Memories from Vienna, Part III - final

Τρίτο και τελευταίο μέρος απο την μικρή μας ανασκόπηση...

Πρότυπο ευρωπαικής πρωτεύουσας η Βιέννη, απο άποψη σχεδιασμού, υπέροχη αρχιτεκτονική, καθαριότητα, με ένα κέντρο για το οποίο είμαι βέβαιος πως δεν ντρέπονται οι κάτοικοι του και το οποίο χαιρόσουν να περπατάς (και πιστέψτε με, έπεσε πολύ περπάτημα).

Κάτι που παρατήρησα τις μέρες παραμονής μου στην Αυστρία ήταν η συμπεριφορά των αυστριακών. Πόσο τελικά καταρρέουν τα στερεότυπα σαν πύργοι απο τραπουλόχαρτα... Εμείς εδώ στην Ελλάδα τρέφουμε την αντίληψη πως οι Έλληνες είναι "φιλόξενοι" και "έξω καρδιά" και "φωνακλάδες" και "του κεφιού" και όλα αυτά. Ενώ για τους γερμανόφωνους λαούς λέμε πως είναι "μετρημένοι" και "σοβαροί" και "ψυχροί" και δεν ξέρω και γω τι άλλο.

Φυσικά όλα είναι μύθοι. Οι άνθρωποι ήξεραν να διασκεδάζουν, έκαναν φοβερό χαβαλέ (κάτι που έμελε να το διαπιστώσουμε ακόμα περισσότερο τις μέρες που πήγαμε στο novarock festival), συν το οτι ήταν ευγενέστατοι. Κανένας δε θα σε έσπρωχνε για να μπει στο τρένο... Πόσο μάλλον να πας να βγεις και να... μη σε αφήνουν οι ορδές των εισερχόμενων βαρβάρων! Πολύ εύκολα επίσης σου έσκαγαν χαμόγελο.

Για τα αυτοκίνητα και την οδική συμπεριφορά τα είπα πριν. Ξέχασα όμως να πω πως δεν ακούγονταν κορναρίσματα στο κέντρο! (αλλά θα μου πείτε, αν λείπει η περίφημη ελληνικότατη ΜΟΥΤΖΑ και το "να μαλάκα!" χάνει η οδήγηση όλη τη χάρη της...)

Ανάλογη πολιτισμένη στάση είχα παρατηρήσει και πέρισυ που είχα πάει στο Παρίσι. Και ύστερα σου λέει ο Ελληνάρας: "εμείς δώσαμε τα φώτα". Ναι, γι' αυτό τώρα εσύ ζεις με το φως απο το καντήλι, αναπολώντας περασμένα μεγαλεία, τρομάρα σου, που θες να λέγεσαι και πολιτισμένος.

Όπως σε όλες τις σοβαρές ευρωπαικές πρωτεύουσες,
έτσι και στη Βιέννη υπήρχαν ποδηλατόδρομοι και φανάρια,
τόσο για αμάξια, όσο και για πεζούς και ποδηλάτες.
Αλλά έλα μωρέ, είναι πολύ μεγαλύτερη η πρόκληση και
η μαγκιά να οδηγείς ένα ποδήλατο στην Εθνική Οδό,
με τα αμάξια να σε προσπερνάνε ξυστά,
κάνοντας τρελά σλάλομ και χοροπηδώντας πάνω απο
κανένα πεσμένο μηχανάκι, σωστά?

Ανάμεσα στις στάσεις, το Schonbrunn Palace, η θερινή κατοικία των παλαι ποτέ παντοκρατόρων Αψβούργων, ο γοτθικός όσο δε πάει άλλο (ειδικά όταν τον έβλεπες βράδυ) καθεδρικός ναός του Αγίου Στεφάνου, το Kunsthistoriches Museum, με έργα των Rubens, Rembrandt, Caravaggio, Pieter Bruegel, Velazguez, Raphael, Poussin, και τόσων άλλων μεγάλων ζωγράφων, όπως και η Ακαδημία Καλών Τεχνών που παρουσίαζε ένα απο τα περίφημα έργα του Ιερώνυμου Μπος, το απίστευτα προχωρημένο (για την εποχή του και γενικά) τρίπτυχο "Η Τελική Κρίση", έργο που κάθεσαι και το παρατηρείς με τις ώρες...

Α, και η βόλτα στον Δούναβη, άλλο ένα μεγάλο ευρωπαικό ποτάμι (βλέπε Τάμεσης, Σηκουάνας, κλπ) που διασχίζει την πόλη, αποτελώντας ένα απο τα ομορφότερα αξιοθέατα, και κάνοντας σε να αναρωτιέσαι "γιατί να μην είχαμε κάνει και μεις το ίδιο με.... τον Κηφισό?" :P

Δε θέλω να φανεί πως εξιδανικεύω τους άλλους. Τα στερεότυπα, όπως αυτά που ανέφερα πριν, αφορούν κάθε λαό, ο οποίος τοποθετεί τον εαυτό του στο κέντρο του κόσμου. Και ασφαλώς υπάρχουν και στη Βιέννη, όπως και αλλού κοινωνική αδικία, προβλήματα (δεν επικρατούσε και η καλύτερη μυρωδιά σε σημεία του μετρό), ανισότητες κλπ. Αλλά αυτό δεν αναιρεί ορισμένα χαρακτηριστικά γνωρίσματα, σαν εκείνα που περιέγραψα, τα οποία με έκαναν να αναρωτιέμαι "που ζω ρε γαμώτο".

Αυτά. Και επειδή δώσαμε μια γεύση απο ναούς και απο παλάτια, πάρτε και λίγο μια εναλλακτική πλευρά. ;)

Memories from Vienna, Part II - Horror Movies και λοιπές Cultίλες

Καλό μήνα σε όλους! Επιστροφή με το δεύτερο μέρος της ανασκόπησης απο το ταξιδάκι στη Βιέννη. Η εικόνα που βλέπετε δίπλα ίσα που αποτυπώνει το μέγεθος του πρωινού που έφαγα στο ξενοδοχείο. Και πιστέψτε με, ήταν τόσο καλό, και τόσο πολύ, που δε μπορούσα να αντισταθώ στο να το βγάλω μια φωτογραφία! Απολογισμός: τρία ψωμάκια, με επικάλυψη σοκολάτας το ένα, μαρμελάδα το άλλο, το τρίτο συνοδευόμενο απο αλλαντικά και τυριά, λουκάνικα, δημητριακά με γάλα, χυμός, κομπόστα, γιαούρτι, κρουασάν, κεκάκι (δε φαίνονται στη φωτό). Πείνασα. :(

Μόνο όταν πηγαίνω σε ξενοδοχεία ρε γαμώτο τρώω τόσο πολύ για πρωινό. Τρώω ασταμάτητα. Γιατί άραγε? *προβληματισμός*

Cult. Τι είναι "καλτ" είναι θέμα για κουβέντα και ατελείωτη ανάλυση - απο κείνες τις ωραίες αναλύσεις, τις εντελώς ανούσιες. Κάποια άλλη στιγμή μπορεί να κάνω ένα αφιέρωμα στο τι θεωρώ καλτ. Προς το παρόν όμως, παρτε αυτό το βιντεάκι, απο το πρώτο βράδυ διαμονής στο ξενοδοχείο. Ναι, να ανοίγεις λίγο πριν κοιμηθείς την αυστριακή tv για να δεις τι καλό υπάρχει και να πέφτεις πάνω σε αυτό που είδαμε, είναι CULT, άξιο να τραβηχτεί σε βίντεο.... ;)





ΥΓ - "Καλά ρε άνθρωπε, λες Αναμνήσεις απο τη Βιέννη, και τη μία μας δείχνεις τον Ρέμο, την άλλη το πρωινό και την τρίτη τις ταινίες τρόμου! Που είναι η Βιέννη σε όλα αυτά?" θα μπορούσε να πει κανένας αγανακτισμένος αναγνώστης.

Ε, τι θέλετε, να σας δείξω τις εκκλησίες? Αυτές τις βρίσκετε σε ένα σωρό φωτός στο νετ. :P

Memories from Vienna, Part I

Τις προάλλες έκανα ένα ταξιδάκι ως τη Βιέννη. Λίγες μέρες που έχω γυρίσει τώρα έχω ψυχοπλακωθεί. Τι σκατά κάνω πίσω στο Ελλάντα σκέφτομαι.

Εντάξει, ίσως τείνουμε να εξιδανικεύουμε κάτι που δε το ξέρουμε καλά... αλλά θα πω ένα πράγμα μόνο.

Στη Βιέννη τα αυτοκίνητα σταματούσαν ΧΩΡΙΣ φανάρια στον δρόμο για να περάσουν οι πεζοί! Όλα τα οχήματα σταματούσαν, και τα λεωφορεία ακόμα! Περνούσαν οι πεζοί απέναντι, και μετά αυτά συνέχιζαν.

Αυτό το τόσο απλό πράγμα ούτε που το έχω δει να γίνεται μια φορά στα δικά μας. Αν πας εδώ να περάσεις τον δρόμο χωρίς φανάρι, όχι μόνο δε θα σταματήσει ο οδηγός για σένα, αλλά θα σε βρίσει κιόλας (αφού σου χει κόψει κανα ποδάρι).


Αυτό μόνο για τώρα. Α, η φωτογραφία προέρχεται απο τη Βιέννη, απο κεντρικό σημείο δίπλα στον Δούναβη, όπου και υπήρχε μαγαζί με ελληνικό φαγητό! Και η μουσική υπόκρουση που αντηχούσε πέρα για πέρα ήταν.... μαντέψτε... (μα να πας στο εξωτερικό και να ακούς πάλι αυτά?? :P). Ορίστε, πάρ'τε βίντεο-ντοκουμέντο: