηλώσει το βλέμμα. "Δε ξέρω τι να σου πω Βερόνικα. Ήσουν υπέροχη, μα..."

Με διακόπτει έξαλλη. "Βερόνικα, Βερόνικα! Στο έχω πει εκατό φορές! Δεν με λένε Βερόνικα! Βερενίκη λέγομαι! Ακόμα να το μάθεις πια?!".

Ωχ! Βερενίκη, Βερόνικα, γαμώ την τρέλα μου!

"Συγγνώμη, δεν ήθελα να σε στεναχωρήσω...", της λέω, μα εκείνη έχει ήδη σηκωθεί για να φύγει. "Είσαι ένα κάθαρμα, το ξέρεις?", λέει, ενώ το στόμα της έχει στραβώσει σε μια έκφραση κάπου ανάμεσα στην αγανάκτηση, την πίκρα και την βλακεία. Και συνεχίζει: "Τόσο καιρό και το μόνο που σε νοιάζει σε μένα είναι τα πλούσια μου ελέη! Μια ζωή να βγαίνω από την θάλασσα με το κολλητό μαγιό να στάζει και να μου ζουπάει τα βυζιά! Μόνο αυτήν την εικόνα μου εκτιμάς! Ποτέ δεν με ρώτησες για τα ενδιαφέροντα μου, τις απόψεις μου! Έχω και γω προσωπικότητα, ξέρεις!"

Το κεφάλι μου πάει να σπάσει. Ο ήλιος από πάνω δεν κάνει καλύτερη την κατάσταση. Νιώθω σαν ηφαίστειο που βράζει. "Μα τι είναι αυτά που λες?, της κάνω. "Όλο αυτό το σκηνικό, η παραλία, εσύ που ξεπροβάλλεις και μου κάνεις μασάζ, όλα αυτά δεν είναι παρά μία ακόμα από τις φαντασιώσεις μου! Μια κλασική, καλοκαιρινή φαντασίωση, που ουκ ολίγοι άντρες μοιραζόμαστε. Και τώρα μου λες πως πρέπει να σε φαντασιώνομαι αλλιώς? Με προσωπικότητα? Μα θα με τρελάνεις!"

Τότε πετάγεται σαν την πούτσα αυτός ο μαλάκας από απέναντι. "Κοπελιά, προφανώς αυτός ο καρμίρης αδυνατεί να εκτιμήσει τις ικανότητες σου. Αλλά τι να περιμένει κανείς από ένα κουνέλι".

Γυρνάω θυμωμένος προς το μέρος του. "Και συ ποιός είσαι ρε φίλε, να πούμε?", φωνάζω. Τρίχωμα, γούνα καφετιά με γκρι λωρίδες, πονηρά χαρακτηριστικά στο πρόσωπο, φουντωτή ουρά, γυαλιά ηλίου. Μαλάκας από πάνω μέχρι κάτω.

"Είμαι το Κυνικό Κουνάβι", λέει. "Χάρηκα για την γνωριμία". Κλείνει το μάτι. Η κοπέλα ενθουσιασμένη πηγαίνει καταπάνω του και τον αγκαλιάζει με πάθος.

Φωνάζω θυμωμένος. "Ορίστε, να που κάνανε την εμφάνιση τους και άθλιοι απομιμητές! Άκου Κυνικό Κουνάβι. Τι γελοίο όνομα! Ορίστε ρε, πάρ'τη, όλη δική σου, χάρισμα σου!"

Για κάποιον περίεργο λόγο, τώρα που η κοπέλα είχε πέσει στην αγκαλιά του μαλάκα, έδειχνε ομορφότερη σε σχέση με πριν. Εκείνος χωρίς περιστροφές της λέει: "Μαναράκι μου, πόσο γουστάρω τα βυζόμπαλα σου. Και αυτή η στρογγυλή κωλάρα, δε χορταίνω να την χουφτώνω. Πάμε να την καταβρούμε οι δυο μας λίγο παραπέρα, τι λες"?

"Αχ, θα το ήθελα πολύ!", κάνει εκείνη και του δίνει ένα ρουφηχτό, ζουμερό φιλί. Στο μεταξύ έχει ξεκινήσει να χιονίζει. Το χιόνι απλώνεται γύρω στην παραλία και καλύπτει τις ξαπλώστες. Στην θάλασσα μια πολική αρκούδα κάνει πατινάζ.

"Τι στο διάολο", κάνω. "Ο τύπος σου μιλάει τόσο πρόστυχα, αλλά δεν διαμαρτύρεσαι τώρα!"

"Αχ, δεν μπορείς να καταλάβεις!", μου απαντάει ενθουσιασμένη. "Τέτοια λόγια όταν ξεπροβάλλουν από το στόμα κάποιου που ξεχειλίζει τόση αθωότητα, τόση ειλικρίνεια, αυτήν την αφοπλιστική, σχεδόν παιδική απλότητα... Αχ, τίποτα δεν είναι πρόστυχο πια!

"Όπως τα λες καυλίτσα μου. Πάμε τώρα για κανά ισπανικό, τέτοια μαστάρια προσφέρονται για άρμεγμα", λέει το Κυνικό Κουνάβι.

Το κεφάλι μου πάει να σπάσει. Αρκετά με τις καλοκαιρινές φαντασιώσεις. Θέλω να φύγω. Θέλω να πάω αλλού, οπουδήποτε, δεν έχει σημασία. Στο μεταξύ το Κυνικό Κουνάβι φασώνεται και κάτι παιδιά πέρα μακριά λένε τα κάλαντα.

Η κοπέλα σηκώνεται μεμιάς από τη θέση της, μου πιάνει το χέρι και με κοιτάζει βαθιά στα μάτια. Για κάποιον λόγο είναι ντυμένη σε ρούχα καλόγριας. "Αχ, Κούνελε! Είμαι διατεθειμένη να σε συγχωρέσω! Μου έλειψες, ξέρεις, τόσο καιρό! Το Κυνικό Κουνάβι είναι καλός, είναι τέλειος για την ακρίβεια, σαφέστατα πολύ καλύτερος από σένα, σε όλους τους τομείς... Αλλά αυτό που αγάπησα σε σένα ήταν αυτή ακριβώς η ατέλεια σου! Αυτή η απεγνωσμένη προσπάθεια σου να γίνεις καλύτερος χωρίς ωστόσο να τα καταφέρνεις!"

Βροντές και καταιγίδες γύρω. Η παραλία έχει δώσει τη θέση της σε τροπική βλάστηση. Βυθίζω το βλέμμα μου στα μάτια της κοπέλας. Μπορεί να είναι απλά μια φαντασιώση, τι θα έκανα όμως χωρίς τη φαντασία μου. Την θέλω, ναι, την θέλω. Για πάρτη της και μόνο θα φαντασιώνομαι, όχι κώλους και βυζιά, μα πνευματικές βραδιές ανάγνωσης ποίησης.

"Ξέρεις, η αλήθεια είναι πως νιώθω πράγματα για σένα...", της λέω, νιώθοντας έναν κόμπο στον λαιμό. Με κοιτάζει δακρυσμένη, χαμογελώντας. Καθαρίζω τον λαιμό μου, σκοτώνω μία μύγα Τσε Τσε που πετούσε ανάμεσα μας, και συνεχίζω. "Είσαι πολύ σημαντική για μένα... Σε θέλω, αληθινά σε θέλω Βερόνικα".

Παγώνει. Ουπς. Το όνομα.

"Αντίο Κούνελε", κάνει.

Γυρίζει και φεύγει μακριά. Κοιτάζω μάταια μπροστά μου. Τα κουνούπια με τσιμπάνε.

Τις επόμενες μέρες θα τις περνούσα άρρωστος στο κρεββάτι.

Τα Νεότερα του Κουνελοblog



Η τελευταία πρόταση είναι αληθινή. Έβγαλα άρρωστος τις μέρες του Δεκαπενταύγουστου, φορώντας κάλτσες και καλυμμένος με κουβέρτες μες στη ζέστη.

Δεν έχω παράπονο πάντως. Το φετινό καλοκαίρι πρόσφερε πραγματικά όμορφες στιγμές και δικαίωσε όσα έγραφα πριν δυόμιση μήνες ("αυτό το καλοκαίρι δεν θα πάει χαμένο"). Το ταξιδάκι μου στην Ιταλία και ένα χαλαρωτικό camping στο Πήλιο υπήρξαν οι φετινές μου εξορμήσεις. Γενικά, πέρασα όμορφα. Τώρα όμως αρχίζω σιγά-σιγά, νωχελικά-νωχελικά, και ενώ ακόμα αναρρώνω, να στρέφω το βλέμμα μου προς τον χειμώνα που έρχεται...

Δεν μπορώ να πω πολλά πράγματα με σιγουριά για τη νέα σεζόν, πέρα από ένα: Θα υπάρξουν πολλά καλούδια εδώ στο κουνελομέρος, κύριοι! Σκόπιμα δεν ασχολήθηκα ιδιαίτερα με το blog μέσα στον Αύγουστο, λίγος κόσμος γυροφέρνει στις οθόνες του υπολογιστή αυτήν την περίοδο, προτίμησα λοιπόν να φυλάξω τα καλά για μετά! Και τι καλό έχουμε να δούμε?

Πολλά αφιερώματα! Κάποια έχω ήδη ξεκινήσει να τα ετοιμάζω. Ανέκαθεν η Κουνελοχώρα είχε δύο πτυχές: Αφενώς συνιστά την προσωπική μου γωνιά, το μέρος στο οποίο καταφεύγω για να εξωτερικεύσω τις απόψεις και τις σκέψεις μου και να τις μοιραστώ με τον κόσμο... Αφετέρου όμως είχε και μια περισσότερο "επίσημη" πλευρά, εκείνη των αφιερωμάτων. Εδώ είναι το σημείο που φοράμε τα καλά μας και παραδίδουμε μια ολοκληρωμένη μελέτη πάνω σε κάποιο θέμα. Τα αφιερώματα είναι εξάλλου το κομμάτι εκείνο που προσελκύει τους περισσότερους νέους αναγνώστες στο κουνελοblog.

Τι καλό έχουμε λοιπόν να δούμε κατά την διάρκεια της νέας σεζόν? (ξεκινώντας στα τέλη αυτού του μήνα, και φτάνοντας ως το επόμενο καλοκαίρι). Καταρχάς θα συνεχίσει το μεγάλο αφιέρωμα μας στην Μοντέρνα Τέχνη και την ιστορία της... Μία ανάρτηση είναι ήδη έτοιμη, και προετοιμάζω και την τρίτη... Έπειτα, θα έχουμε άφθονα μουσικά αφιερώματα, περισσότερα από ποτέ! Ορισμένοι από σας γνωρίζετε την ραδιοφωνική εκπομπή που κάνω εδώ και ενάμιση χρόνο (πλην καλοκαιριών), η οποία είχε φυσικά χαρακτήρα μουσικών/ιστορικών αφιερωμάτων σε άφθονα είδη μουσικής. Ε, αποφάσισα να επεκτείνω αυτό το εγχείρημα και σε γραπτή μορφή εδώ στο blog!

Πέραν αυτών θα υπάρξουν επίσης κείμενα σχετικά με Κινηματογράφο και την δική του ιστορία, αλλά και αφιερώματα σχετικά με το πνεύμα μιας εποχής ολόκληρης (κάτι αντίστοιχο με το προ-τριετίας κείμενο μου για την Δεκαετία του '80).

Αυτά παράλληλα με διάφορα καλούδια τα οποία δεν έχει νόημα να αποκαλύψω από τώρα - μένετε συντονισμένοι και θα τα δείτε να παρελαύνουν στις οθόνες σας! Θα κολλήσετε όπως η γιαγιά της εικόνας.

Αυτά λοιπόν. Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα ξαναπούμε, να περνάτε όμορφα. Και να μην ξεχνάτε: Διαβάζεις το Κουνέλι, και η ζωή κυλάει Μέλι.

...Και για μια στιγμή τα χιόνια έλιωσαν και ο χρόνος κύλησε αντίστροφα και η τύπισσα ξεπρόβαλε πάλι, υγρή από την θάλασσα. Πατάω pause, μένω με αυτήν την εικόνα, σταματώ την ανάγνωση στο τέλος της πρώτης παραγράφου του πάνω κειμένου, και χαμογελάω.

~

Το Καλοκαίρι Μας

Κλείσε λοιπόν για μια στιγμή τα μάτια σου. Φαντάσου εκείνην την γνωστή παραλία, με την παχιά άμμο και τα άφθονα κοχύλια. Βύθισε τα πόδια σου, άπλωσε το βλέμμα σου, αφουγκράσου το κύμα που σκάει γύρω με χαρά. Ηλιαχτίδες που βάφουν το τοπίο στις ερυθρές αποχρώσεις του απογεύματος, ξεχείλισμα ενός ζουμερού, παραγινωμένου πορτοκαλιού. Χυμοί που ρέουν, κοκτέιλ που σερβίρονται, πολύχρωμα καλαμάκια με ραβδώσεις.

Στην παραλία της φαντασίας σου έχει ήλιο, μα η ζέστη ποτέ δεν σ' ενοχλεί, ποτέ δεν σε τυφλώνει. Η θάλασσα είναι πάντα ζεστή και φιλόξενη. Το χρώμα της όμοιο με το βαθύ μπλε του ουρανού. Και ο κόσμος γύρω είναι υπέροχος, πάντα υπέροχος. Χαμογελαστά πρόσωπα, μάτια που αποπνέουν ζεστασιά, σώματα που πάλλονται ανέμελα στους ρυθμούς της μουσικής. Δε νιώθεις ξένος, δεν αισθάνεσαι άβολα ανάμεσα τους. Δες εδώ, αυτό είναι το σπίτι σου, αυτοί οι άνθρωποι είναι δικοί σου άνθρωποι.

Και είσαι πάντα νέος, κάθε λεπτό που περνάει γίνεσαι νεότερος. Δεν γνωρίζεις όρια, δεν ξέρεις τι θα πει περιορισμός. Αφήνεσαι με χαρά στο τραγούδι του κύματος, γίνεσαι ένα με τον αντίλαλο των κοχυλιών. Ρουφάς με το βλέμμα σου κάθε τι όμορφο, τρέφεσαι ηδονικά με οτιδήποτε πολύχρωμο, αντανακλάς τη λάμψη του ήλιου, σφυρίζεις το τραγούδι του ανέμου, όπως αυτό θωπεύει ανέμελα τα πανιά των φευγάτων καραβιών.

Ο χρόνος παύει να κυλάει. Ο κόσμος γύρω σου χορεύει, φλερτάρει, παίζει κι ερωτεύεται. Όπως ο ήλιος ερωτεύτηκε τη θάλασσα και σμίξανε ενωμένοι στη λάμψη του ορίζοντα. Όπως επιθυμείς να ερωτευτείς κι εσύ, πάλι απ'την αρχή ξανά. Να της ρίξεις ένα βλέμμα μόνο και να την παρασύρεις στον αέναο χορό της ζωής. Τρία βήματα μπροστά, δύο πίσω, οργανωμένα αρχικά, αυτοσχεδιασμός μετά, σαν ένα κομμάτι τζαζ. Φιλιά με γεύση θαλασσινής αλμύρας. Να σμίξετε στην άμμο μέσα, στα βράχια πέρα, στο κύμα που σκάει ορμητικά πάνω στον κόλπο που υγραίνεται.

Και όσο είστε Ένα, ο Χρόνος να στρίβει το βλέμμα του πέρα μακριά, θέλοντας να κρύψει τον εαυτό του, σα να τον κατέλαβε ντροπή.

Κάπως έτσι θα γίνετε ξανά παιδιά. Και η παραλία θα είναι το βασίλειο σας, γεμάτο από τα πυργάκια με την άμμο που θα χτίσετε, τις υπόγειες υγρές στοές και τις πολύχρωμες σημαίες σας.

Ποτέ δεν θα κυλάει ο χρόνος στην μαγική σου παραλία. Ποτέ δεν θα παγώνουν τα βλέμματα, ο αέρας ποτέ δεν θα ψυχραίνει. Τα κορίτσια θα ναι πάντα όμορφα, τα κοιτάγματα τους αληθινά και τα χείλια τους κόκκινα σαν δροσερό καρπούζι. Η μουσική θα αντηχεί πάντα ευχάριστη και η καρδιά σου θα χτυπά χαρούμενη. Σκυλιά θα τρέχουν εδώ κι εκεί - κάποια γάτα ίσως αράζει στη φιλόξενη σκιά ενός φοίνικα. Το βιβλίο που κρατάς στα χέρια σου θα πάλλεται στους ρυθμούς της μουσικής, οι λέξεις θα χοροπηδάνε πάνω-κάτω, σαν μεθυσμένες, σε μια πολύχρωμη, υπνωτιστική δίνη. Δεν θα υπάρχει αύριο, οι προγραμματισμοί της επόμενης μέρας ανήκουν πια στο χθες. Τέλος οι εργασίες, οι δουλειές, τα τρεχάματα, το άγχος, οι απογοητεύσεις, τα προβλήματα, οι απώλειες.

Για λίγο μόνο. Για λίγο μόνο έκλεισα τα μάτια μου και ήταν όλα εκεί, όπως ακριβώς τα περιέγραψα. Και χορεύαμε, γυμνά πόδια στην άμμο.

Για λίγο μόνο αφέθηκα στον ρυθμό της μουσικής... Στους ήχους του καλοκαιριού που υπήρξε ή που ίσως να υπάρξει. Γίνομαι άραγε κατανοητός...?

Long Summer Days...

~

Βυθίζω τα χέρια μου στην απαλή άμμο, νιώθω την ανακουφιστική της υγρασία. Γύρω μου βράχια, πιο πέρα η θάλασσα, νερό που σκορπάει τον αφρό. Μια σιγανή βροχή ξεσπά δειλά, λεπτές, αδιόρατες σταγόνες βυθίζονται παιχνιδιάρικα στο έδαφος.

Πόσο όμορφη είναι η βροχή το καλοκαίρι. Ίσως γιατί είναι σπάνια. Πάει κόντρα στο ρεύμα, ένας μικρός αντάρτης. Εμφανίζεται εκεί που δεν την περιμένεις και μεταμορφώνει όλο το τοπίο. Μια παραφωνία, μια ευχάριστη ατέλεια στην ωραία, μα βαρετή ηλιόλουστη καθημερινότητα.

Είχε γράψει ο Μίλαν Κούντερα πως η ομορφιά βρίσκεται στην ατέλεια. Σε αυτό που κάνει τον κάθε έναν από μας να ξεχωρίζει, να είναι ο εαυτός του. Γιατί τέλειο σημαίνει ιδεατό, και το ιδεατό είναι κοινό για όλους - εξαλείφει την διαφορετικότητα. Σκεφτείτε: Σε μια εποχή κατά την οποία οι πάντες επιθυμούν να αγγίξουν ένα εξιδανικευμένο πρότυπο εμφάνισης, η ομοιομορφία φαντάζει σαν τελικός στόχος όλου του κόσμου. Χρειάζεται να έχω το κατάλληλο βάρος, το απόλυτο σώμα, το τέλειο πρόσωπο, το σωστό ντύσιμο, κλπ. Και φυσικά εκείνο το lifestyle που θεωρείται ιδανικό. Πως όμως ορίζεται το ιδανικό? Ποιός είναι εκείνος που καθορίζει τι είναι ωραίο και τι όχι? Και αν όλοι το προσέγγιζαν, αν όλοι έφταναν κάποτε σε μια κατάσταση κατά την οποία ήταν "τέλειοι", τι θα απογινόταν η αίσθηση της ατομικότητας του καθένα?

Γνωρίζετε την περίφημη σειρά "Η Ζώνη του Λυκόφωτος"? Προβαλλόταν στις ΗΠΑ στα τέλη της δεκαετίας του '50, και στις αρχές της δεκαετίας του '60. Σε ένα από τα συγκλονιστικότερα της επεισόδια παρουσιάζεται μια υποθετική κοινωνία του μέλλοντος, στην οποία επικρατούσε ένας ιδεατός τύπος ομορφιάς. Είχαν ανακαλύψει με μαθηματική ακρίβεια το τέλειο look, σε δύο παραλλαγές. Η επιστήμη παρείχε την δυνατότητα στον καθένα, με την ενηλικίωση του, να κάνει την απαραίτητη επέμβαση και να μεταμορφώσει πλήρως τον εαυτό του, στα πλαίσια εκείνου του "τέλειου προτύπου".

Στο τέλος οι πάντες, ο πληθυσμός όλος, ήταν ίδιοι, ο ένας με τον άλλον. Πανέμορφοι, εκθαμβωτικοί, αψεγάδιαστοι... μα ίδιοι.

Χαρακτηριστική σκηνή από το συγκεκριμένο επεισόδιο του Twilight Zone

Βυθίζω τα χέρια μου στην άμμο... ή μήπως είναι πάλι το πληκτρολόγιο μπροστά μου? Ένα πετάρισμα των ματιών και η παραλία ξεθωριάζει, σαν ακουαρέλες που ανακατεύτηκαν με το νερό της βροχής. Είμαι στο δωμάτιο μου, είναι βράδυ. Και για άλλη μια φορά, γράφω αυθόρμητα, ό,τι μου κατέβει.

Το καλοκαίρι είναι μπροστά μου - μπροστά μας, για άλλη μια φορά. Σκέφτομαι το περσινό καλοκαίρι, σχεδόν αρνούμαι να δεχτώ πως πέρασε ένα χρόνος. Μπορώ να πω με βεβαιότητα πως δεν αξιοποίησα κατά τον ιδανικό τρόπο το μεγαλύτερο διάστημα της χρονιάς που πέρασε, από πέρυσι μέχρι τώρα. Αν εξαιρέσεις τους δύο τελευταίους μήνες, η υπόλοιπη χρονιά, από τον περσινό Ιούνιο ως τον Απρίλιο, ήταν επιεικώς μέτρια, ως κακή. Σπατάλη χρόνου, ασχολίες που μπήκαν στην άκρη, παλιές σχέσεις που ξεστράτισαν, επαφές με ακατάλληλα άτομα, αίσθηση ξοδέματος. Και οι αναποδιές ξεκίνησαν πέρυσι το καλοκαίρι, το οποίο υπήρξε και ένα από τα χειρότερα των τελευταίων χρόνων για μένα - ε, λοιπόν, ας κλείσει τώρα ένας γαμημένος χρόνος κακοτυχίας και ας πάει στο καλό.

Σταδιακά έπιασα τον εαυτό μου να απομακρύνομαι από ορισμένα διαδικτυακά κοινωνικά πλαίσια, τα οποία μου δημιουργούσαν την αίσθηση μιας ατελείωτης ανουσιότητας. Όπως για παράδειγμα το facebook. Γιατί υπάρχουν εκείνες οι στιγμές που έχεις τις μαύρες σου. Φάσεις κατά τις οποίες γυρεύεις μια επαφή ουσίας. Το να μπαίνεις στο facebook, ή σ' ένα φόρουμ, και να αντικρίζεις κατάμουτρα την βλακεία του καθένα, δεν σε κάνει καλύτερα. Μόνο συντείνει ώστε να χαραμίσεις ακόμα περισσότερο τον χρόνο σου, αφήνοντας τον εαυτό σου στην ψευδαίσθηση της διαδικτυακής συλλογικής μέθης. Ασφαλώς παίζει ρόλο και η ποιότητα του κόσμου μέσα, ωστόσο, όπου υπάρχουν πλήθη, ο παράγοντας ποιότητα πέφτει κατακόρυφα. Παράλληλα, ενισχύεται η αίσθηση της ομοιομορφίας. Δες πόσο ωραία είναι που όλοι γράφουμε με τον ίδιο τρόπο, εκφραζόμαστε με τον ίδιο τρόπο, χαραμίζουμε τον χρόνο μας με τον ίδιο τρόπο!

Δείτε, ανήκουμε και μεις στο πλήθος, δεν είμαστε πια μόνοι!

Προς το παρόν διατηρώ έναν ειδικό λογαριασμό στο facebook, μόνο για το γκρουπ του ραδιοφωνικού σταθμού μας, χωρίς friends, χωρίς τίποτα, ίσα για να ενημερώνω τον κόσμο. Ίσως σε κάποια άλλη φάση γυρέψω πάλι την κοσμοσυρροή των κοινωνικών δικτύων, αυτό όμως θα γίνει όταν έχω φτάσει ξανά να αξιοποιώ τον χρόνο μου.

Τα blogs είναι διαφορετικά. Είναι η γωνιά μας. Είναι ένα προσωπικό σημείο επικοινωνίας, ξεχειλίζουν από την ατομικότητα μας. Στο blog είσαι ο εαυτός σου, αισθάνεσαι ελεύθερος να γράψεις και να εκφραστείς με όποιον τρόπο επιθυμείς. Δεν περιβάλλεσαι από σωρεία δήθεν επαφών, ανούσιων likes, κανόνες, αδιάφορα ποστ, αμφιλεγόμενες σχέσεις, κομπλεξικά trolls, ή δεν ξέρω και γω τι άλλο. Χωρίς αυτό να σημαίνει πως κάθε blog είναι όμορφο - υπάρχουν άφθονα blogs της κακιάς ώρας εκεί έξω. Ωστόσο, αυτό είναι το ίντερνετ σε τελική ανάλυση, αντανακλά την κοινωνική πραγματικότητα έξω από μας και την παιδεία που φέρει ο καθένας μέσα του.

Και για να λέμε τα πράγματα με τ' όνομα τους, η παιδεία που φέρει μέσα της η πλειοψηφία είναι για τον πούτσο καβάλα.

Όσο αφορά τους φίλους... Στο τέλος καταλήγεις με εκείνους τους λίγους, τους καλούς. Τα άτομα με τα οποία μοιράζεστε μια σχέση ειλικρίνειας, και ας είναι μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού. Μην τρέφεις ψευδαισθήσεις - πάντα λίγοι είναι εκείνοι που μένουν. Και η λύση δεν βρίσκεται στο να απλώνεις συνεχώς τα χέρια σου, σαν χταπόδι, προς όλες τις κατευθύνσεις, μπας και αποκτήσεις έτσι περισσότερες παρέες. Γιατί ποιός είπε πως η ποσότητα ταυτίζεται με την ποιότητα? Και είναι τόσο ενοχλητικός ο θόρυβος της πόλης, των πολλών, η οχλαγωγία, ο σαματάς του πλήθους...

Μόνο για λίγους λοιπόν! Οι υπόλοιποι ας προσπεράσουν!

Κατα τ' άλλα επιθυμώ να αξιοποιήσω τον προσεχή καιρό μια χαρακτηριστική πτυχή του κουνελο-λαγουμιού μου: εκείνη των βιβλίων. Γιατί, μέσα σ' όλα, η χρονιά που πέρασε με βρήκε να διαβάζω λιγότερο σε σχέση με τις περασμένες. Και λίγα πράγματα συγκρίνονται με την ομορφιά των βιβλίων, της μουσικής, ή μιας καλής ταινίας. Ασφαλώς η καλή παρέα είναι ένα από αυτά, ωστόσο εκείνη άλλοτε υπάρχει, άλλοτε όχι. Άλλοτε είναι διαθέσιμη, άλλοτε δεν είναι. Ενώ η μουσική ή τα βιβλία, είναι πάντα εκεί για σένα, αρκεί να τους δώσεις σημασία. Αρκεί να προτιμήσεις αυτά, από κάποια άλλη ανούσια ασχολία.

Και, πιστέψτε με, το λαγούμι μου ξεχειλίζει από άφθονα έντυπα καλούδια, κάποια εκ των οποίων μου αρέσει να διαβάζω δεύτερη και τρίτη φορά - συχνά το δεύτερο ανάγνωσμα είναι περισσότερο απολαυστικό. Ορισμένες φορές πιάνω τον εαυτό μου να διαβάζω τρία και τέσσερα βιβλία ταυτόχρονα - κάτι που είναι ύπουλο, μια που ενέχεται ο κίνδυνος να μην τελειώσω κανένα στο τέλος, και να προχωρήσω σ' ένα πέμπτο!

Αυτό το καλοκαίρι λοιπόν προβλέπεται να είναι ένα καλοκαίρι τίγκα στο διάβασμα! Θεωρώ πως οι φωτογραφίες από το δωμάτιο-λαγούμι μου είναι ενδεικτικές... Σωροί από βιβλία, περιοδικά και κόμικς, βουνά που περιμένουν ορειβάτες...

Κι άλλα βιβλία...

ΚΙ ΑΛΛΑ βιβλία. Ανάμεσα τους, διακρίνεται στην βιβλιοθήκη μια τιγρέ βυζαρού γκόμενα και μια μάσκα-αναμνηστικό από την παράσταση του "The Wall".

Τα βιβλία βασικά δεν χωράνε στις βιβλιοθήκες και φτάνουν να γίνονται σωρός πάνω στο τραπέζι.

Ή και κάτω απ' το τραπέζι!

Και για να εστιάσω σε δύο συγκεκριμένα που έτυχε να βρίσκονται σε πρώτο πλάνο... Νίτσε από τη μία, Μίκυ Μάους από την άλλη. Καλώς ορίσατε στον κόσμο του κούνελου...

Αυτά που λέτε! Καιρός να το κλείνω, σιγά σιγά...


Ας επιστρέψουμε στην εικόνα που περιέγραψα στην αρχή του κειμένου. Εκείνη με την ήσυχη παραλία και την απαλή βροχή. Θα ταίριαζε και ένα βιβλίο, κάπου εκεί πιο πέρα.

Είναι όμορφες οι παραλίες με κόσμο, όπως είναι όμορφες οι μεγάλες παρέες και τα συνεχή ξεφαντώματα. Ωστόσο αυτά δεν είναι πάντα εκεί για σένα. Πιθανό η παραλία σου να αδειάσει. Δεν υπάρχει λόγος να αποχωρήσεις με σκυμμένο το κεφάλι, πόσο μάλλον να το χώσεις μες στην άμμο, σαν αποθαρρυμένος στρουθοκάμηλος! Προσπάθησε να αντλήσεις από την ησυχία που προέκυψε. Αξιοποίησε την. Πέρνα καλά με την πάρτη σου. Kαι τους δύο-τρεις ανθρώπους που γουστάρεις. Και αν ρίξει μια ψιχάλα, μια καλοκαιρινή βροχή, δες την θετικά. Παρατήρησε πόσο όμορφη είναι, πόσο ιδιαίτερη είναι, μέσα στην διαφορετικότητα της, μέσα στην ατέλεια της ανομοιομορφίας της.


Υπόσχομαι στον εαυτό μου, στη γούνα και στα μεγάλα μου, μακριά αυτιά, οι μέρες αυτού του καλοκαιριού να μην πάνε χαμένες.

~

Summer Requiem

~

Το καλοκαίρι είναι βαθύτατα υπερεκτιμημένη εποχή.

Η "εποχή του ήλιου και της ξάπλας, η εποχή της χαλάρωσης και των διακοπών, η εποχή του ξεφαντώματος και της απόδρασης"... πόσα και πόσα ονόματα σαν αυτά έχει δεχτεί! Με πόση χαρά ξεστομίζουμε την φράση "καλό καλοκαίρι!" σε κάποιον, ενώ το αντίστοιχο του, το "καλό χειμώνα", το λέμε σα να επρόκειτο για κάτι αρνητικό μα αναπόφευκτο.

Το καλοκαίρι σαν λέξη εμπεριέχει δύο σημασίες. Μία αμιγώς φυσική σημασία και μία κοινωνική. Η πρώτη σημασία του καλοκαιριού ενέχεται στο φυσιολογικό γεγονός του θέρους και των κλιματολογικών αλλαγών που επιφέρει. Είναι όντως η "εποχή του ήλιου", η κατάλληλη εποχή για να κάνεις ταξίδια και να γυρίσεις από δω κι από κει, καθώς το κλίμα σου το επιτρέπει όσο ποτέ μέσα στον χρόνο - θεωρητικά πάντα. Εξάλλου το ζεστό κλίμα επιφέρει μια γενικότερη "χαλάρωση" (ή αποβλάκωση αν προτιμάτε), ό,τι πρέπει για να αφήσει κανείς τις δουλειές στην άκρη και να αράξει σε μια ξαπλώστρα μ' ένα περιοδικό στο χέρι - το οποίο θα διαβάσει για λίγο μόνο, μέχρι να τον πάρει ο Μορφέας από το χέρι και τον ταξιδέψει στην χώρα των ονείρων...

Η κοινωνική σημασία του "καλοκαιριού" σχετίζεται με όσα πιστεύει ο κόσμος γι' αυτό, και είναι μεταβλητή ανά τους αιώνες και ανά τον κόσμο. Για παράδειγμα το κλασικό παράδειγμα των "διακοπών" δεν συνιστά παρά κοινωνικό κατασκεύασμα. Σε έναν πολιτισμό δομημένο πάνω στο παραγωγικό πρότυπο της διαρκούς εργασίας, όπου κάθε άνθρωπος λειτουργεί σαν ένα ακόμα καλολαδωμένο γρανάζι στον αδηφάγο τροχό της οικονομικής μηχανής, οι "διακοπές" εμφανίζονται σαν το αναγκαίο εκείνο "διάλειμμα" κατά το οποίο η μηχανή θα σταματήσει για λίγο να κινείται, οι παίχτες θα μαζέψουν τις δυνάμεις τους, θα χαλαρώσουν, έτσι ώστε να ξεκινήσουν πάλι μετά, με περίσσια θέρμη, με ακόμα μεγαλύτερη επιμονή. Χωρίς "Δουλειά" δε θα υπήρχαν "Διακοπές", απλά.

Για κάποιον που δεν εργάζεται ας πούμε, ή εργάζεται ανά διαστήματα, ή ενδεχομένως είναι φοιτητής, οι "διακοπές του καλοκαιριού" κατέχουν εντελώς διαφορετικό νόημα από κάποιον που είναι ενταγμένος στην παραγωγική διαδικασία όλο τον χρόνο.... Ο δεύτερος αγαπάει θέλοντας και μη το καλοκαίρι για την ευκαιρία απόδρασης που του παρέχει, έστω και για λίγο, έστω και για μερικές μόνο μέρες. Ο πρώτος πάλι δε βρίσκει κάποιο ιδιαίτερο νόημα σε όλη τη λογική των "διακοπών"....

Το "ξεφάντωμα και η διασκέδαση" που ορισμένοι έχουν ταυτίσει με την εποχή του καλοκαιριού δεν είναι παρά μύθοι... Η διασκέδαση δεν αποτελεί κτήμα καμίας εποχής, δεν είναι φυσικό ή εποχικό φαινόμενο, αφορά ανθρώπους και τον τρόπο ζωής τους, μπορεί να υπάρξει οποτεδήποτε, και το να ταυτίζουμε "καλοκαίρι" από τη μία και "καλοπέραση" από την άλλη όχι μόνο είναι εσφαλμένο, μα και μπορεί να αποβεί πολύ αρνητικό: Πολύ εύκολα μπορεί να δημιουργηθούν προσδοκίες σε κάποιον, οι οποίες με τη σειρά τους δε θα ικανοποιηθούν. Κάποιος που θεωρεί πως "ήρθε η ώρα να περάσει καλά τώρα" γιατί "είναι καλοκαίρι, ως γνωστόν, η εποχή της καλοπέρασης", εύκολα μπορεί να σχηματίσει ασυνείδητες επιθυμίες που να μείνουν απραγματοποίητες. Και αυτό μπορεί να συντείνει σε ουκ ολίγα περιστατικά βαθύτατης μελαγχολίας που συναντούμε κατά την περίοδο του καλοκαιριού... (η απραγματοποίητη προσδοκία είναι σαν το ξύλο που τρέφει τη μπλε φωτιά της θλίψης).

Να το θέσω αλλιώς: Όταν βλέπεις πως "όλοι" γύρω σου περνάνε καλά (ή δείχνουν να περνάνε καλά, κάτι που αυτομάτως φανερώνει πως το "όλοι" δεν είναι παρά μια ψευδαίσθηση που γεννάει ο νους μας, πάνω στην απόπειρα του να βάλει τα πράγματα σε εύκολες κατηγορίες γύρω του), μπορεί να επηρεαστείς από το κοπάδι με δύο τρόπους: Ή να επιδιώξεις και συ πάση θυσία να "περάσεις καλά" (ίσως τα καταφέρεις, ίσως και όχι, σίγουρα όμως θα προσπαθήσεις να δείξεις προς τα έξω πως "περνάς καλά και συ", γιατί σαν το φαίνεσθαι τίποτα άλλο δεν έχει σημασία), ή θα αποσκιρτήσεις από το κοπάδι και θα αφεθείς στα συναισθήματα σου. Αν λοιπόν οι άλλοι περνάνε καλά και συ δεν περνάς, πιθανό να σε ρίξει ακόμα περισσότερο το γεγονός και μόνο πως ανήκεις στην μειοψηφία, πως αυτό "συμβαίνει μόνο σε σένα". Αν όμως μάθεις πως "πολλοί ακόμα αντιμετωπίζουν το ίδιο", ίσως σε παρηγορήσει, ίσως σε κάνει να νιώσεις καλύτερα. Μην υποτιμάτε καθόλου τη δύναμη της κοινωνικής επιρροής....

Υπάρχει βέβαια και η τρίτη κατηγορία ανθρώπων, οι μάγκες της υπόθεσης, εκείνοι που γράφουν στ' αρχίδια τους τις πλειοψηφίες και τις συνήθειες των πολλών και όλα αυτά, και δεν επηρεάζονται ποτέ. Το αν "περνάνε καλά οι άλλοι" πολύ απλά δεν τους αφορά, ούτε τους επηρεάζει.

Σας κορόιδεψα λίγο. Τα πάνω που περιέγραψα δε συνιστούν τόσο "κατηγορίες ανθρώπων" (σα να λέμε πως υπάρχουν οι άνθρωποι της α', της β' και της γ' κατηγορίας), όσο διαφορετικές κλίμακες στάσεων και αντιλήψεων, τις οποίες μπορεί να συναντούμε (σε διαφορετικό βαθμό) σε έναν και μοναδικό άνθρωπο ταυτόχρονα. Κάποιος έχει μέσα του περισσότερο από το "α", άλλος από το "β", άλλος από το "γ". Σαν τρία διαφορετικά υλικά που ανακατεύονται με άνισες δόσεις σε ξεχωριστά φαγητά...

Η ουσία είναι πως είναι γελοίο να ταυτίζουμε το καλοκαίρι και τη διασκέδαση. Αν κάποιος εργάζεται σα σκυλί όλο τον χρόνο, πάρει 10 μέρες άδεια και καταφύγει κάπου για διακοπές, δε σημαίνει απαραίτητα πως θα "διασκεδάσει" εκεί που θα πάει. Μπορεί απλά να πείσει τον εαυτό του πως διασκέδασε γιατί δεν έχει και πολλά περιθώρια - ένας ακόμα χρόνος ατελείωτης εργασίας τον περιμένει.....

Είναι γεγονός πως το καλοκαίρι αφήνει μεγαλύτερα περιθώρια χρόνου, σε σχέση με τις άλλες εποχές. Έχεις περισσότερο χρόνο να κάνεις κάποια πράγματα σε σχέση με τον χειμώνα ας πούμε (λόγω δουλειάς, λόγω σχολής, λόγω της ίδιας παραγωγικής διαδικασίας που περιέγραψα). Αυξημένος χρόνος όμως μπορεί να αποβεί αρνητικό δώρο αν δεν τον διαχειριστείς σωστά - ή αν απλά "δεν σου κάτσει" και δεν πάνε τα πράγματα όπως υπολόγιζες. Για παράδειγμα, να μη πας εκείνες τις διακοπές που τόσο προσδοκούσες, γιατί πήγαν τα πράγματα στραβά με την παρέα. Ή να πας διακοπές και να διαπιστώσεις πως δεν περνάς τόσο καλά όσο ήθελες. Ή να μην έχεις χρήματα για να πας κάπου. Ή να επιλέξεις συνειδητά να μη πας πουθενά, ωστόσο να σε ενοχλεί που όλοι οι άλλοι έχουν φύγει...

Τα πάνω παραδείγματα είναι απλά ενδεικτικά, θα μπορούσα να αναφέρω πάρα πολλά... Η ουσία είναι πως οι αυξημένες προσδοκίες του καλοκαιριού μπορεί να οδηγήσουν σε απογοητεύσεις. Ενώ με τις άλλες εποχές οι άνθρωποι δε κάνουν κάτι αντίστοιχο. Δε γεννάνε ούτε αναπαράγουν προσδοκίες... (με εξαίρεση ίσως την άνοιξη και τις κουταμάρες περί "έρωτα", "την άνοιξη ερωτευόμαστε", οι γνωστές μαλακίες, λες και ο έρωτας τους βρίσκει όλους τότε, και αν δε σε βρει σαν κάτι "να έχασες"). Και μια που ανέφερα την άνοιξη και τους "έρωτες" της, θυμήθηκα τώρα και την άλλη κουταμάρα, εκείνη περί "καλοκαιρινών ερώτων". Μετά τις προσδοκίες περί "καλοπέρασης", "διασκέδασης", "απόδρασης" κλπ, θα έχουμε και εκείνη του "καλοκαιρινού έρωτα" να μας βαραίνει! Ωραία ταινία το "Grease", δεν αντιλέγω, ωραίο και το "Summer Love", ή όπως αλλιώς λέγεται, αλλά δεν παύει να είναι ένα παραμύθι!

Τώρα που το σκέφτομαι, δεν είναι λίγος ο κόσμος που πέφτει ψυχολογικά κατά τη διάρκεια των Χριστουγέννων - άλλη μια εποχή με πολύ έντονο το στοιχείο της συλλογικής προσδοκίας. Δεν ανήκω σε αυτούς ομολογώ, αγαπώ παράφορα τα Χριστούγεννα, αλλά για δικούς μου λόγους, που δε σχετίζονται με "γιορτές της χαράς" και άλλα τέτοια συναφή.

Τι μένει λοιπόν για το καλοκαίρι? Πολύ ζέστη, ανυπόφορη ζέστη, ιδρώτας, να κολλάνε πάνω σου τα ρούχα, ζέστη που σου επιφέρει ένα αίσθημα εξάντλησης. Κουνούπια να σου ρουφάνε αλύπητα το αίμα και να βουίζουν πάνω απ'το κεφάλι σου. Μύγες να γυροφέρνουν όλη την ώρα πάνω από το φαγητό σου. Μια γενικότερη άπνοια, λες και η φύση όλη βαρέθηκε τη ζωή της ένα πράγμα και την έχει πάρει ο ύπνος. Και αυτές οι προσδοκίες... Έλεγαν οι βουδιστές πως η ευτυχία συνίσταται και στην καταπολέμηση της επιθυμίας μέσα σου. Από μία αποστασιοποιημένη πλευρά, και χωρίς να συμφωνώ ακριβώς, μπορώ ωστόσο να καταλάβω πως το εννοούσαν. Επιθυμία που δεν ικανοποιείται μπορεί να οδηγήσει σε μεγάλη στεναχώρια...

Ομολογουμένως τον χειμώνα δεν τα απολαμβάνεις τα πάνω - αλλά υπάρχουν οι σοκολάτες!

Αλλά δε θέλω να είμαι απόλυτος. Ναι ρε γαμώτο, έχει τα καλά του το ρημάδι το καλοκαίρι. Τα παγωτά. Τα πεπόνια και τα καρπούζια του. Τα αντίστοιχα, χμ, πεπόνια, όπως τα βλέπεις να στριμώχνονται το ένα δίπλα στ' άλλο στα σφιχτά, κολλητά ντεκολτέ των ιδιαίτερα αποκαλυπτικών κοριτσιών, με τα σορτς τους και όλα (το θέμα των αποκαλυπτικών κοριτσιών βέβαια είναι αμφιλεγόμενο, όντας τόσο ευχάριστο για τις αισθήσεις όσο και επώδυνο μερικές φορές). Η άδεια Αθήνα τον Αύγουστο. Το άραγμα στο μπαλκόνι το βράδυ, με ένα βιβλίο στο χέρι, ακούγοντας μουσική. Το γεγονός πως, έστω και για λίγο, μαζί με την παραγωγική μηχανή, φαίνεται να αδρανεί και η πολιτική μηχανή του τόπου, για λίγο φαντάζουν απόμακρες οι σιχαμερές ειδήσεις των καναλιών, τα σκάνδαλα, οι γελοιότητες των τηλεοπτικών παραθύρων, όλα όσα ζούμε συνεχώς.

Και φυσικά η θάλασσα, ή η κλασική βόλτα στην εξοχή. Ή, ακόμα καλύτερα, μια νυχτερινή βόλτα στα ήρεμα σοκάκια της πόλης, ή σε δεντροφυτεμένες πλατείες, ενώ το φεγγάρι σε λούζει με το φως του... Δε μπορώ να καταδικάσω το καλοκαίρι, αν και ξεκίνησα με τέτοιο στόχο. Όταν οι συνθήκες ευνοούν, και αν η φάση κάτσει, αν ο χρόνος και τα μέσα είναι διαθέσιμα, αν ο ίδιος ξέρεις πως θες να το περάσεις, αν δεν έχεις απραγματοποίητες προσδοκίες ή αν δεν προκύψουν ατυχίες, αν τα πράγματα κυλήσουν ομαλά με παρέες, φίλους και τυχών έρωτες, το καλοκαίρι μπορεί να είναι όντως συναρπαστικό.

Aν όχι όμως...

Σε τελική ανάλυση, όλα πηγάζουν από σένα τον ίδιο: όσο περισσότερο διατεθειμένος είσαι να αφεθείς στις απλές χαρές (ένα βιβλίο, να παρατηρείς τη θάλασσα, να αράζεις σε μια καρέκλα και να χαλαρώνεις, να απολαμβάνεις ένα ωραίο φαγητό, να κοιμάσαι), χωρίς περιττές προσδοκίες, αποβάλλοντας από το νου σου τους "άλλους" και τις "συνήθειες" τους, εξοστρακίζοντας κάθε προσδοκία που σχετίζεται με εκείνα που "δεν έχεις", ή εκείνα που "είχες και έχασες", τόσο πιο πιθανό να το ευχαριστηθείς...

Αλλιώς όμως. Αλλιώς μπορείς να πεις μαζί μου: Δεν ήταν και το καλύτερο καλοκαίρι, δεν ήταν όμως ούτε το χειρότερο, όπως και να' χει. Προχωράμε.

Αράξτε - ο χειμώνας έρχεται

~

...Μετά τις Διακοπές

~




Κάτι σαν Εισαγωγή


Τόπος: Σαλονάκι στο καράβι με αφετηρία τη Νάξο και προορισμό τον Πειραιά. Χρόνος: χθες αργά το απόγευμα. Είχα γύρει το κεφάλι μου στο τραπέζι όπως όπως και με είχε πάρει - σχεδόν - ο ύπνος στην καρέκλα. Στα αριστερά μου μισοάκουγα μια παρέα που έλεγε διάφορα και γέλαγε, στο διπλανό τραπέζι απο δεξιά συζητούσε μια κοπέλα με δυο άλλα παιδιά (έναν τύπο και άλλη μια κοπέλα) που είχε γνωρίσει στο πλοίο. Σε κάποια φάση, ενώ μισοκοιμόμουν, ακούω απο τα αριστερά μου κάτι σαν "θα πιάσει το καπέλο" και την ίδια στιγμή έπιασα με το χέρι το καπέλο που φορούσα. Ακολουθούν δυνατά γέλια. Ανοίγω τα μάτια μου, κοιτάζω αριστερά, και παρατηρώ εκείνη την παρέα να γελάνε και να κοιτάνε προς εμένα. Γελούσαν. Ξαφνιάστηκα. Σχολίαζαν εμένα!

Ποιός ξέρει πόση ώρα. Δε κατάλαβα τι ακριβώς σχολίαζαν, τι τους είχε φανεί αστείο, μπορεί να έπαιζαν κάποιο παιχνίδι, θύμωσα πάντως και τους διαπέρασα όλους με ένα μάλλον άγριο βλέμμα. Για αρκετή ώρα. Η παρέα σταμάτησε το όποιο παιχνίδι έπαιζε και γω δεν κοιμήθηκα για το υπόλοιπο της διαδρομής, ενοχλημένος.

Υπο άλλες συνθήκες μπορεί να μην ενοχλούμουν, χθες όμως στο καράβι του γυρισμού είχα διάθεση τέτοια που πραγματικά δε σήκωνε πολλά. Με πιάνει σχεδόν πάντα τη μέρα που επιστρέφω απο διακοπές. Ενώ την πρώτη μέρα, εκείνη που φεύγω, την προσμετράω στις διακοπές (και ας είμαι και στον δρόμο όλη την ώρα), την τελευταία μέρα, εκείνη του γυρισμού, δε την υπολογίζω. Είναι απλά μια μέρα που πρέπει να υπάρξει, αναγκαστικά, η γέφυρα ανάμεσα στην απόδραση των διακοπών και στην επιστροφή στα γνωστά σου λημέρια. Γι' αυτό και χθες την έβγαλα στο τραπεζάκι του πλοίου και τις 6μισι ώρες της επιστροφής, διαβάζοντας κόμικς. Και προσπαθώντας καναδυο φορές να κοιμηθώ.

Η κοπέλα που καθόταν στο διπλανό τραπέζι δεξιά απο μένα ομολογώ μου προκάλεσε ένα ενδιαφέρον. Καθόταν μόνη στην αρχή, φαινόταν πως δε θα την χάλαγε λίγη παρέα. Τελικά έκατσαν μαζί της εκείνα τα δυο παιδιά, ο τύπος και η τύπισσα, και αρχίσανε να μιλάνε οι τρεις τους. Βασικά η κοπέλα τους μιλούσε, και εκείνοι περισσότερο συμμετείχαν, εκπληρώνοντας την επιθυμία της για επικοινωνία. Μιλούσε πολύ, γελούσε, ήταν μικροκαμωμένη με όμορφο, γλυκό χαμόγελο, δεν το έχω ξεχάσει. Είπε πολλά για τον εαυτό της και την οικογένεια της. Θέλοντας και μη, άκουγα. Ήταν 19 χρονών, φοιτήτρια.

Σε κάποια φάση είχε αποχωρήσει απο το τραπέζι και επέστρεψε, με δάκρυα στα μάτια. Ξαφνιάστηκα. Τα παιδιά τη ρώτησαν τι συμβαίνει, εκείνη τους είπε πως μιλούσε στο κινητό με το αγόρι της και πως την πίεζε πολύ, πάρα πολύ, με ποιόν ήταν, τι έκανε, που είχε πάει, και άλλα τέτοια. Είχε πάει διακοπές χωρίς αυτόν βλέπετε, και τώρα επέστρεφε. Δακρυσμένη η κοπέλα εξήγησε στα δυο παιδιά πως ήταν πιστή στο αγόρι της, πως πέρα απο παρέες και γέλια δεν έκανε τίποτα με κανένα απο τα αγόρια που γνώρισε στις διακοπές, δεν ξέρει τι άλλο να κάνει πια για τον πείσει, πως αυτός έχει μεγάλη ανασφάλεια και την πιέζει αφόρητα. Τα παιδιά της είπαν πως ίσως θα ήταν καλύτερο να τον χωρίσει αν συνεχίσει να την πιέζει έτσι, και εκείνη φαινόταν να θέλει απο τη μία, να μη θέλει απο την άλλη. Κλασικά.

Σε κάποια φάση άρχισε να χαμογελάει πάλι και να μιλάει στα παιδιά. Ήθελε πολύ να μιλήσει, πραγματικά. Σκέφτηκα πόσοι άνθρωποι εκεί έξω θέλουν το ίδιο πράγμα ακριβώς, απλά να μιλήσουν, και για κάποιον λόγο δε το βρίσκουν. Τους έλεγε πως αγαπάει πολύ την γιαπωνέζικη κουλτούρα, τους έλεγε λέξεις στα γιαπωνέζικα, τους είπε πως της αρέσουν πολύ τα anime, εκείνοι ωστόσο δεν ήξεραν τι είναι αυτά.

Τελικά φτάσαμε στο λιμάνι του Πειραιά. Πρόσεξα καναδυο φορές που κοιτούσε προς το μέρος μου ενώ αποβιβαζόμασταν, ίσως πάλι να μου φάνηκε γιατί την παρατηρούσα ο ίδιος τόση ώρα.
Φύγαμε, δεν ανταλλάξαμε ούτε μια κουβέντα, και όμως, έμαθα ένα κάρο πράγματα για κείνη. Της εύχομαι να πάνε όλα καλά, σε οτιδήποτε και αν κάνει, γιατί πραγματικά την συμπάθησα. Γειά σου κορίτσι με το γλυκό χαμόγελο.

Κατεβαίνοντας απο το καράβι χαιρέτησα τα φιλαράκια απο το camping, όσους πέτυχα τουλάχιστον, και έφυγα για τον μακρύ δρόμο του γυρισμού για το σπίτι - άλλες δύο ώρες έμελε να είμαι στον δρόμο, με τα γνωστά προβλήματα με τις συγκοινωνίες στην Αθήνα.

Και έτσι επέστρεψα απο τις διακοπές μου.

Είναι παράξενο. Μόλις κατέγραψα με αρκετές λεπτομέρειες την τελευταία, και μακράν την πιο αδιάφορη μέρα απο εκείνες που έλειψα. Εκείνη την οποία δεν υπολόγιζα, εκείνη στην οποία δεν είχα πρόθεση να κάνω τίποτα. Δε ξέρω γιατί. Ίσως τελικά καμία μέρα δεν είναι αδιάφορη, ακόμα και όταν έχεις αποφασίσει να αράξεις μόνος σε ένα τραπεζάκι για 6 ώρες, ακόμα και τότε τα ερεθίσματα γύρω σου είναι τέτοια, που μοιραίως η μέρα αποκτάει ενδιάφερον. Μερικές φορές αποτελείς και ο ίδιος ερέθισμα για τους άλλους, όπως φάνηκε απο την παρέα που διαπίστωσα πως με σχολίαζε.

Και προχωράμε.......


Διακοπές. Το Ζουμί.


Καλά ήταν. Και φέτος. Πολύ καλά μπορώ να πω. Τελείωσαν και σε ωραίο σημείο οι διακοπές, εκεί που περνάς όμορφα και επιστρέφεις με ωραίες αναμνήσεις, χωρίς να έχεις βαρεθεί. Ειδικά οι τελευταίες 4-5 μέρες ήταν φοβερές, πέρασα πολύ όμορφα πραγματικά.

Που λέτε παιδιά, κάναμε πολλά και διάφορα τις μέρες παραμονής μας στη Νάξο. Για παράδειγμα, κάναμε βόλτες γύρω απο το νησί με το μεταφορικό μας μέσο. Μπορούσαμε μ' αυτό να αποβιβαστούμε κατευθείαν μέσα στην παραλία, κάτι που μας βόλεψε πολύ.







Μέναμε σε άνετο, ευρύχωρο και πάνω απ' όλα φιλόξενο μέρος.







Κάναμε βόλτες και τρεχάματα μέσα σε σκιερά σοκάκια...







...Αλλά και ανεβήκαμε ψηλά βουνά, απ' όπου τραβήξαμε ριψοκίνδυνες φωτογραφίες.







Στις στιγμές χαλάρωσης καταλήγαμε σε ταβέρνες πλάι στην παραλία...







Όπου ενδεχομένως να μπερδέψαμε το αλατοπίπερο με κάτι άλλο.







...Με αποτέλεσμα να ταξιδέψει ο νους μας πέρα μακριά, παρέα με πλάσματα εξωπραγματικά.







Πολεμήσαμε με νύχια και με δόντια με τρομερά πλάσματα του βυθού, και αντισταθήκαμε με σθένος στα σαγόνια του καρχαρία.









Γενικά θα έλεγε κανείς πως παίχτηκαν πολύ ζεν καταστάσεις.







Φροντίσαμε να εξασκήσουμε τα αγγλικά μας.







Με εκλεκτή παρέα καταναλώσαμε παραδοσιακά ντόπια ροφήματα, δεχτήκαμε μάλιστα να μας βγάλουν και φωτογραφία.







Φυσικά δεν θα λέγαμε όχι και σε εξίσου παραδοσιακά ντόπια εδέσματα, τα οποία και τιμήσαμε δεόντως.







Είδαμε πολλά και σημαντικά αξιοθέατα του νησιού, για σας μάλιστα αγαπημένοι μου αναγνώστες έχω καταγράψει σε βίντεο μισού μόλις λεπτού τα σημαντικότερα απο αυτά. Ναι, είναι δυνατόν να χωρέσει ολόκληρο νησί σε ένα τόσο μικρό βίντεο. Κάνετε κλικ στο play παρακαλώ:







Τα αξιοθέατα υπήρξαν πολλά και διάφορα, παρουσιάζοντας μεγάλη ποικιλία, για όλα τα γούστα, απο εγχώρια σε περισσότερο εξωτικά.







...Η συνεχής και ασταμάτητη παρακολούθηση των οποίων μας έκανε να νιώσουμε περίεργα.







Και ανέδειξε απο μέσα μας ουκ ολίγες μουσικές διαθέσεις.







Αλλά και διάθεση για χορό, πολλή χορό. Φταίνε τα πρόστυχα τα μαύρα τα εσώρουχα. (κλικ στο βίντεο).







Κάποιες στιγμές η θερμοκρασία ανέβαινε επικίνδυνα, το συναίσθημα εκτοξευόταν στα ύψη, και οι ερωτικές εξομολογήσεις έδιναν και έπαιρναν. Τι και αν δεν είχαν πάντα το επιθυμητό αποτέλεσμα (κλικ στο βίντεο).








Για τις μοναχικές καρδιές υπήρχαν τα αντίστοιχα μοναχικά (αλλά όμορφα) τραπέζια.







Τι και αν το γυρίσαμε στα μεταφυσικά και τις αμπελοφιλοσοφίες, αποκρυπτογραφώντας μυστήρια σύμβολα στην άμμο.







Το σίγουρο είναι πως δεν σταματήσαμε να χαμογελάμε.







Γιατί σε τελική ανάλυση, κάθε μέρος ομορφαίνει όσο η παρέα είναι καλή κι αγαπημένη.








Δυο Πορτραίτα, Δυο Χοροί και Άπειρες Κιθάρες.



Κάποια πράγματα όταν γίνονται σε υπερβολικά μεγάλη ποσότητα χάνουν την ομορφιά τους. Όλοι συνηθίζουμε να εκθειάζουμε τις "ωραίες εκείνες βραδιές στην παραλία, με κιθάρα και μπαλάντες, όπου όλη η παρέα τραγουδάει, τραλαλαλα". Ε λοιπόν, οι φετινές διακοπές περιείχαν πολύ, πάρα πολύ "βραδιά με κιθάρα στην παραλία", και μα την αλήθεια, βαρέθηκα τη ζωή μου σε κείνες τις φάσεις. Παλιότερα παίζαμε περισσότερο παιχνίδια (ωραία πράγματα, Παλέρμο, Ψυχολόγος, Παντομίμα, τέτοια), φέτος έκατσε το πράγμα στο μουσικό κομμάτι, και δεν έλεγε να φύγει απο κει.

Ο φίλος με το ούτι (απ' όπου και η φωτό πάνω) έκανε τη διαφορά, αλλά και πάλι, δεν αρκούσε. Πάρα πολλής κόσμος, μαζευόμασταν πάνω απο 30 άτομα σε φάσεις, υπερβολικά πολλοί για να αποτελέσουν μια εννιαία "παρέα", η κιθάρα και οι μπαλάντες τελικά πρωταγωνίστησαν, σκορπώντας αρκετό απο τον χρόνο τα βράδια. Για μία ώρα, ναι, αλλά για 3-4 ώρες? Όχι ρε παιδιά, φτάνει, έλεος, καταντάει βα-ρε-το...! Για μένα τουλάχιστον.






Στο δημιουργικό ωστόσο κομμάτι τα πράγματα υπήρξαν περισσότερο ενδιαφέροντα. Τα τελευταία χρόνια το έχω παράδοση να κάνω τα πορτραίτα ατόμων που συναντώ στις διακοπές μου, γυναικών κατά προτίμηση. Φέτος έκανα μόλις δύο, πέρισυ ήταν πέντε, απλά ξεκίνησα αργά, μόλις 3 μέρες πριν το τέλος. Μη με ρωτήσετε αν έχω τα πορτραίτα, ασφαλώς τα έχω δώσει στα κορίτσια που σχεδίασα. Οι οποίες υπήρξαν και εξαιρετικά καλές ως μοντέλα, δε με ταλαιπώρησαν καθόλου, για άλλη μια φορά τους δίνω τα συγχαρητήρια μου! Α, παρέδωσα και μαθήματα σχεδίου. Όμορφα ήταν. ;)

Η διατροφή μου υπήρξε πολύ ενδιαφέρουσα και πρωτότυπη φέτος στις διακοπές. Δε θυμάμαι να έχω ξαναφάει τόσα φρούτα και γιαούρτια σε διάστημα διακοπών! Υπήρχε βλέπετε ένα απίστευτο μίνι-μάρκετ πέντε λεπτά απο το κάμπινγκ, το οποίο και ερωτεύτηκα, κάθε μέρα περνούσα απο κει δυο και τρεις φορές. Θα ακουστεί παράξενο, σοκαριστικό ίσως, αλλά σε 10 μέρες διακοπών έφαγα μόλις δυο φορές σουβλάκια!

Α, μια που είπα σουβλάκια και εδώ είναι blog (aka όπλο "κοινωνικής καταγγελίας κλπ κλπ"), να δώσω στεγνά τον ηλίθιο εκείνον σουβλατζή στη χώρα της Νάξου που ενοχλήθηκε επειδή πήραμε μερικές χαρτοπετσέτες παραπάνω στα σουβλάκια μας και μας είπε πως "έχει και στο σούπερμαρκετ χαρτοπετσέτες". Πόσο γελοίος ήσουν μα την αλήθεια.







Τέλος, λέω να κλείσω (για άλλη μια φορά) με το κομμάτι του χορού. Ο χορός είναι μυστήριο πράγμα. Μπορεί να χορεύεις μόνος σου, έχοντας αφεθεί στον ρυθμό της μουσικής και όπως όπως, κάτι που κάνουμε οι περισσότεροι. Μπορεί να χορεύεις παρέα με κόσμο, όλοι μαζί, χαβαλές και έτσι. Ή, μπορεί να έχεις βρει τον κατάλληλο παρτενέρ και ο χορός τότε να μετατρέπεται σε έναν αρμονικό συγχρονισμό κινήσεων, εκεί που μετράει η γλώσσα του σώματος μονάχα και τίποτα άλλο, εκεί που η μουσική εκτοξεύει την επαφή σε ένα εντελώς διαφορετικό επίπεδο.

Το τελευταίο δεν είναι εύκολο, γιατί απλά δεν βρίσκει κανείς εύκολα άτομα που να έχουν τη κατάλληλη διάθεση, που πάλλονται αφημένα στον ρυθμό, που μπορούν να σε πάρουν μαζί τους και παράλληλα να αφεθούν σε σένα. Για να μη πολυλογώ, ο χορός θέλει κι αυτός τη χημεία του, όπως τα πάντα.

Χαίρομαι που μου συνέβη λοιπόν αυτό το τελευταίο, προς το τέλος των διακοπών. Μα την αλήθεια, είχα πολλή, πάρα πολλή καιρό να το ευχαριστηθώ έτσι. Το ακόλουθο τραγούδι το άκουγα σήμερα στο mp3, και αμέσως σκέφτηκα τους χορούς. Ας το αφιερώσω λοιπόν στην λατίνα (στην ψυχή) παρτενέρ μου. Άλλες πόλεις, ίσως κι άλλοι κόσμοι, αλλά πραγματικά, δε θα ξεχάσω τους χορούς αυτούς.

Καλή συνέχεια να έχεις λατίνα και ίσως κάποτε χορέψουμε ξανά...!





~