"Years Of The Rabbits"... Μια Αλληγορική Οπτικοακουστική Παράσταση

Την ερχόμενη Παρασκευή 27 Φλεβάρη θα διεξαχθεί στο Γκάζι, στο Kookoo music bar, η οπτικοακουστική παράσταση “Years of the Rabbits”. Μια «under(the)ground opera», όπως εύστοχα δηλώνει, σε μουσική και σύλληψη του Κώστα Δημουλέα. 

Πρόκειται για μια σχεδόν μυσταγωγική εμπειρία, βυθισμένη σε χρώματα υπνωτιστικά, φευγάτες μουσικές νότες και αποκαλυπτικό 3d animation. Ταυτόχρονα όμως συνιστά μια πολιτική αλληγορία της σύγχρονης κοινωνικής κατάστασης. Και ενώ εσύ νομίζεις πως παρευρίσκεσαι σε μια υπόγεια φωλιά, παρέα με πλήθος κουνελόμορφων τρωκτικών, κάπου στο μεταίχμιο ανάμεσα στο όνειρο και την πραγματικότητα, στην πραγματικότητα εκείνο που αντικρίζεις μπρος στα μάτια σου είναι το ξετύλιγμα της ίδιας της καθημερινότητάς σου.

Και αν το χαριτωμένο κουνέλι που αντικρίζεις στον καθρέφτη είσαι συ ο ίδιος, πρόσεξε πολύ – γιατί σαν σκοτεινιάζει, το μικροσκοπικό, φοβισμένο και αθώο αυτό πλάσμα μπορεί να μεταμορφωθεί μπροστά στα μάτια σου. Η γούνα του να γίνει μαύρη και η φωνή του άγρια. Και αν δεν αναγνωρίζεις πια τον εαυτό σου, δεν έχει σημασία – αρκεί που θα είναι κι άλλοι έτσι, σαν εσένα. Όλοι ίδιοι. Έτσι δε θα φοβάστε πια.

Η παράσταση συνδυάζει την καλλιτεχνική έκφραση με την κοινωνική καταγγελία. Και αυτό είναι που καθιστά το “Years of the Rabbits” τόσο ενδιαφέρον και το τοποθετεί στην κατηγορία εκείνων των δημιουργικών εκφράσεων που επέλεξαν την αλληγορία, προκειμένου να καθρεφτίσουν την πολιτική πραγματικότητα των καιρών τους (όπως η οργουελική «Φάρμα των Ζώων»), ή χρησιμοποίησαν συμβολικά χαρακτήρες σε μορφή ζώων, σε πλαίσια αμιγώς ανθρώπινα (για παράδειγμα το θρυλικό “Maus” του Art Spiegelman, με θέμα του το ναζιστικό Ολοκαύτωμα). Σε αντιστοιχία λοιπόν το “Years of the Rabbits” φέρει ως πρωταγωνιστές κουνέλια. Και – για δες – η χώρα που διεξάγεται ονομάζεται – πως αλλιώς;… Κουνελοχώρα.

Ήταν παράξενη η αίσθηση για μένα, συνειδητοποιώντας τη θεματική της παράστασης και τους πρωταγωνιστές της. Μη ξεχνάτε πως εδώ μέσα βρισκόμαστε στη δική μου, προσωπική Κουνελοχώρα – το λημέρι του φονικού κουνελιού. Και το φονικό κουνέλι αντιπροσωπεύει, μέσω της αντιφατικής, διττής του φύσης, τον υπερρεαλισμό, τη διαλεκτική, την πτήση στο παράδοξο, τη δύναμη της εξέγερσης και της φαντασίας – το άνοιγμα στη Χώρα των Θαυμάτων. Μα ο τόπος εκείνος που περιγράφει η παράσταση του Κώστα Δημουλέα αντανακλά την ανθρώπινη πραγματικότητα – όχι τον κόσμο της φαντασίας. Και αφορά αληθινά, πολύ αληθινά κουνέλια. Τα συμπαθέστατα αυτά ζώα που σκάβουν τρύπες μες’ στο έδαφος και τρέχουν γρήγορα για να φυλαχτούν απ’ τους εχθρούς τους.

Στην «Κουνελοχώρα» της παράστασης, τόσο διαφορετική από εκείνη της Αλίκης, επικρατεί ο φόβος. Φόβος απέναντι σε απειλές της καθημερινότητας, φόβος για το άγνωστο, φόβος για το μέλλον και επικείμενες «καταστροφές», φόβος για τον κόσμο, φόβος για τον γείτονα, φόβος για τα πάντα. Δεν έχει σημασία αν το αίσθημα αυτό του φόβου είναι ανορθολογικό – αν τρέφεται από φαντάσματα που εδράζουν μες’ στη σκέψη σου, χωρίς καμία απολύτως υλική υπόσταση. Αρκεί που πιστεύεις ο ίδιος πως είναι αληθινά. Είσαι εσύ που τους φυσάς πνοή – εσύ και ένα πελώριο κοινωνικο-οικονομικο-πολιτικό σύμπλεγμα που ορθώνεται πέρα και έξω από σένα, μα για κάποιο λόγο, είσαι μέρος του ο ίδιος.

Σκοπός του συμπλέγματος αυτού είναι η διαιώνιση του φόβου, πάση θυσία. Γιατί με τον τρόπο αυτόν είναι ικανό να σε κρατά καθηλωμένο. Εκεί μέσα, στην ασφάλεια της κουνελοφωλιάς σου, στην αναπαυτική βολή του καναπέ. Δε χρειάζεται, μικρό μου κουνελάκι, να βγεις έξω απ’ το σπίτι σου. Φυσάει άνεμος πολύς και το κρύο είναι τσουχτερό. Δε χρειάζεται να αντιδράς, αν κάτι δε σ’ αρέσει. Δε χρειάζεται να ψάχνεσαι, να μελετάς. Ο King Sharp ξέρει τι είναι καλό για σένα. Σαν υπεύθυνος Πατέρας θ’ αναλάβει την προστασία σου, θα πάρει όλα τ’ αναγκαία μέτρα. Ασχολήσου απλά με τον μικρόκοσμό σου. Πρόσεξε όμως, γιατί αν αντιδράσεις και επιχειρήσεις να ξεφύγεις απ’ την προστατευτική αγκάλη του… αν επιχειρήσεις να βγάλεις φτερά και να πετάξεις… θα σε τιμωρήσει.

Που ακούστηκαν εξάλλου κουνέλια να πετούν.

"Hey, Roger, do you wanna learn to fly?

Hey, Roger, do you wanna reach the sky?

Trust yourself, Roger

All you have to do is

Spin, spin, spin around

Spin, spin, leave the ground

You see, Roger, it's not so hard

Even a rabbit can fly."

Ο φόβος τρέφει την απάθεια και μαζί διαιωνίζουν τις κυρίαρχες εξουσιαστικές δομές. Και αν στην εποχή μας δεν υπάρχουν «βασιλιάδες» ή άμεσα «κυρίαρχοι», τη θέση τους παίρνουν τα πελώρια είδωλα της Οικονομίας και του Ατομικισμού. Στο τέλος καταλήγουμε σ’ έναν φαύλο κύκλο – καταλήγουμε να εξοικειωνόμαστε με το κλίμα της παθητικότητας και να το ενισχύουμε με τη στάση μας. Τρέφουμε την ίδια την εξουσία, μετατρεπόμενοι σε φορείς της.

“Ποιος είναι, ο Φόβος;

Δεν μπορώ να τον πουλήσω ή να τον αγοράσω

Δεν μπορώ να κάνω έρωτα μαζί του

Δεν μπορώ ούτε να τον φορέσω για να ζεσταθώ, όταν μ’ αφήσουν γυμνό

Όμως τον μυρίζω με την πολύτιμη, ροδαλή μου μύτη

Τον χρειάζομαι πραγματικά;

«Ο θρήνος του Ιπτάμενου Κουνελιού»

(Απ’το Μεγάλο Βιβλίο των Κουνελοτραγουδιών)”

Η διαλεκτική αυτή συναντά την πιο σκληρή απόληξή της στη διαδικασία της μεταμόρφωσης. Εκεί που τα κουνέλια φτάνουν να μαυρίσουν την ίδια τους τη γούνα και να ξυρίσουν τα κρανία τους. Βαδίζοντας όλα σε γραμμή κατανικούν το φόβο. Νιώθουν πλέον δυνατά. Δεν έχει σημασία αν σκόρπισαν τη διάθεση τους να πετάξουν, ούτε αν τα χαρακτηριστικά τους δείχνουν πλέον ίδια και παραμορφωμένα. Δε φοβούνται πλέον, έχοντας πια ταυτιστεί με τις ίδιες τις εξουσιαστικές δομές που άλλοτε τους τρόμαζαν.

“Καλώς ήρθες, Roger! Όλα κυλουν ομαλά εδώ στην Κουνελοχώρα, και τα μεγάλα σου χνουδωτά αφτιά ξεκουράζονται στους ώμους σου. Μέχρι που κάποιος ανάβει τους προβολείς στα μάτια σου, Roger, και συ παγώνεις. Και είσαι τόσο παγωμένος που δεν βλέπεις αυτόν τον παράξενο ιό που εξαπλώνεται στον φράχτη, ούτε τους μαύρους κούνελους που μαδάνε τις νεαρές lesbunnies ερωμένες και ξυρίζουν τα κεφάλια τους μήπως βρουν τη χαμένη τους μάτσο αξιοπρέπεια.”

***

Aυτά, συνοπτικά, με το θέμα της παράστασης. Σε καλλιτεχνικό επίπεδο συνδυάζει τη μουσική, το τραγούδι, τον υποβλητικό φωτισμό, τα εφέ και το 3d animation. Οι βασικοί συντελεστές του έργου είναι οι:

Σύλληψη, μουσική, στίχοι: Κώστας Δημουλέας

3D animation, composition: Δημήτρης Γαλανός

Σκηνοθεσία, φωτισμοί: Γιάννης Κωνσταντακόπουλος

Τραγούδι, τσέλο: Έλενα Παπαδημητρίου

Πλήκτρα, background electronics: Κώστας Δημουλέας

Σοπράνο σαξόφωνο, effects: Παναγιώτης Ράπτης

Η σειρά φωτογραφιών “Mad Bunny” είναι χορηγία του φωτογράφου Yves Lecoq. Όσο αφορά τις φωτογραφίες από το live (περσινό), είναι της Κατερίνας Ρουκά (πηγή: Socartes.gr)

H σελίδα του event στο Facebook είναι η ακόλουθη:

Years of the Rabbits, Facebook Event

Η παράσταση θα διεξαχθεί στο Γκάζι, στο Kookoo music bar, οδός Ιάκχου 17. Η ώρα έναρξης είναι 22.30, η διάρκεια 70 λεπτά και η γενική είσοδος 10 ευρώ.

Το κουνέλι αυτό που γράφει το κείμενο θα δώσει το παρόν… και καθώς η δική του, προσωπική Κουνελοχώρα συνιστά μια πύλη προς έναν εναλλακτικό κόσμο, πολύχρωμο και ανατρεπτικό ταυτόχρονα… ελπίζει πραγματικά πως τα κουνέλια αυτά θα κατορθώσουν, όσο δύσκολο και αν φαίνεται, κάποια μέρα να πετάξουν.

«..Ξέρεις κάτι; Καμιά φορά ακόμα και ένα κουνέλι μπορεί να πετάξει...»

Καλή Χρονιά, από τον Κούνελο και την παλιοπαρέα

Ό,τι λέει ο τίτλος και η εικόνα.  Μια "παλιοπαρέα" στην οποία συμπεριλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, ο Νίτσε και ο Μικρός Πρίγκιπας, ο Πόε και η Μπίλυ Χόλιντεϊ, ο Εμπειρίκος και ο Woody απ' το Toy Story, ο Σαίξπηρ και ο Τομ Γουέιτς.

Γιατί όλα γίνονται, κύριοι - (και σαν πέσεις στη φωλιά του κούνελου θα το διαπιστώσεις).

Καλή χρονιά σε όλους! Υγεία, αγάπη, φαντασία, δημιουργικό πνεύμα και κάποια υγιή διάθεση ανατροπής – χρειάζεται.

Η νέα χρονιά απλώνεται, σα λευκός πίνακας, μπροστά μας – εκεί είναι τα χρώματα, εκεί είναι η παλέτα. Ας ζωγραφίσουμε λοιπόν.

Aκολουθεί μια ιστορία, γραμμένη παραμονή Πρωτοχρονιάς.

***

Συναντά ο Γέρο-Χρόνος το Μωρό-Χρόνο. Ρυτιδιασμένος αυτός και σκονισμένος, ίσα που μπορεί και περπατά με τη μαγκούρα του. Το μωρό με τη σειρά του είναι γελαστό και τα μάτια του λάμπουν. "Ήρθες λοιπόν να μου παραδώσεις τη σκυτάλη! Καιρός ήταν!", λέει το μωρό.

Ο Γέρο-Χρόνος κάθεται, με εμφανή τα σημάδια της κόπωσης. "Όχι ακόμα μικρέ... μου μένουν ακόμα λίγες ώρες... Και θα μάθεις, σαν μεγαλώσεις, πως κάθε ώρα είναι σημαντική".

Το μωρό γελάει και λέει: "Καλά, άσε τις σοφίες. Δε βλέπεις πως ο κόσμος βιάζεται ν' ακούσει εμένα, σαν γεννιέμαι; Να με ακούσει να σκορπώ το γέλιο μου; Αρκετά με τις διδαχές! Τι κατάλαβες, πες μου. Ορίστε, φεύγεις και τόσος κόσμος ούτε να σε δει ξανά δε θέλει. Γι' αυτό σου λέω... δώσε μου τη σκυτάλη και μη χρονοτριβείς".

Μα ο Γέρο-Χρόνος τρίβει τη γενειάδα του. "Υπάρχουν εκείνοι που δε θέλουν να με δουν, το ξέρω... Μα υπάρχουν κι άλλοι που θα με θυμούνται με εκτίμηση, για τα (όποια) καλά τους έφερα... Θέλω να σε δω και σένα, σ' έναν χρόνο τι θα λες!"

Το μωρό τον κοιτάζει με προσοχή.

Ο Γέρος συνεχίζει: "Μεταξύ μας... Κακώς τα φορτώνουν όλα πάνω μου. Τα καλά και τα κακά. Εγώ δεν είμαι παρά ένας αχθοφόρος - ένας κουβαλητής. Δεν καθορίζω τι θα γίνει... Δεν είμαι εγώ αυτός που επιλέγω..."

Το μωρό χαμογελά. "Καταλαβαίνω τι λες. Σε ευχαριστώ". 

Και δίνουνε τα χέρια.

5 Χρόνια Κουνελοχώρα!!!

Δευτέρα, 22 Ιουνίου, 2009. Πέντε χρόνια πριν:

Πιγκουίνοι σε ηλιοθεραπεία και Φονικά Κουνέλια...

Αλλά και πολλά ακόμα ζώα, ένας ατελείωτος ζωολογικός κήπος. Όχι σαν αυτούς τους χαριτωμένους που βρίσκουμε να διακοσμούν τις πόλεις μας, σαν γλάστρες σε μπαλκόνια ένα πράγμα. Όχι, αυτός ο ζωολογικός κήπος είναι ο κατεξοχήν Ζωολογικός Κήπος, ο κήπος πριν απο όλους τους κήπους, μια ατελείωτη έκταση απο κάθε λογής πλάσματα.

Κάποια απο αυτά τα ξέρουμε, τα βλέπουμε συνεχώς. Σκυλιά, γατιά, ψάρια, χελώνες, τα επονομαζόμενα κατοικίδια εν ολίγοις. Στον κήπο όμως αυτόν τα κατοικίδια έχουν μάτια λαμπερά και δαγκώνουν. Τα σκυλιά συχνά ξεσπάνε σε έξαλλους νυχτερινούς χορούς, παρέα με τα ξαδέρφια τους τους λύκους, ενώ οι γάτες ακονίζουν τα νύχια τους και βρυχώνται σαν τίγρεις. Τα ψάρια γυροφέρνουν σε ποτάμια απο κοκτέιλ και μεθοκοπάνε, ενώ οι χελώνες συχνά επιδίδονται σε αισθησιακούς χορούς, βγάζοντας που και που το μπούτι απ' το καβούκι τους.

Ο κήπος περιβάλλεται απο δάση τα δέντρα των οποίων έχουν κρεμασμένα φρούτα με παρδαλά χρώματα και πολύχρωμες αμμώδεις παραλίες. Το κλίμα είναι τέτοιο που κάνει για όλα τα γούστα. Δίπλα στους λιαζόμενους πιγκουίνους με τα γυαλιά ηλίου και το σέξυ στυλ βρίσκει κανείς καμήλες μποέμ που αρέσκωνται να συζητούν αργά ως τη νύχτα για φιλοσοφικά θέματα, και χαμαιλέοντες που τη βρίσκουν κάνοντας body painting. Κάπου εκεί κοντά είναι και κείνα τα τρελά γιαπωνέζικα τανούκι που γνωρίζουν απο καλή... μπάλα και παίζουν συχνά σε ομάδες, με διαιτητές σκιουρίνες με καυτά κοντά σορτς.

Ο κήπος αυτός ιδρύθηκε πριν πολλά χρόνια απο ένα κουνέλι, μακρινό ξάδερφο εκείνου του φημισμένου κούνελου που είχε συνοδεύσει τη μικρή Αλίκη στο ταξίδι της στην χώρα των θαυμάτων. Και θαυμαστή ενός άλλου κουνελιού που είχε απλωθεί η φήμη του στα χρόνια του μεσαίωνα και για τη δόξα του οποίου τραγούδησαν οι βάρδοι Monty Pyhton. Το κουνέλι αυτό αγαπάει τις αντιθέσεις και τις ανατροπές. Μερικές φορές μεταμορφώνεται το ίδιο σε κάποιο απο τα υπόλοιπα ζώα του Κήπου του. Τις περισσότερες φορές όμως προτιμάει να είναι απλά ο εαυτός του, με το αστείο του περπάτημα, το χνουδωτό μουτράκι και τα μικροσκοπικά γυαλάκια.

Και αν μερικές φορές αντί για ρολόι προτιμάει να κρατάει καμιά σφεντόνα, και αν αντί για γυαλιά έχει ενίοτε το μάτι του καλυμμένο σαν πειρατής, ε, τι να κάνουμε. Οι αλλαγές αυτές είναι στη φύση του. Γι' αυτό και δημιούργησε τον κήπο του, στον οποίο θέλησε να φιλοξενήσει κάθε λογής παράξενο πλάσμα.

Σε αυτό το blog τα ζώα θα γράφουν τις σκέψεις τους για πολλά και διάφορα. Συχνά με μουσική υπόκρουση (η μουσική είναι συχνό φαινόμενο στον Κήπο μας, συχνά αντηχούν ροκ ήχοι απο τις κουφάλες των δέντρων και τα κοχύλια). Άλλες φορές θα παραθέτουν διάφορα σχέδια τους (ξεχάσαμε να πούμε πως οι κάτοικοι του Κήπου είναι ιδιαίτερα φιλότεχνοι και τους ενδιαφέρει η άποψη του κόσμου για τα έργα τους). Άλλες φορές απλά θα αράζουν πίνοντας κανά δροσιστικό μιλκσέηκ (το οποίο φυσικά θα παρασκευάζουν οι τρελές αγελάδες του κήπου μας, με τον τρόπο που μόνο εκείνες ξέρουν).

Αυτά λοιπόν ως μια μικρή εισαγωγή στον κόσμο των ζώων. Η νύχτα έχει πέσει και τα αστέρια λάμπουν στον ουρανό, τα ζώα έχουν στήσει πάρτυ ξέφρενο στην ακροθαλασσιά και με καλούν!

Σήμερα. Ώρα 7 το πρωί. Πέντε χρόνια μετά.

E ναι λοιπόν. Δε σας κρύβω πως αισθάνομαι μια κάποια συγκίνηση. Ξέρετε τι σημαίνει, να βλέπεις πως το blog-ακι αυτό που ξεκίνησες στο χαλαρό, ένα βράδυ πριν πέντε χρόνια, συνεχίζει ακάθεκτο τον δρόμο του; Να συνειδητοποιείς πως έχει υπάρξει ο καλύτερος σου σύντροφος, εδώ και τόσο πολύ καιρό; Και να το βλέπεις να εξελίσσεται, όλο αυτό το διάστημα, παράλληλα με σένα; Eίναι γεγονός! Σήμερα έχουμε τα γενέθλια μας! Όλη η Κουνελοχώρα είναι φωταγωγημένη, πίνει και μεθά! 

Για χάρη της περίστασης έφτιαξα ένα ολοκαίνουργιο μπανεράκι, όπως βλέπετε, και φρόντισα να το γεμίσω με ορισμένες αγαπημένες μου φιγούρες! Γιατί, τι ήταν η Κουνελοχώρα τόσα χρόνια, αν όχι έκφραση της θέλησης μου να μοιράζομαι όλα όσα αγαπάω με τον κόσμο; Ιδού λοιπόν, στο μπάνερ αυτό, κάποια από αυτά που κάνω κέφι, σε επίπεδο μουσικής, βιβλίων και τεχνών! Να τα πάρουμε στα γρήγορα με τη σειρά; Λοιπόν, από αριστερά προς τα δεξιά και από πάνω προς τα κάτω, σε αυτό το τρελαμένο κολλάζ, βλέπουμε να παρελαύνουν:

Αριστερά από τον κούνελο:

1) Οι Beatles. 

2) Ο Indiana Jones.

3) Ο Miles Davis.

Δεξιά από τον κούνελο, πάνω σειρά:

4) Η "Αποκάλυψη Τώρα".

5) Το "Κουρδιστό Πορτοκάλι".

6) Η αγαπημένη μου Κουνέλα, δίδα Jessica Rabbit.
7) Ο "Totoro" από την ταινία anime του Hayao Miyazaki.

8) Ο Σαίξπηρ.

9) Ο Tonny Iommi των Black Sabbath.

10) Ο Τσε Γκεβάρα.

11) Ο James Joyce.

12) Ο Morpheus και η Death, από το "Sandman" του Neil Geiman.

13) Η Aretha Franklin.

14) O Κορνήλιος Καστοριάδης.

15) "Αυτό δεν είναι μία πίπα", φράση στα γαλλικά, με την πίπα από πάνω. Περίφημος πίνακας του Rene Magritte. 

16) Oι Cary Grant και Ingrid Bergman, σε ένα φιλί από τις παλιές μέρες του κινηματογράφου.

17) O Κόκορας του Αρκά.

18) Ο Νίκος Καζαντζάκης.

19) Οι Γκάνταλφ και Φρόντο από τον "Άρχοντα των Δαχτυλιδιών".

Δεξιά από τον κούνελο, κάτω σειρά:

20) O Robert Smith των Cure.

21) Το ματωμένο Smiley από το "Watchmen" του Alan Moore.

22) Ο χαμογελαστός Alfred Newman, μασκότ του περίφημου περιοδικού MAD.

23) Ο Σίγκμουντ Φρόυντ (σε σκίτσο δικό μου).

24) Η Billie Holiday.

25) Η πανταχού παρούσα Εντολή: Θα Διαβάζεις το Blog του Κούνελου! (σκίτσο δικό μου, παρωδία του "I WANT YOU For US Army", κλασικής αφίσας του πρώτου παγκοσμίου πολέμου).

26) To "Wall" των Pink Floyd.

27) Ο Ντόναλντ Ντακ.

28) Η γυμνή Marilyn Monroe από το πρώτο τεύχος του Playboy.

29) Ο Μίκης Θεοδωράκης.

30) Ο Isaac Asimov.

31) O Φρίντριχ Νίτσε.

32) O Homer Simpson και η... ιστορία της εξέλιξης!

33) O Tom Waits.

34) Η Αφροδίτη του Βotticelli.

35) Ο "Τρυποκάρυδος" του Τομ Ρόμπινς.

36) Το λογότυπο που μας βγάζει γλώσσα και η επιγραφή "Don't Panic" από το "Hitchhiker's Guide to the Galaxy" του Douglas Adams.

37) O John Cleese των Monty Python και το χαρακτηριστικό του βάδισμα.

38) Ο Groucho Marx.

39) Ο άλλος Μάρξ, ο Κάρλ.

40) Ο Άλφρεντ Χίτσκοκ.

Να είστε βέβαιοι πως θα έχωνα ακόμα περισσότερα μέσα - αν υπήρχε χώρος!!!

Χώρος δεν υπάρχει ούτε στην... κανονική Κουνελοχώρα! Αυτό που βλέπετε είναι σκηνή από το κυριολεκτικό Λαγούμι μου. Πλήθος βιβλίων και μια τσαχπίνα Γάτα ανάμεσα τους! Η φωτογραφία δε δείχνει παρά ένα μέρος από τα βιβλία (υπάρχουν και στον απέναντι τοίχο ράφια, και κάτω απ' το τραπέζι).

Είμαι χαρούμενος που μεγαλώνουμε. Είμαι χαρούμενος που, σε φάσεις, τα κείμενα αυτού του Blog έχουν αναγνωστεί από κόσμο που ετοίμαζε διδακτορικά (το αφιέρωμα μας στη δεκαετία του 80 ήταν τέτοιο), έχουν μεταβιβαστεί σε μεγάλα site (πρόσφατο παράδειγμα το TVXS και το κείμενο που έγραψα για τις Ευρωεκλογές) και έχουν χαρακτηριστεί με τα καλύτερα δυνατά λόγια από κόσμο που τα ανακάλυψε. 

Η Κουνελοχώρα μεγαλώνει και το πρόσφατο άνοιγμα μου στο Facebook, με τη δημιουργία σχετικής σελίδας και διαφημιστικής προώθησης από την πλευρά μου είναι μέρος αυτού του μεγαλώματος. Ε, υπάρχουμε που υπάρχουμε, γράφουμε που γράφουμε όλα αυτά τα κείμενα, ας προβάλλουμε τον εαυτό μας και λίγο παραπάνω! Νομίζω το αξίζουμε, τι λέτε. Δε γνωρίζω αν, μακροπρόθεσμα, η απόπειρα μου αυτή θα συμβάλλει στη μεγέθυνση του Blog και στην επέκταση των κειμένων του, μα θεωρώ πως αξίζει τον κόπο η προσπάθεια... 

Πάνω απ' όλα όμως, εκείνο που με χαροποιεί είναι ο κόσμος με τον οποίο ήρθα και έρχομαι σε επαφή, μέσω αυτού του Blog! Μέσα από κείμενα, λέξεις σκαλωμένες σε μια επίπεδη οθόνη, σαν αυτές που τώρα βλέπετε, δια μέσω του λόγου και των άφθονων εικόνων που ποστάρω, εδώ κι εκεί... Για δες όμως, τι ωραίο κόσμο γνώρισες και συνεχίζεις να γνωρίζεις, μέσα από αυτά! Με κάποιους στην πορεία βρεθήκαμε από κοντά, με άλλους μιλάμε εξ αποστάσεως, μα ακόμα και αυτά τα ζεστά σχόλια στο Blog από μόνα τους αρκούν για να αισθάνεσαι πως, ναι, υπάρχει όμορφος κόσμος εκεί έξω.

Πέντε χρόνια πέρασαν, και ανήκαν στα πλέον ενδιαφέροντα της ζωής μου, σε προσωπικό επίπεδο. Υπήρξαν αρκετές όμορφες στιγμές, μα και ορισμένες άσχημες. Σε κάθε περίσταση πάντως, η Κουνελοχώρα βρισκόταν πάντα εκεί για μένα. Το καταφύγιο μου, το λαγούμι μου. Η φωλιά του κούνελου.

Τα ζώα στον κήπο συνεχίζουν να πίνουν, να γλεντούν και να μεθούν. Οι καμήλες μποέμ συνεχίζουν να φιλοσοφούν μέχρι αργά, οι σκιουρίνες προκαλούν ακόμα με τα κοντά τους σορτς και οι πιγκουίνοι λιάζονται μακάρια, κάτω από τον θερινό ήλιο.

Και το φονικό κουνέλι γράφει ασταμάτητα.

Σας ευχαριστώ πολύ για όλα. Ελπίζω, σε πέντε χρόνια, να είμαστε πάλι εδώ να γιορτάζουμε ξανά! Χικ!

Τα Blogs και η Κουνελοχώρα: Ένας Απολογισμός

Ήταν κάποτε οι Bloggers



Πριν κάποια χρόνια, θυμάμαι, είχα βγει με μια παρέα. Ήμασταν Εξάρχεια, αράζαμε στους Χάρτες, ήταν βράδυ. Είχα μόλις γνωρίσει τα παιδιά, μα περνούσαμε όμορφα, τα λέγαμε, πίναμε τις μπύρες μας. Εγώ είχα πιάσει την κουβέντα, τους έλεγα τα δικά μου. Σε κάποια φάση ένας από την παρέα με ρωτάει: "Είσαι blogger;". Ο ίδιος είχε blog, όπως και μερικοί ακόμα ανάμεσα τους. "Όχι", του απαντάω. Ο τύπος χαμογέλασε. "Πως και έτσι;", έκανε και συνέχισε: "Είσαι από εκείνα τα άτομα που θα είχαν blog, φαίνεσαι τέτοιος τύπος". Γέλασα και απάντησα: "Έ, δεν έχει τύχει ως τώρα".

Το σκέφτηκα πάντως.

Πρέπει να έχουν περάσει έξι-εφτά χρόνια από τότε. Θυμάμαι, στο μεταξύ, τον εαυτό μου να ξεφυλλίζει κάποια άρθρα στις εφημερίδες των καιρών (βρισκόμαστε στο έτος 2007), γύρω από το blogging, την αυξανόμενη τάση μιας μερίδας κόσμου να δημιουργεί τα δικά του site-αποτυπώματα της προσωπικής του διαδρομής, σα διαδικτυακά ημερολόγια ή ενδεχομένως εξατομικευμένες εφημερίδες, μέσω των οποίων μπορούσε να μοιραστεί τις ιδέες και τις σκέψεις του, υπό τη μορφή κειμένων. Διάβαζα πως ορισμένα blogs στο εξωτερικό είχαν μάλιστα αποκτήσει σημαντική δύναμη επιρροής, ασκώντας επίδραση στα πολιτικά τεκταινόμενα και τις κοινωνικές εξελίξεις. Για  δες.

Το ίντερνετ παρείχε στον κόσμο μια δύναμη έκφρασης και επικοινωνίας, η έκταση της οποίας υπήρξε πρωτοφανής για τα ανθρώπινα δεδομένα - ακόμα δεν έχουμε συνειδητοποιήσει σε τι καιρούς ζούμε, μα θα γράφουν για την εποχή αυτή οι ιστορικοί του μέλλοντος, τονίζοντας πως συνιστά μια εποχή-ορόσημο. Τώρα πια μπορούσε να μιλήσει ο καθένας, να μοιραστεί την άποψη του με τον κόσμο, το ανώνυμο μέχρι τότε πλήθος της μαζικής κοινωνίας αποκτούσε τη δυνατότητα να έρθει σε επαφή, δια του γραπτού λόγου του, σε μια κλίμακα πέρα από όρια και περιορισμούς. Και το blogging, δίνοντας έμφαση στην προσωπική έκφραση και τον ελεύθερο γραπτό λόγο, αντανακλούσε εκείνη ακριβώς τη τάση αναζήτησης του κόσμου - των πάντων, όχι μόνο όσων είχαν τη δυνατότητα ως τότε να εκφράζονται δημόσια, μέσω των ΜΜΕ.

Πίσω από τα κείμενα των bloggers διαφαινόταν, εν σπέρματι, η αναδυόμενη, συμμετοχική κοινωνία του μέλλοντος. Και αν κάθε μεμονωμένο κείμενο υπήρξε απλά μία σπίθα, το σύνολο τους μετατρεπόταν σε φωτιά, ο λόγος τους πύρινος, ζωντανός. Γινόταν έκφραση του ενεργητικού πολίτη της νέας κοινωνίας της πληροφορίας και του "Παγκοσμίου Χωριού", σε αντιδιαστολή προς την μόνιμη παθητικοποίηση της πλειοψηφίας.

Τουλάχιστον αυτή ήταν η μία όψη του νομίσματος.

Η Φωλιά του Κούνελου



Δύο περίπου χρόνια μετά από τη συνάντηση που σας περιέγραψα, έχοντας ήδη ασκήσει τις διαδραστικές μου τάσεις σε διάφορα site και fora, γνωρίζοντας κόσμο μέσω διαδικτύου και συνειδητοποιώντας πως το ίντερνετ μπορεί να σε φέρει πιο κοντά στους άλλους (αρκεί να το χειριστείς κατάλληλα), αποφάσισα τελικά να σκάψω ένα διαδικτυακό λαγούμι, να το πλουμίσω με ψηφιακά έπιπλα και κάδρα, να βάλω μουσική να παίζει και έναν ατμοσφαιρικό, ταξιδιάρικο φωτισμό.

Κάπως έτσι γεννήθηκε η Κουνελοχώρα. Ήμουν και γω ένας blogger λοιπόν.

Τι θα έγραφα; Με ποιά αντικείμενα θα καταπιανόμουν; Ποιά θα υπήρξε η θεματική του blog, ποιό το στυλ του; Δεν είχα ιδέα, απλά ξεκίνησα να γράφω ό,τι μου ερχόταν στο κεφάλι. Αυτή υπήρξε η δική μου χώρα του "Κάνε ό,τι Επιθυμείς", στην οποία ρέει το γάλα και το μέλι, τα δελφίνια βόσκουν και οι αγελάδες τσαλαβουτούν μες στα νερά. Και, όπως έγραφα στο εισαγωγικό, πρώτο κείμενο του blog (κλικ), οι πιγκουίνοι κάνουν ηλιοθεραπεία και τα κουνέλια είναι άγρια, φονικά.

Κι εγώ υπήρξα το Φονικό Κουνέλι, επίγονος, μακρινός ξάδερφος και ένας μικρός φόρος τιμής στους δάσκαλους Monty Python. Και αυτή εδώ ήταν η Κουνελοφωλιά μου.

Πέρασαν τα χρόνια, και σε δυο περίπου μήνες η Κουνελοχώρα συμπληρώνει τέσσερα χρόνια ζωής. Και αν με ρωτούσατε σήμερα "ποιό το θέμα του blog σου, σε τι κατηγορία υπάγεται;", ανάθεμα και αν ήξερα να σας απαντήσω.

Έχει τύχει να δω λίστες με blogs εδώ κι εκεί, και λίγο πολύ τα περισσότερα ανήκουν κάπου. Άλλα είναι blogs ειδησεογραφίας. Άλλα ασχολούνται με αθλητικά, άλλα με "κοσμικά" νέα. Υπάρχουν τα πολιτικά blogs, και στην αντίπερα όχθη τα προσωπικά, στυλ ημερολογίου και καταγραφής προσωπικών σκέψεων, blogs. Υπάρχουν μουσικά blogs, καλλιτεχνικά, λογοτεχνικά, μα και blogs εξειδικευμένα, άλλα με θέμα τους το χιούμορ, άλλα σοβαρά, άλλα "ποιοτικά" και άλλα της κακιάς ώρας, ενώ θα βρείτε (ασφαλώς) και blogs με τσόντες.

Η Κουνελοχώρα δεν ανήκει πουθενά συγκεκριμένα, εδώ δεν υπάρχει ενιαία θεματική ή κεντρικό πλαίσιο αναφοράς. Στο κάτω κάτω, δεν είναι παρά η προσωπική φωλιά μου, πλουμισμένη, όπως έγραψα, με πλήθος από ψηφιακά πράγματα, έπιπλα, κάδρα, ήχους, χρώματα, χαλιά και μουσικές. Είναι όλα εκείνα που θα βλέπατε σε ένα φανταστικό, ίσως σουρεαλιστικό, λαγούμι, η επίπλωση του οποίου αντανακλά τις προσωπικές μου επιθυμίες και αναζητήσεις. Όπως ο ταξιδιώτης κρεμάει στον τοίχο τα αναμνηστικά από το ταξίδι που έκανε, έτσι και εδώ θα βρείτε τα δικά μου αναμνηστικά, υπό τη μορφή εικόνων, ήχων, λέξεων και αντικειμένων.

Και το λαγούμι αυτό έχει πολλές πόρτες και παράθυρα, που συχνά οδηγούν σε κρυφούς διαδρόμους κι άλλες πόρτες με τη σειρά τους. Έπρεπε να γνώριζε η Αλίκη, ακολουθώντας το κουνέλι, πως κινδυνεύει να χαθεί, μα την έφαγε η περιέργεια.

Η Κουνελοχώρα δεν είναι blog-ημερολόγιο, μα στα ενδότερα της θα βρείτε ουκ ολίγα κείμενα προσωπικής μου έκφρασης, απομεινάρια μιας νύχτας ή ημερών ανήσυχων, καταχωνιασμένα στα λαγούμια. Είναι τότε που ο γραπτός λόγος παρέχει το κλειδί εκείνο με το οποίο ανοίγεις τη φυλακή του νου και ξεχύνονται από μέσα σου οι σκέψεις. Τα περισσότερα από αυτά τα κείμενα δεν υπήρξαν προσχεδιασμένα, δεν πήραν καιρό για να γραφτούν, και ως τούτου ανήκουν στα πλέον αυθόρμητα του blog. Αυτή είναι η προσωπική και συνάμα, η καθαρτική του διάσταση.

Η Κουνελοχώρα δεν είναι blog που ασχολείται με την ειδησεογραφία και τις εξελίξεις, συχνά μάλιστα βρίσκεται στον αντίποδα τους, θέλοντας να ξεφύγει από το ατελείωτο παρόν της επικαιρότητας - ωστόσο κατά καιρούς καταφεύγω σε σχολιασμό όσων συμβαίνουν γύρω μου, ενώ η κριτική διάθεση (ακρογωνιαίος λίθος της πολιτικής) είναι διάχυτη ακόμα και σε κείμενα που δε φαντάζουν "πολιτικά"  - εκ πρώτης όψεως, τουλάχιστον. Το παρόν κείμενο, που τώρα διαβάζετε για παράδειγμα, είναι ένα εξ' αυτών, ακόμα και αν δε του φαίνεται με μια γρήγορη ματιά. Η κριτική διάσταση συνιστά ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά του παρόντος blog, ακόμα και όταν παρουσιάζεται έμμεσα, πλάγια, μεταμφιεσμένη σε κάτι άλλο.

Τα αφιερώματα και οι παρουσιάσεις συνιστούν ένα πολύ σημαντικό κομμάτι όσων γράφω: Είναι οι φάσεις που η φωλιά μου ντύνεται στα επίσημα της ρούχα και ανοίγει τις πόρτες της στον κόσμο, αλλά και τα κείμενα που - παραδοσιακά - μαζεύουν τους περισσότερους νέους επισκέπτες στο λημέρι μου. Ξεκινώντας από το αφιέρωμα στο Gothic (κλικ), το πρώτο χρονολογικά από τα μεγάλης έκτασης αφιερώματα μας, βλέποντας τότε την ανταπόκριση του κόσμου και την πέραση που είχε το κείμενο (εντός και εκτός blogs), συνειδητοποίησα την ευχαρίστηση που μου παρέχει το μοίρασμα όσων γνωρίζω και μαθαίνω, με τον κόσμο. Μα και η απόλαυση που βίωνα ο ίδιος, ενώ καταπιανόμουν, ερευνούσα και εντρυφούσα σε θέματα και αντικείμενα που αγαπώ και μ' ενδιαφέρουν. Τι καλύτερο να ζητήσει κάποιος από το διαδίκτυο;

Το μοίρασμα. Aυτό ήταν. Μαζί με την έκφραση, συνιστούν τους δύο βασικούς πόλους γύρω από τους οποίους περιστρέφεται ετούτη η διαδικτυακή σφαίρα, η φωλιά μου, το Α και το Ω, και οι κυρίαρχοι λόγοι που γράφω, τέσσερα χρόνια τώρα, και συνεχίζω να το κάνω.

Εάν κατέγραφα μόνο τις σκέψεις μου, κάποια στιγμή ίσως να βαριόμουν, να το άφηνα - περνάς φάσεις στη ζωή σου, και το γράψιμο ενίοτε είναι μία από αυτές. Εάν, πάλι, παρουσίαζα αποκλειστικά κείμενα που απευθύνονται προς τα έξω, όπως τα αφιερώματα για παράδειγμα, πιθανό να κουραζόμουν και να το άφηνα. Δε σας κρύβω πως ο χρόνος και ο κόπος που έχω επενδύσει για αρκετά από αυτά τα πελώρια κείμενα κατά καιρούς είναι μεγάλος - και τον περισσότερο καιρό, κατά τη διάρκεια του ελεύθερου μου χρόνου, προτιμώ απλά να κάνω άλλα πράγματα. Να διαβάσω ένα βιβλίο, να κάνω μια βόλτα, να δω μια ταινία. Όχι πάντως να κάθομαι μπροστά στον υπολογιστή με τις ώρες (κάτι που κάνω ούτως ή άλλως στη δουλειά), να μελετώ και να γράφω, να γράφω συνεχώς. Πιστέψτε με, μπορεί να γίνει εξαντλητικό και ενίοτε μου αποσπά μέρες και μέρες.

Γίνεται χειρότερο όταν παρατηρώ πως υπάρχουν άφθονα site και blogs, γνωστά και με υψηλά ποσοστά επισκεψιμότητας, τα οποία προβαίνουν σε αφιερώματα και παρουσιάσεις της κακιάς ώρας. Τα διαβάζεις και ενοχλείσαι από την ολική έλλειψη αισθητικής, την ανικανότητα να κάνουν μια παρουσίαση της προκοπής, έχοντας κάποιο ενδιαφέρον. Μα ο κόσμος συρρέει. Τότε σε πιάνει το παράπονο - μα ταυτόχρονα πεισμώνεις και θες να γίνεις ακόμα καλύτερος.

Διότι, βλέπετε, η ικανοποίηση που μου παρέχουν πολλά από αυτά τα κείμενα, ο εμπλουτισμός που νιώθω έπειτα από τόση μελέτη κι έρευνα, μα πάνω απ' όλα η χαρά να βλέπω πως υπάρχει κόσμος που ανταποκρίνεται σε αυτά, που τα ανακάλυψε, τα διαβάζει και τα απολαμβάνει (συχνά σε ανύποπτες φάσεις, μπορεί και χρόνια έπειτα από τη στιγμή που τα έγραψα), η αίσθηση πως μοιράστηκα με τόσους άλλους κάτι που μ' ενδιαφέρει και αγαπώ... Αλλά και εκείνη η εγωιστική, μα βαθύτατα ικανοποιητική σκέψη, πως τα αφιερώματα και οι παρουσιάσεις μου ανήκουν στα πληρέστερα που μπορεί να βρει κάποιος από όλα τα εγχώρια site του διαδικτύου, και πως αργά ή γρήγορα, αυτό θα γίνει φανερό, τουλάχιστον για όσους ενδιαφερθούν να ψάξουν... Και, πάνω απ' όλα, εκείνες οι καλές κουβέντες που ακούω, από αυτή τη συγκεκριμένη μερίδα του κόσμου...

Ναι, η ικανοποίηση που μου παρέχουν αυτές οι σκέψεις συγκρίνεται με λίγα πράγματα.

Blogs, Blogs, Blogs



Και επιστρέφω τώρα σε αυτά που έγραφα αρχικά. Εν έτει 2014, τι θα μπορούσαμε να πούμε για το blogging στο διαδίκτυο; Συνιστά εκείνη την γνήσια, εναλλακτική μορφή έκφρασης, στη βάση της οποίας ξεκίνησε; Το προσωπικό αποτύπωμα εκείνου που βγαίνει από το ατομικιστικό καβούκι του και ενώνει τη φωνή του με τον κόσμο; Μια ματιά στη συμμετοχική κοινωνία του μέλλοντος;

Mπα. Τις περισσότερες φορές είναι απλά επιφάνεια και σαβούρα. Το ίντερνετ έδωσε τη δυνατότητα έκφρασης στον καθένα, μα ο καθένας δεν έχει απαραίτητα κάτι καλό να πει. Πολλά ειδησεογραφικά blogs καταντούν συχνά ένας ατελείωτος συρφετός από trash κουτσομπολιά και ειδήσεις της κακιάς ώρας, εμπλεκόμενα στο ίδιο γελοίο παιχνίδι της υψηλής επισκεψιμότητας και των μεγάλων αριθμών - και ως γνωστόν οι μάζες δε γυρεύουν ποιότητα, μόνο απόδραση και φτηνές ειδήσεις. Οι διαφημίσεις ποικίλου τύπου δε χάνουν φυσικά την ευκαιρία και κάνουν την εκνευριστική εμφάνιση τους, και όσο περνάει ο καιρός πληθαίνουν.

Blogs χιουμοριστικού χαρακτήρα (κάποια εκ των οποίων έγιναν πολύ "μοδάτα") καταφεύγουν συχνά σε στερεότυπα που έθεσαν τα ίδια, αναπαράγοντας έναν χοντροκομμένο λόγο χωρίς αισθητική και με αμφίβολη ικανότητα γνήσιας σάτιρας, έναν λόγο αρεστό στα πλήθη. Blogs δημιουργικού τύπου συχνά δεν έχουν τίποτα δημιουργικό να πουν, ενώ άλλα, με θεματολογία καλλιτεχνική (μουσική, κινηματογράφος, κλπ), περιορίζονται στο να αντιγράφουν το ένα το άλλο, και όλα μαζί τη wikipedia. Όχι, φίλε μου, το να γράφεις τρεις παραγράφους ξερού, άψυχου κειμένου και να το συνοδεύεις με τρία βίντεο που κόλλησες από το Youtube, δεν αρκεί για να καταστήσει το κείμενο σου παρουσίαση της προκοπής.

Στον αντίποδα, άλλοι γράφουν μην έχοντας επίγνωση πως βρίσκονται εντός ενός δημοσίου χώρου: Ό,τι βάζεις εδώ μένει, κόσμος μπορεί να σε διαβάσει, γιατί λοιπόν γεμίζεις την οθόνη μας (δεν είναι δική σου ή δική μου, είναι δική μας) με τόση ανουσιότητα, με τόσες μαλακίες; Το ίντερνετ μπορούσε να συνιστά δημόσια αγορά, όχι δημόσιο αυνανιστήριο. Ο κυριολεκτικός αυνανισμός είναι κάτι θετικό. Ο άλλος όμως, εκείνος που μετουσιώνει την εξασθενημένη καύλα του (γιατί είναι εξασθενημένη η καύλα που καταλήγει έτσι) σε κείμενα, "άποψη" και "ειδήσεις" τελευταίας διαλογής, αυτός είναι κάτι άλλο. Είχαμε παλιά να λέμε για τη συσσώρευση της ανουσιότητας στην τηλεόραση, τώρα τη βλέπουμε και στο διαδίκτυο.

Αναμενόμενο, βέβαια. Το ίντερνετ αντανακλά περισσότερο από οτιδήποτε τις τάσεις, τις προτιμήσεις και την παιδεία του κόσμου. Και εδώ τουλάχιστον είναι επιλογή σου αν θα αποθεώσεις το Τίποτα, αν θα ασχοληθείς, εν τέλει, με την ομαδική βλακεία, ή όχι. Είναι στο χέρι σου. Αυτό δεν αναιρεί όμως πως είναι μεγάλη σε αριθμό και συσσωρεύεται διαρκώς. Πρόσεξε μην εκραγεί στο κεφάλι σου κάποια στιγμή.

Για άλλους πάλι το Blogging συνιστά κάτι σαν το Ιερό Τάγμα της Ενωμένης Αδερφότητας των Συναδέλφων Bloggers-Αναγνωστών Μου. Μια κλειστή σέχτα, απευθυνόμενη μοναχά σε όσους είναι bloggers οι ίδιοι και οι οποίοι τυχαίνει να είναι και αναγνώστες μας - μα και εμείς δικοί τους, καθώς αυτός είναι ο "άγραφος κανόνας" αυτών των blogs: σε διαβάζω, με διαβάζεις, ακόμα και αν δε βρίσκω κάτι απαραίτητα ενδιαφέρον σε σένα. Για ορισμένο κόσμο το blogging είναι αυτό ακριβώς: Μια ατελείωτη δημόσια σχέση.

Κι όμως, η μεγαλύτερη προσωπική χαρά μου ερχόταν πάντα όταν μάθαινα πως διάβασαν και ενδιαφέρθηκαν για τα κείμενα μου, όχι οι φίλοι, όχι οι γνωστοί, όχι οι bloggers, μα κόσμος άλλος, κόσμος ανώνυμος. Όποτε έβλεπα links και παραπομπές για το λημέρι μου σε πλήθος άλλων site και fora, όταν μάθαινα πως υπήρξαν πολλά άτομα τα οποία δεν γνωρίζω, που ενδιαφέρθηκαν για όσα είχα γράψει, όταν ερχόμουν σε επαφή μαζί τους.

Ε λοιπόν, αν συνεχίζω να γράφω, έχω πάντα κατά νου εκείνη ακριβώς την κατηγορία του κόσμου: όλους όσους θα αναζητήσουν στο διαδίκτυο, όχι μόνο μια γρήγορη, φτηνή ψυχαγωγία, ή μια μορφή απόδρασης, μα κάτι περισσότερο ουσιώδες. Πραγματικά απολαμβάνω να μοιράζομαι μαζί με αυτόν τον κόσμο όσα αγαπώ και μ' ενδιαφέρουν. Όσο βλέπω θετικό feedback λοιπόν, θα συνεχίζω. Στο μοίρασμα και την αλληλεπίδραση με αυτή τη μερίδα κόσμου, εκεί βρίσκεται όλο το νόημα.

Και αν υπάρχει πλήθος από ιστολόγια αμφίβολης αξίας και ποιότητας, η αρχική εκείνη σπίθα από τη λάμψη της οποίας ξεπήδησε όλο εκείνο το αρχικό, εναλλακτικό στυλ του blogging, δεν έχει σβήσει ασφαλώς - και ούτε πρόκειται. Συναντάει κανείς όμορφα Blogs εκεί έξω (ή πιο σωστά, "εδώ μέσα"), καλοφτιαγμένα, δημιουργικά, πλήρους αισθητικής και άποψης. Και οι δημιουργοί τους προσπαθούν να δώσουν τον καλύτερο εαυτό τους, μοιράζοντας μαζί μας γνώσεις, λέξεις, εικόνες και ιδέες. Είμαι χαρούμενος που έτυχε να ανακαλύψω ορισμένα τέτοια στα χρόνια που πέρασαν, κάποιοι από σας πιθανό να διαβάζετε τώρα αυτήν εδώ την ανάρτηση, μα ξέρω πως υπάρχουν άφθονα που δεν έχω ανακαλύψει ακόμα. Όπως είναι φυσικό και αυτονόητο, δεν ανήκουν στην πλειοψηφία, μα υπάρχουν, και χαίρομαι πολύ γι' αυτό.

Κάπως έτσι δικαιώνεται εκείνο το αρχικό, καινοτόμο πνεύμα που χαρακτήριζε τα Blogs στο ξεκίνημα τους: είναι μια μικρή ματιά σε έναν ελεύθερο, ατίθασο κόσμο, πέρα από υλικά κέρδη, στον οποίο η γνώση δε συνιστά ιδιοκτησία μα μοιράζεται, η αισθητική δεν ανήκει μόνο στα μουσεία μα και στην καθημερινότητα μας, και ο προσωπικός λόγος μπορεί να μετατραπεί σε εργαλείο βαθιάς έκφρασης και εξέγερσης (ατομικής και κοινωνικής) - να γίνει καθαρτικός. Σπάζοντας τη μοναξιά μας, ξεπερνώντας τα ατομικά μας σύνορα, ερχόμενοι σε επαφή (για του λόγου, της σκέψης και της γνώσης) μεταξύ μας, κάνουμε ένα βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση...

Ποιά είναι αυτή η κατεύθυνση, με ρωτάτε; Δε θα απαντήσω, ίσως δε γνωρίζω να σας πω.

Ίσως βέβαια, από την άλλη, η απάντηση να είναι γνωστή σε όλους μας, μα να μην έχουμε βρει ακόμα τα κατάλληλα λόγια να την εκφράσουμε. Οι bloggers ενίοτε παίζουμε με τις λέξεις, μα κάποιες λέξεις είναι μεγαλύτερες από μας.


Και συνεχίζουμε...