Mmm, Chocolate!

Time to get back to business!

Σας έχω πει πόσο αγαπάω τη σοκολάτα, ε? Όπως όλοι μας. :) Εδώ λοιπόν ένα σχέδιο που έκανα μόλις πριν 10 μέρες, με θέμα... τη σοκολάτα φυσικά. :P




(πατήστε ctrl και + όταν την ανοίξετε για να τη μεγενθύνετε)

Στιγμές...

Όχι, δεν αναφέρομαι σε όλες τις στιγμές... αλλά σε κάποιες, μεμονωμένες, απο κείνες που συμβαίνουν που και που. Απο κείνες που η συχνότητα τους είναι αραιή, σαν το χιόνι μες στον Μάρτη, και που η σπανιότητα τους τις κάνει τόσο ξεχωριστές και ιδιαίτερες...

Είναι κάποιες στιγμές που μπορούν να απαλύνουν στενοχώριες, και να διώξουν τον σκεπτικισμό, ακόμα και να τον εξαλείψουν, ως δια μαγείας. Σα μαγικό βοτάνι στη πληγή, σαν ένα ξόρκι που πέτυχε και γέμισε τα πάντα με χρώματα, εκεί που πριν έβλεπες μονάχα γκρίζα.

Τότε μάλιστα φτάνεις να σκεφτείς πως όλες οι ταλαιπωρίες, όλα τα άσχημα, όλες οι ατυχίες, ενδεχομένως και να είχαν κάποιο νόημα... καθώς οδήγησαν σε εκείνη τη στιγμή, τη στιγμή που έκανε την επώδυνη τους ανάμνηση μεμιάς να μοιάζει τόσο μακρινή.

Άλλες φορές η στιγμή αυτή αποτελεί μεμονωμένο περιστατικό, άλλες την αρχή μιας νέας, όμορφης κατάστασης. Η δεύτερη περίπτωση είναι η καλύτερη φυσικά. Αλλά ακόμα και εκείνες οι ασθενέστερες στιγμές, τα μεμονωμένα επεισόδια, φευγάτες σαν το γύρισμα της σελίδας ενός βιβλίου, είναι ικανές μερικές φορές να αποτυπωθούν μέσα σου, να σου δώσουν χαρά και δύναμη.

Ενδεχομένως και να τις τοποθετήσεις με προσοχή και αγάπη στο προσωπικό σου βιβλίο, σα φωτογραφίες σ' ένα άλμπουμ, έτσι ώστε όποτε γυρνάς τη σελίδα να ξέρεις, να θυμάσαι, πως η στιγμή εκείνη υπήρξε, και υπάρχει. Μπορεί να είναι οτιδήποτε. Ένα μικρό βίωμα, μια κουβέντα που είπε κάποιος και έμεινε μέσα σου. Μια ματιά. Ένα χαμόγελο. Ένα συναίσθημα, και το περιστατικό που το προκάλεσε. Οτιδήποτε. Μπορεί όμως να είναι ο φάρος σου στην καταιγίδα... Ίσως η φλόγα τους να μην είναι πολύ ισχυρή, σαν ενός κεριού... αλλά είναι εκεί. Δε σβήνει.

Μια τέτοια στιγμή υπήρξε για μένα η κάτω φωτογραφία. Όχι η φωτογραφία καθεαυτή. Το περιστατικό που με ώθησε, πριν λίγο καιρό, να την τραβήξω. Δε χρειάζεται ο άλλος να καταλαβαίνει γιατί... ούτε να ρωτάει... αρκεί που το ξέρεις εσύ ο ίδιος.

Είθε τα λόγια αυτά, με έναν μαγικό τρόπο, να βγουν απο το διαδίκτυο και να ενωθούν με τον άνεμο που φυσάει πάνω απο τον κόσμο, πάνω απο βουνά και σύνορα... Εύχομαι να χαμογελάτε - να χαμογελάς - συνέχεια...

Memories from Vienna, Part III - final

Τρίτο και τελευταίο μέρος απο την μικρή μας ανασκόπηση...

Πρότυπο ευρωπαικής πρωτεύουσας η Βιέννη, απο άποψη σχεδιασμού, υπέροχη αρχιτεκτονική, καθαριότητα, με ένα κέντρο για το οποίο είμαι βέβαιος πως δεν ντρέπονται οι κάτοικοι του και το οποίο χαιρόσουν να περπατάς (και πιστέψτε με, έπεσε πολύ περπάτημα).

Κάτι που παρατήρησα τις μέρες παραμονής μου στην Αυστρία ήταν η συμπεριφορά των αυστριακών. Πόσο τελικά καταρρέουν τα στερεότυπα σαν πύργοι απο τραπουλόχαρτα... Εμείς εδώ στην Ελλάδα τρέφουμε την αντίληψη πως οι Έλληνες είναι "φιλόξενοι" και "έξω καρδιά" και "φωνακλάδες" και "του κεφιού" και όλα αυτά. Ενώ για τους γερμανόφωνους λαούς λέμε πως είναι "μετρημένοι" και "σοβαροί" και "ψυχροί" και δεν ξέρω και γω τι άλλο.

Φυσικά όλα είναι μύθοι. Οι άνθρωποι ήξεραν να διασκεδάζουν, έκαναν φοβερό χαβαλέ (κάτι που έμελε να το διαπιστώσουμε ακόμα περισσότερο τις μέρες που πήγαμε στο novarock festival), συν το οτι ήταν ευγενέστατοι. Κανένας δε θα σε έσπρωχνε για να μπει στο τρένο... Πόσο μάλλον να πας να βγεις και να... μη σε αφήνουν οι ορδές των εισερχόμενων βαρβάρων! Πολύ εύκολα επίσης σου έσκαγαν χαμόγελο.

Για τα αυτοκίνητα και την οδική συμπεριφορά τα είπα πριν. Ξέχασα όμως να πω πως δεν ακούγονταν κορναρίσματα στο κέντρο! (αλλά θα μου πείτε, αν λείπει η περίφημη ελληνικότατη ΜΟΥΤΖΑ και το "να μαλάκα!" χάνει η οδήγηση όλη τη χάρη της...)

Ανάλογη πολιτισμένη στάση είχα παρατηρήσει και πέρισυ που είχα πάει στο Παρίσι. Και ύστερα σου λέει ο Ελληνάρας: "εμείς δώσαμε τα φώτα". Ναι, γι' αυτό τώρα εσύ ζεις με το φως απο το καντήλι, αναπολώντας περασμένα μεγαλεία, τρομάρα σου, που θες να λέγεσαι και πολιτισμένος.

Όπως σε όλες τις σοβαρές ευρωπαικές πρωτεύουσες,
έτσι και στη Βιέννη υπήρχαν ποδηλατόδρομοι και φανάρια,
τόσο για αμάξια, όσο και για πεζούς και ποδηλάτες.
Αλλά έλα μωρέ, είναι πολύ μεγαλύτερη η πρόκληση και
η μαγκιά να οδηγείς ένα ποδήλατο στην Εθνική Οδό,
με τα αμάξια να σε προσπερνάνε ξυστά,
κάνοντας τρελά σλάλομ και χοροπηδώντας πάνω απο
κανένα πεσμένο μηχανάκι, σωστά?

Ανάμεσα στις στάσεις, το Schonbrunn Palace, η θερινή κατοικία των παλαι ποτέ παντοκρατόρων Αψβούργων, ο γοτθικός όσο δε πάει άλλο (ειδικά όταν τον έβλεπες βράδυ) καθεδρικός ναός του Αγίου Στεφάνου, το Kunsthistoriches Museum, με έργα των Rubens, Rembrandt, Caravaggio, Pieter Bruegel, Velazguez, Raphael, Poussin, και τόσων άλλων μεγάλων ζωγράφων, όπως και η Ακαδημία Καλών Τεχνών που παρουσίαζε ένα απο τα περίφημα έργα του Ιερώνυμου Μπος, το απίστευτα προχωρημένο (για την εποχή του και γενικά) τρίπτυχο "Η Τελική Κρίση", έργο που κάθεσαι και το παρατηρείς με τις ώρες...

Α, και η βόλτα στον Δούναβη, άλλο ένα μεγάλο ευρωπαικό ποτάμι (βλέπε Τάμεσης, Σηκουάνας, κλπ) που διασχίζει την πόλη, αποτελώντας ένα απο τα ομορφότερα αξιοθέατα, και κάνοντας σε να αναρωτιέσαι "γιατί να μην είχαμε κάνει και μεις το ίδιο με.... τον Κηφισό?" :P

Δε θέλω να φανεί πως εξιδανικεύω τους άλλους. Τα στερεότυπα, όπως αυτά που ανέφερα πριν, αφορούν κάθε λαό, ο οποίος τοποθετεί τον εαυτό του στο κέντρο του κόσμου. Και ασφαλώς υπάρχουν και στη Βιέννη, όπως και αλλού κοινωνική αδικία, προβλήματα (δεν επικρατούσε και η καλύτερη μυρωδιά σε σημεία του μετρό), ανισότητες κλπ. Αλλά αυτό δεν αναιρεί ορισμένα χαρακτηριστικά γνωρίσματα, σαν εκείνα που περιέγραψα, τα οποία με έκαναν να αναρωτιέμαι "που ζω ρε γαμώτο".

Αυτά. Και επειδή δώσαμε μια γεύση απο ναούς και απο παλάτια, πάρτε και λίγο μια εναλλακτική πλευρά. ;)

Η Aπώθηση του Υπερλιγούρη - revisited

Σαββατόβραδο σπίτι και η μυρωδιά της βροχής νωπή... Το κλίμα προσφέρεται για ενθύμηση (για μένα) και παρουσίαση (για όλους) μιας όμορφης κατάστασης που με είχε ωθήσει περίπου πριν ενάμισι χρόνο να γράψω ένα κείμενο, κάπου σε ένα φόρουμ, δίνοντας κάποιες χρήσιμες συμβουλές... Αποφάσισα να μεταφέρω το κείμενο αυτούσιο στο νεογέννητο μου blog λοιπόν. :P

Το θέμα μας είναι η τόσο αγαπημένη ανθρώπινη κατηγορία του ΛΙΓΟΥΡΗ. Δεν αναφέρομαι σε αυτόν που έχει ορέξεις ε. Αναφέρομαι σε αυτόν που την πέφτει παντού και σε όλες. Και αν εκείνες αρνηθούν, αυτός, έχοντας κατά νου το Μέγα Γνωμικό που λέει: "το Όχι ισοδυναμεί με Ναι", καθώς και εκείνο το αλάνθαστο μαθηματικό Αξίωμα που πρεσβεύει: "Αν σου λέει οτι δε θέλει, είναι επειδή το παίζει δύσκολη, και αν το παίζει δύσκολη, σημαίνει πως σε θέλει", θα επιμείνει μέχρι τελικής πτώσεως.

Και ξέρετε για ποιά τελική πτώση μιλάμε ε. Για κείνη που πέφτεις στην τρύπα που δεν έχει πάτο. :P

Απέναντι στον λιγούρη, φίλη γυναίκα, δεν έχεις επιλογές πολλές. Τα συνηθισμένα (και ομολογουμένως, κοινότυπα) ρητά: "είμαι αλλού", "σε βλέπω σαν φίλο", "δε ψάχνομαι αυτό τον καιρό", "δεν ενδιαφέρομαι για σένα ρε παιδάκι μου", "είμαι λεσβία", "έχω γκόμενο τον Μπραντ Πιτ", ΔΕΝ πιάνουν. Πρέπει να βρεις άλλες μεθόδους για να τον απωθήσεις. Εντάξει, όχι να τον δείρεις. Έξυπνες μεθόδους. ;)

Εδώ σας παρουσιάζουμε κάποιες απο αυτές λοιπόν. Για όλες τις ταλαίπωρες γυναίκες, που τις κυνηγάνε και δε τις αφήνουν. Ξέρω πως κάπου εδώ θα βρείτε τη λύση που πάντα ψάχνατε.

Προτού μπούμε στο ψαχνό πάντως, να τονίσουμε φυσικά δύο πράγματα:

1) Όπως υπάρχουν άντρες, έτσι υπάρχουν και γυναίκες λιγούρια.

2) Εμείς, στον ζωολογικό μας κήπο, τασσόμαστε με το μέρος του λιγούρη. Go ligouri, and may the force be with you!!!


Και προχωράμε στις συμβουλές. Το κείμενο συνοδεύεται απο μερικά γρήγορα σκιτσάκια. :)



ΠΩΣ ΝΑ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΕΙΣ ΤΟΝ ΥΠΕΡΛΙΓΟΥΡΗ



1) Σε περίπτωση που ο τύπος συνεχίζει να σου κολλάει, μπορείς να κυκλοφορείς στο εξής βγάζοντας βόλτα το σκυλάκι σου. Το οποίο σκυλάκι θα ναι 2 μέτρα μπόι και αιμοβόρο. Και λυσσασμένο. Αν δεν έχεις, μπορείς να αγοράσεις. Όπου πηγαίνεις, θα παίρνεις μαζί σου το σκυλάκι. Στο οποίο θα έχεις βάλει να μυρίσει κάποιο κομμάτι από ρούχο του φίλου μας, πασαλειμμένο με λίγο αίμα. Να είσαι σίγουρη πως ο φίλος μας θα σε αφήσει στην ησυχία σου.



2) Υπάρχει πάντα η περίπτωση ο φίλος μας να αποδειχτεί φιλόζωος και να μην έχει πρόβλημα με το σκυλάκι. Τότε δεν έχεις παρά να το παίξεις εσύ η ίδια λυσσασμένη. «Με δάγκωσε το σκυλάκι», θα πεις απλώς, ενώ σου τρέχουν ποτάμι τα σάλια. «Ο γιατρός μου είπε να μη σε πλησιάζω σε πολύ κοντινή απόσταση, γιατί μπορώ να σε δαγκάσω», θα του πεις απλά και αφοπλιστικά, ενώ τα δόντια σου γυαλίζουν. Ο φίλος μας σίγουρα θα τρομάξει και θα τρέξει μακριά.




3) Βέβαια, στη θέα να τρέχουν τα σάλια από το αντικείμενο του πόθου του, μπορεί να ανάψει ακόμα περισσότερο. Διόλου απίθανο θα λεγα.
Επομένως καταφεύγουμε στο σχέδιο 3. Γίνεσαι αυτιστική. «Ο γιατρός μου αποκάλυψε ότι κόλλησα τον αυτισμό και σε λίγο καιρό ούτε να μιλάω θα μπορώ, ούτε σωστά να περπατώ», θα πεις. Το ότι ο αυτισμός δεν είναι κολλητική ασθένεια έχει μικρή σημασία, το πιο πιθανό είναι να μην το καταλάβει. Πες και ένα «γκααα-αααα» τότε, κάνε και
καμιά σπαστική κίνηση που και που, και θα πιάσει το νόημα.



4) Αν ούτε αυτό πιάσει, το παίζεις κωφάλαλη. Πέρασε ένα φορτηγό και σε ξεκούφανε. Και από το σοκ (που κουφάθηκες), έχασες και τη λαλιά σου! Θα σου μιλάει λοιπόν αυτός, αλλά εσύ τίποτα, δε θα του δίνεις καμία σημασία. Και θα δικαιολογείσαι, καθώς δε θα μπορείς πλέον να τον ακούσεις. Και αυτός με τη σειρά του θα παραιτηθεί από την προσπάθεια, αφού δε θα τον προσέχεις καθόλου πλέον. Αυτό ήταν, τόσο απλό!


5) Αν δεν πιάσει τίποτα απ’ όλα αυτά… κάνεις κάτι εντελώς διαφορετικό. Πας απλά και του λες ότι έχεις 4 παιδιά (και 2 κορίτσα). Και ότι έχουν ανάγκη από πατρική στοργή και ότι όλοι σε έκαναν πέρα ως τώρα επειδή δε μπορούσαν να αντέξουν το βάρος της φροντίδας των παιδιών σου. Και θα πέσεις κλαίγοντας γονυπετής, θα τον αγγίξεις από τα γόνατα (στάση ικεσίας) και θα τον παρακαλέσεις (σε νέα ή αρχαία ελληνικά): «σε παρακαλώ, ανέλαβε τη φροντίδα των παιδιών μου! Παντρέψου με και γίνε ο πατέρας που δεν είχαν!!!». Λογικά θα φρικάρει και θα φύγει τρέχοντας.


6) Ποιος ξέρει όμως, μπορεί να του ξυπνήσει κανένα ανώμαλο πατρικό ένστικτο αυτουνού και να γουστάρει και να πει «Ναι! Θα γίνω ο πατέρας των παιδιών σου!». Επομένως την εγκαταλείπουμε και αυτή την ιδέα.

Μπορείς τότε να το παίξεις ψυχάκιας. Κάθε φορά που σε πλησιάζει να αρχίσεις να του λες για τα πνεύματα με τα οποία μιλάτε κάθε βράδυ, τα οράματα που βλέπεις, το ότι έχεις πολλούς εαυτούς σου ταυτόχρονα και κάθε μέρα πίνετε καφέ όλες μαζί κλπ. Και ενώ τα λες όλα αυτά θα γυαλίζει το μάτι σου και σε κάποιο σημείο θα τον πιάσεις από το μανίκι σφικτά και θα του πεις (με γουρλωμένα μάτια και τρέμουλο): «Με πιστεύεις έτσι δεν είναι?? Πες μου ότι με πιστεύεις!!!». Αυτό ήταν. Δε θα τον ξαναδείς ποτέ.



7) Κι όμως. Υπάρχει πάντα η περίπτωση να γουστάρει και να πει «πωω, δε το ήξερα πως τα πνεύματα επισκέπτονται και σένα!!!». Την έβαψες τότε!…

Αλλά δε το βάζουμε κάτω! Εφαρμόζεις μία άλλη τεχνική, απλή και αποτελεσματική. Πας απλά και το παίζεις θεούσα. Όποτε τον βλέπεις, φροντίζεις να είσαι ντυμένη σεμνότυφα, με χαμηλό το βλέμμα, να τελειώνεις κάθε φράση σου λέγοντας «δόξα τω θεώ», να προσεύχεσαι κάθε τρεις και λίγο. Και ασφαλώς θα τηρείς κατά γράμμα τις προσταγές του θείου νόμου. Στην περίπτωση μας, απέχεις από το σεξ πριν τον γάμο. Φροντίζεις να του το ξεκαθαρίσεις αυτό.

Και για να το κάνεις πιο χοντρό ακόμα, του λες πως δεν απέχεις μόνο από το σεξ, αλλά και από οτιδήποτε περισσότερο τραβηγμένο από ένα χάδι στο μαλλί, ας πούμε, ή ένα άγγιγμα στο γόνατο. Και από φιλιά, μόνο στο μάγουλο (με χείλη όσο πιο στεγνά γίνεται) και το χέρι. Μόνο. Ε, αν είναι άντρας της προκοπής δε θα ασχοληθεί περισσότερο.


8) Λες?? Λες να σου πει: «Πόσο χαίρομαι που βρήκα μια εν θεώ αδερφή! Δέχομαι να σε αγαπήσω όπως επιθυμείς!». Χμμμ, πρόβλημα.

Δεν έχεις παρά να το παίξεις βιτσιόζα τότε, το αντίθετο δηλαδή. Τάχα τυχαία παρελαύνουν από μπροστά του κάποιοι πρώην σου, με μαυρισμένα μάτια, κομμένα μέλη, μελανιές παντού, επιδέσμους, κουτσαίνουν κλπ. Και στο απορημένο βλέμμα του θα αποκριθείς: «Ήταν πολύ φλώροι στο κρεββάτι!». Και όλως τυχαίως θα απλώσεις δίπλα ένα μαστίγιο, ή, ακόμα καλύτερα, έναν μπαλτά. Και θα πεις τότε «τον έχω πάρει από τον πατέρα μου, τον χασάπη! Μου είναι πολύ χρήσιμος καθημερινά, τον κουβαλώ πάντα στη τσάντα μαζί με το μέηκαπ και τα χαρτομάντιλα». Πιστεύω πως θα τον τρομάξει αυτό.


9) Μπορείς φυσικά να τα συνδυάσεις όλα αυτά. Δηλαδή μια θεούσα με μπαλτά στην τσάντα, που βγάζει βόλτα το λυσσασμένο της σκυλί, με τάσεις αυτισμού και πνευματικές αναζητήσεις, ολίγον τι κωφάλαλη, με 5-6 παιδιά.

Και η απαραίτητη ψυχολογική ενθάρρυνση στο τέλος. Μην ξεχνάς. Δεν υπάρχει ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ. Υπάρχει μόνο ΔΕ ΘΕΛΩ. Μπορείς αρκεί να το ΠΙΣΤΕΨΕΙΣ ότι μπορείς.
(ξεκίνα με τον λυσσασμένο σκύλο λοιπόν)

Το Παράφωνο Αηδόνι προτείνει: Oasis

Χαίρετε! Να σας συστηθώ. Είμαι το παράφωνο αηδόνι, παλιός κάτοικος του τρελού αυτού ζωολογικού κήπου.

Στην πραγματικότητα βέβαια δεν είμαι καθόλου παράφωνο, αντίθετα, αυτό δεν είναι παρά ένα παρατσούκλι που μου κόλλησαν διάφοροι συκοφάντες επειδή ζήλευαν τα προσόντα μου! Θέλετε να σας πείσω? Πάρ'τε ένα τραγούδι μου:
AIIII-IAAAAA, OAOAEOEEEEE, AAAIAAAAAIAA -


(τα ζώα σκορπούν τρομαγμένα)

Πφ, καλά, καλά. Η μάνα μου πάντως λέει πως έχω την ομορφότερη φωνή του κόσμου! Και οι μάνες ποτέ δε λένε ψέματα!

Λοιπόν, σήμερα εγκαινιάζω μία μουσική στήλη, που λίγο πολύ παρουσιάζει συνοπτικά διάφορα αγαπημένα συγκροτήματα, κάποια γνωστά σε όλους, κάποια πάλι όχι. Κάθε ένα συγκρότημα θα συνοδεύεται απο ένα βιντεάκι, με ένα μικρό κολλάζ απο τραγούδια του και διάφορες φωτογραφίες. Κι αυτό γιατί αγαπούμε τη μουσική στην Rabbitland, και θέλουμε να ντύσουμε αυτό εδώ το blog όχι μόνο με κείμενο, αλλά και με εικόνες και ήχο.

Σημερινή επιλογή μια μπάντα που μέχρι πριν λίγα χρόνια μου ήταν εντελώς αδιάφορη. Πόσο μάλλον κατά τη δεκαετία του '90, όταν το συγκρότημα αυτό βρισκόταν στις δόξες του στην Αγγλία, καθιερώνοντας τον μουσικό όρο "brit-pop" (βρετανικό alternative στην ουσία), και σημειώνοντας τρελή επιτυχία.



Ο λόγος για τους Oasis φυσικά, συγκρότημα που άλλοι αγάπησαν και άλλοι μίσησαν. Για ποιόν λόγο όμως, συχνά ούτε οι ίδιοι δεν ήξεραν. Καρπός των αδερφών Liam και Noel Gallagher, και μουσικά παιδιά των Beatles, μας παρέδωσαν ένα απο τα καλύτερα κατά τη γνώμη μου ροκ ντεμπούτα των '90ς, τη δισκάρα που ακούει στο όνομα "Definitely Maybe", ενώ ο δίσκος που ακολούθησε υπήρξε το περίφημο "What's The Story (Morning Glory)", που τους εκτόξευσε στο ζενίθ. Περίφημη υπήρξε η κόντρα τους με τους Blur ως προς το ποιό συγκρότημα θα πρωτοστατούσε στην βρετανική brit-pop σκηνή. Απο τα ύστερα άλμπουμ τους αγαπημένο μου ως τώρα είναι το "Heathen Chemistry", ενώ και το τελευταίο τους υπήρξε πολύ αξιόλογο.

Παλιά, για κάποιον απροσδιόριστο λόγο, δε τους γούσταρα. Κάλλιο αργά παρά ποτέ όμως. Μακάρι να τους δούμε και για κανένα live κάποτε.

Ιδού και το βιντεάκι. Να περιμένετε πολλάααααα ακόμα απο το παράφωνο αηδόνι. Και - όσοι δε γνωρίζετε - να είστε προετοιμασμένοι, αυτό το αηδόνι ακούει πολύ διαφορετικά μεταξύ τους πράγματα... ;)

Memories from Vienna, Part II - Horror Movies και λοιπές Cultίλες

Καλό μήνα σε όλους! Επιστροφή με το δεύτερο μέρος της ανασκόπησης απο το ταξιδάκι στη Βιέννη. Η εικόνα που βλέπετε δίπλα ίσα που αποτυπώνει το μέγεθος του πρωινού που έφαγα στο ξενοδοχείο. Και πιστέψτε με, ήταν τόσο καλό, και τόσο πολύ, που δε μπορούσα να αντισταθώ στο να το βγάλω μια φωτογραφία! Απολογισμός: τρία ψωμάκια, με επικάλυψη σοκολάτας το ένα, μαρμελάδα το άλλο, το τρίτο συνοδευόμενο απο αλλαντικά και τυριά, λουκάνικα, δημητριακά με γάλα, χυμός, κομπόστα, γιαούρτι, κρουασάν, κεκάκι (δε φαίνονται στη φωτό). Πείνασα. :(

Μόνο όταν πηγαίνω σε ξενοδοχεία ρε γαμώτο τρώω τόσο πολύ για πρωινό. Τρώω ασταμάτητα. Γιατί άραγε? *προβληματισμός*

Cult. Τι είναι "καλτ" είναι θέμα για κουβέντα και ατελείωτη ανάλυση - απο κείνες τις ωραίες αναλύσεις, τις εντελώς ανούσιες. Κάποια άλλη στιγμή μπορεί να κάνω ένα αφιέρωμα στο τι θεωρώ καλτ. Προς το παρόν όμως, παρτε αυτό το βιντεάκι, απο το πρώτο βράδυ διαμονής στο ξενοδοχείο. Ναι, να ανοίγεις λίγο πριν κοιμηθείς την αυστριακή tv για να δεις τι καλό υπάρχει και να πέφτεις πάνω σε αυτό που είδαμε, είναι CULT, άξιο να τραβηχτεί σε βίντεο.... ;)





ΥΓ - "Καλά ρε άνθρωπε, λες Αναμνήσεις απο τη Βιέννη, και τη μία μας δείχνεις τον Ρέμο, την άλλη το πρωινό και την τρίτη τις ταινίες τρόμου! Που είναι η Βιέννη σε όλα αυτά?" θα μπορούσε να πει κανένας αγανακτισμένος αναγνώστης.

Ε, τι θέλετε, να σας δείξω τις εκκλησίες? Αυτές τις βρίσκετε σε ένα σωρό φωτός στο νετ. :P