Οξφόρδη, Λονδίνο, Download Festival - Περιπλανήσεις Ενός Κούνελου, Μέρος Ι

~

Θα μπορούσαμε να πούμε πως στη ζωή υπάρχουν οι μικρές και οι μεγάλες απολαύσεις. Στις μικρές συγκαταλέγονται όλες εκείνες οι απλές, καθημερινές καταστάσεις, που μας παρέχουν θαλπωρή: να ακούμε μουσική, να χαλαρώνουμε μετά από μια δύσκολη μέρα, να βλέπουμε έναν φίλο, να διαβάζουμε ένα βιβλίο ή να παρακολουθούμε μια ταινία. 

Στις μεγάλες απολαύσεις σίγουρα συγκαταλέγονται τα ταξίδια. Σκοπός ζωής για κάποιους, σημαντικότερος από την άσκοπη συσσώρευση χρήματος ή την ανούσια κατανάλωση ακριβών αγαθών, το να γυρνάς τον κόσμο, να βλέπεις μέρη και συνήθειες διαφορετικές από τις δικές σου, να εμπλουτίζεις το πεδίο της αντίληψης σου, τα ταξίδια συνιστούν πάνω απ' όλα μια εμπειρία μάθησης. Γι' αυτό και θα έπρεπε να συμπεριλαμβάνονται στο ετήσιο πρόγραμμα κάθε εκπαιδευτικής διαδικασίας, να γυρνάνε οι μαθητές ανά τον κόσμο και να συναναστρέφονται με μαθητές άλλων χωρών, ένα ταξίδι παρέχει πολύ πιο ουσιώδεις γνώσεις σε σχέση με ανούσιες αποστηθίσεις βιβλίων και γελοίες ανταγωνιστικές εξεταστικές.

Ή τουλάχιστον έτσι το βλέπω εγώ, έχοντας κάνει διάφορα ταξίδια τα τελευταία χρόνια και γυρνώντας στην Ελλάδα πάντα με το ίδιο εκείνο αίσθημα που θα μπορούσε να περιγραφεί ως εξής: και τώρα τι κάνω εδώ?

Σίγουρα βέβαια αντιμετωπίζει διαφορετικά τη φάση του εξωτερικού κάποιος που απλά κάνει διακοπές, κάποιος που έχει πάει για σπουδές, και κάποιος που έφυγε από ανάγκη να εργαστεί ή διάγει μια καλύτερη ζωή. Ποιός ξέρει, ίσως έρθει η μέρα που θα συμπεριλαμβάνομαι και γω στην τρίτη κατηγορία, προς το παρόν πάντως το θέμα του εξωτερικού παραμένει για μένα ένα μεγάλο διάλειμμα από την εγχώρια καθημερινότητα. Και σε μια περίοδο με τόσες εξελίξεις στο πολιτικό σκηνικό, πιστέψτε με, το είχα πολύ μεγάλη ανάγκη. Όπως και να το κάνουμε, οι τάσεις φυγής είναι ισχυρές.

Αφίσα σε ένα από τα κολέγια της Οξφόρδης, από κείνες που φαντάζουν σχεδόν σουρεαλιστικές για την δική μας πραγματικότητα. Η κρίση είναι γι' αυτούς κάτι μακρινό.

Τρεις οι σταθμοί του ταξιδιού. Οξφόρδη, όπου επισκέφτηκα μια φίλη που κάνει διδακτορικό εκεί. Λονδίνο, παρέα με ένα φιλαράκι. Και τέλος η πολύ ιδιαίτερη και περιπετειώδης εμπειρία του Download Festival στο Donington, ένα από τα ιστορικότερα και μεγαλύτερα ροκ φεστιβάλ παγκοσμίως. Στη σημερινή ανάρτηση θα καλύψω εν συντομία (και όπου "συντομία" σε μένα, αυτό σημαίνει μια ανάρτηση στο μέγεθος που βλέπετε!) τους δύο πρώτους σταθμούς, και την επόμενη φορά θα επανέλθω με μια λεπτομερή καταγραφή των εμπειριών μου στο Download.

Θα κινηθούμε θεματικά σε γενικές γραμμές, και θα αφήσω τις φωτογραφίες να μας καθοδηγήσουν. Για πάμε!

Στάση Πρώτη: Οξφόρδη

H πάνω φωτογραφία αντικατοπτρίζει πλήρως την φυσική ομορφιά της Οξφόρδης, μιας πόλης που χτίστηκε έχοντας ως βάση το περίφημο πανεπιστήμιο της. Έχοντας επισκεφτεί αρκετά από τα κολέγια της Οξφόρδης, πνιγμένα στο πράσινο, τους κήπους, τα ποτάμια και φυσικά τα επιβλητικά αυτά κτίρια, δε μπορώ παρά να συγκρίνω με τα δικά μας πανεπιστήμια. "Καλά ρε φίλε, τι συγκρίνεις τώρα κοτζάμ Oxford, με ιστορία αιώνων πίσω της, με τα ετοιμόρροπα ελληνικά πανεπιστήμια, είσαι σοβαρός?", θα μπορούσε να μου πει κάποιος. Γιατί όχι όμως? Γιατί να μην συγκρίνουμε? Αν μπορούσε αυτό να συμβάλλει στην έστω και κατά το ελάχιστο βελτίωση της δικής μας κατάστασης, λέω ναι στις συγκρίσεις!

Σε ένα από τα κολλέγια της Οξφόρδης γυρίστηκε και το Harry Potter

Οι φυσιολάτρες πραγματικά θα λάτρευαν την Οξφόρδη και τα κολέγια της, τα οποία είναι ενταγμένα αρμονικά στο φυσικό τοπίο, συμπληρώνοντας και όχι καταπατώντας το. Φανταστείτε την Φιλοσοφική για παράδειγμα, ή το Πάντειο. Πείτε πως πέραν των  βασικών κτιρίων η ίδια η σχολή ήταν κτισμένη καταμεσής ενός δάσους. Με άφθονες λίμνες και ποτάμια να την περικλείουν, και ζώα να βόσκουν γύρω. Και λέγοντας ζώα δεν εννοώ αδέσποτες γάτες και σκύλους ε.

Κι όμως, τα ελάφια αυτά έβοσκαν ελεύθερα σε έναν από τους κήπους των κολεγίων της Οξφόρδης. Αλλά τώρα που το σκέφτομαι, και στον κήπο του Παντείου υπήρχε κάποτε μια χελώνα, επομένως κοντά είμαστε.

Ενδεχομένως κάποιος που ζει εκεί να έχει κουραστεί από το ατελείωτο πράσινο, αλλά όλοι ξέρουμε πως ο καθένας από μας γυρεύει εκείνο που του λείπει. Για έναν κάτοικο Αθηνών λοιπόν, η αρμονία της Οξφόρδης, η γαλήνη που σου ανέδυε σαν πόλη, ήταν ιδανική. Περπατούσα στον δρόμο, ανέπνεα τον αέρα και ένιωθα ελεύθερος. Παρεμπιπτόντως, οι κάτω εικόνες προέρχονται από το κέντρο της Οξφόρδης, όχι από "προάστια" ή κάτι σχετικό.

Ποδήλατα, άφθονα ποδήλατα σταθμευμένα, σε όλους τους δρόμους. Όπως όλες οι σοβαρές ευρωπαϊκές πόλεις, έτσι και η Οξφόρδη έχει άφθονους ποδηλάτες - ψέματα: ΌΛΟΙ έχουν και από ένα ποδήλατο.

Από πολλές απόψεις η Οξφόρδη συνιστά μια "ιδανική" μικρή πόλη. Το κέντρο της είναι πανέμορφο, όχι υπερβολικά πυκνοκατοικημένο, δρόμοι και κτίρια είναι καλοφτιαγμένοι και με σωστό σχεδιασμό, συναντάς άφθονη νεολαία (προφανώς, λόγω του κολεγίου), τα αυτοκίνητα είναι τόσα όσα χρειάζονται, η επαφή με την φύση ατελείωτη, έχει καταστήματα, φαγάδικα, μουσεία, νυχτερινή ζωή, λίγο πολύ όλα όσα χρειάζονται με άλλα λόγια.

Για κάποιο λόγο αυτή η φωτογραφία είναι από τις αγαπημένες μου.

Ωστόσο δεν θεωρώ πως τα πάντα είναι τέλεια εκεί. Όλη αυτή η γαλήνη του τοπίου έχει και το τίμημα της, και το τίμημα αυτό στην Οξφόρδη ονομάζεται: κολεγιόπαιδα. Μα την αλήθεια, δεν πρέπει να έχω συναντήσει ξανά τόσο φλώρους φοιτητές στη ζωή μου! Οξφόρδη, τι περιμένεις. Δε μπορώ να εξηγήσω πως εννοώ ακριβώς την έννοια "φλώρος", αλλά νομίζω η κάτω φωτογραφία (που την βρήκα στο google, δεν είναι δική μου), δίνει μια ιδέα:

Δε ξέρω αν με νιώθετε. Ασφαλώς και η πάνω στολή είναι η "επίσημη" και δεν ντύνονται κάθε μέρα έτσι! Ωστόσο ο αέρας αυτός του βουτυρομπεμπέ, του καλοαναθρεμμένου κολεγιόπαιδου με τα λεφτά των γονιών του βρίσκεται εκεί. Τα κολέγια της Οξφόρδης θυμίζουν σχεδόν μικρές "πόλεις-κράτη". Τους έβλεπες να οργανώνουν τα private parties τους, διάφορα events που απευθύνονται αποκλειστικά στους σπουδαστές τους, σε στυλ μυστικής σέκτας (παράδοση που κρατάει από τα χρόνια του Μεσαίωνα), να συμμετέχουν σε αγώνες με κανό, σε παιχνίδια στο γρασίδι, σε διάφορα τέλος πάντων και ένιωθες 1) πως εσύ δεν είσαι ένας από τους "εκλεκτούς" και 2) πως δε θα ήθελες να είσαι, γιατί όλο αυτό το gay (με την κυριολεκτική του έννοια, εκείνη του χαζοχαρούμενου, όχι του ομοφυλόφιλου) στοιχείο είναι εκνευριστικό.

Η Εκκλησία αυτή βρισκόταν εντός του Κολεγίου. Κάθε Κολέγιο έχει και τη δική του Εκκλησία βασικά. Να κάτι στο οποίο υπερέχουν τα ελληνικά πανεπιστήμια λοιπόν.

Αξίζει να ανοίξετε αυτή τη φωτογραφία σε ξεχωριστό παράθυρο και να διαβάσετε τα χαρτάκια. Προέρχονται από το εσωτερικό της Εκκλησίας, και λίγο πολύ συνιστούν "prayer requests" του κόσμου που τις κόλλησε στην πόρτα. Ευχές κάθε τύπου, για παράδειγμα "εύχομαι εσύ και ο τάδε να τα ξαναβρείτε" και άλλα τέτοια βαρυσήμαντα.

Θα πει κανείς βέβαια: Αν αυτοί περνάνε καλά, που είναι το κακό? Και πιστέψτε με, μια χαρά έδειχναν να περνάνε. Οργανωμένοι με τις λέσχες τους και τα events τους, γνωρίζοντας οι μεν τους δε, ερχόμενοι σε επαφή με σπουδαστές από όλο τον κόσμο, με τα αθλήματα και τα πάρτι τους, μια χαρά. Μπορεί να είναι ατελείωτοι φλώροι αλλά, ποιός ξέρει, αν είχα τη δυνατότητα να γνωριστώ περισσότερο μαζί τους,  μπορεί να διαπίστωνα πως είναι καλύτερα έτσι.

Αυτά τα λέει κάποιος που τα βλέπει όλα απέξω εξάλλου. Αν ρώταγε κανείς τη φίλη μου που κάνει διδακτορικό χρόνια εκεί, θα έλεγε πως μάλλον έχει βαρεθεί την όλη φάση και πως έχει κουραστεί με τα ατελείωτα διαβάσματα.

Ένα από τα στοιχεία που θα ήθελα να σημειώσω είναι η τάση των ξένων σπουδαστών του εξωτερικού (και δει των Ελλήνων στην προκειμένη περίπτωση) να συναναστρέφονται κυρίως με τους "δικούς τους", κάτι που είναι κατανοητό από μια άποψη μεν (γιατί νιώθεις μεγαλύτερη οικειότητα ασφαλώς με έναν ομοεθνή), από μια άλλη πλευρά όμως αποβαίνει αρνητικό καθώς μονάχα αν έρχεσαι σε ουσιαστική επαφή με κατοίκους άλλων χωρών μπορείς να δεις τα πράγματα κάπως αλλιώς, να ανταλλάξεις ιδέες και να μοιραστείς αντιλήψεις και τελικά να εμπλουτίσεις ο ίδιος τον εαυτό σου.

Προσωπικά, έχοντας κουραστεί από τους Έλληνες στην πλειοψηφία τους, το πρώτο πράγμα που θα έκανα αν σπούδαζα ή αν ζούσα έξω θα ήταν να γνώριζα όσο περισσότερους ξένους γίνεται... Όχι πως οι ξένοι είναι "καλύτεροι" ή κάτι τέτοιο. Είχα μάλιστα την τύχη να συναναστραφώ με 2 μαλάκες Άγγλους (έναν τύπο και μια τύπισσα), αντάλλαξα και βρισιές μαζί τους, οι μαλάκες βρίσκονται παντού, δε γνωρίζουν εθνικότητα. Ωστόσο θα γούσταρα μια αλλαγή ακόμα και έτσι, να ξεφύγω έστω από την εγχώρια εκδοχή της μαλακίας...

A proud, traditional British lady. Άλλη μια εικόνα χαρακτηριστική. Οι άνθρωποι ΕΙΝΑΙ ο τόπος τους.

Ορισμένα Μουσεία


Μια σύντομη στάση από ορισμένα μουσεία της Οξφόρδης, μέχρι να πάμε παραπέρα, στο Λονδίνο. Το Ashmolean Museum υπήρξε ένα απ'αυτά, με εκθέματα κυρίως αρχαιολογικά αλλά και ορισμένα σημαντικά έργα ζωγραφικής. Φυσικά το υλικό που θα μπορούσα να παραθέσω είναι άφθονο, ωστόσο θεωρώ πως δεν έχει νόημα να αραδιάζω ατελείωτες φωτογραφίες με σπουδαία αρχαιολογικά και καλλιτεχνικά έργα, αφενός γιατί μπορείτε να τις βρείτε σε βιβλία, οδηγούς και στο ίντερνετ, και αφετέρου γιατί η ανάρτηση θα ξεπερνούσε κάθε όριο έκτασης.

To Ashmolean

Είναι γεγονός πάντως πως το 1/3 σχεδόν του χρόνου μου στην Αγγλία το πέρασα περιδιαβαίνοντας τα μουσεία. Πολλά εκ των οποίων είναι σημαντικό να τονίσουμε πως έχουν ελεύθερη είσοδο, μια ακόμα διαφορά σε σχέση με μας. Αλλά εδώ που τα λέμε και το ποσοστό του κόσμου που εκδηλώνει ενδιαφέρον για τα μουσεία στη χώρα μας είναι πολύ διαφορετικό σε σχέση με μια χώρα όπως η Αγγλία...

Θα εστιάσω λίγο περισσότερο όμως στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας της Οξφόρδης, το οποίο ξύπνησε το παιδί-κουνέλι μέσα μου, και χοροπηδούσα πέρα δώθε μες στην καλή χαρά.

Δεινόσαυροι, σκελετοί ζώων, απολιθώματα, καταγραφή της ιστορίας της εξέλιξης των ειδών, οι πρώιμοι ανθρωπίδες, τρέλα σκέτη. Οι κάτω φωτογραφίες είναι λίγες μόνο, ενδεικτικές.

Μμμ. Τι όμορφη, τριχωτή αράχνη.

Σκελετός του Homo Erectus. Σας έχω πει πως με ενθουσιάζουν κάτι τέτοια?

Μέσα στο Μουσείο της Φυσικής Ιστορίας συμπεριλαμβανόταν και ένα ακόμα μουσείο, εκείνο του Pitt Rivers, με χιλιάδες εκθέματα από την ιστορία των πολιτισμών, από τα πρωτόγονα χρόνια στη σύγχρονη εποχή. Το μουσείο είχε χαμηλό φωτισμό και ένιωθες να χάνεσαι, σαν σε λαβύρινθο, ανάμεσα στα τόσα εκθέματα του.

Μια όψη του μουσείου από ψηλά - Διακρίνεται ένα τεράστιο τοτέμ, ύψους τριών ορόφων.

Και μια όψη του μουσείου περπατώντας στον λαβύρινθο του. Δυο ενδεικτικές από τις δεκάδες φωτογραφίες που τράβηξα.

Στάση Δεύτερη: Λονδίνο



Ήταν μέρες γιορτής για τους Άγγλους αυτές, γιόρταζαν το Ιωβηλαίο, τα 60 χρόνια δηλαδή βασιλείας της Βασίλισσας τους, η οποία είναι κάτι σαν εθνική μασκότ ένα πράγμα.

Οι δρόμοι σημαιοστολισμένοι, η φάτσα της βασίλισσας να βρίσκεται παντού, σε βιβλιοπωλεία, σε μαγαζιά, σε είδη δώρων, σε μάσκες, σε επιγραφές στα λεωφορεία, και οι Άγγλοι να κυκλοφορούν ντυμένοι με τα εθνικά τους χρώματα και γενικά να βρίσκονται σε μια καλή χαρά - μακριά από έγνοιες τύπου ευρώ, οικονομική κρίση, και άλλα. Έρχονται σύντομα και οι Ολυμπιακοί Αγώνες στην Αγγλία, θα λεγε κανείς πως βρίσκονται για άλλη μια φορά σε περίοδο "ένδοξης απομόνωσης"...

Μάσκα με τη φάτσα της βασίλισσας Ελισάβετ. Η οποία ΔΕΝ είναι αποκριάτικη! Ο κόσμος την φορούσε με καμάρι δηλαδή! Φαντάζεστε να κυκλοφορούσαμε εδώ με μάσκες του πρόεδρου της δημοκρατίας ένα πράγμα?

Όχι, δεν είναι η αληθινή βασίλισσα, αλλά ομοίωμα της στην είσοδο ενός... σουπερμάρκετ.

Άφθονες οι αφίσες και οι επιγραφές στους δρόμους που μας καλούσαν να παρερεθούμε στους λαμπρούς εορτασμούς που απλώθηκαν σε όλους τους δρόμους του Λονδίνου.

Αφίσα που μας καλεί στους εορτασμούς του Jubilee. Πάνω από την οποία ξεχωρίζει μια επιγραφή που τονίζει πως οι ιδιοκτήτες των σκύλων οφείλουν να καθαρίζουν τα σκατά των ζώων τους, αλλιώς θα επέλθουν ποινές.

Κόσμος είχε στηθεί από νωρίς στα πεζοδρόμια, ενώ οι δρόμοι είχαν κλείσει, για να ατενίσει την βασίλισσα που θα περνούσε με το αμάξι.

Διάφοροι "γαλαζοαίματοι" ενώ εξέρχονται από τον ναό. Τα κουνέλια δεν γνωρίζουμε από αίματα. Μόνο από τρίχωμα.

Όσο περνούσε η ώρα, ο κόσμος αυξανόταν. Στο βάθος διακρίνεται ο Ναός Saint Paul, απ' όπου εξήλθε η βασίλισσα και όλο το σόι της. Λέμε ναι στον μαύρο με τα ράστα.

Μεταξύ μας, είχα μια σκασίλα για το αν θα δω την βασίλισσα. Οι πάνω φωτογραφίες περισσότερο ενδεικτικές της κατάστασης είναι, μια που θέλοντας και μη, αν βρισκόσουν Λονδίνο τις μέρες εκείνες, συμμετείχες στην όλη φάση.

Το αστείο είναι πως τελικά την είδα!!! Μάλλον τυχαία βρεθήκαμε εκεί απ' όπου εξερχόταν, στον ναό του Αγίου Παύλου δηλαδή, και είπαμε, δε καθόμαστε και μεις να την δούμε? Να πανηγυρίσουμε ρε παιδί μου, για την αγαπημένη βασίλισσα των πάντων, που τόσα σημαίνει για μας. Hail to England, God Save The Queen!

Και ιδού αποκλειστικό βίντεο-ντοκουμέντο που τράβηξα, με το αμάξι της βασίλισσας να περνάει μπροστά μας! Η βασίλισσα είναι αυτή με τα άσπρα!

Έχοντας δει τη βασίλισσα θα έλεγε κανείς πως ο σκοπός μου παραμονής στην μάταια τούτη γη είχε εκπληρωθεί, ωστόσο υπήρξαν ακόμα ορισμένα αξιοπρόσεκτα πράγματα για τα οποία άξιζε να συνεχίσω να υπάρχω. Για παράδειγμα, η νυχτερινή έξοδος στο Λονδίνο, εν μέσω των εορτασμών, αποκάλυψε σε έναν βαθμό την τρέλα των Άγγλων, και συγκεκριμένα της νεολαίας, οι οποίοι αν είναι να πιούν (σε μια χώρα που υπάρχουν αυστηροί νόμοι όσο αφορά την κατανάλωση αλκοόλ) και να ξεδώσουν το κάνουν με τρόπο που λίγοι μπορούν να τους μιμηθούν. Η αγάπη του Άγγλου για το ποτό και το αχαλίνωτο μεθύσι αποκαλύφτηκε ακόμα περισσότερο λίγες μέρες μετά, στο Download Festival, αν και όσοι τους βλέπετε να ξεσαλώνουν στα ελληνικά νησιά κάθε καλοκαίρι νομίζω έχετε πάρει μια καλή ιδέα.

Μια χαρακτηριστική όψη της λαοθάλασσας το βράδυ των εορτασμών. Είχε και πυροτεχνήματα. Και μεθυσμένες αγγλίδες. Μμμ.

Γενικά ήταν ωραία η βρετανική, λονδρέζικη νύχτα, περάσαμε μια βόλτα και από τις κλασικές βρετανικές pubs, διαπίστωσα επίσης το τραγικό γεγονός πως η νυχτερινή ζωή εκεί για την πλειοψηφία των μερών φτάνει μέχρι τις 23.00 περίπου το βράδυ. Μεγάλο ξενέρωμα να έχεις πάει στην παμπ στις 22.30 και μετά από μισή ώρα να σου λένε πως κλείνουνε. Ακόμα μεγαλύτερο ξενέρωμα πως μετά τις 24.00 είναι δύσκολο να βρεις ανοιχτό μαγαζί με φαγητό, ψιλικατζίδικο ή κάτι σχετικό, καθώς όλα κλείνουν λίγο πολύ (και εκεί δεν συναντάς περίπτερα).

Υπάρχουν όμως και μέρη όπως clubs ή bars με ειδική άδεια για να μένουν ανοιχτά μεταμεσονύχτια. Και εκεί μέσα γίνεται χαμός. Δεν μπήκα σε κάποιο απ'αυτά, πέρασα απέξω όμως, αντίκρισα τις ουρές και πήρα μια ιδέα.

Αυτό εδώ το συγκρότημα είναι η έδρα του BBC

Περάσαμε και από το θρυλικό Soho, μέρος που έχει αφήσει ιστορία όσο αφορά την εναλλακτική νεανική κουλτούρα, ένα μεγάλο μέρος της ιστορίας της ροκ μουσικής συνδέεται με την περιοχή αυτή (η οποία μέσα σ' όλα σχετίζεται και με την γκέι κοινότητα).

Από τις φάσεις που χάρηκα περισσότερο κατά την παραμονή μου στην Αγγλία ήταν η βόλτα σε ένα από τα θρυλικότερα jazz venues παγκοσμίως, το Ronnie Scott's. Ο σαξοφωνίστας Ronnie Scott είναι γνωστός μέσα σ' όλα για το σόλο του στο "Lady Madonna" των Beatles, και το μπαράκι, με τις δεκάδες φωτογραφίες του στους τοίχους με θρύλους της τζαζμουσικής, την όμορφη ατμόσφαιρα, τις λάιβ μπάντες που τζάμαραν στη σκηνή και τον πραγματικά ωραίο κόσμο (αγαπώ το κοινό της τζαζ μουσικής, μα την αλήθεια, ίσως περισσότερο από όλα τα μουσικά κοινά), θα μου μείνει ως μια πολύ όμορφη ανάμνηση και πραγματικά το συστήνω σε όποιον τύχει και βρεθεί εκεί.

Οι πάνω 4 φωτογραφίες δεν είναι δικές μου, μια που δυστυχώς όσα τράβηξα στο Soho εκείνη τη βραδιά χάθηκαν. Αποτυπώνουν όμως πλήρως την ζεστή ατμόσφαιρα του μέρους, το οποίο ελπίζω να επισκεφτώ ξανά κάποια στιγμή.

Λονδίνο. Η πόλη.



Όπως όλες οι μεγάλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, έτσι και το Λονδίνο χαρακτηρίζεται από ένα εντυπωσιακό και πανέμορφο πραγματικά κέντρο. Όλες οι μεγάλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες πλην της Αθήνας, της οποίας το κέντρο έχει τα μαύρα του τα χάλια, και η μόνη περιοχή που το σώζει είναι η τοποθεσία γύρω από την Πλάκα και το Θησείο.

Οι κάτω φωτογραφίες προέρχονται από κεντρικές περιοχές του Λονδίνου. Τα κατοικήσιμα κτίρια στην πλειοψηφία τους είναι πολύ παλιά, ορισμένα ενός αιώνα και βάλε, ωστόσο διατηρούνται και εντυπωσιάζουν με την μεγαλοπρέπεια τους. Δε χόρταινες να θαυμάζεις την αρχιτεκτονική, το πως έδεναν το ένα με το άλλο (δεν συναντούσες ξεκάρφωτα κτίρια που δεν ταιριάζουν με το περιβάλλον τους), και όλα αυτά σε δρόμους που ήταν πεντακάθαροι και ανέδυαν μια αίσθηση αρμονίας.

Προφανώς δεν είναι όλη η Αγγλία έτσι, και υπάρχουν πολλές υποβαθμισμένες και άσχημες περιοχές, όπως σε όλες τις μεγάλες πόλεις του κόσμου. Ωστόσο το κέντρο μιας πόλης συνιστά τον πυρήνα της, την καρδιά της, το κατεξοχήν μέρος που βλέπουν όλοι οι επισκέπτες. Όπως σε ένα σπίτι θα φροντίσεις να καλέσεις τους επισκέπτες στο σαλόνι σου, το οποίο και θα έχεις περιποιηθεί από πριν, έτσι και το κέντρο μιας πρωτεύουσας είναι το πρώτο σημείο εστίασης.

Και σε όλα αυτά η Αθήνα πιάνει πάτο. Σε μας δεν υπάρχουν σαλόνια φαίνεται, βγάζουμε τους επισκέπτες κατευθείαν στο μπαλκόνι (αφού τους έχουμε δέσει τα μάτια στην πορεία για να μη βλέπουν, και αφού έχουμε καλύψει όλη τη σκόνη στο πάτωμα με χαλιά).

Πολύ τούβλο, πάρα πολύ τούβλο στα κτίρια της Αγγλίας.

Μια άλλη, περισσότερο σύγχρονη όψη - Η πλειοψηφία των κτιρίων δεν ήταν έτσι πάντως

Φυσικά δεν έλλειψαν και τα κλασικά αξιοθέατα, όπως το Big Ben.

Ο Πύργος του Λονδίνου και ο Τάμεσης.

Και φυσικά άφθονοι ναοί, όπως το (ιδιαίτερα εντυπωσιακό ειδικά τη νύχτα) Westminster Abbey.

Μέσα σ'όλα δεν παραλείψαμε και μια βόλτα στο θρυλικό (και πελώριο) Hyde Park, όπου και ατένιζες πλήθος κόσμου να βγάζει βόλτα τα σκυλιά του (πολύ χαρακτηριστικά τα αγγλικά σκυλία, έβλεπες ουκ ολίγα από εκείνα τα "βρετανικά τεριέ"), άλλους να γυμνάζονται ή να κάνουν τζόκινγκ (πρόσεξα αρκετό κόσμο να κάνει τζόκινγκ γενικά στους δρόμους του Λονδίνου, κάτι που επίσης σπάνια βλέπουμε στην Αθήνα - τι τζόκινγκ να κάνεις εκεί, περισσότερο θα αρρωστήσεις αν βγεις έξω παρά θα γυμναστείς), παρατηρούσες ως και κόσμο να κάνει ιππασία. Και φυσικά υπήρχαν άφθονα ζώα παντού.

Κόσμος στο Hyde Park, ενώ παίζει ένα παιχνίδι με μπάλα

Χαρακτηριστικό βρετανικό σκυλί, ενώ απολαμβάνει τη φύση - δεν είναι αδέσποτο

Κάδος για να μαζεύουν τα αφεντικά τα κακάκια των μονάκριβων σκυλιών τους. Δε πρέπει να υπάρχει ούτε ένας τέτοιος στη χώρα μας.

Ιππασία από τη μία, ποδηλατάδα από την άλλη, και μια μαμά βγάζει βόλτα το μωρό της στην άκρη, πλάι στην όχθη του ποταμού. Αν όλα αυτά σας φαίνονται πολύ "ιδανικά" να σας πω πως η φωτογραφία είναι αληθινή.

Και ναι, αποτύπωσα και τον σκίουρο! Όχι πείτε μου, δε βγάζω γαμάτες φωτογραφίες? :P

Πάντως για να μη τα παρουσιάζω όλα μονόπλευρα, να πω για άλλη μια φορά πως η δική μας περιοχή της Ακρόπολης, της Πλάκας και του Θησείου είναι επίσης πολύ όμορφες. Είναι όμως αρκετά αυτά?

Αγγλία. Οι Άνθρωποι

Μία πόλη ή μια χώρα δεν είναι μόνο τα κτίρια, η ιστορία, ή το περιβάλλον της. Σε μεγάλο βαθμό είναι και οι άνθρωποι της και στις μέρες που έκατσα Αγγλία έβγαλα ορισμένα ενδιαφέροντα συμπεράσματα.

1) Μου έκανε εντύπωση η στάση απέναντι στους αστυνομικούς. Έβλεπα αρκετό κόσμο στον δρόμο να τους... πιάνει κουβεντούλα, και να αρχίζουν την πάρλα, σε φιλικούς θα λεγε κανείς τόνους, κάτι αδιανόητο για τα δικά μας δεδομένα, και με το γνωστό χάλι της ελληνικής αστυνομίας, που περισσότερο απέχθεια σου εμπνέει παρά σεβασμό. Η εξουσία παραμένει εξουσία βέβαια, ωστόσο φαίνεται μεγάλο ποσοστό των Άγγλων (κρίνοντας και από την ιδιαίτερα ένθερμη στάση τους απέναντι στην βασίλισσα τους) φαίνεται βλέπουν τα πράγματα αλλιώς. Όπως και να το κάνουμε, άλλη ιστορία κουβαλάνε, άλλες αναπαραστάσεις έχουν γύρω από την σχέση εξουσίας και κοινωνίας, άλλες παραδόσεις...

Παραμένει ωστόσο ο λαός ο οποίος γέννησε την punk. Μη το ξεχνάμε αυτό.

2) Οδηγοί λεωφορείων, εισπράκτορες σε τρένα, κλπ. Επαγγελματίες, καλοντυμένοι και ευγενικοί. Και αν το πρώτο πες οτι το συναντούμε και στη χώρα μας, το δεύτερο πες δεν έχει σημασία, αλλά το τρίτο ρε παιδιά? Κατέβαινα από το λεωφορείο και ο οδηγός με... χαιρετούσε. Παρουσίαζα το εισιτήριο μου στον ελεγκτή στο τρένο και μου έλεγε "thank you sir". Αν δεν ήξερα καλύτερα θα νόμιζα πως για κάποιο λόγο... είμαι πολύ συμπαθής στους Άγγλους. :P Ωστόσο η ευγενική και πρέπουσα αυτή συμπεριφορά χαρακτηρίζει γενικά τους εργαζόμενους στα Μέσα Συγκοινωνίας της χώρας, και τα συμπεράσματα δικά σας...

Να πω επίσης πως καμιά 10αριά μέρες σε Οξφόρδη και Λονδίνο πρέπει να άκουσα μία κόρνα. Μα την αλήθεια, δε θυμάμαι να άκουσα άλλη! Δε λέω πως δεν ήχησαν άλλες, απλά εγώ δεν έτυχε να ακούσω. Αυτό που εκεί ακούς μια φορά στις 10 μέρες, εδώ ακούς 10 φορές το λεπτό... 

3) Άλλο χαρακτηριστικό των Άγγλων γενικά ήταν οι πολλοί νεαροί γονείς. Και όταν λέω πολλοί εννοώ πάρα πολλοί και όταν λέω νεαροί ενώ πολύ νεαροί - αρκετές μανάδες που έβλεπες με μωρά στον δρόμο ενδεχομένως να μην είχαν συμπληρώσει ακόμα τα 19-20, ίσως να μην είχαν τελειώσει ακόμα το σχολείο. Βλέπετε, η σεξουαλική ζωή στην Αγγλία ξεκινάει πολύ νωρίς (έχω την αίσθηση πως Αγγλία, Γερμανία ίσως, και γενικότερα κεντρική-βόρεια Ευρώπη, μαζί με τις ΗΠΑ, προπορεύονται σε αυτόν τον τομέα σε σχέση με τους άλλους λαούς), και η στάση απέναντι σε θέματα αντισύλληψης αρκετά επιπόλαια. Το αποτέλεσμα είναι πολλές κοπέλες να μένουν έγκυες ενώ είναι ακόμα στην εφηβεία τους, από τα 14 ή 15 τους.

Ίσως η τάση να εξαπλωθεί και στα εδώ μέρη στο μέλλον, ποιός ξέρει.

Παρατήρησα επίσης και αρκετούς νεαρούς πατεράδες που έβγαζαν οι ίδιοι βόλτα τα μωρά τους με το καροτσάκι, χωρίς την παρουσία της μητέρας. Κάτι που επίσης μπορεί να δούμε στο μέλλον και εδώ, και το οποίο ασφαλώς είναι λογικό (γιατί θα πρέπει μόνο η μητέρα να επιφορτίζεται το βάρος του μωρού?).

4) Για τη στάση της βρετανικής νεολαίας απέναντι στο μεθύσι και το ξεσάλωμα έκανα μια αναφορά, θα επανέλθω στο επόμενο μέρος της ανάρτησης για το Download Festival. 

Ωστόσο αξίζει να εστιάσω σε έναν άλλο τομέα "απελευθέρωσης των νέων", και αυτός δεν είναι άλλος από τον αποκαλυπτικό ρουχισμό των γυναικών, ο οποίος με έκανε να αισθάνομαι ακόμα περισσότερο πως θέλω να μετακομίσω μια για πάντα εκεί πέρα, απλά και μόνο για το οφθαλμόλουτρο που θα μπορούσα να απολαμβάνω. Που να δείτε το βράδυ, στα διάφορα κέντρα, πως τα πετάνε όλα έξω οι Αγγλίδες. Θα επεκταθώ περισσότερο την επόμενη φορά, θα κάνω και μια σύγκριση με τις δικές μας, για την ώρα μια μικρή γεύση.

Πάντως ο μύθος περί "άσχημης Αγγλίδας" χρειάζεται να καταρριφθεί. Σύμφωνοι, υπάρχουν αρκετά μπάζα εκεί πέρα, αλλά οι όμορφες Αγγλίδες είναι πραγματικά εντυπωσιακές - αν σας αρέσει το στυλ Britney Spears τουλάχιστον. Βέβαια είναι γεγονός πως με τόσους μη-Άγγλους να περιδιαβαίνουν τους δρόμους του Λονδίνου (σχεδόν ο ένας στους δύο κατοίκους του ΔΕΝ είναι Άγγλοι!), δεν ήξερες αν η κουκλάρα που έβλεπες στον δρόμο ήταν αγγλίδα ή κάτι άλλο, πάντως ορισμένες Αγγλίδες που έτυχε να πετύχω πραγματικά άξιζαν.

Αν και εδώ που τα λέμε, δεν έχει και τόση σημασία τι εθνικότητας είναι η άλλη. Η ουσία είναι πως το Λονδίνο προσφέρεται για άφθονη τέρψη των ματιών.

Θα ακουστώ κάπως, αλλά πολύ θα ήθελα να ήμουν η σέλα στο πάνω ποδήλατο. Που να βλέπατε και το μουτράκι της.

Διάφορα

Τα επόμενα είναι ορισμένες σκόρπιες φωτογραφίες και εντυπώσεις, που λίγο πολύ οι εικόνες μιλάνε από μόνες τους.

Για παράδειγμα, η χαρακτηριστική αυτή μηχανή αυτόματης πώλησης που συναντάς στα περισσότερα σούπερμαρκετ της Αγγλίας. Κάθε σούπερμαρκετ έχει κάμποσες τέτοιες, όπου τοποθετείς ο ίδιος ένα-ένα τα προιόντα που έχεις βάλει στο καλάθι, σημειώνεις με το δάκτυλο στην οθόνη τις ενδείξεις, βάζεις τα χρήματα και κάνεις την αγορά σου, χωρίς να χρειάζεται να περιμένεις σε ουρές στα ταμεία. Κάτι αντίστοιχο με τα μηχανήματα για εισιτήρια στους σταθμούς του τρένου και του μετρό που έχουμε εδώ ας πούμε.

Η κάτω φωτογραφία προέρχεται από τον κεντρικό σταθμό τρένου του Paddington. Και ναι, αφορά τη... μασκότ του σταθμού, ένα αρκουδάκι, το οποίο προσφέρεται για χρυσές δουλειές.

Θα μπορούσαμε να έχουμε και μεις το δικό μας "Αρκουδάκι του Σταθμού Λαρίσης", γιατί όχι. Θα ήταν λίγο κακόμοιρο βέβαια, αλλά σταδιακά μπορεί να κέρδιζε τις καρδιές όλων. :P

Μπυρόνια, ουπς, συγγνώμη, μπιτόνια ήθελα να πω. Τα οποία ωστόσο περιέχουν μπύρα, μπύρα, μπύρα!!!

Όπως και να το κάνουμε, τους έχουν μεγάλο καμάρι τους Beatles, περισσότερο ίσως από κάθε άλλη μπάντα, και έβλεπες διάφορα αναμνηστικά τους σε μαγαζιά.

Από το ίδιο μαγαζί με αναμνηστικά και αυτή η επιγραφή, η οποία μου άρεσε και την φωτογράφισα.

Λονδρέζικο stencil σε τοίχο. Ήθελα πολύ να πετύχω κι άλλα από τα γκράφιτι της πόλης, ενδεχομένως να έπεφτα τυχαία και σε κάποιο από τα θρυλικά του Bansky. Κάποια άλλη φορά θα πάω περισσότερο προετοιμασμένος γι'αυτό.

Ε λοιπόν, το κάτω δεν το καταλαβαίνω. Σύμφωνοι, οι Άγγλοι οδηγούν ανάποδα, αλλά να έχουν τις στάσεις των λεωφορείων τους διαμορφωμένες κατ' αυτόν τον τρόπο, με την πλάτη γυρισμένη στον δρόμο δηλαδή δε μπορώ να το καταλάβω. Πως αντιλαμβάνονται το λεωφορείο που έρχεται?

Και μια ηρωική φωτογραφία μου, όπου ξεχύθηκα καταμεσίς της παρέλασης και τράβηξα με κίνδυνο της ζωής μου από μπροστά τους αγέρωχους παρελαύνοντες, ενώ τελευταία στιγμή πετάχτηκα στην άκρη, πριν με ποδοπατήσουν.

...Ή μπορεί απλά να ήταν μια αφίσα στον δρόμο και να σας δουλεύω.

Κάποια ακόμα μουσεία για το τέλος


Από τα πλέον ιδιαίτερα μουσεία που επισκέφτηκα στο Λονδίνο τις μέρες αυτές ήταν το Wallace Collection, μια εντυπωσιακή αναδρομή στην ευρωπαϊκή αριστοκρατία του 17ου και 18ου κατά κύριο λόγο αιώνα, μέσα από σπουδαία έργα των καιρών, κυρίως στο στυλ του ροκοκό, ενώ μέσα σε όλα δέσποζε και μια καταπληκτική συλλογή με όπλα και πανοπλίες, από τα χρόνια του μεσαίωνα μέχρι τον 19ο αιώνα.

Μία από τις πλέον ενδιαφέρουσες στάσεις υπήρξε το London Aquarium, η χαρά του υδάτινου σύμπαντος, από το οποίο δυστυχώς δεν έχω προσωπικό υλικό μια που ξεφορτίστηκε η άτιμη η κάμερα. Ωστόσο η κάτω φωτογραφία από το ίντερνετ είναι ενδεικτική. Καρχαρίες, γιγαντιαία σαλάχια,  πελώριες θαλάσσιες χελώνιες, πιγκουίνοι, αλλά και ένα κάρο μικροσκοπικά και παράξενα είδη ψαριών, είχαν όλα την τιμητική τους.

Ασφαλώς το Βρετανικό Μουσείο δε θα μπορούσε να λείπει από την διαδρομή, από το οποίο μάλιστα κινδύνεψα να με πετάξουν έξω μια που φορούσα μια μπλούζα που έλεγε πάνω της "fuck you". Οκ, δε σκέφτηκα πως μπορεί να ενοχλούσε σε ένα βρετανικό μουσείο ομολογώ. :PP

Για άλλη μια φορά δεν έχει νόημα να μιλήσω λεπτομερώς για τα χιλιάδες εκθέματα του μουσείου, όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να τα ψάξει στο διαδίκτυο και στα άφθονα σχετικά βιβλία που κυκλοφορούν. Οι φωτογραφίες είναι απλά ενδεικτικές.

Η National Gallery υπήρξε ο επόμενος προορισμός μου και εκεί οι φωτογραφίες δεν επιτρέπονταν (δεν έχω καταλάβει ακόμα γιατί σε ορισμένα μουσεία επιτρέπονται και σε άλλα όχι). Τα εκθέματα της πάντως υπήρξαν σπουδαία, ορισμένα από τα σημαντικότερα έργα στην ιστορία της ζωγραφικής τα οποία θα μπορούσα να θαυμάζω ξανά και ξανά, για μήνες.

Η θέα από τη National Gallery, με την Trafalgar Square να δεσπόζει σε πρώτο πλάνο

Ο "Βάκχος και Αριάδνη" του Τιτσιάνο, ένα από τα πιο ξακουστά έργα της πινακοθήκης

Ακολουθεί το Δεύτερο Μέρος...


Αυτά τα ολίγα λοιπόν! Θα επανέλθω με το δεύτερο μέρος και τα φοβερά σκηνικά του Download Festival. Προς το παρόν χαιρετώ. ;)

~

Ο Γιάννης και οι Μύγες Τσε Τσε - Ένα Προεκλογικό Παραμύθι

Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια μακρινή χώρα, ζούσε ο μικρός Γιάννης με την οικογένεια του, τη μαμά, τον μπαμπά, και την μικρότερη αδερφή του. Είχαν ένα μικρό, όμορφο σπιτικό και έναν πολύχρωμο, ανθόσπαρτο κήπο, που μοσχομύριζε από τις ευωδιές των λουλουδιών.

Όλοι οι γείτονες παίνευαν την οικογένεια του Γιάννη για τον κήπο τους. Κανένας άλλος δε μπορούσε να καλλιεργήσει τόσο όμορφα λουλούδια, μαργαρίτες και χρυσάνθεμα, γαρύφαλλα και τριανταφυλλιές. Οι γείτονες επισκέπτονταν ανά τακτά διαστήματα τον πατέρα του Γιάννη και τον παρακαλούσαν να τους δώσει ένα μπουκέτο λουλούδια, για να το τοποθετήσουν στο παράθυρο τους. Και εκείνος τους προσέφερε με ευχαρίστηση, χωρίς να ζητάει τίποτα για ανταμοιβή. Οι ίδιοι όμως του παραχωρούσαν άφθονο καλοψημένο ψωμί που είχαν ζυμώσει οι ίδιοι, καθώς και νόστιμο γιαούρτι - γιατί το ψωμί και το γιαούρτι την εποχή εκείνη υπήρξαν και η μοναδική διατροφή των κατοίκων του χωριού.

Μια μέρα ενώ ο Γιάννης έπαιζε στον κήπο κρυφάκουσε μια γειτόνισσα να μιλάει με τη φίλη της. "Μη το πεις πουθενά, αλλά έμαθα πως έχει εμφανιστεί στο δάσος μια νέα τροφή, νοστιμότερη από το ψωμί και πιο λαχταριστή από το γιαούρτι!", κακάρισε η γειτόνισσα.
"Τι μου λες?", έκανε η φίλη της. "Και πως τη λένε την τροφή αυτή?", τη ρώτησε, σκύβοντας μπροστά. Ο Γιάννης τέντωσε τα αυτιά του.
"Τη λένε Μέλι", είπε η γειτόνισσα. "Δε ξέρω όμως πως μπορούμε να τη βρούμε. Σκέψου όμως, αν είχαμε λίγο από αυτό το Μέλι, θα ήμασταν εμείς οι πιο ξεχωριστές οικογένειες του χωριού, και όλοι θα μας ζήλευαν!"

Ο Γιάννης δε χρειάστηκε να ακούσει περισσότερα. "Μέλι ε?", σκέφτηκε. "Θα μπορούσα να πάω ο ίδιος στο δάσος να ψάξω να το βρω! Και αν τα καταφέρω, εννοείται θα το μοιραστώ με όλες τις οικογένειες του χωριού". Κάπως έτσι έπεσε για ύπνο τη νύχτα εκείνη, κάνοντας γλυκά όνειρα για μακρινές χώρες που ξεχείλιζαν από μέλι...

Το επόμενο πρωινό ο Γιάννης ξεκίνησε για το δάσος. "Που πας?", τον ρώτησε με περιέργεια η Μαρία, η μικρότερη αδερφή του.
"Πάω να μαζέψω ξύλα", απάντησε εκείνος και έφυγε.

Για πολλές ώρες έψαχνε ο Γιάννης μες στο δάσος χωρίς να βρει τίποτα. "Και πως να είναι άραγε αυτό το μέλι?", αναρωτιόταν. "Να είναι άραγε μεγάλο, σαν αρκούδα? Μήπως είναι μικρό, σαν ψίχουλα ψωμιού?"

Ενώ τα σκεφτόταν όλα αυτά άκουσε μια φωνή ξωπίσω του. "Ψιτ, μικρέ! Ε, εσύ! Μήπως ψάχνεις για μέλι? Εδώ θα βρεις όσο χρειάζεσαι, μπζζζζ!".
Ο Γιάννης γύρισε μεμιάς και αντίκρισε ένα μεγάλο, κιτρινοπράσινο στρογγυλό πράγμα να κρέμεται από ένα δέντρο. Γύρω του πετούσαν δεκάδες μικροσκοπικά, φουσκωτά πλασματάκια με πράσινη μυτερή ουρά, που έκαναν όλα μαζί έναν θόρυβο σαν "μπζζζζζζζζζ!".

"Είμαστε οι Πράσινες Μέλισσες", έκανε εκείνη που του είχε μιλήσει αρχικά. Εμείς φτιάχνουμε το μέλι. Και μπορούμε να σου δώσουμε όσο λαχταράει η ψυχή σου, μέλι για να τρέφεστε μια ζωή εσύ και όλο το χωριό σου!". Ο Γιάννης ενθουσιάστηκε.
"Μπορώ... Μπορώ μήπως να δοκιμάσω λίγο από το μέλι σας?", ρώτησε με επιφύλαξη.
"Ασφαλώς και μπορείς!", έκαναν μαζί πολλές από τις μέλισσες ζουζουνίζοντας με ικανοποίηση. "Να, πάρε", και του έδωσαν μια χούφτα μέλι. "Μπορείς να πάρεις τόνους απ' το μέλι μας, όσο δε φαντάζεσαι!"

Ο Γιάννης δεν είχε ξαναδοκιμάσει τίποτα πιο νόστιμο στη ζωή του! Σκέψου χαρά που θα κάνουν πίσω στο χωριό μόλις τους το πάει! "Θέλετε κάτι για επιστροφή καλές μου Μέλισσες?", ρώτησε ο Γιάννης.
"Δε ζητάμε πολλά", του απάντησε μία απ'αυτές, με ένα μεγάλο πράσινο κεντρί. "Το μόνο που θα θέλαμε είναι να μας αφήσεις να μεταφέρουμε τη φωλιά μας κοντά στον κήπο σου, ώστε να μπορούμε να παίρνουμε από τα λουλούδια σας τα υλικά που χρειαζόμαστε για το μέλι μας. Με αυτόν τον τρόπο θα μπορούμε να παρασκευάζουμε ακόμα περισσότερο και ακόμα νοστιμότερο μέλι, μέλι για να τρώτε μια ζωή, εσείς και τα παιδιά σας και τα παιδιά των παιδιών σας!"

Του Γιάννη του άρεσε πολύ η προοπτική για ακόμα περισσότερο και καλύτερο μέλι και δέχτηκε αμέσως. "Μπορείτε να έρθετε", είπε και έκανε να πάρει τον δρόμο του γυρισμού.

Μόλις όμως τους γύρισε την πλάτη οι μέλισσες κοιτάχτηκαν μεταξύ τους και μεμιάς έπεσαν ξαφνικά όλες πάνω του. Με τα σουβλερά πράσινα κεντριά τους άρχισαν να τον τσιμπούν σε όλο του το σώμα, και ο καημένος ο Γιάννης, μη ξέροντας γιατί του το κάνουν αυτό, προσπάθησε να καλυφτεί. Οι μέλισσες αλύπητες τον τσιμπούσαν, τον τσιμπούσαν και εκείνος μάταια προσπαθούσε να τις αποφύγει.

Είχε πια βραδιάσει και ο Γιάννης γύρισε σπίτι του. Για κάποιον περίεργο λόγο δε θυμόταν παρά ελάχιστα από όσα είχαν συμβεί τις προηγούμενες ώρες - θυμόταν πως είχε ξεκινήσει για να βρει μέλι και πως είχε συναντήσει εκείνες τις πρασινωπές μέλισσες, είχε δοκιμάσει το υπέροχο τους μέλι και πως του είχαν ζητήσει να έρθουν στον κήπο τους. Είχε ξεχάσει όμως την επίθεση τους.

Κοίταξε τότε έξω από το παράθυρο και, να!, βρίσκονταν εκεί, έξω στον κήπο τους, οι πρασινωπές μέλισσες με τη φωλιά τους. Είχαν έρθει και τώρα δα γευμάτιζαν όλες πάνω στα λουλούδια τους, πετώντας χαρούμενες αριστερά και δεξιά, πάνω στις μαργαρίτες, στα χρυσάνθεμα και στις τριανταφυλλιές τους.

"Γιάννη, τι είναι αυτά τα σημάδια στο σώμα σου?", τον ρώτησε η μητέρα του με το που τον είδε. "Και πως βρέθηκαν όλα αυτά τα έντομα στον κήπο μας?". Ο Γιάννης δε θυμόταν πως προήλθαν τα σημάδια, ήξερε ωστόσο πως τα έντομα ήταν οι μέλισσες, οι παρασκευαστές του μελιού, και πως τις είχε καλέσει ο ίδιος στο σπίτι για να του φτιάχνουν μέλι. Αμέσως εξήγησε στους γονείς του και εκείνοι ενθουσιάστηκαν.
"Δηλαδή μπορούμε να έχουμε όσο μέλι τραβάει η ψυχή μας, αποθήκες ολόκληρες?", ρώτησε με λαχτάρα ο πατέρας του.
"Ναι!", απάντησε ο Γιάννης. "Οι Μέλισσες μου είπαν πως θα μπορούμε να έχουμε μέλι για όλο το χωριό, για τα παιδιά μας και τα παιδιά των παιδιών μας".
"Πού' ν 'το λοιπόν?", έκανε η μικρή του αδερφούλα, η Μαρία. "Πού είναι το μέλι? Θέλω να δοκιμάσω!"

Ο Γιάννης κοίταξε γύρω του με απορία. Αλήθεια, που βρισκόταν το μέλι? Άρχισαν να ψάχνουν όλοι τους δεξιά και αριστερά, μέλι όμως δεν έβρισκαν. Στο μεταξύ οι Μέλισσες είχαν πλημμυρίσει κυριολεκτικά τον κήπο τους και είχαν κυκλώσει σαν σμήνος τα λουλούδια τους. Ο Γιάννης αποφάσισε να τις ρωτήσει. "Καλησπέρα Μέλισσες μου. Αναρωτιέμαι, που βρίσκεται το μέλι που μας υποσχεθήκατε? Το έχετε μήπως τοποθετήσει σε καμιά αποθήκη?". Τότε ο Γιάννης ένιωσε τον πόνο από τα τσιμπήματα και άρχισε αμυδρά να θυμάται τι είχε γίνει.

"Μπζζζζζ. Αποθήκη?", ρώτησε η μέλισσα με το μεγάλο πράσινο κεντρί. "Ναι, ναι, ασφαλώς και βρίσκεται εκεί. Να, δείτε πίσω σας". Και λέγοντας το αυτό οι μέλισσες όρμηξαν καταπάνω στον Γιάννη και την οικογένεια του, τσιμπώντας τους ασταμάτητα με τα κεντριά τους. Εκείνοι προσπάθησαν να τις διώξουν, στο τέλος όμως, ανυπεράσπιστοι έπεσαν κάτω.

Όταν είχαν ξυπνήσει είχε ξημερώσει. Οι μέλισσες πετούσαν χαρούμενες γύρω γύρω πάνω στα λουλούδια και εκείνοι δεν μπορούσαν να θυμηθούν πως είχαν βρεθεί όλοι τους πεσμένοι στο χώμα. Γύρω τους είχαν μαζευτεί οι γείτονες τους, κοιτώντας τους με την ανησυχία ζωγραφισμένη στα πρόσωπα τους.
"Συνέρχονται!", έκανε ένας από τους γείτονες με ανακούφιση.
"Είστε καλά? Τι συνέβη? Τι είναι όλα αυτά τα ζωύφια στον κήπο σας?"

Ο Γιάννης σηκώθηκε πρώτος. Θυμόταν τις μέλισσες, θυμόταν οτι του είχαν πει πως μπορούν να του δώσουν μέλι, αλλά δε θυμόταν τίποτα περισσότερο. Εκείνη τη στιγμή η αδερφούλα του, η Μαρία πρόσεξε ένα μικρό μπουκαλάκι στο χώμα, κλεισμένο με ένα πράσινο καπάκι. Ήταν τόσο μικρό που χωρούσε εύκολα στην παλάμη ενός χεριού.
"Τι είναι αυτό?", ρώτησε απορημένη, και όλοι οι γείτονες έσκυψαν απάνω του.
Ο Γιάννης άνοιξε το μπουκαλάκι και μεμιάς ξεχύθηκε μια υπέροχη μυρωδιά από μέσα του, ό,τι γλυκύτερο είχαν οσμιστεί ποτέ.
"Είναι το Μέλι!", έκαναν οι γείτονες με δέος!
"Μπζζζζ, ακριβώς!", είπε τότε η χοντρή πράσινη Μέλισσα. "Είναι ό,τι σας υποσχεθήκαμε: Ένα μπουκαλάκι μέλι, για να το μοιραστείτε εσύ και όλοι σου οι γείτονες, ως ανταμοιβή που μας αφήσες να εγκατασταθούμε στον κήπο σου!"

Ο Γιάννης δε θυμόταν πως στην αρχή οι Μέλισσες δεν του είχαν πει για ένα μπουκαλάκι μόνο, αλλά για αποθήκες ολόκληρες, ικανές να θρέψουν γενιές και γενιές. Το ίδιο και η οικογένεια του. Κανένας δε θυμόταν τίποτα. Υπέθεσαν λοιπόν πως μάλλον έτσι ήταν τα πράγματα. Έτσι λοιπόν επέτρεψαν στις μέλισσες να παραμείνουν στον κήπο και να αρμέγουν τα λουλούδια τους. Κάθε βδομάδα οι μέλισσες άφηναν και από ένα μικροσκοπικό μπουκαλάκι με μέλι στην άκρη, το οποίο προσπαθούσαν με τη σειρά τους να μοιραστούν η οικογένεια του Γιάννη με όλους τους κατοίκους του χωριού. Ήταν δύσκολη η μοιρασιά, γιατί πως μοιράζει κανείς ένα τόσο δα μπουκαλάκι ανάμεσα σε 100-200 ανθρώπους? Έχυναν λοιπόν το μέλι από το μπουκαλάκι σε ένα δοχείο και κάθε γείτονας έπαιρνε σπίτι του από μια σταγόνα. Η διατροφή τους ήταν λοιπόν μια σταγόνα μέλι την εβδομάδα.

Στο μεταξύ ο κήπος του Γιάννη όλο και μαράζωνε. Οι μέλισσες ήταν τόσο πολλές που τα λουλούδια τους δεν άντεχαν πλέον, και άρχισαν σιγά σιγά να χάνουν το χρώμα και τη λάμψη τους. Προκειμένου όμως να έχουν το πολυπόθητο μέλι, ο Γιάννης και η οικογένεια του αναγκάζονταν να δουλεύουν περισσότερο από ποτέ, φυτεύοντας νέα λουλούδια, ποτίζοντας τα παλιά, προσπαθώντας όσο γίνεται να τα διατηρήσουν ζωντανά.

Μια μέρα, ενώ ο Γιάννης επέστρεφε κουρασμένος και καταϊδρωμένος από το ποτάμι στα περίχωρα του χωριού τους, άκουσε ένα περίεργο βουητό πίσω του. "Μπζζζζ, μικρέ! Δες πίσω σου!".

Ο Γιάννης γύρισε και παρατήρησε πως κοντά στο ποτάμι, καταμεσίς ορισμένων πυκνών θάμνων, δέσποζε μια φουσκωτή φωλιά από μέλισσες, παρόμοιες με εκείνες που είχε δει στο δάσος, μόνο που αυτές αντί για πράσινα κεντριά είχαν μπλε. Ήταν χοντρές και γεμάτες τρίχες.
"Είμαστε οι Μπλε Μέλισσες", έκανε βουίζοντας ο αρχηγός τους. "Οι Πράσινες Μέλισσες σε κοροιδεύουν, εσένα και όλο το χωριό σας. Εμείς μπορούμε να σου δώσουμε πολύ περισσότερο μέλι, τόσο που να γεμίζει γαβάθες ολόκληρες, και να χορτάσετε για μια ζωή!"

Ο Γιάννης προβληματίστηκε. Λες όντως οι άλλες Μέλισσες να τους κοροιδεύουν? Μήπως όμως είναι απλά μια παγίδα? "Τι θα επιθυμούσατε ως ανταμοιβή για το μέλι σας?", ρώτησε με επιφύλαξη την Μπλε Μέλισσα.
"Όχι σπουδαία πράγματα. Απλά να διώξετε τις άλλες μέλισσες από τον κήπο σας και να αφήσετε εμάς να πάρουμε τη θέση τους. Είμαστε πολύ καλύτερες στην παρασκευή μελιού, μπορούμε από τη γύρη ενός μόνο λουλουδιού να παράγουμε μέλι που θα σας έφτανε για μήνες!"
"Χμ. Εντάξει λοιπόν", έκανε ο Γιάννης. "Μπορείτε να έρθετε και να πάρετε τη θέση τους".

Και με το που το είπε αυτό, οι μπλε μέλισσες κοιτάχτηκαν όλες μεταξύ τους και χίμηξαν απάνω του. Έμπηξαν με ικανοποίηση τα σουβλερά κεντριά τους στο σώμα του, και ο καημένος ο Γιάννης μάταια προσπάθησε να φωνάξει και να ζητήσει βοήθεια. Ήταν μακριά από το χωριό και κανένας δε τον άκουγε.

Την επόμενη μέρα οι μπλε μέλισσες είχαν πάρει τη θέση των πράσινων στον κήπο της οικογένειας του Γιάννη. Οι γείτονες ρωτούσαν απορημένοι τι σημαίνει αυτή η αλλαγή και ο Γιάννης τους εξηγούσε πως οι Μπλε Μέλισσες είχαν υποσχεθεί πολύ περισσότερο μέλι σε σχέση με τις Πράσινες. Για να γίνει όμως αυτό έπρεπε η οικογένεια του Γιάννη να εργαστεί σκληρά και να καλλιεργούν νέα και καλύτερα λουλούδια. Δούλευαν λοιπόν ολημερίς και ολονυχτίς, περιμένοντας την ανταμοιβή τους. Στο μεταξύ οι Μπλε Μέλισσες είχαν πλημμυρίσει με τα βουητά τους τον κήπο.

Έναν μήνα μετά διαπίστωσαν πως οι μέλισσες είχαν αφήσει την ανταμοιβή τους: Ένα σπιρτόκουτο γεμάτο μέλι. Η οικογένεια του Γιάννη και οι γείτονες προσπάθησαν να μοιραστούν τα περιεχόμενα του σπιρτόκουτου μεταξύ τους, πεπεισμένοι πως το σπιρτόκουτο έχει μεγαλύτερη χωρητικότητα από το μπουκαλάκι που άφηναν οι προηγούμενες μέλισσες. Ο ίδιος ο Γιάννης είχε ξεχάσει πως αρχικά οι Μπλε Μέλισσες του είχαν υποσχεθεί μέλι που θα τους έφτανε για μήνες. Δε θυμόταν τίποτα, ούτε την επίθεση τους πάνω του. Υπέθεσε λοιπόν πως τα πράγματα ήταν όντως καλύτερα τώρα. Στο τέλος, κατέληξαν όλοι να πάρουν μαζί τους από μια σταγόνα μέλι ο καθένας. Το βράδυ εκείνο, αφού έφαγαν το ψωμί και το γιαούρτι τους, οσμίστηκαν όλοι για αρκετή ώρα τη σταγόνα από το μέλι τους, και στο τέλος την έκαναν μια χαψιά.

Τον επόμενο μήνα θα έτρωγαν άλλη μια σταγόνα.

Μια μερά ο Γιάννης ξύπνησε υπό τους ήχους αναταραχής. Βγήκε στην αυλή και πρόσεξε πως οι γονείς του τσακώνονταν με τους γείτονες. Και προς μεγάλη του έκπληξη, η γείτονες είχαν δημιουργήσει τον δικό τους κήπο, στον οποίο είχαν καλέσει τις Πράσινες Μέλισσες. Και αυτές πετούσαν ολόγυρα του, βουίζοντας.

"Οι Πράσινες Μέλισσες είναι πολύ καλύτερες από τις Μπλε!", φώναζαν οι γείτονες, και δεν ήταν λίγοι οι συγχωριανοί που ένωσαν τη φωνή τους.
"Σωστά! Οι Μπλε Μέλισσες μας εξαπατούν! Με τις Πράσινες Μέλισσες ζούσαμε πολύ καλύτερα, τις θέλουμε πίσω!"

Η οικογένεια του Γιάννη όμως ήταν ανένδοτη. "Είστε σοβαροί? Δε θυμάστε για ποιόν λόγο αλλάξαμε τις Πράσινες Μέλισσες με τις Μπλε εξαρχής? Δε θυμάστε πόσο απογοητευμένοι ήμαστε με τις Πράσινες? Και τώρα λέτε πως τις θέλουμε πίσω?"

Όσο περνούσαν οι μέρες η κατάσταση χειροτέρευε. Η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων του χωριού είχαν χωριστεί είτε σε υποστηρικτές των Πράσινων Μελισσών, είτε σε υποστηρικτές των Μπλε. Έφτιαχναν σημαίες, πανό με συνθήματα, τραγούδια, έκαναν αναλύσεις και γκάλοπ. Άφθονοι ειδικοί μαζεύονταν, είτε από τη μία, είτε από την άλλη πλευρά, προσπαθώντας να αποδείξουν με επιστημονικό τρόπο γιατί το μπουκαλάκι των πράσινων μελισσών περιλαμβάνει πολύ περισσότερο μέλι σε σχέση με το σπιρτόκουτο των μπλε μελισσών, ή το αντίστροφο.

Οι γονείς επηρέαζαν καθοριστικά τα παιδιά τους στις προτιμήσεις τους. "Οφείλεις να παραδεχτείς πως το μέλι από τις Μπλε Μέλισσες έχει πολύ καλύτερη γεύση σε σχέση με το Μέλι των Πράσινων", έλεγε ένας υποστηρικτής των Μπλε στα παιδιά του, και εκείνα συμφωνούσαν: "Ναι μπαμπά", έλεγαν πειθήνια. Σταδιακά σχηματίστηκαν "μπλε" και "πράσινες" οικογένειες στο χωριό.

Οι μέλισσες με τη σειρά τους, τόσο οι Πράσινες όσο και οι Μπλε, προσπαθούσαν να διατηρήσουν τα προνόμια τους και να διώξουν οι μεν τις δε. Γι' αυτό λοιπόν ψιθύριζαν διάφορα μεγαλόπνοα λόγια στον κόσμο, πως μόνο εκείνες μπορούν να του παρέχουν καλύτερης ποιότητας μέλι, πως η αρχική περίοδος ήταν απλά το στάδιο της προετοιμασίας και πως στο εξής θα μπορούσαν να του παράγουν πολύ περισσότερο μέλι, μέλι ικανό να χορτάσει γενιές και να γεμίσει αποθήκες.

Και όταν κάποιος χωρικός είχε πια πειστεί και είχε τάξει την υποστήριξη του σ'αυτές, εκείνες τον τσιμπούσαν με τα μυτερά τους κεντριά, τον τσιμπούσαν μέχρι να ξεχάσει εντελώς όλα όσα του υποσχέθηκαν. Θυμόταν μόνο πως είχε συμφωνήσει να τις υποστηρίξει, και για να το κάνει αυτό προφανώς είχε έναν λόγο. Και ο λόγος δεν ήταν άλλος από το να καταπολεμήσει τις αντίπαλες Μέλισσες, οι οποίες απειλούσαν την κοινωνική ευρυθμία του τόπου.

Και ο καιρός περνούσε. Το χωριό είχε γεμίσει από κήπους γεμάτους λουλούδια, στους οποίους οι χωρικοί εργάζονταν ασταμάτητα. Οι μέλισσες, τόσο οι Πράσινες όσο και οι Μπλε, τρέφονταν από το πρωί ως το βράδυ από τα λαχταριστά λουλούδια, και στο τέλος εκείνα μαραίνονταν και έπεφταν νεκρά στο χώμα - μέχρι οι χωρικοί να φυτέψουν νέα. Ορισμένοι χωρικοί, εκείνοι που ήταν οι πιο ένθερμοι υποστηρικτές της μίας ή της άλλης Παράταξης, είχαν αποκτήσει ορισμένα σημαντικά προνόμια. Μπορούσαν να τρέφονται με δύο σταγόνες μέλι αντί για μία, και να εργάζονται λιγότερες ώρες από τους υπολοίπους.

Ορισμένες από τις Μέλισσες φοβήθηκαν μήπως έχαναν την υποστήριξη των ανθρώπων. Αποφάσισαν λοιπόν να αποκοπούν από τον κύριο κορμό τους και να σχηματίσουν ανεξάρτητες ομάδες, στις αποχρώσεις του Μπλε και του Πράσινου. Γαλάζιες μέλισσες, χακί μέλισσες, κιτρινοπράσινες μέλισσες, κλπ. Και ορισμένοι από τους ανθρώπους θεώρησαν πως οι μέλισσες αυτές ήταν όντως κάτι διαφορετικό.

Μέσα στον χαμό είχε κάνει την εμφάνιση του και ένα νέο είδος μελισσών, κοντότριχες και αγριότερες στην όψη, που κυκλοφορούσαν πάντα σε σμήνη, ποτέ μονάχες. Οι Μέλισσες αυτές είχαν αναπτύξει μια καινούργια θεωρία, η οποία είχε αρχίσει να βρίσκει ορισμένους υποστηρικτές. Έλεγαν λοιπόν πως για την κατάσταση δεν ευθύνεται η ποσότητα του μελιού που παράγουν οι μέλισσες, αλλά ο αριθμός των κατοίκων του χωριού. Συνοπτικά, οι κάτοικοι είναι πολύ περισσότεροι απ' όσο θα πρεπε, το μέλι δεν επαρκεί για όλους, γι'αυτό και μια μερίδα εξ' αυτών θα έπρεπε να φύγει. Η μερίδα ήταν κυρίως οι κάτοικοι που είχαν έρθει από αλλού και είχαν εγκατασταθεί στο χωριό. Οι Μέλισσες τους αποκαλούσαν "ξένους" και τους θεωρούσαν υπαίτιους για όλα τα κακά.
"Χωρίς τους ξένους θα είχαμε αρκετό μέλι για όλους, μπζζζ!", βούιζαν με τις αγριοφωνάρες τους, και υπήρξε κόσμος από τους κατοίκους του χωριού που τις πίστεψε. Άρχισαν λοιπόν να διώχνουν τους κατοίκους εκείνους που θεωρούσαν πως δεν έχουν θέση ανάμεσα τους, συχνά με τη χρήση βίας. Σημειώθηκαν επεισόδια και πολλά σπίτια κάηκαν.

Μια μέρα η μικρή αδερφούλα του Γιάννη, η Μαρία, γυρνούσε από μια βόλτα της στα περίχωρα του δάσους. Εκεί που περπατούσε άκουσε ξαφνικά ένα πνιχτό βουητό να έρχεται από το βάθος μιας σπηλιάς. Η σπηλιά ήταν κλεισμένη με έναν μεγάλο βράχο.
"Βοήθησε μας, μπζζζ!", έκανε μια ψιλή φωνούλα μέσα από τη σπηλιά. "Είμαστε παγιδευμένες εδώ μέσα, μας έχουν φυλακίσει, σε παρακαλώ, βοήθησε μας να βγούμε!".

"Τι.... Τι είστε εσείς?", ρώτησε φοβισμένη η Μαρία. "Αν είστε μέλισσες δε θέλω να σας ανοίξω... Σας φοβάμαι!".
"Είμαστε μέλισσες, ναι", έκανε η φωνούλα. "Μόνο που εμείς είμαστε οι πραγματικές μέλισσες! Τα έντομα που έχετε τόσο καιρό στο χωριό σας είναι μύγες, μύγες που μας έχουν κλέψει το μέλι και μας έκλεισαν σε αυτή τη σπηλιά για να μην παρέμβουμε στα αρπαχτικά τους σχέδια! Σε παρακαλώ, βοήθησε μας!"

Η Μαρία έκανε πίσω απορημένη. Μπορεί να ήταν μικρή, δεν ήθελε όμως να την περνάνε για χαζή. Και αν μου λένε ψέματα? αναρωτήθηκε. Και αν είναι μεγάλες και χοντρές και τριχωτές όπως οι άλλες? "Λυπάμαι, αλλά δε μπορώ να σας πιστέψω...", έκανε. "Κάποτε είχαμε ειρήνη και αρμονία στο χωριό μου. Δεν είχαμε πολλά αγαθά μεν, αλλά ζούσαμε ευτυχισμένοι. Μέχρι που φέραμε εκείνες τις Μέλισσες νομίζοντας πως θα γίνουν όλα καλύτερα. Από τότε όμως επικρατεί παντού η έριδα και όλοι φαίνεται να μισούν ο ένας τον άλλον. Και το χειρότερο όλων είναι...", έκανε η Μαρία, συγκρατώντας με κόπο τα δάκρυα της, "το χειρότερο είναι πως όλα ξεκίνησαν από τον αδερφό μου!"

"Ξέρουμε τι έκαναν στον αδερφό σου και σε όλο το χωριό!", απάντησε η φωνή από τη σπηλιά. "Οι μύγες αυτές ονομάζονται Μύγες Τσε Τσε. Φημίζονται για το τσίμπημα τους, πως φέρνει ύπνο σε όποιον πέφτει θύμα τους. Υποκρίνονται πως είναι μέλισσες μόνο για να απολαμβάνουν τα λουλούδια και τους κήπους σας. Δε φτιάχνουν οι ίδιες μέλι - το μέλι είναι δικό μας και μας το έκλεψαν, αφού μας έκλεισαν στη σπηλιά, μπζζζ! Οι Μύγες Τσε Τσε δε κάνουν τίποτα οι ίδιες, απλά καρπώνονται τους καρπούς των άλλων! Σε παρακαλούμε, βοήθησε μας, να βάλουμε ένα τέλος σε αυτή την ιστορία"...

Η Μαρία θυμήθηκε κάτι βιβλία που της είχαν διαβάσει, που μιλούσαν για εκείνες τις "Μύγες Τσε Τσε". Βρε, μπας και λένε την αλήθεια? Μεμιάς ήξερε τι έπρεπε να κάνει. Να βρει τον αδερφό της, τον Γιάννη, και να τον φέρει εδώ!

Έτσι και έκανε. Βρήκε τον Γιάννη να σκάβει, ιδρωμένο και καταταλαιπωρημένο, προσπαθώντας να φυτέψει κάτι λουλούδια. Του εξήγησε τι άκουσε στη σπηλιά. Το μέχρι τότε ωχρό πρόσωπο του φώτισε, σαν από μια παλιά ανάμνηση. Και τότε θυμήθηκε! Θυμήθηκε την αρχική του συνάντηση με τις μέλισσες, θυμήθηκε τα τσιμπήματα!
"Μαρία, πρέπει να απελευθερώσουμε τις μέλισσες από τη σπηλιά!", είπε με ενθουσιασμό. "Γρήγορα, πριν είναι αργά!"

Έτσι κι έγινε. Ενώ είχε αρχίσει να σουρουπώνει, ο Γιάννης με τη Μαρία έτρεξαν προς τη σπηλιά. Ο ήλιος είχε πια πέσει όταν έφτασαν στον προορισμό τους. Το βουητό της μελισσούλας από μέσα είχε εξασθενίσει.
"Χαίρομαι που ήρθατε, μπζζζ", έκανε με τη λεπτή φωνούλα της.

Ο Γιάννης και η Μαρία έβαλαν τα δυνατά τους, και, κρααααααααακ!, κατάφεραν να μετακινήσουν τον βράχο! Και ενώ το φως του φεγγαριού είχε ξεπροβάλλει από τα σύννεφα, από το εσωτερικό της σπηλιάς ξεπήδησαν ορισμένα όμορφα πετούμενα, όμοια των οποίων δεν είχαν δει ποτέ ξανά ούτε ο Γιάννης, ούτε η Μαρία. Είχαν χρυσαφένιο χρώμα και κομψές μαύρες λωρίδες, δεν ήταν χοντρές όπως οι άλλες, αλλά λεπτοκαμωμένες, ενώ το βουητό τους ήταν μελωδικό και ρυθμικό, σαν ένα τραγούδι απ' τα παλιά.

"Είμαστε οι Μέλισσες", έκαναν, ενώ ο Γιάννης και η Μαρία τις παρατηρούσαν με ανοιχτό το στόμα και την έκπληξη ζωγραφισμένη στα προσωπάκια τους. "Δεν έχουμε χρώμα, δεν είμαστε πράσινες ή μπλε, απλά αυτό που βλέπετε και μας έκανε η φύση. Εμείς φτιάχνουμε το μέλι και φυσικά το μέλι μας είναι άφθονο".

Ο Γιάννης σκυθρώπιασε. "Τα ίδια μας είπαν και οι άλλες όμως... Πως μπορούν να θρέψουν γενιές ολόκληρες. Πως μπορούν να γεμίσουν αποθήκες. Θυμάμαι τώρα. Θυμάμαι πως τις πίστεψα, μέχρι που με τσίμπησαν όλες μαζί, μέχρι να ξεχάσω τις υποσχέσεις τους..."

Η μέλισσα όμως είπε: "Εμείς δε μπορούμε να υποσχεθούμε αποθήκες και μέλι για γενιές. Το μέλι μας μπορεί να θρέψει ορισμένα άτομα, για λίγο καιρό, σίγουρα όμως δεν αρκεί για όλους. Μόνο αν μας βοηθήσετε να αναπτυχθούμε μπορούμε να παράγουμε περισσότερο μέλι, και για να γίνει αυτό χρειάζεται να συνεργαστείτε μεταξύ σας. Όχι να εργάζεστε από το πρωί ως το βράδυ όμως - η φύση από μόνη της παρέχει τα αναγκαία εφόδια για την ανάπτυξη μας. Το μόνο που χρειαζόμαστε είναι ελεύθερη βλάστηση και άφθονο φως του ήλιου. Εσείς με τη σειρά σας μπορείτε να οργανώσετε καλύτερα την παραγωγή μας, ώστε να μην επιβαρύνεται στο τέλος ούτε η φύση ούτε εσείς με εργασία που είναι περιττή. Το μέλι μας επαρκεί για όλους, αρκεί να το μοιράζετε σωστά".

Και έτσι η μέλισσα εξήγησε στα παιδιά την τεχνική της μελισσοκομικής.

Αφού αποχαιρέτισαν τις απελευθερωμένες μέλισσες, τα παιδιά πήραν ενθουσιασμένα τον δρόμο του γυρισμού. Σκέψου τι θα έχουν να λένε οι δικοί μας τώρα, με όλες τις αποκαλύψεις που θα τους φέρουμε! Σκέψου πόσο θα αλλάξουν τα πράγματα από δω και στο εξής! Όχι άλλη εξαντλητική εργασία! Όχι άλλοι διαχωρισμοί και έχθρες! Όχι άλλο μέλι με το σταγονόμετρο!

Με το που έφτασαν στο χωριό όμως είδαν τους κατοίκους του χωριού να έχουν παραταχτεί μπροστά τους, σαν μια ανθρώπινη αλυσίδα. Στα χέρια τους κρατούσαν κοφτερά μαχαίρια.
"Λυπούμαστε παιδιά, αλλά κανένας δε θα περάσει από δω", είπαν. Ξωπίσω τους ακουγόταν το επαναλαμβανόμενο βουητό των μυγών.
"Οι μέλισσες συνεδριάζουν", είπε ένας συγχωριανός τους. "Δε πρέπει να τις ενοχλήσουμε", έκανε, κραδαίνοντας το μαχαίρι του, που άστραψε στο σεληνόφως, σαν τα μάτια ενός αρπακτικού.

Ο Γιάννης και η Μαρία τρόμαξαν. Δεν περίμεναν τέτοια υποδοχή.
"Αφήστε μας να περάσουμε", είπε θαραλλέα ο Γιάννης. "Έχουμε καταπληκτικά νέα! Μπορούν τα πάντα να αλλάξουν, από δω και στο εξής!"

Οι συγχωριανοί κοιτάχτηκαν μεταξύ τους. Κάποιοι κρατούσαν σημαίες, ορισμένοι μπλε σημαίες, ορισμένοι πράσινες. Ανάμεσα τους υπήρξαν και εκείνοι που κρατούσαν σημαίες γαλάζιες ή σε αποχρώσεις του πράσινου. Υπήρξαν και ορισμένοι που ανήκαν σε εκείνους τους τρίτους, οι οποίοι κράδαιναν σημαίες με τρομακτικά σύμβολα, σύμβολα μαύρων εντόμων με πολλαπλά ποδάρια και τρίχες. Το μίσος ήταν ζωγραφισμένο στα πρόσωπα τους.

"Ακούστε μας...", έκαναν τα παιδιά, και η φωνή τους έγινε ένα με τον άνεμο, τον άνεμο που πετάει ανάμεσα στα δέντρα και ανάμεσα στους τόπους. Τον άνεμο που ενώνει τη φωνή του με τον ήχο των κυμάτων στις θάλασσες του κόσμου, που απλώνει το φτερά του σαν τα πουλιά στον ουρανό.

Και μέσα στον άνεμο αντηχούσε ένα ζωηρό, χαρούμενο βουητό από μέλισσες.

Επίμετρο


Τι απέγιναν τελικά ο Γιάννης και η Μαρία? Κατάλαβαν το λάθος τους οι συγχωριανοί, έδιωξαν τις αρπαχτικές μύγες, ή συνέχιζαν να τις υποστηρίζουν όπως και πριν?

Είναι φανερό πως οι μύγες συμβολίζουν τις πολιτικές μας παρατάξεις. Οι Μπλε Μύγες τη Νέα Δημοκρατία, οι Πράσινες Μύγες το ΠΑΣΟΚ. Οι μύγες σε αποχρώσεις του μπλε και του πράσινου τα κόμματα που ξεπήδησαν από τις τάξεις της μίας ή της άλλης παράταξης. Και εκείνες οι άσχημες, που "πάνε όλες μαζί" και έχουν "τρομακτικά σύμβολα" δεν είναι άλλες από τις μύγες της Ακροδεξιάς.

Οι συγχωριανοί δεν είναι άλλοι από τους Έλληνες πολίτες. Οι οποίοι χωρίζονται στις φατρίες τους, γκρινιάζουν συνέχεια για όλες τις στερήσεις τους, και ωστόσο σε κάθε εκλογές ψηφίζουν μονίμως τα ίδια. Σα να τους έχει τσιμπήσει μια Μύγα Τσε Τσε θα έλεγε κανείς, χαρίζοντας τους γλυκό ύπνο, τον ύπνο του δικαίου, κρατώντας τους μονίμως βαθιά νυχτωμένους. Θα μπορούσα αντί για μύγες να έβαζα κουνούπια, από κείνα που πίνουν το αίμα, ξέρετε. Ωστόσο νομίζω η κατάσταση του μέσου Έλληνα ψηφοφόρου ταιριάζει περισσότερο με την κατάσταση ενός υπνωτισμένου, παρά κάποιου που απλά του έχουν πιει το αίμα.

Την Κυριακή έχουμε εκλογές, καταμεσής της χειρότερης οικονομικής κρίσης που γνώρισε ο τόπος στη σύγχρονη ιστορία του, και για άλλη μια φορά θα υπάρξει ο κόσμος που θα επιλέξει τις "μπλε" ή "πράσινες" μέλισσες - και όλα αυτά για μια σταγόνα μέλι. Ανάμεσα τους και τα έντομα της ακροδεξιάς, των οποίων τo βουητό είναι το ασχημότερο.

Δεν έχω να προσθέσω κάτι άλλο. Καλά μυαλά μονάχα. Και είθε κάποτε το μικρό αυτό "χωριό" να ξυπνήσει από τον λήθαργο.

Αυτά είπε το κουνέλι. Και αφού άκουσε το τραγούδι των μελισσών για λίγη ώρα, χώθηκε ικανοποιημένο μέσα στη φωλιά του.

Το Πάρε Δώσε και Άλλες Ιστορίες

~

Σάββατο βράδυ. Σπίτι, ησυχία, άφθονος χρόνος στη διάθεση μου. Καιρός να γράψω στο blog λοιπόν. Είναι όμως από κείνες τις σπάνιες στιγμές για τις οποίες δεν έχω ξεκαθαρίσει για ποιό πράγμα θέλω να μιλήσω. Σα να ξεκινάει κάποιος για μια βόλτα και όπου τον βγάλει ο δρόμος. Η αφερηρία γνωστή, ο προορισμός άγνωστος.

Θα αφεθώ λοιπόν στο παιχνίδι των συνειρμών. Θα γράψω ό,τι μου έρχεται, κάτι που δεν συνηθίζω. Για πάμε λοιπόν.

Το Πάρε Δώσε

Θα έλεγα πρόκειται για έναν αρχέγονο, άγραφο κανόνα της ανθρώπινης συνύπαρξης, τον οποίο όμως πολλοί από μας εξακολουθούμε να παραγκωνίζουμε, άλλοι εσκεμμένα, άλλοι άθελα μας.

Αναφέρομαι στο Πάρε Δώσε, στον άγραφο "νόμο" της ανταλλαγής ανάμεσα σε δύο ή περισσότερους ανθρώπους, στο να δίνεις στον άλλο ανάλογα με εκείνα που παίρνεις και αντίστροφα. Ο άγραφος νόμος του Πάρε Δώσε έχει ως σύμβολο της τη ζυγαριά. Και αποζητάει πάντα την ισορροπία. Ο άγραφος αυτός νόμος δεν είναι ποσοτικός, δε μετριέται με ποσοστά και με αριθμούς, και η λέξη "νόμος" μόνο μεταφορικά μπορεί να χρησιμοποιηθεί. Σημασία έχει η ποιότητα της επαφής και μόνο. Μπορεί να δώσεις δέκα και να πάρεις πίσω μόνο ένα, αλλά αυτό το ένα να μετράει για σένα όσο εκατό.

Ας πάρουμε για παράδειγμα τη φιλία. Μπορείτε να φανταστείτε μια φιλία κατά την οποία ο ένας από τους δύο φίλους συνεχώς προσφέρει στον άλλον (κουβέντα, παρέα, εμπιστοσύνη, συντροφικότητα, στήριξη, διασκέδαση, επικοινωνία, κλπ) και ο άλλος δεν προσφέρει τίποτα στον πρώτο? Αν τοποθετούσαμε τους δύο υποθετικούς αυτούς φίλους σε μια ζυγαριά, πόση ισορροπία θα υπήρχε ανάμεσα στο πάρε-δώσε τους? Θα προσέφεραν ο ένας στον άλλο εξίσου, ή θα είχαμε μια κατάσταση ανισορροπίας κατά την οποία ο ένας μόνο δίνει, και ο άλλος μόνο παίρνει?

Πραγματικά μια φιλία του δεύτερου τύπου θα ήταν αδύνατο να έχει διάρκεια και ουσιαστικά δεν συνιστά καν φιλία. Πολύ πιθανό ο ένας (εκείνος που δίνει συνεχώς) να αποζήτησε τη φιλία του δεύτερου και να θεώρησε πως με αυτόν τον τρόπο (δίνοντας του όλη την ώρα) θα τον κέρδιζε ως φίλο. Αλλά ο άγραφος κανόνας του πάρε-δώσε λέει πως αν ο άλλος δεν σου δώσει πίσω με τη σειρά του, τότε η επαφή σας δε μπορεί να έχει μέλλον. Και αν επιμένεις σε μια τέτοια κατάσταση, τότε φιλαράκι υπάρχει πρόβλημα. Πολύ πιθανό με την πάρτη σου.

Τα πράγματα δυσκολεύουν όταν προχωράμε στις ερωτικές σχέσεις. Ο κανόνας του πάρε-δώσε μπλέκεται με το ερωτικό ένστικτο, με συναισθηματικά θέματα, ανασφάλειες, εγωισμούς και όλα αυτά τα ωραία. Κάποιος μπορεί να θεωρεί πως δίνει χωρίς να παίρνει, ή να νιώθει ενοχές οτι "εκμεταλλεύεται" τον άλλο, οτι παίρνει δηλαδή χωρίς να δίνει. Είναι δύσκολο να διαπιστώσει κανείς αν η ζυγαριά εξισορροπείται ή αν κρέμεται εντελώς από το ένα άκρο της, και πολλές φορές συναντούμε περιπτώσεις εντελώς ανισόρροπων σχέσεων. Κλασικό παράδειγμα να έχει φάει κάποιος ερωτικό κόλλημα χωρίς αντίκρισμα. Και να έχει και απαιτήσεις μετά από τον άλλο/η του τύπου "εγώ σου δίνω και συ τίποτα κλπ κλπ".

Γιατί επιμένεις να δίνεις εκεί που βλέπεις πως δεν υπάρχει η ανταπόκριση που θες? Γιατί ρίχνεις έτσι τον εαυτό σου? Υποθέτεις πως "κάτι θα αλλάξει στο μέλλον", σωστά? Ε λοιπόν, το ενδεχόμενο απλά να ζεις στον κόσμο σου το έχεις σκεφτεί?

Χρειάζεται να θυμόμαστε τον άγραφο κανόνα του Πάρε Δώσε, και να τον εφαρμόζουμε στην καθημερινότητα μας. Όχι μόνο στις φιλίες και στις σχέσεις, σε ΟΛΑ. Αν λες μια χαμογελαστή καλημέρα στον γείτονα και εκείνος σε κοιτάζει με κάτι μούτρα ως το πάτωμα, θα συνεχίζεις να του λες την ίδια καλημέρα, κάθε φορά που τον βλέπεις? Αν σου φερθούνε άδικα σε κάποια επαγγελματική συνεργασία, θα το δεχτείς αδιαμαρτύρητα και θα συνεχίσεις να συνεργάζεσαι μαζί τους σα να μη συμβαίνει τίποτα? Αν οι πολιτικοί ενός κράτους σε κοροιδεύουν, θα συνεχίσεις να τους ψηφίζεις?

Ως πότε θα γίνεσαι χαλί να σε πατάνε?

Ξέρεις κάτι όμως? Υπάρχει και εκείνη η ιδιαίτερη περίπτωση του γείτονα, ο οποίος αν και δεν εισπράττει ποτέ χαμόγελο από τους άλλους, εκείνος συνεχίζει να τους χαμογελάει κάθε φορά που τους βλέπει. Υπάρχει η περίπτωση του αδικημένου ο οποίος αποφασίζει να δώσει μια δεύτερη ευκαιρία σε όσους τον κορόιδεψαν. Υπάρχει σε τελική ανάλυση και το χριστιανικό ρητό "στρέψε και το άλλο μάγουλο αν σε χαστουκίσουν". Θα μπορούσε κανείς να μου προσάψει πως με όσα υποστηρίζω στις πάνω παραγράφους καταδικάζω τους αληθινά ανιδιοτελείς ανθρώπους, εκείνους που απλά δίνουν χωρίς να περιμένουν τίποτα πίσω, μια πράξη που φιλόσοφοι όπως ο Καντ είχαν θεωρήσει ως την πεμπτουσία της Ηθικής.

Ναι λοιπόν, δεν αντιλέγω. Αν μπορείς και είσαι τόσο υπεράνω - Αν έχεις τέτοιο μέγεθος ψυχικού σθένους, ώστε να μην επιζητάς ποτέ τίποτα από κανέναν - Αν ξεχειλίζει τόσο πολύ μέσα σου η καλοσύνη και δεν πρόκειται ποτέ να στερέψει το πηγάδι σου, τότε δώσε, δώσε απλόχερα, δώσε παντού, και ας μη πάρεις ποτέ τίποτα πίσω.

Ένα χαμόγελο όμως που προσφέρεται παντού και σε όλους με τον ίδιο τρόπο, έχει την ίδια αξία με ένα χαμόγελο που προσφέρεται μόνο εκεί που επιλέγει?

Εξάλλου οι περισσότεροι από μας στο βάθος του μυαλού μας όταν δίνουμε επιζητούμε να πάρουμε κάτι πίσω. Δεν λέγεται "εγωισμός" αυτό. Λέγεται φυσική αλληλεπίδραση. Μιλάμε για ανθρώπους εδώ, όχι για νεφελώδη ιδανικά. Ακόμα και η αγάπη της μητέρας προς το μωρό της εμπεριέχει το στοιχείο του πάρε-δώσε μέσα της. Η μητέρα δίνει στο μωρό αγάπη και φροντίδα, και παίρνει πίσω το γέλιο του, την αγκαλιά του, το λαμπερό του βλέμμα, την ικανοποίηση οτι το μεγαλώνει.

Σε ένα δίηγημα του ο Μίχαελ Έντε είχε περιγράψει την περίπτωση ενός ανθρώπου που είχε φορτωθεί, σαν καμήλα στην καμπούρα της, τα βάρη ολονών, πάνω στην προσπάθεια του να τους βοηθήσει και να είναι ευχάριστος σε όλους. Στο τέλος λύγισε από το πολύ βάρος και έπεσε κάτω.

Εν Όψει Εκλογών

Μάλλον προς Μάιο πλευρά θα έχουμε εκλογές λοιπόν. Πολύ πιθανό να επιστρέψω με μια ειδική προεκλογική ανάρτηση στο blog. Είμαι πολύ περίεργος ως προς τη συμπεριφορά που θα επιδείξουν οι πολίτες αυτής της χώρας, πραγματικά...

Θα διαπιστώσουμε κατά την περίοδο των εκλογών τελικά αν κατοικούμε και επισήμως στην αφρικανική ήπειρο. Και λέγοντας "αφρικανική", δεν αναφέρομαι στις κοινωνικές συνθήκες, ούτε στο κλίμα, ούτε σε θέματα πολιτισμού. Αναφέρομαι στην παρουσία στην Αφρική της γνωστής σε όλους μας μύγας Τσε Τσε, ξέρετε, η μύγα εκείνη που σε τσιμπάει και μετά σε παίρνει ο Μορφέας στην αγκαλιά του και χάνεσαι στην μακάρια γαλήνη του ύπνου.

Με λίγα λόγια, θα διαπιστώσω κατά τις επερχόμενες εκλογές αν και πόσο κοιμούνται οι κάτοικοι αυτού του τόπου τον ύπνο του δικαίου. Και ξυπνάνε μόνο κατόπιν εκλογών, ίσα για να κατηγορήσουν λίγο τους πολιτικούς για τα "κακά που έχουν φέρει στον τόπο", και μετά να επιστρέψουν στον ύπνο τους.

Winter Is Coming Once Again...

Η σειρά που κυριολεκτικά με καθήλωσε πέρυσι τέτοια εποχή επιστρέφει για τον δεύτερο κύκλο της! Πως πέρασε έτσι ένας χρόνος ρε παιδιά.

Μου άρεσε τόσο αυτό το ώριμο, ενήλικο, σκοτεινό fantasy/medieval drama στυλ του Game Of Thrones, που, όπως χιλιάδες άλλοι, έπεσα με τα μούτρα στην ανάγνωση των βιβλίων. Και τα διάβασα όλα μέσα σε λιγότερο από 6 μήνες. Για να είμαι ειλικρινής η εξέλιξη των βιβλίων και οι επιλογές του συγγραφέα τους, George R.R. Martin, με έχουν απογοητεύσει σε έναν βαθμό, πολύ φοβάμαι πως η σειρά έχει πάρει μια κατιούσα από την οποία δεν ξέρω αν θα μπορέσει να ανακάμψει, αλλά αυτό που λέω αφορά τα βιβλία, και συγκεκριμένα τα βιβλία 4 και 5 της σειράς.

Ωστόσο ο δεύτερος κύκλος που τώρα ξεκινάει αφορά τα γεγονότα του 2ου (κατά κύριο λόγο) βιβλίου, επομένως έχουμε ακόμα καιρό μπροστά μας! Και κρίνοντας από το περιεχόμενο του 2ου βιβλίου, έχω την αίσθηση πως η δεύτερη season της σειράς θα αγγίξει τα ύψη.

Η συνέχεια λοιπόν στις οθόνες μας...

CR Radio - Groovy!!!

Εδώ και ενάμισι περίπου μήνα έχει ξεκινήσει για τα καλά το εγχείρημα του CR Radio, του σταθμού των δημιουργικών και εναλλακτικών αυτών πλασμάτων που ακούνε στο όνομα... ποιό άλλο, Creatures! Εδώ παιδιά δεν έχουμε απλά μερικές ακόμα σκόρπιες διαδικτυακές ραδιοφωνικές εκπομπές, αλλά μια ολοκληρωμένη, καθημερινή πρόταση ανεξάρτητου ραδιοφώνου, το οποίο και μπορείτε να ακούτε από αυτή την ιστοσελίδα, κάθε μέρα από τις 12.00 το μεσημέρι ως τις 24.00 ή τις 1.00 τη νύχτα.

Όλη η φάση λειτουργεί εθελοντικά, και η μόνη μας απολαβή είναι η συμμετοχή μας στο εγχείρημα και η αλληλεπίδραση μεταξύ μας και με τον κόσμο που μας ακούει. Θα βρείτε τα πάντα εδώ, από ενημερωτικές ή ειδησεογραφικές εκπομπές σε χαλαρωτικά talk show, και από εκπομπές με θέμα τις εξόδους, την μόδα ή τα αθλητικά, σε - ασφαλώς - άφθονη μουσική.

Χαρακτηριστικά παραδείγματα εκπομπών που έχω ξεχωρίσει ως τώρα: "Τα Γειτονάκια": Κάθε Τρίτη και Πέμπτη 12.00 με 14.00, ενημερωτική εκπομπή με άφθονο κέφι και νάζι (:P). "Big City Nights", Τετάρτες στις 20.00, ξέφρενο talk show με τρία τυπάκια που ξέρουν πως να φτιάχνουν τη διάθεση... "To Παράξενο Παιδί", Δευτέρα στις 17.00, η εκπομπή του μουσικού Νίκου Χατζηστεφάνου, με άφθονο ελληνικό και ξένο ροκ. "Ecouter", Τετάρτες στις 22.00, μια ξεχωριστή μουσική εκπομπή με άφθονες ιστορικές αναδρομές και αναφορές σε ιδιαίτερες μουσικές. "Highway Stories", κάθε Πέμπτη στις 20.00, blues/rock από έναν μαιτρ του είδους... "Οι Γυριστρούλες", κάθε Παρασκευή στις 17.00, εκπομπή με θέμα την γαστρονομία και εξόδους για ποτό και φαγητό... "Άγνωστος Ψ", κάθε Πέμπτη στις 15.00, μια εκπομπή που συχνά φιλοξενεί καλεσμένους από την ανεξάρτητη ελληνική μουσική σκηνή. "Μαζί τα... Είπαμε", Τετάρτη 12.00-14.00 και Πέμπτη 17.00-18.00, εκπομπή σχολιασμού γύρω από την... έρμη πολιτική επικαιρότητα. "Theatre Bee", μια ιδιαίτερα προσεγμένη και επιμελημένη εκπομπή γύρω από το θέατρο και όχι μόνο, κάθε Τετάρτη στις 16.00... "Hip Hop Life", Τετάρτες στις 17.00, η χιπ χοπ εκπομπή του σταθμού....

...Αυτές είναι ορισμένες ενδεικτικές!

Όσο αφορά τη δική μας "Μηχανή του Χρόνου", συντονιστείτε κάθε Πέμπτη στις 22.00 για ένα διαφορετικό μουσικό αφιέρωμα τη βδομάδα, με ιστορικές αναδρομές στο στυλ των μουσικών μου αφιερωμάτων στο blog και διάφορες εκπλήξεις, ορισμένες από τις οποίες έχουν μυρωδιά από κουνέλι στιφάδο! (aka καμμένες). Ως τώρα έχουν ολοκληρωθεί οι πρώτες 6 εκπομπές, κατά τις οποίες απασχολήθηκα με την εξής μουσική θεματολογία: '70s hard rock / '70s funk / '80s synthpop & new wave / dark fairy tales & gothic / '60s hippie music. Και έπεται συνέχεια...

Συν οτι κάθε Τρίτη 17.00 με 19.00 λειτουργεί το λεγόμενο "Guest Room", κατά το οποίο κάθε ακροατής που επιθυμεί μπορεί να γίνεται μουσικός παραγωγός ο ίδιος και να κάνει την δική του εκπομπή για το δύωρο. Δεν έχετε παρά να συντονιστείτε για λεπτομέρειες...

Είναι δύσκολοι καιροί γαμώτο, αλλά δε θα το βάλουμε κάτω και δε θα μας καταλάβει η μιζέρια σας, πάρ'τε το χαμπάρι.

Αυτά τα ολίγα, να περνάτε καλά!

~

Το Φονικό Κουνέλι στο CR Radio!

~

Το νου σας φίλοι αναγνώστες και επισκέπτες του κουνελοblog! Κουνέλια, ψάρια, χαμαιλέοντες, λυκάνθρωποι και λοιπά αξιαγάπητα ζωντανά κατέλαβαν τα γραφεία ενός πολλά υποσχόμενου διαδικτυακού ραδιοφωνικού σταθμού! Ο λόγος για τα πλάσματα των CReatures, τα αχάριστα εκείνα όντα που αποφάσισαν πως δεν τους ικανοποιεί το υπαρκτό ραδιόφωνο και αποφάσισαν να ξεκινήσουν έναν σταθμό δικό τους!

Από Δευτέρα 20 Φλεβάρη κάνει το ξεκίνημα του το CR Radio, το οποίο και θα μπορείτε να ακούτε από τον υπολογιστή σας κάνοντας κλικ σε αυτή τη διεύθυνση. Η διαδικασία είναι απλή. Μπαίνετε και επιλέγετε ένα εκ των τριών εικονιδίων με τα media players που βλέπετε, ανάλογα σε ποιό προτιμάτε να ακούσετε τον σταθμό. Κατεβάζετε μια φορά το αρχειάκι που σας βγάζει, και μόλις το έχετε κατεβάσει κάνετε με πάθος και αποφασιστικότητα κλικ πάνω του. Και αυτό ήταν!

Μπαίνοντας στην ιστοσελίδα θα δείτε και ένα chat, απ' όπου και θα μπορείτε να μας στέλνετε τα μηνύματα σας ενώ κάνουμε εκπομπή, και εμείς θα τα βλέπουμε εκείνη τη στιγμή. Ένα ενθαρρυντικό μήνυμα δεν έκανε ποτέ κακό! Αν μάλιστα είστε πολύ καλοί μπορεί να δεχόμαστε και παραγγελιες. Αν είστε πάρα πολύ καλοί και μας σκλαβώσετε θα σας προτείνουμε να πάρετε εσείς τη θέση μας.

Κάθε Πέμπτη στις 22.00 θα κάνει εκπομπή το κουνέλι το blog του οποίου τυχαίνει να διαβάζετε. Το περιεχόμενο θα κυμαίνεται σε ανταποκρίσεις σχετικά με την κίνηση στους δρόμους, ζωντανά αποσπάσματα από την βουλή, επιστημονικές έρευνες σχετικές με την συχνότητα του χασμουρητού σε ύπνο αληθινών δειγμάτων, συνεντεύξεις με εκλεκτούς καλεσμένους από τον χώρο της εγχώριας show-biz (μόδιστρους, παρουσιαστές της τηλεόρασης, παίχτες reality κλπ), προτάσεις μαγειρικής για κουνέλια (φαγητά που αρέσουν σε κουνέλια δηλαδή και περιλαμβάνουν άφθονο καρότο και μαρούλι), διαγωνισμό ταλέντων τύπου fame story, καθώς και το πρώτο big brother αλα ραδιοφωνικά: θα έχουμε βάλει μικρόφωνα παντού, και θα ακούτε τα πάντα, όλα όσα κάνουμε, όταν περπατάμε για να φτάσουμε στο στούντιο, όταν τρώμε, κλπ.

Εν ολίγοις πρόκειται για κάτι που απαγορεύεται να χάσετε!

Σοβαρά τώρα, θα χαρώ να τα λέμε και από κει, και ελπίζω να περνάτε καμια διαδικτυακή βόλτα! Φυσικά η άφθονη και καλή μουσική θα είναι η ραχοκοκαλιά του σταθμού, η βάση, ο πυρήνας, το ορμητήριο μας. Και η παρέα μας να ξέρετε είναι ανοιχτή σε όποιον ψήνεται να συμμετάσχει και να κάνει εκπομπή ο ίδιος, με θέμα της επιλογής του! Ή αν δε θέλετε να κάνετε δική σας εκπομπή, μπορείτε να συμβάλλετε στο να γίνει καλύτερη η δική μας, σερβίροντας μας ροφήματα, πληρώνοντας για τα σουβλάκια που θα παραγγέλνουμε και κάνοντας μασάζ στα πονεμένα από τα απανωτά κλικ δάχτυλα μας.

Τα λέμε λοιπόν! ;)

~

Η Δημοκρατία του Δακρυγόνου

~

Ελάτε κόσμε! Χρήματα δεν έχουμε, παιδεία δεν έχουμε, ελευθερία δεν έχουμε, ισονομία δεν έχουμε, αξιοπρέπεια πλέον δεν έχουμε, έχουμε όμως άφθονα δακρυγόνα για όλους!

Ελάτε μεσήλικα κύριε, ναι σε σας μιλάω, που κατεβήκατε στο Σύνταγμα με την γυναίκα σας. Ελάτε να πάρετε μια γεύση από τα εξελιγμένα χημικά μας. Και σεις καλέ κυρία ηλικιωμένη, ναι σε σας μιλάω που σιγοτραγουδούσατε εκείνο το τραγούδι του Θεοδωράκη που ακουγόταν πριν λίγο απ'τα μεγάφωνα. Βάζω στοίχημα πως δεν είχατε γευτεί τέτοια χημικά στα χρόνια τα παλιά!

Αλλά και αυτός ο εγγονός σας ο αλήτης, αχ τα νιάτα πόσο άμυαλα είναι! Κάπου εκεί στο πλήθος του κόσμου κι αυτός είναι χωμένος, φωνάζει, διαμαρτύρεται. Δείτε τον με πόση αφέλεια παραμένει στο ίδιο σημείο και δεν αποχωρεί. Δείτε πως κραδαίνει σφιχτά το κασκόλ το τυλιγμένο γύρω από το κεφάλι του και προσπαθεί να αναπνεύσει. Ας ρίξουμε μερικά δακρυγόνα ακόμα λοιπόν, που θα πάει, θα μας αδειάσει τη γωνιά.

(Όπως βλέπετε, το Σύνταγμα ήταν γεμάτο από αιμοδιψείς αλήτες, κουκουλοφόρους και αποβράσματα της κοινωνίας - καλά έκαναν και τους έριξαν τα δακρυγόνα!)

Έχουμε άφθονα δακρυγόνα για όλους. Νέους, γέρους, άντρες και γυναίκες, ανεξάρτητα ποιοί είστε, ποιό είναι το παρελθόν σας, τι δουλειά κάνετε, τι ψηφίζετε, που μένετε, τι μουσική ακούτε, ποιό είναι το αγαπημένο σας φαγητό, αν έχετε κατοικίδιο ή όχι, αν πήγατε διακοπές το καλοκαίρι που μας πέρασε ή όχι, αν έχετε καιρό να κάνετε σεξ ή όχι, αν έχετε μεγάλα βυζιά, αν έχετε κάνει ποτέ παρτούζα (ή φαντασιώνεστε μία), αν ήσασταν κρυφά ερωτευμένοι με τον καθηγητή σας, αν περάσατε ή όχι στις πανελλήνιες, αν περάσατε στη σχολή που θέλατε, αν το παιδί σας πέρασε εκεί που ήθελε, αν είχε τελικά κάποιο νόημα που πέρασε στην τάδε σχολή, αν έχει βρει δουλειά ή όχι, αν θεωρεί οτι έχει μέλλον μπροστά του ή όχι.

Εδώ δεν κάνουμε διακρίσεις, εδώ όλοι είναι ίσοι. Όλοι θα τη φάτε στη μάπα και θα καθαρίσετε το πεδίο για να μπορέσουμε να κάνουμε τη δουλειά μας ανενόχλητοι.

Ποιά είναι η δουλειά μας ρωτάτε? Μα, να αποφασίσουμε εμείς για σας, να μιλήσουμε με τη φωνή του λαού. Αυτή είναι η δουλειά μας και σεις την παρεμποδίζετε με το να κάθεστε έτσι χιλιάδες κόσμου εκεί απέξω και να περιμένετε σα βλάκες. Πάρ'τε δρόμο.

Όταν θα κάνει ξαστερία...

Κάποια μέρα όμως κύριοι.... Κάποια μέρα τα αστέρια θα βγουν και θα αστράψει ο ουρανός. Και μεμιάς πλήθος απ'αυτά θα πέσει, θα πέσει σα μετεωρίτες πάνω στη γη, πάνω στο χώμα, πάνω σε σας. Και το σάπιο σύστημα που οικοδομήσατε με τον μόχθο των ανθρώπων, το σύστημα εκείνο που σας συντηρεί και σας κρατεί καλά βολεμένους, το σύστημα αυτό θα γκρεμιστεί.

Τότε θα αποκαλυφθεί η γύμνια πίσω από την ερμηνεία που έχετε δώσει στην λέξη "δημοκρατία", μια λέξη που τόσο ξεδιάντροπα ακόμα και τώρα επικαλείστε. Γιατί δε λέτε επιτέλους την αλήθεια, πως ζούμε σ'ένα ολιγαρχικό καθεστώς, με λίγους να διευθύνουν, λίγους να αποφασίζουν και λίγους εν τέλει να οφελούνται?

Κάποτε θα κάνει ξαστεριά που λέει και το τραγούδι. Αλλά η μέρα αυτή θα αργήσει. Μπορεί να μη την δούμε για γενιές. Αλλά θα έρθει κάποια μέρα, χαρείτε λοιπόν όσο μπορείτε. Είστε τυχεροί. Θα κρατήσετε για κάποιο καιρό ακόμα τις θεσούλες σας, μη φοβάστε. Θα ανταλλάζετε για κάποιο καιρό ακόμα τις πολύτιμες εκείνες χειραψίες σας με τους αλλοεθνείς ομοίους σας, σε κείνες τις αυτοαποκαλούμενες "συγκεντρώσεις αρχηγών", που τόσο σπουδαίους σας κάνουν να νιώθετε. Θα έχετε για καιρό ακόμα την αίσθηση οτι εκπροσωπείτε τον κόσμο με αυτά που λέτε και κάνετε.

Μην αγχώνεστε κύριοι καναλάρχες. Για καιρό ακόμα θα μπορείτε να τρέφεστε με ειδήσεις σχετικές με τα "επεισόδια στο κέντρο". Ο καπνός του δακρυγόνου είναι το οξυγόνο σας, ο κουκουλοφόρος το φετίχ σας. Ηδονή σας η φωτιά.

Η μέρα θα αργήσει. Ο κόσμος ο ίδιος στην πλειοψηφία του δεν είναι ακόμα έτοιμος. Απουσιάζει η συνείδηση, απουσιάζει η παιδεία. Όταν τα περιλάλητα τωρινά γκάλοπ φανερώνουν πως ένα σημαντικό ποσοστό πολιτών εξακολουθεί μετά από όσα έχουν γίνει να επιλέγει ως πρώτο κόμμα τη Νέα Δημοκρατία, εξακολουθεί να διέπεται από αυτή την ανώμαλη λογική "αφού ο πράσινος δεν πέτυχε ψηφίζω τον μπλε για αντίποινα", τότε πραγματικά απορείς για την δυνατότητα στοιχειώδους κριτικής ικανότητας και πολιτικής συνείδησης. Όταν βλέπεις ένα ποσοστό ανθρώπων να αντιδρούν βρίσκοντας αποδιοπομπαίους τράγους στους ξένους, αποφεύγοντας την αυτοκριτική και μονίμως υψώνοντας το δάχτυλο προς κάποιον άλλο, τότε συνειδητοποιείς πως το πρόβλημα δεν εδράζεται μόνο στους 300 της Βουλής...

Η άλλη όψη του κόσμου...

Μέσα στο πλήθος του κόσμου όμως μπορούσες να πάρεις μάτι τον σπόρο της αλλαγής. Ήταν εκεί, γυρόφερνε, ανάμεσα στους χιλιάδες που είχαν συγκεντρωθεί, ελισόταν σαν κύμα ανάμεσα τους. Τον έβλεπες σε κείνη τη γιαγιά που κοιτούσε με πίκρα το κτίριο της Βουλής. Τον έβλεπες σε κείνο το ζευγάρι μεσηλίκων (σίγουρα γονιών) που έλεγε "α τους παλιάνθρωπους" απευθυνόμενο στις αστυνομικές δυνάμεις που είχαν ξεκινήσει να εξαπολύουν τα χημικά τους καταμεσίς του κόσμου στα καλά του καθουμένου - με το που βρήκαν την παραμικρή πρόφαση.

(ο παράλληλος στην Ερμού δρόμος)

Έβλεπες τον σπόρο της αλλαγής στους ανθρώπους που αν και στιβαγμένοι σαν ψάρια σε κονσέρβα καταμεσίς της αποχώρησης τους, φρόντιζαν να διατηρούν την ψυχραιμία τους και να μη σπρώχνουν ο ένας τον άλλο. Ήταν εκεί στον τύπο που συγκρατούσε μια κοπέλα, ενώ εκείνη δεν άντεχε άλλο και πήγαινε να λιποθυμίσει. Ήταν εκεί στα άτομα που εξηγούσαν στους άλλους που μπορούν να προμηθευτούν μάσκες. Ήταν εκεί στα απορημένα πρόσωπα που ρωτούσαν πόσο κόσμο έχει πάνω στην πλατεία τώρα, φανερώνοντας γνήσιο ενδιαφέρον για όσα γίνονται, όχι αδιαφορία. Ήταν εκεί στον τύπο μες στο τρένο του γυρισμού, που ρώτησε το στιβαγμένο πλήθος "έχει κανείς ώρα?" και του απάντησε κάποιος άλλος από κει μέσα, χωρίς να τον βλέπει καν. Ήταν εκεί στις αυθόρμητες κουβέντες των ανθρώπων στον δρόμο, αγνώστων μεταξύ τους, που ωστόσο συνομιλούσαν και σχολίαζαν όσα έγιναν. Μια αδιόρατη αίσθηση αλληλεγγύης κυμαινόταν στον αέρα. Κάποιος στο τρένο ύψωσε αυστηρά τη φωνή του λέγοντας "τα εισιτήρια σας παρακαλώ" και όλοι γέλασαν.

Ήταν όμορφο το πλήθος του κόσμου σήμερα.

Αυτό είναι το πλήθος της δημοκρατίας του δακρυγόνου. Ένα πλήθος που ακόμα ψάχνει να βρει ταυτότητα, ακόμα πλάθεται. Είναι όμως εκεί, υπάρχει. Θα'ρθει κάποτε η μέρα που τα παιδιά θα διδάσκονται Ιστορία στο σχολείο και θα ανατρέχουν σε κείνες τις παράξενες μέρες, τότε που οι αποφάσεις των λίγων επιβάλονταν με άφθονες ρίψεις δακρυγόνου πάνω στους πολλούς. Τότε που οι κάθε λογής κουκουλοφόροι ήταν το ιδανικό πρόσχημα για να διαλύουν κάθε μορφής συγκέντρωση. Τότε που οι αστυνομικοί προκαλούσαν φόβο και απέχθεια, όχι αίσθημα ασφάλειας. Και θα τα σχολιάζουν όλα αυτά και θα γράφουν εκθέσεις με θέμα: "Η Ουσία της Δημοκρατίας".

Η μέρα αυτή θα αργήσει να ρθει, αλλά οι σπόροι είναι εδώ, να το ξέρετε.

~