Game of Thrones. Ένας απολογισμός

Κάτι σαν εισαγωγή

Ε λοιπόν, αυτό το κείμενο παρουσιάζει την εξής ιδιαιτερότητα: είχα ξεκινήσει να γράφω, χθες το απόγευμα, «λίγα λόγια» για το Game of Thrones και τη συνολική αίσθηση που μου απέφερε η σειρά, τώρα που τελείωσε. Μετά από τρεις σχεδόν ώρες γραψίματος διαπίστωσα πως το «σύντομο» κείμενό μου είχε ξεπεράσει τις 2500 λέξεις… και σκέφτηκα να αναβάλω την ανάρτηση για την επόμενη μέρα. Ξημερώνει, λοιπόν, η σημερινή μέρα, και συνειδητοποιώ πως… δεν είχα καμία απολύτως όρεξη να μοιραστώ το κείμενο! Σκέφτηκα κάτι τέτοιο: “ήδη έχουν ασχοληθεί τόσοι με το Game of Thrones! Έχουν ήδη ειπωθεί τόσα. Γιατί να το κάνω κι εγώ;”

Μα είχα ήδη γράψει ένα μεγάλο κείμενο – κρίμα να το άφηνα έτσι. Έπειτα σκέφτηκα πως ήμουν εκεί και έγραφα για τη συγκεκριμένη σειρά πολύ πριν μετατραπεί σε τέτοιο μαζικό φαινόμενο – ήδη από τον πρώτο κύκλο της, πριν 8 χρόνια. Τον ίδιο καιρό είχα διαβάσει τα βιβλία, μονορούφι, το ένα μετά το άλλο… και έκτοτε περίμενα. Περίμενα να δω ποια θα είναι η κατάληξη – όχι τόσο της τηλεοπτικής σειράς, όσο της ιστορίας που ξεκίνησε, στις αρχές της δεκαετίας του 90, ο George R. R. Martin. Μια ιστορία με αρκετά σκαμπανεβάσματα, η οποία όμως – δικαίως – ανήκει στα σημαντικά έργα της νεότερης λογοτεχνίας του φανταστικού. Μια ιστορία που δεν ολοκληρώθηκε (ακόμη) και παραδόθηκε στους τηλεοπτικούς παραγωγούς, ώστε να τη μεταχειριστούν με τον τρόπο που κρίνουν καλύτερο οι ίδιοι. Επομένως ο παρόντας «απολογισμός» συνιστούσε κι ένα είδος «τελικού συμπεράσματος» όχι μόνο από έναν τηλεθεατή, αλλά και από έναν αναγνώστη των βιβλίων – που προσδοκούσε να τελειώσει η σειρά για να διαπιστώσει αν τελικά είχε κάποιο σφαιρικό θετικό νόημα αυτό που ξεκίνησε να διαβάσει και να βλέπει, πριν αρκετά χρόνια, ή όχι.

Δεν ξεχνώ πως υπήρξε μια εποχή που διάβασα το “A Clash of Kings” και το “A Storm of Swords” και είχα απορροφηθεί πλήρως από τον πλούτο των χαρακτήρων και από το πολυσύνθετο περιεχόμενό τους. Η τηλεοπτική μεταφορά όσο με κέρδισε αρχικά, άλλο τόσο με απογοήτευσε στη συνέχεια – τα τελευταία χρόνια η τηλεοπτική σειρά έμοιαζε να κερδίζει σε δημοτικότητα, όσο έχανε σε ουσία. Μα στην κατάληξη της σειράς είδα ξανά, μετά από καιρό, κάποια ίχνη από τον ίδιο τον συγγραφέα της – και μαζί με αυτά εντόπισα το νόημα που αποζητούσα. Ναι, τώρα μπορούσα να γράψω τον παρόντα «απολογισμό». Ας τον μοιραστώ λοιπόν μαζί σας.

A Song of Ice and Fire. Τα βιβλία και η θέση τους στη λογοτεχνία του φανταστικού

Έκλεισε λοιπόν ο κύκλος της τηλεοπτικής σειράς του Game of Thrones. Μια σειρά που είχε ξεκινήσει κάποτε από ένα βιβλίο και κατέληξε, χρόνο με τον χρόνο, να μετατραπεί, στη διάρκεια των τελευταίων 8 χρόνων, σε mainstream pop φαινόμενο των σύγχρονων καιρών μας. Μα σε αυτόν εδώ τον προσωπικό απολογισμό, επιτρέψτε μου να πάω πέρα από τα εντυπωσιακά νούμερα, πέρα από τα φανταχτερά εφέ, πέρα από τα τηλεοπτικά κλισέ, πέρα από το απαιτητικό fanbase. Και το ερώτημα που θα θέσω είναι το εξής: κατόρθωσε άραγε αυτή η σειρά, καταμεσής του θορύβου και του θεάματος, να αφήσει κάποιο θετικό νόημα όσο αφορά το περιεχόμενό της;

Η απάντησή μου είναι θετική – ναι, για μένα τουλάχιστον το κατόρθωσε. Και αυτό ήταν μια μικρή έκπληξη για μένα. Μα για λόγους που τους εκθέτω αναλυτικά παρακάτω.

Επιθυμώ να επιστρέψω στις ρίζες της σειράς και να τις περιεργαστώ μέσα από τα μάτια κάποιου που, όμοια με τον χαρακτήρα του Σαμ, θεωρεί πως σημαντικότερο όπλο είναι (ή, ενδεχομένως, θα έπρεπε να είναι) η γνώση – και όχι τα όπλα. Αναφέρομαι φυσικά στα βιβλία του George R. R. Martin, στα οποία δόθηκε η ονομασία “A Song of Ice and Fire” – και τα οποία έμελλε να δούμε να ολοκληρώνονται στην οθόνη και όχι στο χαρτί. Θα επιδιώξει άραγε ποτέ ο συγγραφέας να τελειώσει τη σειρά των βιβλίων του; Έχουμε λόγους να αμφιβάλλουμε – πιθανό να του λείπει πια το κίνητρο, έχοντας δει το γραπτό παιδί του να μετατρέπεται σε έναν τηλεοπτικό κολοσσό και έχοντας κερδίσει τόση φήμη και χρήμα στην πορεία. Μα τίποτα δεν αποκλείεται.

Σκοπός του συγγραφέα των βιβλίων, τότε, 25 περίπου χρόνια πριν, δεν ήταν να δημιουργήσει ένα υπερθέαμα για τις μάζες – βρισκόμαστε ακόμα στις αρχές της δεκαετίας του 90: πριν το ίντερνετ, πριν τις τηλεοπτικές υπερπαραγωγές, πριν ακόμα ο ίδιος ο Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν καταλήξει να μετατραπεί σε μαζικό φαινόμενο. Το “Game of Thrones” γράφτηκε, τον καιρό εκείνο, απευθυνόμενο όχι στα πλήθη, μα στη μερίδα εκείνη των φίλων της λογοτεχνίας του φανταστικού, που γύρευαν κάτι «περισσότερο εναλλακτικό» συγκριτικά με τον κλασικό δρόμο του «Άρχοντα των Δαχτυλιδιών».

Και δεν ήταν η μόνη σειρά βιβλίων που επεδίωξε κάτι ανάλογο. Ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του 60 ο Michael Moorcock έσπαγε τις παραδοσιακές αντιλήψεις του «καλού» και του «κακού» παραδίδοντάς μας τον χαρακτήρα του Έλρικ, ενώ συγγραφείς όπως οι Stephen Donaldson, Robin Hobb, Tad Williams, Ursula Le Guin (μεταξύ άλλων) έμελλε επίσης, πριν τον Μάρτιν, να καταπιαστούν με διάφορες παραδοσιακές πτυχές της φανταστικής λογοτεχνίας, προσδίδοντάς τους όμως ένα νέο πρόσωπο, περισσότερο «ενήλικο» και «σκοτεινό». Σε αυτά τα βιβλία δεν θα δούμε απλά ιστορίες «φυγής», με γενναίους ήρωες και τρομερά θηρία – μα αναφορές στη σύγχρονη κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα και σαφή μηνύματα για τη ανθρώπινη φύση και την πολυδιάστατη πραγματικότητά της. Ως και το «Σιλμαρίλλιον» του ίδιου του Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν (που εκδόθηκε μετά το θάνατό του) αποκαλύπτει μια σαφώς σκοτεινότερη και περισσότερο πολύπλοκη πτυχή της μυθοπλασίας του, συγκριτικά με τον «Άρχοντα των Δαχτυλιδιών».

Με άλλα λόγια, δεν ήταν μόνο ο Μάρτιν – μα με τον Μάρτιν, και φτάνοντας ειδικά στα 90’s και τα 00’s, το φαινόμενο κατέληξε να διαδοθεί σε τέτοιο βαθμό, που έφτασε να θεωρείται πια «δεδομένο» πως αν αφηγηθείς μια ιστορία που εκτυλίσσεται σε έναν «φανταστικό κόσμο» και απευθύνεται σε ενήλικες, αυτή «πρέπει» να συνοδεύεται από βία, σεξ, γκρίζους χαρακτήρες και κυνική διάθεση. Καλώς ή κακώς. Ποιος ξέρει – πιθανό να αντανακλά την εποχή που ζούμε.

Οι συγκεκριμένοι, βέβαια, συγγραφείς (όμοια με τον Τόλκιν παλαιότερα) δεν ακολουθούσαν κάποια «μόδα» - και γι’ αυτό ξεχώρισαν. Θα ‘λεγε κανείς πως ήταν γέννημα θρέμμα της εποχής τους (μια εποχή που ακροβατούσε μεταξύ προβληματισμού για τα κοινά και μιας κυνικής διάθεσης απόσυρσης), όπως αντίστοιχα ο Τόλκιν ήταν γέννημα θρέμμα μιας άλλης εποχής: μια εποχή που ίσως εξιδανίκευε και ίσως ονειρευόταν περισσότερο.

Το τηλεοπτικό φαινόμενο του Game of Thrones

Αντίστοιχα, σε τηλεοπτικό επίπεδο, το Game of Thrones δεν έκανε την εμφάνισή του «εκ του μηδενός». Από τη μία, η κινηματογραφική επιτυχία του “Lord of the Rings” είχε καταδείξει πως, για πρώτη φορά, η λογοτεχνία του φανταστικού μπορούσε να μετατραπεί σε ένα εμπορικό υπερθέαμα – ικανό να τρέφει τις μάζες μα, ταυτόχρονα, να διατηρεί την ποιότητά του – προς ικανοποίηση των χιλιάδων βιβλιοφάγων. Από την άλλη, μια χούφτα τηλεοπτικές σειρές, εκεί στα 00’s, έθεσαν νέα standards και παρουσίασαν με έναν «ωμό ρεαλισμό» την κοινωνική πραγματικότητα γύρω τους (κάποιες εκ των οποίων όπως το “Wire” και οι “Sopranos” εξακολουθούν να θεωρούνται κορυφαίες στο είδος), ενώ εντυπωσιακές σειρές ιστορικού περιεχομένου όπως το “Rome” παρέδωσαν, λίγο πολύ, τις τηλεοπτικές βάσεις, πάνω στις οποίες έμελλε να στηριχτεί το Game of Thrones.

Όμοια με τα βιβλία, λοιπόν, το Game of Thrones εμφανίστηκε στο κατάλληλο σημείο την κατάλληλη χρονική στιγμή – για να εξελιχθεί στο φαινόμενο που γνωρίσαμε.

Και ερχόμαστε στο σήμερα. Εκατομμύρια τηλεθεατών συντονίζονται για να δουν το τελευταίο επεισόδιο της σειράς και το διαδίκτυο κατακλύζεται από κριτικές και γνώμες. Η τελευταία σεζόν του Game of Thrones συγκέντρωσε αφενός τα υψηλότερα ποσοστά τηλεθέασης, αφετέρου τις δριμύτερες κριτικές – το σκορ του τελευταίου επεισοδίου στο Imdb είναι πραγματικά κωμικοτραγικό, για να μην αναφέρω εκείνη τη μαζική συγκέντρωση υπογραφών για να… γυριστεί ξανά η τελευταία season (αστεία πράγματα). Κόσμος και κοσμάκης συζητάει για το αν ο Jon έπραξε καλά, αν η μάχη ήταν σκοτεινή ή όχι, αν ο Μάρτιν μας έχει όλους γραμμένους, αν εκείνο το πλαστικό ποτήρι του καφέ (ή το πλαστικό μπουκάλι του νερού) είχαν λόγο ύπαρξης – και πολλά άλλα. Και φυσικά εκείνοι που δεν ασχολήθηκαν ποτέ με τη σειρά έχουν κάθε λόγο να απορούν: «καλά, μας δουλεύετε;»

Όχι, κανείς δεν μας δουλεύει, αγαπητοί. Αυτό σημαίνει να έχει μετατραπεί μια σειρά σε pop φαινόμενο.

Μα πέρα και πίσω από τη δόξα… «υπάρχουν οι ιστορίες». Υπάρχουν τα βιβλία. Και εμείς που είχαμε καταπιαστεί μαζί τους, τον παλιό καιρό, και τα είχαμε αγαπήσει παρά τις αυξομειώσεις της ποιότητάς τους (τα πρώτα βιβλία είναι σαφώς ανώτερα συγκριτικά με τα υπερφίαλα δύο τελευταία), εξακολουθούσαμε να αναζητούμε κάποια χνάρια από την «ιστορία» πέρα και έξω από τη φήμη της οθόνης. Κάποιο νόημα πέρα από την κενή ψυχαγωγία.

Οι πρώτες season του Game of Thrones ακροβατούν πετυχημένα μεταξύ των τηλεοπτικών «εμπορικών» standard και του βιβλιογραφικού υπόβαθρου – το δεύτερο παρέχει τις βάσεις, τους κεντρικούς διαλόγους, τις βασικές εξελίξεις της πλοκής, την ανάπτυξη των χαρακτήρων. Και ναι – η μεταφορά είναι πετυχημένη, παρά τις όποιες διακυμάνσεις. Δεν συνιστά «καλύτερη σειρά» συγκριτικά με αρκετές άλλες που υπάρχουν – μα είναι σίγουρα αξιόλογη, όχι μόνο σε επίπεδο τηλεοπτικού θεάματος, μα και σε επίπεδο χαρακτήρων, μυθοπλασίας και εξέλιξης.

Κάποια στιγμή όμως το υλικό των βιβλίων τελειώνει – και οι τηλεοπτικοί παραγωγοί πλέον βρίσκονται δίχως επαρκές υλικό στα χέρια τους. Μα εδώ είναι τηλεόραση και δεν ισχύουν οι κανόνες της δημιουργικής γραφής: όταν ξεκινάς μια ιστορία, οφείλεις να την συνεχίσεις μέχρι τελικής πτώσεως, όσο σου αποφέρει κέρδη: αυτό επιτάσσουν οι κανόνες της τηλεόρασης και του χρήματος. Και αν δεν έχουμε ένα γραπτό υπόβαθρο ικανό να στηρίξει την ιστορία μας, δεν πειράζει – έχουμε χρήμα και έχουμε μεγάλη φήμη. Θα τα καταφέρουμε.

Το αποτέλεσμα αυτών είναι οι τελευταίες 2-3 season του Game of Thrones. Παράδοξη ανάπτυξη χαρακτήρων, ανούσια περιβάλλοντα (να θυμηθούμε το Dorne;) βαθιά στερεότυποι διάλογοι, ακατανόητα άλματα σε θέματα χώρου και χρόνου, προβλέψιμες σκηνές, ολοένα αυξανόμενη άρση του ρεαλισμού προς όφελος μιας στερεότυπης «χολυγουντιανής» στάσης, χαρακτήρες που γίνονται άτρωτοι απλά και μόνο γιατί το επιτάσσει η πλοκή – και πολλά άλλα. Οι παραγωγοί της σειράς, έχοντας εξαντλήσει πια το αχανές υλικό των βιβλίων, δεν είχαν παρά ένα γενικό σχεδιάγραμμα ως προς το που θα καταλήξει η σειρά – και τίποτα περισσότερο. Τα υπόλοιπα έπρεπε πια να τα σκαρφιστούν οι ίδιοι. Μα εδώ δεν μιλάμε για καταξιωμένους συγγραφείς, μα για τηλεοπτικούς παραγωγούς και εμπειρογνώμονες του «εμπορικού» κινηματογράφου.

Φυσικά το αποτέλεσμα αυτών είναι η πτώση της ποιότητας της σειράς, στη διάρκεια των τελευταίων 2-3 χρόνων. Μα ακόμα χειρότερα: είναι η αντιστροφή των ίδιων των «κανόνων» που έθεσε ο συγγραφέας της σειράς στα βιβλία του. Όταν ο ρεαλισμός θυσιάζεται επανειλημμένα στο όνομα του τηλεοπτικού κλισέ, τότε ξέρεις πως κάτι δεν πάει καλά.

Βέβαια τα νούμερα άλλα έδειχναν τόσο καιρό. Η σειρά ολοένα και ανέβαινε σε θεαματικότητα και απήχηση. Και αν έχανε πια σε αφηγηματικό ρεαλισμό, δεν είχε σημασία – αναπλήρωνε και με το παραπάνω σε εντυπωσιακά εφέ και παραγωγή όμοια με την οποία δεν είχε ξαναγίνει. Και κανείς δεν το αμφισβητεί αυτό: η παραγωγή του Game of Thrones άγγιξε πελώρια ύψη για τα τηλεοπτικά δεδομένα. Ναι – ήταν εντυπωσιακό. Εκεί που το χρήμα αναπληρώνει το κενό σε ουσία.

Τα ίχνη του συγγραφέα

Και φτάνουμε στο τέλος. Κι εγώ αποζητούσα, εδώ κι εκεί, σκόρπια καταμεσής των τελευταίων επεισοδίων της σειράς, τα ίχνη του συγγραφέα της – λες και αναζητούσα τα ίχνη των χαμένων ανταρόλυκων στο χιόνι: έψαχνα να βρω τον George R. R. Martin. Γιατί εδώ, σε αυτή την τηλεοπτική κατάληξη, θα φανερωνόταν, έστω περιορισμένα, το όραμα του ίδιου του δημιουργού των βιβλίων σχετικά με τον κόσμο και τους χαρακτήρες του.

Γιατί μόνο με την ολοκλήρωση ενός έργου μπορείς να καταλάβεις ποιος, τελικά, είναι ο σκοπός του δημιουργού του. Μόνο στη συνεκτική του εικόνα μπορείς να κατανοήσεις τον σκοπό κάθε μικρής του λεπτομέρειας. Και από τη στιγμή που δεν έχουμε στα χέρια μας την ολοκληρωμένη σειρά των βιβλίων… έπρεπε να αρκεστούμε στην ολοκλήρωση της τηλεοπτικής σειράς, μπας και καταλάβουμε ποιος ήταν ο σκοπός του δημιουργού της. Δεν ήταν αρκετό – μα θα παίρναμε μια ιδέα.

Και το προσωπικό μου ερώτημα, ήδη από τον πρώτο κύκλο της σειράς, πριν 8 χρόνια, όταν είχα διαβάσει μεμιάς όλα τα βιβλία, ήταν το εξής: φέρει, άραγε, κάποιο θετικό νόημα για τον άνθρωπο και την πραγματικότητά του αυτό που βλέπω και διαβάζω; Ή συνιστά απλά μια ακόμα ιστορία φυγής, εμποτισμένη από ένα «κυνικό» πνεύμα – που τόσο αρμόζει στους καιρούς μας; Ένα πνεύμα ματαιότητας που φανερώνει πως οι «καλοί σκοποί» δεν φέρουν απαραίτητα «καλά αποτελέσματα»• πως ο όποιος ιδεαλισμός είναι καταδικασμένος να χαθεί στη λήθη• πως μόνη πραγματικότητα γύρω μας είναι πως «οι δυνατοί επιβιώνουν με κάθε μέσο»• και πως το αιματοβαμμένο παιχνίδι της εξουσίας και της δύναμης μοιάζει να είναι το μόνο κίνητρο της ανθρώπινης ιστορίας. Αυτό που, με άλλα λόγια, έμοιαζε να παρουσιάζει ο ίδιος ο Μάρτιν ως “απάντηση” στον φανταστικό κόσμο του Τόλκιν.

Αυτό είναι όλο λοιπόν; Αυτό είναι το τελικό μήνυμα του Game of Thrones; Προσθέστε σε αυτή την οπτική κάμποσες δόσεις χολυγουντιανού κλισέ στο μίξερ και έχετε την εξέλιξη της τηλεοπτικής σειράς. Ένα όχι ιδιαίτερα ελκυστικό μείγμα. Ένα μείγμα που δεν ξέρω αν λέει πολλά πράγματα για την ανθρώπινη κατάσταση [με τον τρόπο που έκαναν οι μεγάλοι λογοτέχνες του παρελθόντος] – σίγουρα λέει πολλά για την εποχή μας και τα γούστα της.

Ε, λοιπόν… Θεωρώ πως πήρα τις απαντήσεις μου με την κατάληξη της σειράς. Και οι απαντήσεις, για πρώτη φορά μετά από καιρό – με ικανοποίησαν. Ναι, λοιπόν. Με ικανοποίησαν!

Το θετικό μήνυμα της σειράς. * προσοχή, ακολουθούν spoiler *

Η κατάληξη της «Μητέρας των Δράκων» ξεσήκωσε θύελλες διαμαρτυρίας μεταξύ «αγανακτισμένων φαν» - μα οι συγκεκριμένοι φαν μάλλον δεν είχαν καταλάβει τίποτα τόσο καιρό. Δεν είχαν καταλάβει πως η σειρά δεν αφορά μια ακόμα στερεότυπη μάχη των «καλών» ενάντια στους «κακούς» και πως δεν παρακολουθούν ένα χαρούμενο παραμύθι – με τη Barbie να καβαλά το φλογοβόλο μικρό της Πόνι. Ή ενδεχομένως να μην τους το επέτρεψε να το καταλάβουν η τηλεοπτική εξέλιξη της σειράς στη διάρκεια των τελευταίων χρόνων – μια εξέλιξη όπου το στοιχείο του George R. R. Martin απουσίαζε ολοένα και περισσότερο, σε βάρος του στοιχείου του εμπορικού κινηματογραφικού κλισέ.

Εξίσου δυσφόρησαν κάποιες «φεμινίστριες», που στην περσόνα της Daenerys είχαν εντοπίσει μια «δυναμική γυναίκα ικανή να ανατρέψει την πατριαρχική τάξη πραγμάτων και να φέρει μια νέα εποχή». Αυτό κατάλαβαν. Λες και οι τάξεις πραγμάτων μπορούν να έρθουν ουρανοκατέβατες, από ένα και μόνο πρόσωπο. Δεν γράφεται έτσι η ιστορία, κύριοι. Και σε αυτό ο Τζορτζ Ρ. Ρ. Μάρτιν είναι ρεαλιστής – με τη γνήσια και αυθεντική έννοια.

Είχα υποθέσει την πιθανή εξέλιξη της Daenerys εδώ και πολλά χρόνια και έβλεπα πάντα, σε εκείνη τη μονομερή μανία της για να «πάρει αυτό που της ανήκει» μια απωθητική, ως ακατανόητη, έλξη για εξουσία. Ένα κίνητρο που με απέτρεπε από το να συμπαθήσω αληθινά τον χαρακτήρα της. Ήλπιζα να δούμε να ξεσπάει η σκοτεινή πλευρά της στο φινάλε – και, για μια φορά, δεν απογοητεύτηκα. Ο τρόπος που έγινε βέβαια ήταν υπερβολικά απότομος και τα κίνητρά της ελαφρώς ακατανόητα – και εδώ για άλλη μια φορά ευθύνεται η έλλειψη γραπτού υλικού, η βιασύνη των παραγωγών να τελειώσουν με τη σειρά και η αδυναμία τους να γράψουν έναν πιστευτό τηλεοπτικό χαρακτήρα – μα το αποτέλεσμα ήταν εκείνο που έπρεπε να είναι. Και αυτό το αποτέλεσμα – η μανιακή βασίλισσα που καταλήγει να σαρώνει τα πάντα στο πέρασμά της – είναι ατόφιο George R. R. Martin.

Επιτέλους, μέσα στον ορυμαγδό της μάχης και τη σκόνη, είχαμε βρει ξανά τα ίχνη του συγγραφέα.

Τα λόγια του Tyrion προς τον Jon στο τελευταίο επεισόδιο (αναμφισβήτητα ό,τι πιο πνευματώδες και εγκεφαλικό έχει πει ο χαρακτήρας τα τελευταία 4 χρόνια) συνοψίζουν όχι μόνο την κατάληξη του χαρακτήρα της Daenerys, αλλά και τη μοίρα κάθε εξουσίας, που στο όνομα «ιδεαλιστικών σκοπών» (πάντα έτσι γίνεται) είναι διατεθειμένη να διαπράξει τις πιο φρικαλέες πράξεις. Και αυτό συνιστά, κατά τη γνώμη μου, ένα από τα σημαντικότερα θετικά μηνύματα της σειράς του George R. R. Martin: δεν υπάρχουν σύγχρονοι «μεσσίες». Η ελευθερία δεν έρχεται σαν δώρο από τον ουρανό, ουρανοκατέβατη σαν το μάννα τ’ ουρανού – ή τη φωτιά του δράκου. Και αν κάποιος «χαρισματικός ηγέτης» σπέρνει υποσχέσεις στα πλήθη των γοητευμένων οπαδών του – προσοχή, γιατί κάποια στιγμή, μαζί με την σπορά έρχεται και ο θερισμός.

Ο Τζορτζ Ρ. Ρ. Μάρτιν είχε δηλώσει από παλιά πως επιθυμεί να μεταφέρει ένα αντιπολεμικό και, συνάμα, ένα περιβαλλοντικό μήνυμα μέσα από το έργο του. Το πολιτικό μήνυμα είναι σαφές. Ο Σιδερένιος Θρόνος συνιστά ένα σύμβολο για οτιδήποτε είναι αρπακτικό και εγωκεντρικό στον άνθρωπο: την εξουσία και τον αγώνα για την κατάκτησή της. Έναν αγώνα που η κατάληξή του δεν μπορεί παρά να είναι βουτηγμένη στο αίμα – πέρα και έξω από κάθε «ιδεαλισμό». Κοινωνικά ιδανικά όπως η «ελευθερία» ή η «δημοκρατία» δεν εξάγονται, ούτε μπορεί να τα «χαρίσει» στον κόσμο κάποιος “ανώτερος ηγέτης”. Να γιατί οι απόπειρες της Daenerys να απελευθερώσει τους σκλάβους ήταν μάταιες. Να γιατί χλεύασαν οι άρχοντες την πρόταση του Sam για να «αποφασίζουν οι ίδιοι οι άνθρωποι για τις τύχες τους», στο τέλος. Δεν είχε έρθει ακόμα η ώρα. Δεν επαρκούσαν οι συνθήκες.

Η δημοκρατία και η ελευθερία δεν χαρίζονται. Δεν εξάγονται με το ζόρι. Ούτε παραδίδονται από πάνω προς τα κάτω, σε ανθρώπους που ποτέ ως τότε δεν είχαν μάθει να ζουν έτσι. Διεκδικούνται. Κερδίζονται με αγώνα του ίδιου του λαού – και όχι μιας χούφτας ηγετών, που στο όνομα αυτών των ιδανικών, είναι ικανοί να κάνουν τα πάντα. Και μαζί με αυτούς όλοι οι κεραυνοβολημένοι φανατικοί οπαδοί τους.

Αυτό, λοιπόν, κατά τη γνώμη μου, συνιστά το θετικό μήνυμα της σειράς – και γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο με άφησε ικανοποιημένο το φινάλε, παρά τον τόσο κακοτράχαλο δρόμο που έκανε για να φτάσει ως εκεί.

Όσο αφορά το περιβαλλοντικό μήνυμα; Αυτό σχετίζεται με την «απειλή πέρα από το Τείχος» - τους απέθαντους White Walkers –, τον ερχομό τους και την ανάγκη να αφήσουν οι άνθρωποι τις διαφορές τους και να συνασπιστούν για να αντιμετωπίσουν τον κοινό εχθρό. Δυστυχώς όμως εδώ η σειρά δεν κατόρθωσε να αποδώσει την απειλή με πειστικό τρόπο, και η κατάληξή της (η σούπερ-Άρια και το φονικό μαχαίρι της) προσωπικά με άφησε απογοητευμένο. Δε βαριέσαι. Αν ολοκληρωθούν τα βιβλία πιστεύω πως θα διαβάσουμε κάτι περισσότερο πιστευτό και ικανοποιητικό.

[Συμπλήρωμα: είδαμε και τον Ghost στο φινάλε! Ας προστεθεί στα θετικά και αυτό, κύριοι]

Επίλογος. Μένουν οι ιστορίες

Η τηλεοπτική σειρά του Game of Thrones κατέληξε να μοιάζει με ένα πελώριο ελβετικό τυρί: νόστιμη και γνωστή στους πάντες – μα γεμάτη τρύπες.

Έστω όμως. Έμεινα ικανοποιημένος με το μήνυμα στο τέλος και την εκτέλεσή του: η σκηνή με το τελικό ξέσπασμα του Drogon ανήκει στις ωραιότερες της σειράς, δίχως αμφιβολία. Σα να είδα κάπου να ξεπροβάλλει πάλι η τροφαντή και χαμογελαστή φιγούρα του Τζορτζ Ρ. Ρ. Μάρτιν, κάπου εκεί, καταμεσής της τηλεοπτικής αντάρας – και χαμογέλασα μαζί του. Και αν η σειρά με απογοήτευσε στη διάρκεια των τελευταίων χρόνων… δεν ξεχνώ πόσο καλά πέρασα βλέποντάς την τα πρώτα χρόνια – και δεν ξεχνώ πως πέρασα εξίσου όμορφα διαβάζοντας τα βιβλία της (έστω, τα πρώτα τρία!). Και – ναι – οι τελικές κοινωνικές και πολιτικές της προεκτάσεις θεωρώ πως κατορθώνουν να πάνε πέραν του κυνισμού και της παραίτησης: οι άνθρωποι μπορούμε να αλλάξουμε τα πράγματα γύρω μας. Μα πρέπει να μάθουμε να συνασπιζόμαστε. Και πρέπει να μάθουμε να σκεφτόμαστε αλλιώς.

Μένει στον συγγραφέα των βιβλίων να καταπιαστεί ξανά μαζί τους και να μας μεταδώσει τη συνεκτική του άποψη πάνω σε αυτό που είδαμε. Δεν είμαι βέβαιος αν θα ολοκληρώσει τα βιβλία – μα αν το κάνει, νομίζω πως θα ικανοποιηθούν οι προσδοκίες του κόσμου.

Και τώρα; Συνεχίζουμε! Υπάρχουν πολλές σειρές που αξίζουν την προσοχή μας. Παρεμπιπτόντως… σε λίγο καιρό ξεκινάει η προβολή του “Good Omens” – η φοβερή αυτή συνεργασία των Neil Gaiman και Terry Pratchett μεταφέρεται από το βιβλίο στην τηλεοπτική οθόνη! Όσοι το έχετε διαβάσει, ξέρετε. Αναμένω πως και πως. Και ακολουθεί το αγαπημένο και νοσταλγικό “Stranger Things” καταμεσής της καλοκαιρινής κάψας. Έχουμε πολλά να δούμε και να πούμε.

Όσο αφορά τα βιβλία και τις ιστορίες; Αχ, ευτυχώς δεν έχουν τέλος. Υπάρχουν πολλές ακόμα ιστορίες που περιμένουν να χαθούμε στους κόσμους τους… ποιος ξέρει – ίσως καταμεσής αυτών να βρίσκεται και η δική μας.



Το Φονικό Κουνέλι, Μάιος του 19

The North Remembers...

~

Η μικρή αυτή ανάρτηση αφορά το Game of Thrones. Διαβάστε παρακάτω μόνο όσοι έχετε δει την σειρά ως τώρα, συμπεριλαμβανομένου του επεισοδίου 9 της τελευταίας season. Οι υπόλοιποι προσπεράστε. To ίδιο ισχύει και για τα σχόλια - διαβάστε μόνο αν έχετε δει τα επεισόδια ως τώρα.

Δεν αναφέρομαι σε γεγονότα απ'τα βιβλία, επομένως όσοι έχετε δει μονάχα την σειρά διαβάστε άφοβα!

Όχι κύριε Μάρτιν. Όχι αιμοδιψείς κύριοι παραγωγοί της σειράς. Δεν θα μας κάνετε άνω κάτω κάθε φορά την ψυχολογία! Από το ξεκίνημα της σειράς, πριν τρία χρόνια, 5-6 χαρακτήρες γούσταρα. Οι μισοί απ' αυτούς είναι ήδη νεκροί, ο ένας με πιο ελεεινό τρόπο από τον άλλον. Ναι, γνωρίζουμε καλά πως η σειρά του Μάρτιν πάει κόντρα στα κλισέ του fantasy, στα οποία ο καλός πάντα επικρατεί στο τέλος, κάτι που μεταξύ μας, το έχουμε δει σε άπειρες παραλλαγές και το βαριόμαστε. 

Θυμάμαι ωστόσο πόσο είχα αγανακτήσει πριν δύο χρόνια, όταν είχα διαβάσει τα βιβλία, όταν είχα φτάσει στην σκηνή του περίφημου Red Wedding. "Ε, χέσε μας ρε φίλε, δεν το γουστάρω άλλο το κωλοβιβλίο σου!", είχα πει και είχα παρατήσει το διάβασμα για ένα διάστημα ημερών. 

...Μέχρι να πιάσω ξανά το βιβλίο στα χέρια μου, καθώς με έτρωγε η περιέργεια για το τι θα γίνει στην συνέχεια! Πανάθεμα σε George R R Martin, στα τόσα πράγματα που έχω διαβάσει ως τώρα, κατόρθωσες να προκαλέσεις μία από τις εντονότερες αντιδράσεις που έχω βιώσει μέχρι σήμερα, διαβάζοντας ένα βιβλίο, και η καταραμένη σειρά του HBO αναζωπύρωσε την ίδια αίσθηση μέσα μου, βλέποντας όλο αυτό το σκηνικό να αναπαράγεται στην οθόνη. 

Σκεφτόμουν λοιπόν πως οφείλω να κάνω κάτι. Χρειάζεται κάποια μορφή δικαίωσης και αν είναι να περιμένω πότε ο Μάρτιν ολοκληρώσει τα βιβλία του, μπας και πάει η Άρυα και τους σφάξει όλους (βασικά μία από τις βασικές προσδοκίες που έχω πλέον απ'την σειρά), χαιρέτα μας τον πλάτανο. 

Γιατί και μεις έχουμε φαντασία κύριοι! Και έχουμε και χιούμορ! Γι' αυτό λοιπόν θα ξεκινήσω να ετοιμάζω κάτι, μέσα στο καλοκαίρι, σχετικό με το Game of Thrones. Κάτι ιδιαίτερο. Και θα βγάλω έτσι το άχτι μου!!!

Υπολογίζω να μου πάρει κάποιους μήνες, μέχρι να το ολοκληρώσω, αλλά πιστεύω θα αξίζει τον κόπο! Οι φίλοι της σειράς θα γουστάρετε όσο δεν φαντάζεστε! 

The North remembers, γαμώ την πουτάνα μου! Lannisters κουφάλες, έρχονται κρεμάλες!


ΥΓ - Και για να κάνω ένα πρόσθετο σχόλιο, έχοντας πλέον δει και το τελευταίο επεισόδιο της season 3... Η σεζόν ήταν αρκετά καλή, αλλά μπορούσε να είναι και καλύτερη, κρίνοντας από το υλικό του βιβλίου με το οποίο είχαν να δουλέψουν. Αυτά τα ολίγα!

~

It's that time of the day once again... Time for Game Of Thrones!

~

Hey there! This is a Daenerys portrait that i made last year. How do you like it? You can find more of my artworks here. If you'd like to contact me about my work, feel free to send me a message or an email at alyxir81@gmail.com!

Σας αρέσει το πορτραιτάκι μου της μητέρας των δράκων, αξιέπαινης, ατίθασης και αξιογάμητης (ας λέμε τα πράγματα με το όνομα τους) Daenerys? Χαίρομαι. Πάμε στο θέμα μας τώρα... Προσοχή: το κείμενο που ακολουθεί αποπνέει γνήσια, αυθεντική, ανόθευτη, νερντίλα. Όποιος κατέχει την... μαγική αυτή ιδιότητα στο αίμα του θα καταλάβει. Οι υπόλοιποι ίσως απορήσουν - εγώ σας προειδοποίησα!

Το σκηνικό, που λέτε, είναι απλό: Είναι Δευτέρα και έχεις μόλις κατεβάσει το τελευταίο επεισόδιο του Game of Thrones. Μεμιάς ξεχνάς τα πάντα γύρω σου. Αν έχεις υποχρεώσεις, τις βάζεις στην άκρη. Ακόμα και η δουλειά μπορεί να περιμένει - αν πάλι δεν μπορεί να περιμένει, δουλεύεις έχοντας κατά νου τη στιγμή εκείνη που θα τελειώσεις επιτέλους, θα σταθείς μπροστά στον υπολογιστή σου και θα πατήσεις το μαγικό κουμπί του play. Σύντροφοι nerds, ώρα να ξεθηκαρώσετε τα ξίφη σας! Προσοχή μόνο, γιατί στον κόσμο του Game Of Thrones δεν επικρατεί πάντα ο ισχυρότερος, ο πιο δυνατός, ή ο πιο τολμηρός...

Εννοείται πλάθεις την κατάλληλη ατμόσφαιρα προτού κάνεις οτιδήποτε. Αν έξω είναι ακόμα μέρα, επιβάλλεται να κλείσεις όλα τα παvτζούρια - Game of Thrones και φως του ήλιου δεν κάνουν καλό συνδυασμό! Έχοντας εξασφαλίσει την απαραίτητη μαυρίλα γύρω σου, ανάβεις μια μικρή λάμπα, κατά προτίμηση από εκείνες τις ατμοσφαιρικές, με το χαμηλωμένο φως. Αρπάζεις κάτι να φας, χωρίς πολλά λάδια, κόκαλα και τέτοια όμως - δε πρέπει να σου αποσπάει το φαγητό την προσοχή από την οθόνη! Κανένα μπισκοτάκι, τίποτα τσιπς, κάποιο τοστάκι ενδεχομένως. Τέλος, χώνεσαι κάτω από τα σκεπάσματα, στον καναπέ ή στο κρεββάτι σου - και επειδή τέτοια εποχή πιάνουν οι ζέστες και τα σκεπάσματα μπορεί να αποδειχτούν βαριά, μια απαλή κουβερτούλα αρκεί και κάνει μια χαρά τη δουλειά της!

Κλειδαμπαρώνεις πόρτα. Κλείνεις τηλέφωνα. Πατάς το κλικ. Και για τα επόμενα 55 λεπτά της ώρας, μεταφέρεσαι σε έναν άλλο κόσμο!

Και όταν έχουν περάσει τα έρμα τα 55 λεπτά... Σκέφτεσαι πως ήταν πολύ λίγα τα ρημάδια. Άντε να περιμένεις άλλη μια βδομάδα για το επόμενο επεισόδιο. Και επειδή έχεις διαβάσει και τα βιβλία πάνω στα οποία είναι βασισμένη η σειρά, πιάνεις τον εαυτό σου να κάνει διάφορες συγκρίσεις... Αν έχεις χρόνο, ψαχουλεύεις μετά στο διαδίκτυο για reviews και κριτικές του επεισοδίου από άλλους fans, ίσως και να μοιραστείς τη γνώμη σου μαζί τους.

(σκέφτεσαι επίσης πόσο καμένος και πόσο ελεεινά nerd τύπος παίζει να είσαι, ξέρετε, από κείνους τους ατελείωτους σπασίκλες, αλλά το προσπερνάς πάνω στην αγνή σου πώρωση)

A ρε Robb. Αγαπάμε Jon Snow, καλή και η μαμά Cat, αλλά σαν τον King of the North δεν έχει.

Έτσι που λέτε παιδάκια. Ξεκίνησε και φέτος το Game Of Thrones και ήδη έχουν προβληθεί τα πρώτα τρία επεισόδια. Σε γενικές γραμμές θα τα χαρακτήριζα αρκετά ικανοποιητικά στην εξέλιξη τους - κάποιος που δεν γνωρίζει το περιεχόμενο των βιβλίων, ενδεχομένως να τα βρει κάπως "αργόσυρτα", όσο αφορά το pacing, μακρόσυρτες σκηνές χωρίς άφθονη δράση και μια γενικότερη ηρεμία κυριαρχεί ως τώρα, στην πλειοψηφία των σκηνών... Ωστόσο μπορώ να σας διαβεβαιώσω πως όσο προχωράει η season, οι ρυθμοί θα ανέβουν και θα γίνουν πράματα και θάματα... Όσοι είδατε το τέλος του τρίτου επεισοδίου πήρατε μια καλή γεύση νομίζω.

Δε χρειάζεται φόβο, απλά να του πείτε την κατάλληλη ατάκα. "Έχεις πολύ όμορφα μπλε μάτια, το ξέρεις?". Και κείνος θα συγκινηθεί, έτοιμος είναι στην εικόνα... Γιατί κατά βάθος, όλοι αγάπη γυρεύουμε.

Η αλήθεια είναι πως το πρώτο επεισόδιο της season δεν μου άρεσε τόσο, το δεύτερο και τρίτο όμως ήταν σαφώς ανώτερα, θεωρώ πως αν δεν κάνουν το ίδιο λάθος που έκαναν πέρυσι (να προσπαθήσουν δηλαδή να συμπεριλάβουν σε όσο δυνατόν λιγότερο χρόνο όσο περισσότερα γεγονότα από το βιβλίο γίνεται, καθώς και να αλλοιώσουν σημαντικά ορισμένα άλλα, τα οποία είχαν γίνει σχεδόν αγνώριστα στην οθόνη), τότε θα πάει καλά ως το τέλος. Το μυστικό της καλής μεταφοράς είναι απλό: πιστότητα στο βιβλίο - και να μη βιάζονται να τα χωρέσουν ΟΛΑ σε δέκα επεισόδια, γιατί απλά δεν θα τα καταφέρουν.

Για την ώρα πάει καλά, σε γενικές γραμμές. Ίσως καναδυο στοιχεία στην μεταφορά να τα προτιμούσα αλλιώς, ωστόσο τα θετικά είναι περισσότερα από τα αρνητικά. Και γενικά, νομίζω η φετινή σεζόν θα αποβεί καλύτερη από την περσινή - δεν ξέρω αν θα αγγίξει την πρώτη, που υπήρξε σχεδόν αψεγάδιαστη πραγματικά, αλλά βρίσκεται σε καλό δρόμο. Είναι θετικό γεγονός εξάλλου πως θα καλύψουν το πρώτο μισό μόνο του τρίτου βιβλίου (το Storm Of Swords), επομένως λογικά θα αποφύγουν τις πολλές βιασύνες... Δε βλέπω την ώρα να φτάσουμε στα τελευταία 2-3 επεισόδια, πραγματικά... Με ταράζει λίγο η σκέψη τους, δε ξέρω σε τι φάση θα βρίσκομαι όταν τα βλέπω, αλλά πραγματικά δεν μπορώ να περιμένω!

Η σκηνή αυτή από το πρώτο επεισόδιο παραμένει μία από τις καλύτερες της σειράς!

Δεν σας κρύβω ότι προβληματίζομαι λίγο ως προς την μελλοντική εξέλιξη της σειράς, καθώς τα βιβλία δεν έχουν τελειώσει ακόμα - ο George R.R. Martin τα γράφει με το πάσο του, κάτι θετικό από τη μία - όποιος βιάζεται σκοντάφτει - ωστόσο αν σκεφτούμε πως τα τρία πρώτα βιβλία γράφτηκαν σε διάστημα 6-7 χρόνων, και τα επόμενα 2 σε διάστημα 11 χρόνων, καθώς και το ότι αναμένονται άλλα δύο βιβλία ακόμα (σύμφωνα με τα λεγόμενα του συγγραφέα), αυτό συνιστά μια πηγή προβληματισμού... Προσθέστε σε αυτό το γεγονός πως τα τελευταία δύο βιβλία βρήκα πως ήταν ιδιαίτερα κουραστικά και αργόσυρτα σαν σαλιγκάρι που σέρνει το κουφάρι του.

Αλλά αυτές οι σκέψεις δεν μας αφορούν προς το παρόν. Η σειρά έχει να δώσει όμορφα σκηνικά ακόμα, γι΄αυτό να είστε σίγουροι. ;)

Σας λέει κάτι ο κύριος? Όχι? Δείτε την κάτω φωτογραφία...

The Hound: Ένας από τους αγαπημένους μου χαρακτήρες, αν και στο βιβλίο κατέχει σημαντικότερο ρόλο σε σχέση με τη σειρά ως τώρα

The Houses



Ας πω τώρα δυο λόγια για τους βασικούς (ως τώρα) οίκους της σειράς! Το κείμενο δεν περιλαμβάνει spoilers, διαβάστε ελεύθερα λοιπόν!

Α ρε Τύριον, είσαι κατηγορία από μόνος σου εσύ

The Starks: Ξεκινώντας, σου δίνεται η αίσθηση πως είναι οι πρωταγωνιστές. Οι βόρειοι, σκληροτράχηλοι Starks, με τον Λύκο ως έμβλημα, είναι η οικογένεια που συμπαθείς αμέσως. Σχεδόν έχεις την εντύπωση πως το "Song Of Ice And Fire" είναι η δική τους ιστορία.

Στην πορεία όμως διαπιστώνεις πως τα φαινόμενα απατούν. Οι Starks ενσαρκώνουν την εντιμότητα, σε έναν κόσμο ψευτιάς, δολοπλοκίας και απάτης. Και σε αυτόν τον κόσμο, μας τονίζει ο Μάρτιν, το θάρρος και η εντιμότητα δεν αποδίδουν πάντα στο τέλος. Σου προκαλεί μια διάθεση για αντιστοιχία με την δική μας πραγματικότητα... Είναι απορίας άξιο πως θα τελειώσει τη σειρά ο δημιουργός της, τι μηνύματα θα αφήσει στο φινάλε, γιατί ως τώρα τα κεντρικά μηνύματα που έχει περάσει (από τα 5 βιβλία) θα τα χαρακτήριζα ιδιαίτερα σκληρά, διαποτισμένα από βαθύτατο κυνισμό, στην πλειοψηφία των περιστάσεων... Ο κόσμος του Μάρτιν δεν είναι σαν εκείνον του Τόλκιν, που ο καλός απαραίτητα επιζεί και ο κακός κατακεραυνώνεται... Μερικές φορές ίσως και να το εξωθεί στα άκρα κιόλας. Μερικές φορές.

...Ίσως πάλι να έχει διαβάσει πολύ την δική μας, πραγματική ιστορία, και να έχει εμπνευστεί από εκεί. Γιατί κανένα fantasy έργο δεν είναι τόσο αιματοβαμμένο και σκληρό στο τέλος, όσο η τόσο τόσο αληθινή ανθρώπινη Ιστορία μας....

Σε ένα και μοναδικό επεισόδιο είδαμε την οικογένεια Stark, όλους μαζί. Θα τους ξαναδούμε άραγε?

Ο ίδιος πάντως, ως Stark fan ξεκίνησα, και έτσι θα καταλήξω μάλλον, ακόμα και αν ο κύριος Μάρτιν επιθυμεί να με ταλαιπωρήσει μέχρι τέλους... Γιατί μερικές φορές σ'αυτόν τον καταραμένο κόσμο είναι όμορφο να κάνεις τη διαφορά ρε γαμώτο. Να είσαι έντιμος, εκεί που όλοι κάνουν το αντίθετο. Υπάρχουν και ορισμένες γαμημένες αξίες ρε πούστη!

(οκ, μερικές φορές πρέπει να χρησιμοποιείς και το μυαλουδάκι σου βέβαια, ακούτε κύριοι Stark? Σας αγαπώ, αλλά ώρες ώρες με εκνευρίζετε, πανάθεμα σας)

Βλέμμα που θα μπορούσε να σημαίνει: 1) "Αλήθεια δε με γουστάρεις? Και νόμιζα πως σου άρεσαν τα λουλούδια που σου έστειλα"...  ή 2) "Αλήθεια, τελείωσε το παστίτσιο? Και νόμιζα πως θα αφήνατε και για μένα λίγο".... Και στις δύο περιπτώσεις μπορώ να σε καταλάβω, Jon Snow.

The Lannisters: Τα Λιοντάρια των Λάννιστερ, οι βασικοί αντίπαλοι των Σταρκ, εμπνευσμένοι από την ιστορία διάφορων αυτοκρατορικών οίκων της Αγγλίας και της Ρώμης, στην εποχή της παρακμής της... Στην λιτότητα και εντιμότητα των Stark, οι Lannister αντιτάσσουν χλιδή και διαφθορά. Προδοσίες, αιμομιξίες, πισώπλατες συμφωνίες, δίψα για χρήμα και εξουσία, ματαιοδοξία, καλλιέργεια τρόμου, όλες οι αρετές του ανθρώπου που ορέχτηκε την δύναμη συγκεντρωμένες στο πρόσωπο τους.

Και πίσω απ' όλα το χρήμα του μπαμπά Lannister από τη μία, και μια πανέξυπνη διπλωματία από την άλλη. Ναι, ο κόσμος του Μάρτιν απέχει πολύ από εκείνον του Τόλκιν...

Πατέρας που όλοι θα θέλαμε να έχουμε, από κείνους που περνάς ώρες και ώρες μαζί τους, συζητώντας, σπάζοντας πλάκα,  περνώντας όμορφα ρε αδερφέ

Μέσα σ' όλα και ο νάνος Tyrion, το μαύρο πρόβατο της οικογένειας, και ασφαλώς ένας από τους συμπαθέστερους χαρακτήρες της σειράς. Που φανερώνει πως, αν και δεν επιλέγεις το περιβάλλον στο οποίο θα μεγαλώσεις, μπορείς ωστόσο να επιλέξεις να κάνεις τη διαφορά μέσα του και να μην ακολουθήσεις και συ τον ίδιο δρόμο...

O σωστός άντρας γνωρίζει πως να κραδαίνει με αποφασιστικότητα το όπλο του...

Υπάρχουν πάντως αρκετοί υποστηρικτές των Lannisters, μ' αυτά και μ'αυτά. Θα σου μιλήσουν για την άφταστη διπλωματία τους, την πανέξυπνη τακτική τους, την καλή ζωή που κάνουν, μέσα στην χλίδα και την άνεση. Ποιός θέλει να ζει όπως οι Starks, θα σου πουν, στον παγωμένο βορρά, μέσα στα χιόνια και το κρύο? Συγκρίνονται αυτά με τις κατάφωτες, ανοιξιάτικες αυλές των παλατιών των Lannister, τα πλημμυρισμένα από το άρωμα της ηδονής?

Στην πορεία πάντως συνειδητοποιούμε πως οι Lannisters στο σύνολο τους απέχουν πολύ από τις αρχικές αποχρώσεις του μαύρου-άσπρου/καλού-κακού και πως στις τάξεις τους μπορεί κανείς να συναντήσει από τον πιο σιχαμένο, στον πλέον αξιοθαύμαστο χαρακτήρα... Είναι μια ενδιαφέρουσα οικογένεια, αν μη τι άλλο!

δύο πολύ αγαπημένα μεταξύ τους αδέρφια

The Targaryens: Βασικά ο λόγος εδώ για την μία, μοναδική επιζώσα Targaryen, την Daenerys, της οποίας το story-arc φαντάζει λες και εξελίσσεται σε έναν άλλο κόσμο, σε κάποια διαφορετική σειρά ίσως - είναι βλέπετε απομονωμένη, σε απομακρυσμένη ήπειρο, σε σχέση με τους υπόλοιπους.

Είναι όμως η Μητέρα των Δράκων και διεκδικητής του θρόνου. Ιστορικό ίσως κατάλοιπο εκείνης της αρχαιότατης Μητριαρχίας που υπήρχε στα προ-πολιτισμικά χρόνια της ανθρώπινης Ιστορίας, η παρουσία και μόνο της φέρνει κατά νου αρχαίες αμαζόνες και γυναίκες πολεμίστριες, χιλιετίες πριν λάβει το πάνω χέρι και απλώσει την κυριαρχία του ο πατριαρχικός πολιτισμός - ο οποίος επικρατεί και στον κόσμο του Μάρτιν.

Η Daenerys ανάμεσα σε άλλα είναι και μια κοπέλα που μεγαλώνει και ανακαλύπτει τον κόσμο γύρω της. Κουβαλάει και κείνη τις δικές της αξίες και συχνά εκπλήσσεται όταν διαπιστώνει πόσο αλλοιωμένα και διεφθαρμένα είναι τα πάντα γύρω της. Ευτυχώς για την ίδια, ορισμένοι άνθρωποι που έχει στο πλευρό της (όπως ο Jorah Mormont), κατέχουν την απαραίτητη εμπειρία που χρειάζεται για να την συμβουλέψουν και να την ωθήσουν να πάρει τις σωστές αποφάσεις... Το αν βέβαια θα αξιοποιήσει την βοήθεια τους ή αν θα κάνει του κεφαλιού της τελικά, είναι άλλη ιστορία. Είναι γεγονός πως η Daenerys μια κάποια μεγαλομανία την έχει, ειδικά στη σειρά νομίζω έχει φανεί αρκετά αυτό. Τίθεται επίσης το ερώτημα αν έχει την ωριμότητα που χρειάζεται για να διαχειριστεί ορισμένες καταστάσεις...

Πάντως έχει ωραίο κώλο. Αξιοχούφτωτο. Είναι κρίμα που δεν έχουμε δει ξανά σκηνές όπως εκείνη του πρώτου επεισοδίου, όταν η Emilia Clarke έμπαινε γυμνή στην καυτή μπανιέρα. ΗΒΟ, μη μας απογοητεύσεις.

Tι ωραία διακόσμηση. Μα δείτε τα ψηφιδωτά, τις πλουμισμένες από αναρριχητικά φυτά κολώνες, τις μεταξένιες τις κουρτίνες...

The Greyjoys: Οι Iron Islanders, οι σκληροτράχηλοι μα και παρηκμασμένοι Greyjoys διεκδικούν το δικό τους μερίδιο από την πίτα την εξουσίας. Έχοντας περάσει άφθονα χρόνια στην σκλαβιά, επιθυμούν να πάρουν ξανά την κατάσταση στα χέρια τους. Όπλο τους, η πολεμοχαρής τους ανατροφή και τα καράβια τους. Οι Greyjoys παραπέμπουν ουσιαστικά στους Βίκινγκς, οι οποίοι εξορμούσαν επίσης από τα νησιά τους και σκορπούσαν τον τρόμο με τις λεηλασίες τους...

Στην παρούσα φάση, βασικός χαρακτήρας είναι ο Theon, ένας γλοιώδης μα συμπαθής για κάποιον λόγο τύπος, ο κατεξοχήν ίσως χαρακτήρας της σειράς για τον οποίο δε μπορείς να πεις πως είναι "καλός" ή "κακός", μα ανήκει σε κείνη την ενδιάμεση, γκρίζα περιοχή.

"Γρουμφ, σκρουντ, μου φάγαν το μπιφτέκι μου!"

Προσωπικά πάντως, δεν δίνω δεκάρα για τους Greyjoys. Όσο και αν η αδερφή του Theon, η Yara (Asha στα βιβλία), φανερώνει διάφορα θετικά στοιχεία, θάρρος, αγωνιστικότητα, κλπ, που θα μπορούσαν να την κάνουν συμπαθή σε κάποιον.




The Tyrells: Στο ξεκίνημα της σειράς γνωρίζουμε μόνο τον "Ιππότη των Λουλουδιών", έναν... λουλουδάτο με τ' όνομα τύπο, κυριολεκτικά και μεταφορικά! Στην πορεία όμως εμφανίζεται σταδιακά και η οικογένεια του, και το πράγμα αποκτάει πραγματικό ενδιαφέρον...

Δεξιά η γιαγιά, στο κέντρο η εγγονή - δείτε βλέμμα και οι δυο τους, η μία κοιτάζει με ενδιαφέρον, ή άλλη χαμηλώνει τα μάτια, με ύφος όλο νόημα...

Από τον ηλιόλουστο νότο, μαθημένοι και αυτοί στην καλή ζωή, όχι όμως και στην βολή της εξουσίας, όπως οι Lannisters. Οι Tyrells ανήκουν στους καταλυτικούς συνδετικούς κρίκους της σειράς, σε ένα από τα σημαντικότερα της πιόνια. Η γιαγιά Tyrell από τη μία, και η εγγονή-αδερφή του Knight of the Flowers, η Margaery, από την άλλη, συνιστούν και τους βασικούς παίχτες.

Να πω εδώ πως η Margaery κερδίζει επίσης το βραβείο της γυναίκας με το πιο γατίσιο βλέμμα, από όλες στη σειρά.

Νιαααααρ.

The Baratheons: Ουσιαστικά ο λόγος γίνεται κυρίως για τον Stannis Baratheon, ο οποίος θεωρητικά είναι και ο νόμιμος διάδοχος του θρόνου, θρόνος του οποίου όμως στερείται. Στη μορφή του Stannis τίθεται το εύλογο ερώτημα, αν και πόσο τελικά ο νόμιμος κάτοχος της εξουσίας ισοδυναμεί με τον καλύτερο κάτοχο. Αδέρφια του Stannis, στο ξεκίνημα της σειράς, ο βασιλιάς Robert και ο μικρότερος (και "λουλουδωτός") Renly.

"Φοράω κέρατα, ναι. Μα δε με νοιάζει. Τα καμαρώνω". Αυτό θα πει άντρας με αυτογνωσία και ψύχραιμο χειρισμό της κατάστασης. Γιατί αν δεν μπορείς να αλλάξεις κάτι, ας το ευχαριστηθείς τουλάχιστον!

Στο πλευρό του Stannis μία από τις πλέον μυστηριώδεις φιγούρες της σειράς, η μάγισσα Μελισσάνδρα. Το Westeros (o κόσμος του Μάρτιν) έχει τις δικές του θρησκείες, ωστόσο η Μελισσάνδρα αντιπροσωπεύει μια νέα, μυστήρια θρησκευτική αίρεση, η οποία διαδίδεται όλο και περισσότερο. Παραμένει ένα ερωτηματικό αν η αίρεση αυτή ταυτίζεται με το "Κακό" ή όχι. Τα πράγματα στον κόσμο του Μάρτιν δεν είναι καθόλου απλά...

Πάντως, να πω την αλήθεια, ο Stannis της σειράς παρουσιάζεται πολύ περισσότερο μουνόδουλος σε σχέση με του βιβλίου. Όλο πίσω από τα φουστάνια της Μελισσάνδρας τρέχει! Πως θα γίνεις βασιλιάς αν σε κάνει ό,τι θέλει μία γκόμενα ρεεε!

Εμ, ναι, εντάξει. Με τα βυζιά έξω, άντε να μη σου κάνει μάγια η άλλη. Ούτε ξόρκια χρειάζεται, ούτε τίποτα. Είμαι σίγουρος πως ο Στάννις εδώ λέει: "δε πρέπει να κοιτάξω, όχι, δε πρέπει, καταραμένη!"

Στην πορεία εμφανίζονται κι άλλοι οίκοι (o oίκος των Martell από το Dorne για παράδειγμα, ή οι, χμ, πολυαγαπημένοι Freys, ή διάφοροι ακόμα μικρότεροι), ωστόσο εστίασα σε εκείνους, που, στην σειρά ως τώρα, έχουν διαδραματίσει τον σημαντικότερο ρόλο.

Γιατί τα έγραψα όλα αυτά πάνω?... Μα την αλήθεια παιδιά, είχα ξεκινήσει με την προοπτική να έκανα μια μικρή προς μέτριας έκτασης ανάρτηση, στην οποία θα εστίαζα κυρίως στο ότι βλέπω αυτές τις μέρες τη σειρά και πως αναμένεται καλύτερη συνέχεια σε σχέση με όσα είδαμε ως τώρα. Και έγραψα όλο το κατεβατό που είδατε! Στο χαλαρό κιόλας, έγραφα και δεν σταματούσα.

Κάτι που επιβεβαιώνει το αρχικό που τόνισα: έχουμε να κάνουμε με μεγάλο NERD παιδιά. Ο νερντοκούνελος.

Hooray for the nerds, hooray!!!

Αυτά τα ολίγα! Καλή υπόλοιπη σειρά να έχουμε και να γουστάρουμε λοιπόν! Α, αν τυχόν κάποιος από σας θέλει να σχολιάσει κάτι, παρακαλώ μη γράψετε spoilers στα σχόλια, για όσους διαβάζουν και είναι ανυποψίαστοι - ούτως ή άλλως το ίντερνετ είναι τίγκα σε αυτά, ε, ας μη γίνει και το blog μου μια ακόμα πηγή τους!

Winter is coming... (και ας έρχεται σε μας το καλοκαίρι, δε με νοιάζει - χειμώνας και μόνο χειμώνας!)

Back to the real world... :)

Edit: Και μια μπόνους φωτό για το τέλος! :P

~

Το Πάρε Δώσε και Άλλες Ιστορίες

~

Σάββατο βράδυ. Σπίτι, ησυχία, άφθονος χρόνος στη διάθεση μου. Καιρός να γράψω στο blog λοιπόν. Είναι όμως από κείνες τις σπάνιες στιγμές για τις οποίες δεν έχω ξεκαθαρίσει για ποιό πράγμα θέλω να μιλήσω. Σα να ξεκινάει κάποιος για μια βόλτα και όπου τον βγάλει ο δρόμος. Η αφερηρία γνωστή, ο προορισμός άγνωστος.

Θα αφεθώ λοιπόν στο παιχνίδι των συνειρμών. Θα γράψω ό,τι μου έρχεται, κάτι που δεν συνηθίζω. Για πάμε λοιπόν.

Το Πάρε Δώσε

Θα έλεγα πρόκειται για έναν αρχέγονο, άγραφο κανόνα της ανθρώπινης συνύπαρξης, τον οποίο όμως πολλοί από μας εξακολουθούμε να παραγκωνίζουμε, άλλοι εσκεμμένα, άλλοι άθελα μας.

Αναφέρομαι στο Πάρε Δώσε, στον άγραφο "νόμο" της ανταλλαγής ανάμεσα σε δύο ή περισσότερους ανθρώπους, στο να δίνεις στον άλλο ανάλογα με εκείνα που παίρνεις και αντίστροφα. Ο άγραφος νόμος του Πάρε Δώσε έχει ως σύμβολο της τη ζυγαριά. Και αποζητάει πάντα την ισορροπία. Ο άγραφος αυτός νόμος δεν είναι ποσοτικός, δε μετριέται με ποσοστά και με αριθμούς, και η λέξη "νόμος" μόνο μεταφορικά μπορεί να χρησιμοποιηθεί. Σημασία έχει η ποιότητα της επαφής και μόνο. Μπορεί να δώσεις δέκα και να πάρεις πίσω μόνο ένα, αλλά αυτό το ένα να μετράει για σένα όσο εκατό.

Ας πάρουμε για παράδειγμα τη φιλία. Μπορείτε να φανταστείτε μια φιλία κατά την οποία ο ένας από τους δύο φίλους συνεχώς προσφέρει στον άλλον (κουβέντα, παρέα, εμπιστοσύνη, συντροφικότητα, στήριξη, διασκέδαση, επικοινωνία, κλπ) και ο άλλος δεν προσφέρει τίποτα στον πρώτο? Αν τοποθετούσαμε τους δύο υποθετικούς αυτούς φίλους σε μια ζυγαριά, πόση ισορροπία θα υπήρχε ανάμεσα στο πάρε-δώσε τους? Θα προσέφεραν ο ένας στον άλλο εξίσου, ή θα είχαμε μια κατάσταση ανισορροπίας κατά την οποία ο ένας μόνο δίνει, και ο άλλος μόνο παίρνει?

Πραγματικά μια φιλία του δεύτερου τύπου θα ήταν αδύνατο να έχει διάρκεια και ουσιαστικά δεν συνιστά καν φιλία. Πολύ πιθανό ο ένας (εκείνος που δίνει συνεχώς) να αποζήτησε τη φιλία του δεύτερου και να θεώρησε πως με αυτόν τον τρόπο (δίνοντας του όλη την ώρα) θα τον κέρδιζε ως φίλο. Αλλά ο άγραφος κανόνας του πάρε-δώσε λέει πως αν ο άλλος δεν σου δώσει πίσω με τη σειρά του, τότε η επαφή σας δε μπορεί να έχει μέλλον. Και αν επιμένεις σε μια τέτοια κατάσταση, τότε φιλαράκι υπάρχει πρόβλημα. Πολύ πιθανό με την πάρτη σου.

Τα πράγματα δυσκολεύουν όταν προχωράμε στις ερωτικές σχέσεις. Ο κανόνας του πάρε-δώσε μπλέκεται με το ερωτικό ένστικτο, με συναισθηματικά θέματα, ανασφάλειες, εγωισμούς και όλα αυτά τα ωραία. Κάποιος μπορεί να θεωρεί πως δίνει χωρίς να παίρνει, ή να νιώθει ενοχές οτι "εκμεταλλεύεται" τον άλλο, οτι παίρνει δηλαδή χωρίς να δίνει. Είναι δύσκολο να διαπιστώσει κανείς αν η ζυγαριά εξισορροπείται ή αν κρέμεται εντελώς από το ένα άκρο της, και πολλές φορές συναντούμε περιπτώσεις εντελώς ανισόρροπων σχέσεων. Κλασικό παράδειγμα να έχει φάει κάποιος ερωτικό κόλλημα χωρίς αντίκρισμα. Και να έχει και απαιτήσεις μετά από τον άλλο/η του τύπου "εγώ σου δίνω και συ τίποτα κλπ κλπ".

Γιατί επιμένεις να δίνεις εκεί που βλέπεις πως δεν υπάρχει η ανταπόκριση που θες? Γιατί ρίχνεις έτσι τον εαυτό σου? Υποθέτεις πως "κάτι θα αλλάξει στο μέλλον", σωστά? Ε λοιπόν, το ενδεχόμενο απλά να ζεις στον κόσμο σου το έχεις σκεφτεί?

Χρειάζεται να θυμόμαστε τον άγραφο κανόνα του Πάρε Δώσε, και να τον εφαρμόζουμε στην καθημερινότητα μας. Όχι μόνο στις φιλίες και στις σχέσεις, σε ΟΛΑ. Αν λες μια χαμογελαστή καλημέρα στον γείτονα και εκείνος σε κοιτάζει με κάτι μούτρα ως το πάτωμα, θα συνεχίζεις να του λες την ίδια καλημέρα, κάθε φορά που τον βλέπεις? Αν σου φερθούνε άδικα σε κάποια επαγγελματική συνεργασία, θα το δεχτείς αδιαμαρτύρητα και θα συνεχίσεις να συνεργάζεσαι μαζί τους σα να μη συμβαίνει τίποτα? Αν οι πολιτικοί ενός κράτους σε κοροιδεύουν, θα συνεχίσεις να τους ψηφίζεις?

Ως πότε θα γίνεσαι χαλί να σε πατάνε?

Ξέρεις κάτι όμως? Υπάρχει και εκείνη η ιδιαίτερη περίπτωση του γείτονα, ο οποίος αν και δεν εισπράττει ποτέ χαμόγελο από τους άλλους, εκείνος συνεχίζει να τους χαμογελάει κάθε φορά που τους βλέπει. Υπάρχει η περίπτωση του αδικημένου ο οποίος αποφασίζει να δώσει μια δεύτερη ευκαιρία σε όσους τον κορόιδεψαν. Υπάρχει σε τελική ανάλυση και το χριστιανικό ρητό "στρέψε και το άλλο μάγουλο αν σε χαστουκίσουν". Θα μπορούσε κανείς να μου προσάψει πως με όσα υποστηρίζω στις πάνω παραγράφους καταδικάζω τους αληθινά ανιδιοτελείς ανθρώπους, εκείνους που απλά δίνουν χωρίς να περιμένουν τίποτα πίσω, μια πράξη που φιλόσοφοι όπως ο Καντ είχαν θεωρήσει ως την πεμπτουσία της Ηθικής.

Ναι λοιπόν, δεν αντιλέγω. Αν μπορείς και είσαι τόσο υπεράνω - Αν έχεις τέτοιο μέγεθος ψυχικού σθένους, ώστε να μην επιζητάς ποτέ τίποτα από κανέναν - Αν ξεχειλίζει τόσο πολύ μέσα σου η καλοσύνη και δεν πρόκειται ποτέ να στερέψει το πηγάδι σου, τότε δώσε, δώσε απλόχερα, δώσε παντού, και ας μη πάρεις ποτέ τίποτα πίσω.

Ένα χαμόγελο όμως που προσφέρεται παντού και σε όλους με τον ίδιο τρόπο, έχει την ίδια αξία με ένα χαμόγελο που προσφέρεται μόνο εκεί που επιλέγει?

Εξάλλου οι περισσότεροι από μας στο βάθος του μυαλού μας όταν δίνουμε επιζητούμε να πάρουμε κάτι πίσω. Δεν λέγεται "εγωισμός" αυτό. Λέγεται φυσική αλληλεπίδραση. Μιλάμε για ανθρώπους εδώ, όχι για νεφελώδη ιδανικά. Ακόμα και η αγάπη της μητέρας προς το μωρό της εμπεριέχει το στοιχείο του πάρε-δώσε μέσα της. Η μητέρα δίνει στο μωρό αγάπη και φροντίδα, και παίρνει πίσω το γέλιο του, την αγκαλιά του, το λαμπερό του βλέμμα, την ικανοποίηση οτι το μεγαλώνει.

Σε ένα δίηγημα του ο Μίχαελ Έντε είχε περιγράψει την περίπτωση ενός ανθρώπου που είχε φορτωθεί, σαν καμήλα στην καμπούρα της, τα βάρη ολονών, πάνω στην προσπάθεια του να τους βοηθήσει και να είναι ευχάριστος σε όλους. Στο τέλος λύγισε από το πολύ βάρος και έπεσε κάτω.

Εν Όψει Εκλογών

Μάλλον προς Μάιο πλευρά θα έχουμε εκλογές λοιπόν. Πολύ πιθανό να επιστρέψω με μια ειδική προεκλογική ανάρτηση στο blog. Είμαι πολύ περίεργος ως προς τη συμπεριφορά που θα επιδείξουν οι πολίτες αυτής της χώρας, πραγματικά...

Θα διαπιστώσουμε κατά την περίοδο των εκλογών τελικά αν κατοικούμε και επισήμως στην αφρικανική ήπειρο. Και λέγοντας "αφρικανική", δεν αναφέρομαι στις κοινωνικές συνθήκες, ούτε στο κλίμα, ούτε σε θέματα πολιτισμού. Αναφέρομαι στην παρουσία στην Αφρική της γνωστής σε όλους μας μύγας Τσε Τσε, ξέρετε, η μύγα εκείνη που σε τσιμπάει και μετά σε παίρνει ο Μορφέας στην αγκαλιά του και χάνεσαι στην μακάρια γαλήνη του ύπνου.

Με λίγα λόγια, θα διαπιστώσω κατά τις επερχόμενες εκλογές αν και πόσο κοιμούνται οι κάτοικοι αυτού του τόπου τον ύπνο του δικαίου. Και ξυπνάνε μόνο κατόπιν εκλογών, ίσα για να κατηγορήσουν λίγο τους πολιτικούς για τα "κακά που έχουν φέρει στον τόπο", και μετά να επιστρέψουν στον ύπνο τους.

Winter Is Coming Once Again...

Η σειρά που κυριολεκτικά με καθήλωσε πέρυσι τέτοια εποχή επιστρέφει για τον δεύτερο κύκλο της! Πως πέρασε έτσι ένας χρόνος ρε παιδιά.

Μου άρεσε τόσο αυτό το ώριμο, ενήλικο, σκοτεινό fantasy/medieval drama στυλ του Game Of Thrones, που, όπως χιλιάδες άλλοι, έπεσα με τα μούτρα στην ανάγνωση των βιβλίων. Και τα διάβασα όλα μέσα σε λιγότερο από 6 μήνες. Για να είμαι ειλικρινής η εξέλιξη των βιβλίων και οι επιλογές του συγγραφέα τους, George R.R. Martin, με έχουν απογοητεύσει σε έναν βαθμό, πολύ φοβάμαι πως η σειρά έχει πάρει μια κατιούσα από την οποία δεν ξέρω αν θα μπορέσει να ανακάμψει, αλλά αυτό που λέω αφορά τα βιβλία, και συγκεκριμένα τα βιβλία 4 και 5 της σειράς.

Ωστόσο ο δεύτερος κύκλος που τώρα ξεκινάει αφορά τα γεγονότα του 2ου (κατά κύριο λόγο) βιβλίου, επομένως έχουμε ακόμα καιρό μπροστά μας! Και κρίνοντας από το περιεχόμενο του 2ου βιβλίου, έχω την αίσθηση πως η δεύτερη season της σειράς θα αγγίξει τα ύψη.

Η συνέχεια λοιπόν στις οθόνες μας...

CR Radio - Groovy!!!

Εδώ και ενάμισι περίπου μήνα έχει ξεκινήσει για τα καλά το εγχείρημα του CR Radio, του σταθμού των δημιουργικών και εναλλακτικών αυτών πλασμάτων που ακούνε στο όνομα... ποιό άλλο, Creatures! Εδώ παιδιά δεν έχουμε απλά μερικές ακόμα σκόρπιες διαδικτυακές ραδιοφωνικές εκπομπές, αλλά μια ολοκληρωμένη, καθημερινή πρόταση ανεξάρτητου ραδιοφώνου, το οποίο και μπορείτε να ακούτε από αυτή την ιστοσελίδα, κάθε μέρα από τις 12.00 το μεσημέρι ως τις 24.00 ή τις 1.00 τη νύχτα.

Όλη η φάση λειτουργεί εθελοντικά, και η μόνη μας απολαβή είναι η συμμετοχή μας στο εγχείρημα και η αλληλεπίδραση μεταξύ μας και με τον κόσμο που μας ακούει. Θα βρείτε τα πάντα εδώ, από ενημερωτικές ή ειδησεογραφικές εκπομπές σε χαλαρωτικά talk show, και από εκπομπές με θέμα τις εξόδους, την μόδα ή τα αθλητικά, σε - ασφαλώς - άφθονη μουσική.

Χαρακτηριστικά παραδείγματα εκπομπών που έχω ξεχωρίσει ως τώρα: "Τα Γειτονάκια": Κάθε Τρίτη και Πέμπτη 12.00 με 14.00, ενημερωτική εκπομπή με άφθονο κέφι και νάζι (:P). "Big City Nights", Τετάρτες στις 20.00, ξέφρενο talk show με τρία τυπάκια που ξέρουν πως να φτιάχνουν τη διάθεση... "To Παράξενο Παιδί", Δευτέρα στις 17.00, η εκπομπή του μουσικού Νίκου Χατζηστεφάνου, με άφθονο ελληνικό και ξένο ροκ. "Ecouter", Τετάρτες στις 22.00, μια ξεχωριστή μουσική εκπομπή με άφθονες ιστορικές αναδρομές και αναφορές σε ιδιαίτερες μουσικές. "Highway Stories", κάθε Πέμπτη στις 20.00, blues/rock από έναν μαιτρ του είδους... "Οι Γυριστρούλες", κάθε Παρασκευή στις 17.00, εκπομπή με θέμα την γαστρονομία και εξόδους για ποτό και φαγητό... "Άγνωστος Ψ", κάθε Πέμπτη στις 15.00, μια εκπομπή που συχνά φιλοξενεί καλεσμένους από την ανεξάρτητη ελληνική μουσική σκηνή. "Μαζί τα... Είπαμε", Τετάρτη 12.00-14.00 και Πέμπτη 17.00-18.00, εκπομπή σχολιασμού γύρω από την... έρμη πολιτική επικαιρότητα. "Theatre Bee", μια ιδιαίτερα προσεγμένη και επιμελημένη εκπομπή γύρω από το θέατρο και όχι μόνο, κάθε Τετάρτη στις 16.00... "Hip Hop Life", Τετάρτες στις 17.00, η χιπ χοπ εκπομπή του σταθμού....

...Αυτές είναι ορισμένες ενδεικτικές!

Όσο αφορά τη δική μας "Μηχανή του Χρόνου", συντονιστείτε κάθε Πέμπτη στις 22.00 για ένα διαφορετικό μουσικό αφιέρωμα τη βδομάδα, με ιστορικές αναδρομές στο στυλ των μουσικών μου αφιερωμάτων στο blog και διάφορες εκπλήξεις, ορισμένες από τις οποίες έχουν μυρωδιά από κουνέλι στιφάδο! (aka καμμένες). Ως τώρα έχουν ολοκληρωθεί οι πρώτες 6 εκπομπές, κατά τις οποίες απασχολήθηκα με την εξής μουσική θεματολογία: '70s hard rock / '70s funk / '80s synthpop & new wave / dark fairy tales & gothic / '60s hippie music. Και έπεται συνέχεια...

Συν οτι κάθε Τρίτη 17.00 με 19.00 λειτουργεί το λεγόμενο "Guest Room", κατά το οποίο κάθε ακροατής που επιθυμεί μπορεί να γίνεται μουσικός παραγωγός ο ίδιος και να κάνει την δική του εκπομπή για το δύωρο. Δεν έχετε παρά να συντονιστείτε για λεπτομέρειες...

Είναι δύσκολοι καιροί γαμώτο, αλλά δε θα το βάλουμε κάτω και δε θα μας καταλάβει η μιζέρια σας, πάρ'τε το χαμπάρι.

Αυτά τα ολίγα, να περνάτε καλά!

~