Το Παράφωνο Αηδόνι Προτείνει: Faith No More!

~


Faith No More και μην ακούσω κουβέντα! Στις 10 Αυγούστου οι επανενωμένοι FNM επισκέπτονται για μια και μοναδική συναυλία τη χώρα μας. Το ερώτημα είναι: θα χωρέσει όλο τον τρελό γι' αυτούς κόσμο το Θέατρο Βράχων? Ε λοιπόν, αν το Θέατρο δεν είναι κατάμεστο απο κόσμο εκείνη τη μέρα θα αρχίσω πραγματικά να προβληματίζομαι για την μουσική παιδεία του Έλληνα. (χαχα αστείο ήταν αυτό, μέσος Έλληνας και μουσική παιδεία δε πάνε μαζί)

Επειδή όμως αυτό το αηδόνι δε μπορούσε να περιμένει την καλή του τύχη πότε (και αν) θα τους δει στην Ελλάδα, φρόντισε να τους δει απο πριν, στην Αυστρία! Οι FNM υπήρξαν και ο βασικός λόγος που κλείσαμε για το Nova rock Festival, δύο μήνες πριν, πριν ακόμα ανακοινωθεί πως οι FNM θα έρχονταν και στα μέρη μας...

Και εννοείται το χαρήκαμε όσο δε πήγαινε άλλο! Ορίστε, πάρτε λαχταριστό βιντεάκι που τραβήξαμε απο την εμφάνιση τους στη σκηνή!







Γιατί λοιπόν γουστάρουμε αυτή τη μπάντα? Ίσως γιατί οι κοστουμαρισμένοι κύριοι που είδατε πάνω μπορούν να μεταμορφώνονται απο μια μελωδική μπάντα που πειραματίζεται με jazz, funk ή ακόμα και hip hop, σε έξαλλους punk/thrash/hardcore metalheads, και όλα αυτά εκεί που δε το περιμένει κανείς.



Ή τουλάχιστον δε το περίμενε κανείς κάπου στα τέλη της δεκαετίας του '80, όταν οι FNM κυκλοφορούσαν το "The Real Thing". Τα προηγούμενα χρόνια είχαν ήδη κυκλοφορήσει δύο πολύ ενδιαφέροντα άλμπουμ, τα "We Care A Lot" και το "Introduce Yourself". Αλλά αυτό που έγινε με το "The Real Thing" ήταν απλά το κάτι άλλο. Και ο λόγος ήταν φυσικά η ένταξη στο συγκρότημα της μορφής που ακούει στο όνομα Mike Patton. O Patton είχε δώσει απο παλιά δείγματα του αλλοπαρμένου στυλ του με τους Mr Bungle. Με το που εντάχτηκε στους FNM και ανέλαβε το γράψιμο των τραγουδιών και τα φωνητικά, η μπάντα έμελε να εκτοξευτεί και να μεταδώσει την δημιουργική τρέλα του Patton στο ευρύ κοινό.








Τι μουσική έπαιζαν τελικά οι κύριοι? Στις αρχές των '90ς, όταν απο τη μία μεσουρανούσαν τα hair/pop metal bands και απο την άλλη έκανε την εμφάνιση του το grunge κίνημα, το Real Thing μπέρδεψε πολύ κόσμο, που προσπαθούσε απεγνωσμένα να το εντάξει σε κάποιον μουσικό χώρο. Αρκετοί πιστοί στην "pure" μουσική ενοχλήθηκαν απο όλη εκείνη την ανάμιξη διαφορετικών - φαινομενικά - ηχοτροπίων. Τα πράγματα θα χειροτέρευαν ακόμα περισσότερο με το άλμπουμ που θα διαδεχόταν το Real Thing. Στο μεταξύ ο δίσκος είχε σημειώσει μεγάλη επιτυχία και είχε αποσπάσει και υποψηφιότητα για Grammy.



Οι FNM είχαν αποκτήσει μεγάλη φήμη (θετική όσο και αρνητική) και ο νέος τους δίσκος με το όνομα "Angel Dust" (του 1992) θα αποδείκνυε πως η έκρηξη του Real Thing μόνο τυχαία δεν ήταν. Για πολύ κόσμο το Angel Dust ανήκει στις κορυφαίες ροκ κυκλοφορίες όλης της δεκαετίας του '90. Ακόμα περισσότερο πειραματικό σε σχέση με το The Real Thing, και το πρώτο άλμπουμ που ο Patton είχε ουσιαστική συνεισφορά στη μουσική του κατεύθυνση, ο δίσκος παραμένει ως ένας απο τους "πολυπλοκότερους δίσκους που έχουν κυκλοφορήσει ποτέ απο μεγάλη εταιρία", όπως είχε πει τότε ένας κριτικός. Βασικά είναι απο εκείνα τα άλμπουμ που μου θυμίζουν το "London Calling" των Clash: δε γνωρίζει κανένα μουσικό στεγανό, συνδιάζοντας ένα σωρό διαφορετικά μουσικά είδη, παράγοντας ένα μοναδικό μουσικό αποτέλεσμα, και τελικά, κατορθώνει να γίνει διαχρονικό.

Το κλείσιμο της "αγίας τριάδας" των δίσκων των FNM έρχεται να συμπληρώσει με τον καλύτερο τρόπο το "King For A Day... Fool For A Lifetime", που για πολλούς die-hard fnm fans είναι και το αγαπημένο τους. Και είναι λογικό αυτό, καθώς περιέχει τραγουδάρες, όπως τα "Evidence", "Digging The Grave", "Just A Man" (μεγάλη αγάπη), ή το σαρωτικό "Cuckoo For Caca", το οποίο και τραβήξαμε επίσης live στο Nova Rock και το παρουσιάζουμε. :)







O τελευταίος τους δίσκος ήταν το "Album Of The Year" του 1997. Οι FNM μετά διέλυσαν με τα μέλη τους να ακολουθούν τους δικούς τους δρόμους. Μόλις ένα χρόνο πριν ο Patton δήλωνε πως αμφιβάλλει πολύ για την πιθανότητα κάποιας επανένωσης. Κι όμως! Οι FNM επανενώθηκαν και περιοδεύουν, αφήνοντας μας με ανοιχτό το στόμα, κάνοντας μας να καταλάβουμε για ποιό λόγο τόσοι και τόσοι καλλιτέχνες και μπάντες τους σέβονται απεριόριστα.

Προσωπκά, ανάμεσα στα τρία κορυφαία τους άλμπουμ μου είναι πολύ δύσκολο να διαλέξω αγαπημένο, θα έλεγα ίσως το "The Real Thing", με ελάχιστη διαφορά απο τα άλλα δύο. Τους είδαμε, ήταν φοβεροί, ο Patton απλά ήταν μοναδικός, και είμαστε σίγουροι πως θα αφήσουν το ελληνικό κοινό με ανοιχτό το στόμα στις 10 του μήνα. Όσο αφορά εμένα, πολύ θα θελα να πετάξω και να τρυπώσω κάπως ως τη συναυλία (σαν πουλί που είμαι, χεχε) και να τους απολαύσω για δεύτερη φορά, αν και μάλλον δεν είναι το πιο πιθανό σενάριο. Δεν έχει σημασία όμως, τους είδαμε ήδη και τους χαρήκαμε. Ναι, είναι πολύ μεγάλη μπάντα. ;)

Το παράφωνο αηδόνι προτείνει: Dredg

Γεια σας! Το παράφωνο αηδόνι επέστρεψε για να γκαρίσει στ' αυτιά σας!

Η πρώτη μας πτήση αφορούσε ένα alternative συγκρότημα που έγινε μεγάλο στα '90ς. H δεύτερη μας πτήση μας πηγαίνει στα 'οος και σε ένα alternative συγκρότημα που έχει όλες τις δυνατότητες να γίνει μεγάλο τον καιρό που είναι μπροστά μας... Αν και η εμπορική απήχηση δεν έχει σημασία εδώ. Η μπάντα αυτή, σε καλλιτεχνικό επίπεδο, έχει ήδη κατορθώσει να γίνει μεγάλη... Ο λόγος για τους αμερικανους Dredg.




Πριν λίγες βδομάδες είχα την τύχη να τους δω live. Πραγματικά, το συναίσθημα που σου προκαλούσε αυτή η μπάντα ήταν πάρα πολύ έντονο. Η μουσική τους σε ταξιδεύει και σε μαγεύει με τη μελωδικότητα της. Χάνεσαι μεσα της. Το υποψιασμένο alternative κοινό στην Ελλάδα τους γνωρίζει, όσοι δε τους ξέρουν τους μαθαίνουν σιγά σιγά... και πιστεύω θα τους μάθουν ακόμα περισσότεροι στο μέλλον, καθώς η μπάντα αυτή ανεβαίνει σκαλοπάτια απο δίσκο σε δίσκο... Το τραγούδι που ακολουθεί ονομάζεται "Information", είναι απο τον τελευταίο τους δίσκο, και είναι κομματάρα. Αξίζει να προσέξετε τους πολύ όμορφους στίχους, παράλληλα με τη μουσική...


You're suffering, feel your pain
Allow me to be your sponge
Cause I can absorb your sorrows
I'm the one
Fire may rain down on you,
but I'll be your water
Waves may crash on you,
but I'll be your land
Cause I want to give you
just a temporary bliss
Just a little bit, just a little bit
A little more information
To add to my confusion
To add to the frustration
I don't need it......






Ουσιαστικά οι Dredg υπάρχουν απο τα μισά των '90ς. Ο πρώτος τους όμως δίσκος, με το όνομα Leitmotif, κυκλοφόρησε to 1998. Το πρώτο μεγάλο άλμπουμ τους υπήρξε το El Cielo του 2002, με το οποίο και έγιναν περισσότερο γνωστοί. Πιο πολύ art rock και progressive παρά alternative στις αρχές, οι Dredg είχαν ήδη αρχίσει να αποκτούν το κοινό τους. Τα άλμπουμ τους παρουσιάζουν ενδιαφερον όχι μόνο μουσικά, αλλά και για ολοκληρωμένα concept τους (το El Cielo ασχολείται με το φαινόμενο της παραλυσίας του ύπνου, με αναφορές στον Νταλί και περιέχοντας γράμματα ασθενών που βίωναν αυτή την κατάσταση, στη θέση των στίχων).

To τρίτο τους άλμπουμ υπήρξε για μένα και το καλύτερο τους ως τότε. Περισσότερο άμεσο και με εντονότερα τα alternative στοιχεία, το Catch Without Arms του 2005 ήταν και το πιο πετυχημένο άλμπουμ τους, μέχρι εκείνη τη στιγμή. Τι να πούμε για κομμάτια όπως το "Bug Eyes", το ομότιτλο, το "Matroshka", ή το "Sang Real", το οποίο και ντύσαμε (εμείς τα ζώα :P) σε ένα βιντεάκι, που το παρουσιάζουμε στο τέλος του κειμένου. :)



Μόλις εναμιση μήνα πριν κυκλοφόρησε το The Parriah, The Parrot, The Delusion. Ήδη υπάρχει κόσμος που το θεωρεί άλμπουμ της χρονιάς. Ο δίσκος περιέχει λίγο πολύ 18 τραγούδια (!) και το ένα είναι καλύτερο απο το άλλο. Μιλάμε για δισκάρα, η οποία ανέδειξε τρία singles ως τώρα. Με τον δίσκο αυτό οι Dredg μετατρέπονται για μένα σε ένα απο τα κορυφαία alternative σχήματα των τελευταίων χρόνων, του οποίου η ανοδική πορεία μόνο ελπίδα μου δίνει για ακόμα καλύτερα πράγματα στο μέλλον! Αν ακούτε alternative rock λοιπόν, γουστάρετε ταξιδιάρικα γενικά ακούσματα, και δεν έχετε ακόμα τσεκάρει αυτό το άλμπουμ, να το κάνετε άμεσα!

Αυτά λοιπόν, πάω να πετάξω παρέα με τον φίλο μου που διακοσμεί το εξώφυλλο του δίσκου.....

Το Παράφωνο Αηδόνι προτείνει: Oasis

Χαίρετε! Να σας συστηθώ. Είμαι το παράφωνο αηδόνι, παλιός κάτοικος του τρελού αυτού ζωολογικού κήπου.

Στην πραγματικότητα βέβαια δεν είμαι καθόλου παράφωνο, αντίθετα, αυτό δεν είναι παρά ένα παρατσούκλι που μου κόλλησαν διάφοροι συκοφάντες επειδή ζήλευαν τα προσόντα μου! Θέλετε να σας πείσω? Πάρ'τε ένα τραγούδι μου:
AIIII-IAAAAA, OAOAEOEEEEE, AAAIAAAAAIAA -


(τα ζώα σκορπούν τρομαγμένα)

Πφ, καλά, καλά. Η μάνα μου πάντως λέει πως έχω την ομορφότερη φωνή του κόσμου! Και οι μάνες ποτέ δε λένε ψέματα!

Λοιπόν, σήμερα εγκαινιάζω μία μουσική στήλη, που λίγο πολύ παρουσιάζει συνοπτικά διάφορα αγαπημένα συγκροτήματα, κάποια γνωστά σε όλους, κάποια πάλι όχι. Κάθε ένα συγκρότημα θα συνοδεύεται απο ένα βιντεάκι, με ένα μικρό κολλάζ απο τραγούδια του και διάφορες φωτογραφίες. Κι αυτό γιατί αγαπούμε τη μουσική στην Rabbitland, και θέλουμε να ντύσουμε αυτό εδώ το blog όχι μόνο με κείμενο, αλλά και με εικόνες και ήχο.

Σημερινή επιλογή μια μπάντα που μέχρι πριν λίγα χρόνια μου ήταν εντελώς αδιάφορη. Πόσο μάλλον κατά τη δεκαετία του '90, όταν το συγκρότημα αυτό βρισκόταν στις δόξες του στην Αγγλία, καθιερώνοντας τον μουσικό όρο "brit-pop" (βρετανικό alternative στην ουσία), και σημειώνοντας τρελή επιτυχία.



Ο λόγος για τους Oasis φυσικά, συγκρότημα που άλλοι αγάπησαν και άλλοι μίσησαν. Για ποιόν λόγο όμως, συχνά ούτε οι ίδιοι δεν ήξεραν. Καρπός των αδερφών Liam και Noel Gallagher, και μουσικά παιδιά των Beatles, μας παρέδωσαν ένα απο τα καλύτερα κατά τη γνώμη μου ροκ ντεμπούτα των '90ς, τη δισκάρα που ακούει στο όνομα "Definitely Maybe", ενώ ο δίσκος που ακολούθησε υπήρξε το περίφημο "What's The Story (Morning Glory)", που τους εκτόξευσε στο ζενίθ. Περίφημη υπήρξε η κόντρα τους με τους Blur ως προς το ποιό συγκρότημα θα πρωτοστατούσε στην βρετανική brit-pop σκηνή. Απο τα ύστερα άλμπουμ τους αγαπημένο μου ως τώρα είναι το "Heathen Chemistry", ενώ και το τελευταίο τους υπήρξε πολύ αξιόλογο.

Παλιά, για κάποιον απροσδιόριστο λόγο, δε τους γούσταρα. Κάλλιο αργά παρά ποτέ όμως. Μακάρι να τους δούμε και για κανένα live κάποτε.

Ιδού και το βιντεάκι. Να περιμένετε πολλάααααα ακόμα απο το παράφωνο αηδόνι. Και - όσοι δε γνωρίζετε - να είστε προετοιμασμένοι, αυτό το αηδόνι ακούει πολύ διαφορετικά μεταξύ τους πράγματα... ;)