Bob Dylan εν έτει 2014;

Έρχεται ξανά ο Bob Dylan λοιπόν. Bob Dylan, εν έτει 2014. Κι ενώ οι μνήμες μου από το τελευταίο, προ τριετίας (ή τετραετίας, δε θυμάμαι καλά) λάιβ του στη (κατάμεστη) Μαλακάσα δεν έχουν ξεθωριάσει - θυμάμαι ακόμα πόσο κακή εντύπωση μου είχε κάνει. Η φωνή του αντηχούσε λες και έκραζε βραχνιασμένος κόκκορας, τα τραγούδια σχεδόν δε ξεχώριζαν το ένα από το άλλο και η μπάντα έμοιαζε λες και έκανε κάποια αγγαρεία.

Αυτή ήταν η δική μου εντύπωση τουλάχιστον. Υπήρξε κόσμος που είχε φύγει ενθουσιασμένος. Ωστόσο θέλω να επισημάνω το εξής: Ποιό είναι το στοιχείο εκείνο που μετέτρεψε τη μουσική του Dylan σε ένα από τα πολιτισμικά ορόσημα του εικοστού αιώνα? Η φωνή του? Η σκηνική του παρουσία? Τα χιτάκια? Όχι, προφανώς όχι.

Ήταν οι μουσικές καινοτομίες του, το πάντρεμα της φολκ με τη ροκ και τα blues... Μα, πάνω απ' όλα, ήταν ο αιχμηρός στίχος του, η ανατρεπτική του παρουσία, εκεί πίσω στα Sixties, όταν ο Dylan υπήρξε μπροστάρης του κινήματος της αμφισβήτησης των καιρών. Θεωρώ λοιπόν πως ο τωρινός νέος που θα ανακαλύψει τον Bob Dylan και τη μουσική του, αυτήν ακριβώς τη πλευρά του θα αγαπήσει: την φλογερή, την ανατρεπτική, και ας έχουν περάσει δεκαετίες από τα 60's... Εν έτει 2014 και καταμεσής της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, της εξαθλίωσης και των πολυεθνικών, κάθε άλλο παρά ανεπίκαιρα είναι τα κοινωνικοπολιτικά τραγούδια του και το κάλεσμα του για αλλαγή.

Αυτήν όμως ακριβώς την πλευρά του, ο ίδιος ο Dylan την έχει απωλέσει, εδώ και πολλά χρόνια. Ενσωματώθηκε όσο ελάχιστοι καλλιτέχνες στον κόσμο που άλλοτε αμφισβητούσε, στερώντας από τα τραγούδια του την ίδια την ψυχή τους. Όταν λοιπόν ακούμε τον Dylan, εν έτει 2014, σε τραγούδια τα οποία ο ίδιος δε φαίνεται να πιστεύει, χάνεται κατά τη γνώμη μου όλο το νόημα. Κι αυτό γιατί δεν πας για τη φωνή του, δε πας για τη σκηνική του παρουσία, δε πας για να χορέψεις, δε πας για τα χιτάκια... Το νόημα ήταν άλλο, μια φορά κι έναν καιρό, και ο τωρινός κόσμος που εμβαθύνει στη μουσικη του Dylan και το νόημα της το καταλαβαίνει. 

Το ζει ξανά απ' την αρχή.

Κρίμα που ο ίδιος ο Dylan το ξέχασε. Ενώ άλλοι καλλιτέχνες, όπως ας πούμε η Patti Smith, μένουν πιστοί σε εκείνα που εξέφραζαν, τότε και τώρα. Αν ο Dylan έμενε πιστός σε αυτό το αλλοτινό του πνεύμα, θα πήγαινα να τον δω ξανά, και ας κράζει σαν βραχνιασμένος κόκκορας, και ας παίζει το συγκρότημα χωρίς ψυχή. Θα πήγαινα να τον δω και να τον απολαύσω, γιατί ο Dylan ήταν πάντα κάτι πολύ περισσότερο από τη φωνή ή τη μουσική του.

Τώρα όμως δε θα το κάνω. Προτιμώ, αντί αυτού, να θυμηθώ κάτι απ' τα παλιά - κάτι που δύσκολα θα ακούσουμε ξανά στα λάιβ του. Γιατί αυτός είναι ο Bob Dylan:

Lullabies on Fascination Street - Η Ιστορία των Cure, μερος Ι

Ααα. Οι Cure. Ο παλιόφιλος Robert Smith. Aκούς ξανά τη μουσική τους και αισθάνεσαι πως ταξιδεύεις πίσω στα παλιά, ανταμώνεις με παρέες, επισκέπτεσαι μέρη που άλλοτε σύχναζες συχνά, αναβιώνεις συναισθήματα καταχωνιασμένα στα ενδότερα των αναμνήσεων σου. Αισθάνεσαι όμορφα. Είναι λες και πίνεις εκείνο το ποτήρι με κρασί που είχες καταχωνιάσει για χρόνια στο ράφι, μα ανοίγοντας το σε κατακλύζει μεμιάς το άρωμα από περασμένες εμπειρίες. Νιώθεις πως τις ζεις για άλλη μια φορά.

Πολλοί από εμάς έχουμε συνδέσει τους Cure με ιδιαίτερες φάσεις της ζωής μας – όχι απαραίτητα ευχάριστες, όχι απαραίτητα δυσάρεστες, σίγουρα όμως χαρακτηριστικές. Οι πρώτοι μας έρωτες – ή ενδεχομένως οι πρώτες ερωτικές μας απογοητεύσεις. Οι φάσεις που μέναμε μόνοι στο δωμάτιο μας, ο κόσμος έξω αφιλόξενος, και η μουσική να παίζει ξανά και ξανά τραγούδια που σιγοτραγουδούσαμε τους στίχους. Πόσες φορές δεν αφεθήκαμε σκόπιμα στην αραχνιασμένη δίνη ενός “Lullaby”, δεν αισθανθήκαμε την ανάγκη να χορέψουμε σα νυχτόβια ξωτικά με το “Why Can’t I Be You” , δεν παρασυρθήκαμε με την ξέφρενη αισιοδοξία ενός “Friday I’m In Love”.

Πόσες φορές δε περιφρονήσαμε κρυφά και όλους εκείνους  που γνώριζαν τους Cure από αυτά και μόνο τα ραδιοφωνικά «χιτάκια» τους! Όχι εμείς όμως, που διυλίζαμε κάθε τραγούδι και κάθε στίχο του Robert Smith, λιώνοντας με τη σειρά τον έναν μετά τον άλλο από τους δίσκους τους. Χαμένοι στον ομιχλώδη κόσμο του “Seventeen Seconds”, παρασυρόμενοι από την ψυχεδέλεια του “Top”, ταξιδεύοντας στα πλούσια ηχοτρόπια του “Kiss Me Kiss Me Kiss Me”. Παραδομένοι στη μαυρίλα του “Pornography” - τότε που ένιωθες πως η άβυσσος η ίδια συνιστά ένα φιλόξενο μέρος.

Το σημερινό κείμενο απευθύνεται λοιπόν σε εμάς που δεν ακούσαμε απλά, μα ζήσαμε τη μουσική των Cure και που φέρνουμε πάντα κατά νου τον Robert Smith σαν εκείνο τον φίλο απ’ τα παλιά, με τον οποίο θα πάμε για ένα κρασάκι και θα αφηγηθούμε ιστορίες απ’ τα περασμένα, χαρούμενες και θλιβερές, απάνεμες και θυελλώδεις. Και – ποιός ξέρει – ίσως ζήσουμε μια καινούργια ιστορία, έτοιμη να ξετυλίξει τις σελίδες της για μας. Η μουσική των Cure θα δώσει πάλι το παρόν, να είστε βέβαιοι γι’ αυτό.

Μια ματιά στην ιστορία και τη δισκογραφία των Cure, λοιπόν! Ένα συγκρότημα που πάντρεψε ουκ ολίγα μουσικά στυλ στα 30 και βάλε χρόνια της μουσικής παρουσίας του και ένας frontman που μοιράστηκε μαζί μας λέξεις και ήχους που έχουν, θαρρείς, γεννηθεί σε κάποιον φανταστικό παιχνιδότοπο, ένα ρόλερ κόστερ που σε εκτινάσσει στα ύψη και σε ρίχνει κάτω απότομα, διασχίζοντας χώρες πολύχρωμες και γκρίζες, χαρούμενες και σκοτεινές – Κι αυτό, ενώ παράλληλα έχεις βυθίσει το ενθουσιασμένο σου μούτρο σε ένα μπολ με παγωτό, ξέχειλο ως πάνω με σιρόπι. Ναι, αυτή είναι η μουσική των Cure και αυτός είναι ο ιδιαίτερος κόσμος του Robert Smith!

Ας τον θυμηθούμε λοιπόν...

Μέρος Ι – Τρία φανταστικά παιδιά και ένας Άραβας στο Κάιρο

Ο πάνω τίτλος θα μπορούσε να έχει δοθεί σε κάποια φτηνή σειρά παιδικής λογοτεχνίας, ή ενδεχομένως να είναι το όνομα μιας παιδικής τηλεοπτικής σειράς – σίγουρα παραπέμπει σε κάτι παιδικό πάντως, όπως παιδικό σχεδόν φαντάζει το εξώφυλλο του πρώτου δίσκου των Cure: Ένα ψυγείο, ένα φωτιστικό και μια σκούπα, σ’ ένα ροζ φόντο. Μεγαλοπρεπής μινιμαλιστική αισθητική, pop-art μεταφερμένη στην κουζίνα ενός σπιτιού, ή απλά έλλειψη έμπνευσης; Και όσο τα τραγούδια διαδέχονται το ένα το άλλο, η φωνή του Robert Smith μοιάζει σχεδόν με φωνή παιδιού – η χροιά του έμελλε να αλλάξει πολύ τα επόμενα χρόνια.

Κι όμως, αυτός ακριβώς ο πρώτος δίσκος των Cure με τίτλο “Three Imaginary Boys” σηματοδοτεί ένα από τα πλέον ενδιαφέροντα ντεμπούτα άλμπουμ της εποχής του και έναν δίσκο που καταδεικνύει όσο κανένας άλλος τις μουσικές ρίζες του συγκροτήματος. Μία μπάντα που είχε ήδη προκαλέσει αίσθηση με το αμφιλεγόμενο πρώτο single τους, ένα τραγούδι που αναφέρεται σε κάποιον Άραβα που σκοτώνεται σε μια παραλία...

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά που έγιναν. Ήταν 1976 και στο Crawley της Αγγλίας κάποιοι νεανίες επίδοξοι μουσικοί,  οι οποίοι είχαν μόλις τελειώσει το σχολείο, πρόσεξαν μια αγγελία της ανεξάρτητης “Hansa Records”: «Θέλετε να ηχογραφήσετε τα τραγούδια σας με την εταιρεία μας;». Αμέ, πως δε θέλουμε, σκέφτηκαν τα παλικάρια. Έπιασαν λοιπόν τα μουσικά τους όργανα, προσπάθησαν να γράψουν ορισμένα τραγούδια της προκοπής και τα συνόδεψαν με στίχους. Mεταξύ των παιδιών (τα οποία δε χρειάζεται να αναφέρουμε όλα, καθώς οι μισοί θα εγκατέλειπαν το συγκρότημα σύντομα) ανήκαν ο ντράμερ Laurence Tolhurst και ο κιθαρίστας Robert Smith. 

Επηρεασμένοι από τον David Bowie και το κίνημα της glam rock (μουσικά, όσο και στυλιστικά, κάτι που θα φαινόταν κυρίως με την πάροδο των χρόνων), γουστάροντας τον Jimi Hendrix και εμποτισμένοι από την αναδυόμενη punk αισθητική της εποχής τους, το νεόφυτο σχήμα έφερε αμφισβητούμενες ικανότητες (έμεινε γνωστή η αδυναμία του Tolhurst να παίξει ντραμς της προκοπής), μα και άφθονη ενέργεια – ενώ ο κύριος Robert Smith είχε την ιδιαίτερη ικανότητα να συνθέτει τραγούδια που κατόρθωναν να καρφωθούν στο μυαλό σου, τραγούδια που συνόδευε με αρκετά χαρακτηριστικούς και ιδιαίτερα εσωτερικούς στίχους.

Οι Cure στις πρώιμες τους μέρες και ένας αγνώριστος Robert Smith!

Ήταν μία διαφορετική εκδοχή της ποπ, εναρμονιζόμενη πλήρως με το μουσικό κύμα που σάρωνε τις δύο όχθες του Ατλαντικού εκείνον τον καιρό, ένα κύμα που συνδύαζε ωμή ενέργεια, μία αντισυμβατική ιδεολογία, με εύπεπτα, τρίλεπτα ή τετράλεπτα τραγούδια. Το 1977 είδε την έκρηξη του φαινομένου της πανκ και στα χρόνια που ακολούθησαν η πανκ άπλωσε κλαδιά προς άφθονες κατευθύνσεις, επηρεάζοντας πλήθος κόσμου και μεταμορφώνοντας η ίδια τον εαυτό της. Στα τέλη της δεκαετίας κυριαρχούσε το κίνημα του post-punk, και σε αυτόν τον χώρο συχνά εντάσσει ο κόσμος τους Cure των πρώτων χρόνων. Στην επιθετικότητα της αρχικής πανκ η post-punk αντιτάσσει εσωστρέφεια, μινιμαλισμό και πειραματικές διαθέσεις. Στα εκατοντάδες σχήματα της εποχής που δοκίμασαν να εκφραστούν σε ανάλογες φόρμες ανήκαν και οι πρώιμοι Cure.

Αρχικά το συγκρότημα ονομαζόταν Easy Cure, στην πορεία όμως εγκατέλειψαν το “easy” στον τίτλο, θεωρώντας το υπερβολικά «χίππικο». Η αρχική πορεία τους φάνταζε σαν περπάτημα σε ένα υπερβολικά κακοτράχαλο μονοπάτι, από εκείνα που φαίνεται να οδηγούν σε αδιέξοδο – για να μη πω και στον γκρεμό. Το να σε εγκαταλείπει άρον άρον η εταιρεία σου ενώ εσύ βρίσκεσαι ακόμα στο στάδιο της ηχογράφησης των πρώτων σου... demo, δε συνιστά την πλέον ελπιδοφόρα αρχή για κανέναν επίδοξο, νέο μουσικό! Έτσι έγινε όμως με τους Cure, όταν η Hansa Records αρνήθηκε να έχει οποιαδήποτε σχέση με το τραγούδι “Killing an Arab”, το οποίο το συγκρότημα επιθυμούσε να κυκλοφορήσει ως πρώτο του single.

To τραγούδι αναφέρεται στην δολοφονία ενός Άραβα σε κάποια παραλία και μεμιάς θεωρήθηκε ρατσιστικό, μία φήμη που θα το συνόδευε για πολλά χρόνια ακόμα και ένας λόγος που το ίδιο το συγκρότημα διατήρησε μια αμφιλεγόμενη στάση απέναντι του. Λίγοι βέβαια γνώριζαν τον καιρό εκείνον πως το τραγούδι έχει ως βασική αναφορά του το υπαρξιστικό μυθιστόρημα του Αλμπέρ Καμύ «Ο Ξένος», το οποίο περιλαμβάνει τη σκηνή με τον θάνατο του Άραβα, σε ένα από τα κομβικά του κεφάλαια. Ο Robert Smith ενδιαφερόταν πολύ για το κίνημα του υπαρξισμού και συχνά στους στίχους του θα βρείτε αναφορές σε θέματα που απασχόλησαν τους υπαρξιστές, όπως ο θάνατος, η ελευθερία, η αποξένωση και η αίσθηση (ή ή ανυπαρξία) νοήματος. Ο κόσμος βέβαια που πιθανό να άκουγε το τραγούδι στο ραδιόφωνο αγνοούσε την πηγή έμπνευσης, δεν είχε ιδέα ποιό ήταν το περιεχόμενο του «Ξένου», ενώ ο Αλμπέρ Καμύ πιθανό να τους ήταν γνωστός μόνο ως όνομα – εν μέρει λοιπόν βρίσκω λογικό που το κομμάτι κατακρίθηκε ως ρατσιστικό.

Κρίμα και άδικο βέβαια, καθώς πρόκειται για ένα από τα ωραιότερα δείγματα της ποστ-πανκ μουσικής των καιρών του! Στο τραγούδι η φωνή του Smith αντηχεί σχεδόν ξύλινη, χωρίς συναίσθημα, λες και τραγουδάει ρομπότ, κάτι που δεν είναι τυχαίο σε ένα κομμάτι που έχει ως κεντρικό του θέμα την αποξένωση του σύγχρονου ανθρώπου. Δε ξέρω που βρίσκομαι, δε γνωρίζω τι κάνω, ποιός είμαι, τι νόημα έχουν όλα. «I’m alive… I’m dead… I am a stranger… Killing an Arab”. (click)

Αυτή θα μπορούσε να είναι η αρχή του τέλους. Θα μιλούσαμε για τους Cure ως ένα από εκείνα τα «θαμμένα» συγκροτήματα, που κυκλοφόρησαν ένα-δυο καλά τραγούδια και μετά χάθηκαν στην αφάνεια. Θα μπορούσε να είχε υπάρξει αυτή η εξέλιξη – εάν δεν ήταν ένας άνθρωπος. 

Ο λόγος για τον παραγωγό Chris Parry, στον οποίο χρωστούσαν πολλά οι νεογέννητες μπάντες των The Jam και Siouxsie and the Banshees. Ο Parry άκουσε τα πρώτα ντέμο των Cure και τα βρήκε ιδιαίτερα ενδιαφέροντα. Στα πρώτα αυτά τραγούδια ανήκαν τα “Boys Don’t Cry”, “Fire In Cairo”, “It’s Not You” και “10.15 Saturday Night”. Στην πορεία γνώρισε τα μέλη του συγκροτήματος (το οποίο ήταν πλέον τρίο από πέντε μέλη που ξεκίνησαν αρχικά και είχαν ήδη ξεκινήσει να κάνουν δουλειές αλλού – ο Tolhurst εργαζόταν σε ένα εργαστήριο χημείας). Γνωρίζοντας τη μπάντα τους συμπάθησε, παρά το γεγονός πως απουσίαζε πλήρως κάθε στυλιστική αίσθηση σε αυτούς (κάτι απαραίτητο για τους πανκς της εποχής), και σύντομα υπέγραψε μαζί τους στη δική του εταιρεία “Fiction”.

Kάπως έτσι λοιπόν σώθηκαν οι Cure. Για μία ακόμα φορά θα έφταναν στο χείλος του γκρεμού, και η δεύτερη φορά θα ήταν ακόμα σοβαρότερη σε σχέση με την πρώτη, αλλά γι’ αυτό θα μιλήσουμε στη συνέχεια!

Το “Killing an Arab” θα κυκλοφορούσε τελικά ως single και ουκ ολίγα μουσικά έντυπα ενθουσιάστηκαν, απονείμοντας του μάλιστα τον τίτλο του “single της εβδομάδος”, ενώ το 1979 έμελλε να δουν και το πρώτο τους πρωτοσέλιδο στο μουσικό περιοδικό “Sounds”. Αυτό ενώ παράλληλα εξαπλωνόταν η αρνητική, ρατσιστική φήμη του τραγουδιού. Σε μία συναυλια του συγκροτήματος στο Nashville, κι ενώ βρισκόμαστε ακόμα στο έτος 1979, έδωσε ξαφνικά το παρόν μια μεγάλη ομάδα του νεοναζιστικού Εθνικού Μετώπου, θεωρώντας πως το “Killing an Arab” έχει ρατσιστικό περιεχόμενο και πως οι Cure είναι «δικοί τους». Εδώ που τα λέμε, οι ναζί και οι φασίστες είχαν πάντα αυτή την τάση να βλέπουν κοντόφθαλμα τα πράγματα, εμποτισμένοι από το φυλετικό τους μίσος και την μερική (στην καλύτερη περίπτωση) απουσία εγκεφάλου που τους χαρακτηρίζει. Από τότε που έγινε το συγκεκριμένο περιστατικό, ο Smith και οι Cure έδιναν όλο και λιγότερη έμφαση στο συγκεκριμένο τραγούδι, τόσο στα λάιβ όσο και στις συνεντεύξεις τους, θέλοντας να αποτινάξουν οποιαδήποτε υποψία ρατσιστικής ιδεολογίας.

Εξάλλου, είπαμε. Η πλειοψηφία του κόσμου δεν θα καταλάβει αν του πεις για τον Καμύ και τον υπαρξισμό. Μάλλον θα απομείνει να σε κοιτάζει με ανοιχτό το στόμα. Από το να θεωρεί λοιπόν πως το τραγούδι έχει ως περιεχόμενο του το μίσος απέναντι σε αλλοεθνείς, καλύτερα να του δίνεις όσο λιγότερη έμφαση γίνεται. Κάπως έτσι έπραξαν οι Cure.

Tην ίδια περίοδο, κι ενώ το κίνημα του post punk βρισκόταν στο απόγειο του, οι Cure κυκλοφόρησαν επιτέλους το ντεμπούτο άλμπουμ τους, με τίτλο “Three Imaginary Boys”! Kαι αυτό το εντελώς χαρακτηριστικό εξώφυλλο, με το ψυγείο, τη σκούπα και το φωτιστικό (τα «τρία φανταστικά παιδιά» του τίτλου;), το οποίο δεν ήταν επιλογή του Smith ή της μπάντας, αλλά της εταιρείας. 

Οι Cure, βλέπετε, δεν είχαν ακόμα κάποιο “image” να πουλήσουν. Οι μέρες του make up δεν είχαν έρθει ακόμα και για ένα συγκρότημα που, λίγο πολύ, ανήκε στις παραφυάδες της πανκ μουσικής, η εικόνα έπαιζε σημαντικό ρόλο. Δεν ήταν παρά ορισμένα νεαρά παιδιά, με μινιμαλιστική σκηνική παρουσία, που ωστόσο ήξεραν να γράφουν ενδιαφέροντα τραγούδια. O Chris Parry θεώρησε πρέπον να διαμορφώσει ένα αντισυμβατικό εικαστικό στυλ, αντίστοιχο με το anti-image του συγκροτήματος, απογυμνωμένο από οποιαδήποτε υπόνοια συναισθήματος.  

Στον Robert Smith δεν άρεσε.

Αντίστοιχα οι Cure δεν είχαν πολύ μεγάλο λόγο πάνω στο περιεχόμενο του δίσκου, ή στην επιλογή των τραγουδιών. Θεώρησαν πως το αποτέλεσμα ήταν περισσότερο «ποπ» σε σχέση με τις αρχικές, σκοτεινότερες και σαρκαστικές διαθέσεις τους. Η σατιρική διάθεση γίνεται έντονη στο τραγούδι “So What” (click), στο οποίο οι στίχοι δε συνιστούν παρά απαγγελία μιας διαφημιστικής προσφοράς με ένα φωνητικό στυλ που παραπέμπει στο «φτύσιμο» των στίχων από τις κλασικές βρετανικές πανκ μπάντες. Οι σκοτεινές διαθέσεις του συγκροτήματος εξάλλου φαίνονται ιδιαίτερα στο αργό και ατμοσφαιρικό “Subway Song”, με αυτή την χαρακτηριστική, ανατριχιαστική τσιρίδα στο φινάλε, καθώς και στο ομότιτλο “Three Imaginary Boys”, το μουσικό στυλ του οποίου παραπέμπει στην πορεία που θα ακολουθούσαν οι Cure τα επόμενα χρόνια.

Το εναρκτήριο “10.15 Saturday Night” (click) ανήκει σαφέστατα στα κορυφαία τραγούδια των πρώιμων Cure, ένας ύμνος στην αποξένωση και τη μοναξιά και ένα τραγούδι ολικής post punk αρτιότητας. Αυτή η βρύση που κυλάει, κυλάει, κυλάει στον νιπτήρα, ενώ τα φώτα είναι κλειστά και η νύχτα σέρνει βασανιστικά τα βήματα της θα στοιχειώνει κάθε έναν από μας, που ένιωσε κάποτε να ταυτίζεται με το περιεχόμενο των στίχων του. Το “Accuracy” είναι ένα από τα αγαπημένα τραγούδια του Σμιθ, ενώ το “Grinding Halt” (click) ανήκει στα δυναμικότερα κομμάτια του δίσκου. Σε όλα αυτά η φωνή του Smith ηχεί εντελώς διαφορετική από τον Robert Smith των ύστερων χρόνων. Όχι μόνο η χροιά του φαντάζει περισσότερο «εφηβική», μα και το συναίσθημα με το οποίο τον έχουμε ταυτίσει δείχνει να απουσιάζει. Πραγματικά ο δίσκος διαπνέεται πλήρως από εκείνο το «δε με νοιάζει τίποτα, δε δίνω δεκάρα για κανέναν» attitude, τόσο χαρακτηριστικό της πανκ φιλοσοφίας.

Το “Fire In Cairo” (click) συνιστά μία από τις περισσότερο ποπ, μα και όμορφες στιγμές του δίσκου. Διαχρονικά αγαπημένο μέσα στην απλότητα του, θυμίζοντας σχεδόν παιδικό τραγουδάκι στο ρεφραίν, το συγκρότημα συνεχίζει να το τιμάει στα λάιβ του τόσα χρόνια μετά. Aπό την άλλη, κομμάτια όπως το “Meat Hook” και η διασκευή στο “Foxy Lady” του Jimi Hendrix… θα ήταν καλύτερα αν τα ξεχνούσαμε. Δεν είναι τυχαίο που δεν συμπεριλαμβάνονται στην αμερικανική έκδοση του δίσκου, η οποία κυκλοφόρησε με τον τίτλο “Boys Don’t Cry”, με διαφορετικό εξώφυλλο (στο πνεύμα του “Fire In Cairo”) και άλλο περιεχόμενο και σειρά τραγουδιών. Εδώ το συγκρότημα είχε λόγο, βλέπετε, και είναι φανερό. Στην αμερικανική αυτή εκδοχή του ντεμπούτου συμπεριλαμβάνονται και τα “Boys Don’t Cry”, “Killing an Arab” και “Jumping Someone Else’s Train”, τρία από τα γνωστότερα τραγούδια τους, τα οποία ντροπιαστικά δεν περιλαμβάνονταν στην επίσημη, βρετανική εκδοχή του άλμπουμ! Πραγματικά αναρωτιέμαι που είχαν το μυαλό τους οι παραγωγοί.

Για το “Killing an Arab” μιλήσαμε. Το “Jumping Someone Else’s Train” (click), με αυτόν τον τόσο χαρακτηριστικό ρυθμό του που θυμίζει τρένα που συναγωνίζονται το ένα το άλλο για το ποιό θα φτάσει γρηγορότερα στον τερματισμό, έχει ως σημείο αναφοράς του τον ανταγωνισμό που είχε καλλιεργηθεί ανάμεσα σε διάφορες βρετανικές μπάντες του κινήματος τoυ Μod Revival, της εποχής. Κοινώς, ποιός θα «πατήσει πάνω σε ποιόν».

Όσο αφορά το “Boys Don’t Cry” (click), νομίζω τα πολλά λόγια είναι περιττά. Ένα από τα διαχρονικότερα τραγούδια των Cure και ένας ύμνος της ποπ κουλτούρας, από εκείνα που έχουν ακούσει σχεδόν οι πάντες ακόμα και αν δεν έχουν σχέση με τη μουσική τους, το οποίο παντρεύει στιχουργικά (μα και στη μελωδία των φωνητικών) τη μελαγχολία της εγκατάλειψης με εκείνο το γλυκό, σχεδόν αισιόδοξο αίσθημα που έμελλε να δούμε ξανά και ξανά στους Cure των ύστερων χρόνων. «Ναι, φίλε μου, τα πράγματα δεν πήγαν όπως επιθυμείς, μα χαμογέλα, η ζωή συνεχίζεται». Αυτό είναι το μήνυμα και πως να μη ταυτιστείς μαζί του. Δε θα ήταν υπερβολή αν λέγαμε πως πολλοί από εμάς αγαπήσαμε αρχικά τους Cure με κομμάτια όπως αυτό. Φυσικά το τραγούδι  κυκλοφόρησε ως single, εντός αποθεωτικών κριτικών («Ο Τζον Λέννον όπως θα τραγουδούσε στα 12 ή 13 του» ήταν μία από αυτές, με κάποια δόση υπερβολής ίσως), ωστόσο δε σημείωσε επιτυχία τον καιρό εκείνο. Οι μέρες μαζικής απήχησης των Cure δεν είχαν ακόμα έρθει.

Φτάνοντας στο τέλος της πρώιμης εκείνης φάσης του συγκροτήματος, αξίζει να αναφέρουμε το project του Robert Smith με τον ποζεράδικο τίτλο “Cult Hero” και την ακόμα περισσότερο ποζεράδικη μουσική του, όπως τουλάχιστον φάνηκε στα τραγούδια “I’m a Cult Hero” (click) και “I Dig You” (click), αμφότερα ύμνοι μιας περισσότερο χύμα ροκ αισθητικής που δε θα βλέπαμε ξανά από τους Cure. Mεταξύ άλλων, το project συμπεριλαμβάνει τον Simon Gallup στο μπάσο, με τον οποίο τότε ο Smith ξεκίνησε μια μακρόχρονη, άκρως εποικοδομητική συνεργασία: ο Gallup θα γινόταν το δεύτερο, μετά τον Σμιθ, μακροβιότερο μέλος των Cure.

Κι ενώ οδεύουμε σταδιακά στην δεκαετία του 80, σύννεφα ομίχλης φαίνεται να καλύπτουν το μουσικό ουρανό και τις διαθέσεις του συγκροτήματος. Η σκοτεινότερη περίοδος των Cure βρισκόταν προ των πυλών.

Αντί Επιλόγου

Πριν λίγες μέρες μοιράστηκα εδώ μαζί σας το λινκ για το αφιέρωμα στους Cure, την αυθεντική εκδοχή του οποίου και θα βρείτε στα Μουσικά Χνάρια (< κλικ). Ωστόσο αποφάσισα, στην παρούσα φάση τουλάχιστον, τα μεγάλα μουσικά αφιερώματα να τα γράφω ολόκληρα και στα δύο blogs μου, προκειμένου να είναι προσβάσιμα σε μεγαλύτερο μέρος κόσμου. Επίσης αναγκαστικά θα χωρίζω στο εξής το κείμενο σε μικρότερα μέρη, αλλιώς ο Blogger δε το εμφανίζει στη ροή των αναρτήσεων (τα έχουμε ξαναπεί αυτά, δυστυχώς πρόκειται για ένα ελλάτωμα του Blogger, και για το οποίο η μόνη λύση είναι να κόβω τα πολύ μεγάλα κείμενα σε συνέχειες).

Λίαν συντόμως λοιπόν η συνέχεια του αφιερώματος μας...

Νίκος Τσιφόρος: πέρα από ρομαντισμούς

«Δεν υπάρχει ρομαντισμός μέσα στο ουράνιο τόξο. Πουθενά δεν υπάρχει ρομαντισμός. Όλα είναι μια μικρή απάτη της αιωνιότητας... Πάνω στη γη, τον χειμώνα, αντικρίζεις τα ξερά, παγωμένα κλαδιά... Ξαφνικά, ξεπετιούνται τα μαβιά λουλουδάκια της μυγδαλιάς. Τότε όλοι φωνάζουνε:

"Έρχεται η άνοιξη".

Και μέσα στην άνοιξη κοκκινίζουνε τον κάμπο οι παπαρούνες και μυρίζει σπέρμα η γη. Και, ξαφνικά, όλα χρυσίζουνε, μια πύρα αλλιώτικη απλώνεται στον κόσμο και λένε μαζικά οι άνθρωποι:

"Να το το καλοκαίρι".

Και αμέσως γίνονται καφετιά και κίτρινα τα φύλλα και καστανόχωμα πουντράρει τα περάσματα και φωνάζουνε στεναγμικά τα πουλιά και οι άνθρωποι σκέφτονται προφυματικά και στενάζουνε:

"Έφτασε το φθινόπωρο".

Και αυτό γίνεται πάντα, με μαθηματική επανάληψη, χιλιάδες χρόνια, εκατομμύρια χρόνια, μέσα σε μια μονοτονία που εμείς τη λέμε "διάσταση χρόνου" και μέσα σ' έναν χώρο που εμείς τον λέμε "διάσταση χώρου", αλλά που δεν είναι διαστάσεις και δεν είναι και τίποτα... Και ο ήλιος βγαίνει και αυτός μαθηματικά, ανατολή ώρα τόση, λεπτά τόσα, δύση το ίδιο, σαν ωτομοτρίς, με δρομολόγιο καθορισμένο, και το φεγγάρι ξεκινάει, τόξο της Άρτεμης, γεμίζει σαν τα μάγουλα της κυρά Αργυρούλας, ξαναδειάζει, και όλα γίνονται μ' έναν σκοπό που είναι κρυμμένος μέσα στ' αστρικά μυστήρια, και μεις ερχόμαστε στον κόσμο ξεδοντιάρικα και ζαρωμένα μωρά και φεύγουμε ξεδοντιάρικα και ζαρωμένα γεροντάκια, μέσα στα εβδομήντα-ογδόντα χρόνια της κουράδικιας υπάρξης μας, θαρρούμε πως είμαστε το κέντρο του σύμπαντος, κουβεντιάζουμε για ανωτερότητες και ιδανικά, κάνουμε βρωμιές και κάτουρα, κάμποσοι αφήνουνε μια τσιρλιά πάνω στην ιστορία, οι περισσότεροι περνάνε ασήμαντοι και χαντακωμένοι και από δίπλα οι παπάδες και τα αγιαστούρια μας σκυλοφοβερίζουνε με καζάνια γιομάτα καυτή πίσσα και μαρτύρια στον αιώνα τον άπαντα. Γιατί ρε; Επειδή και κάναμε το έγκλημα νάρθουμε να ζήσουμε εφτά-οχτώ δεκαετίες και να φάμε το ψωμί με ιδρώτα και την πίκρα με τον κάδο... Έ, άει σιχτίρ λοιπόν!

Όλα είναι ίδια. Άμα και σας λένε για τις θερμές και όμορφες γυναίκες της Ταϊτής, που τις λάτρεψε ο ξυπόλυτος και βρωμιάρης Γκωγκέν, φωνάζετε όλοι μαζί:

"Ώ, η Ταϊτή... Η Ταϊτή!!!..."

Και άμα πάτε στη Ταϊτή θα βρείτε κάτι βρωμυξυγκάτες ξυπόλυτες, με πλακουτσερές μύτες που σκυλοαποπνέουνε ψαρίλα και λίπος και που σιχαίνεσαι να τις ζυγώσεις, εκτός αν είσαι χαρμάνης από θηλυκό και μαστούρης από κοροϊδιλίκι... Και τα ξωτικά λιμάνια που σου περιγράφουνε, τα Χογκ Κογκ και τα Ικουίκουε είναι κι αυτά βρώμικα, γιομάτα ψειριάρηδες πεινασμένους και δολοφόνους. Ακούς "Λορέντζο Μαρκές", σε δολώνει τ' όνομα κι άμα πας σε πλακώνει το αγριοκούνουπο κι' η μιζέρια και λες "αμάν να φύγω", αλλά δεν έχει κάθε μέρα παπόρι και κάθεσαι και χτυπιέσαι κι' ονειρεύεσαι το Παρίσι, "πόλι-φως", που άμα και βρεθείς σε μπλέκουνε οι παλιοαλανιάρες, σικ ντυμένες, στα τρώνε μέχρι κουμπί από σώβρακο και τις δέρνουνε ή τις μαχαιρώνουνε Κορσικανοί αγαπητικοί και σαρακιασμένοι έμποροι του "ντρογκ", σκατά μωρέ σας λέω, άμα δε τα βλέπεις με μικροαστικό μάτι θαυμασμού, σκατά κι' απόσκατα, και άσε τα περί ανθρωπίνου πνεύματος και ανωτερότητας, γιατί θα πω κανά χοντρό και θ' αγανακτήσουνε πάλι τα λαμπρά πρόσωπα, τα "κοσμούντα δια της υπάρξεως και της ανωτερότητος των την ανθρώπινην κοινωνίαν" - εδώ, παρακαλώ, να μας φέρετε τα καθήκια να τα γεμίσουμε.

Άμα πεθάνουμε μας λένε όμορφα λόγια "χους ήν και είς χουν απελεύσει", να τ' ακούνε οι ζωντανοί δηλαδή, γιατί οι πεθαμένοι δεν ακούνε και είτε του πεις ωραία, είτε του πεις άσχημα... Ζητώ όθεν συγγνώμην δια την Αριστοφάνειον αναισχυντίαν μου, αλλά άμα δεν τα γράψω να ξεθυμάνω, θα σκάσω κι όποιος θέλει να τα παρεξηγήσει δικαίωμά του, ας τα διαβάσει όμως... Μπορεί να βρει και λίγην αλήθεια μέσα στην τόση την κοπριά. Δύσκολο δεν είναι. Δύσκολο είναι να "βρεις κοπριά στην αλήθεια».


***


Ένα πραγματικά καταιγιστικό απόσπασπα του μοναδικού Νίκου Τσιφόρου. Πηγή, το βιβλίο του, "Ελληνική Μυθολογία". Το διάβασα, απέμεινα να κοιτάζω το βιβλίο σα χαζός, και θέλησα να το μοιραστώ μαζί σας.

Το φονικό κουνέλι παρουσιάζει: Περιοδικά των Μοντέρνων Καιρών!

Η διαρκής αναζήτηση, λένε, συνιστά τον δρόμο της σοφίας και της γνώσης, και, ω, πόσες δόσεις σοφίας και γνώσης έχει να μοιραστεί απόψε μαζί σου, αγαπητέ αναγνώστη, το φονικό κουνέλι! Είναι λοιπόν γεγονός. Μετά από περιπλανήσεις εβδομάδων σε αφιλόξενα και παράξενα λημέρια, βρισκόμαστε ξανά πίσω στην Κουνελοφωλιά μας. Πιάνουμε μια αναπαυτική θέση, σερβίρουμε τον εαυτό μας μια δόση απολαυστικό λικέρ με απόσταγμα καρότου (αγαπημένο ρόφημα των κουνελιών) και αφηνόμαστε στη ζεστασιά του γλυκού ημίφωτος του λημεριού, έτοιμοι να θρέψουμε τους καρπούς της γνώσης μας!

Τον καιρό που πέρασε σταθήκαμε μάρτυρες σε αποκλειστικές πληροφορίες και κατακτήσαμε την κορυφή βουνών γεμάτων αποκλειστικότητες. Αυτά που θα δείτε σήμερα εδώ δεν θα τα βρείτε πουθενά αλλού. Τα μοιράζομαι μαζί σας με κίνδυνο της ζωής μου. Χαλάλι, όμως - είστε καλά παιδιά και το αξίζετε. 

Ας μεταβούμε στο ψητό λοιπόν!

Ένας εμπορικός τομέας που έχει βιώσει τις επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης στο πετσί του είναι αναμφισβήτητα εκείνος των περιοδικών. Κατακλυζόμαστε από μια πληθώρα περιοδικών εκδόσεων, για όλα φαινομενικά τα γούστα, τα οποία ωστόσο δε μπορούμε - ή δεν θέλουμε - να αγοράσουμε. Μεταξύ μας, πολλά από αυτά τα περιοδικά δεν αξίζουν και πολλά πράγματα, ενώ όσα αξίζουν, θα χρειαζόντουσαν ομολογουμένως μια γερή δόση ανανέωσης. Οι καιροί τρέχουν και οι εκδόσεις οφείλουν να τους παραβγούν στο τρέξιμο, ειδάλλως θα μείνουν πίσω, ξεπερασμένες και καταϊδρωμένες!

Εμείς, ωστόσο, καταφύγαμε στα πλέον απόκρυφα λημέρια και σταθήκαμε μάρτυρες νέων, επαναστατικών εξελίξεων - στο όνομα της της καλύτερης δυνατής ενημέρωσης του διψασμένου για γνώση κοινού. Σας παρουσιάζω λοιπόν τα εξώφυλλα ορισμένων καινούργιων περιοδικών, τα οποία αναμένεται να βγουν στην κυκλοφορία τον επόμενο καιρό - αν και η ημερομηνία έκδοσης τους παραμένει ανεξιχνίαστη. Το βασικό χαρακτηριστικό γνώρισμα των συγκεκριμένων περιοδικών είναι η τέλεια προσαρμογή τους στους μεταβαλλόμενους ρυθμούς των καιρών μας και στα γούστα του απαιτητικού καταναλωτή. 

Ξεχάστε όσα γνωρίζατε ως τώρα και ετοιμαστείτε να βάλετε καλά το χέρι σας στην τσέπη και να φυλάξετε τα χρήματα που θα δίνατε για εκείνον τον καφέ - τα νέα αυτά περιοδικά είναι βέβαιο πως θα κατακτήσουν μια θέση στην καρδιά σας και στα ράφια του σπιτιού σας...

1 - "Out" Magazine - Ένα περιοδικό που απλά, δεν λέει.

Πρώτο στη λίστα της παρουσίασης μας το μοναδικό αυτό στολίδι! Αρκετά πια με τα περιοδικά που καυχιούνται πως είναι "In" και "Trendy"! Τέρμα στα εξώφυλλα με τα χαμόγελα της Crest! Ποιός ασχολείται πλέον με τις μόδες και τις τάσεις ενός άχρωμου πλήθους που βελάζει σαν τα πρόβατα και μιμούνται ο ένας τον άλλον. Καιρός να εμφανιστεί ένα περιοδικό κατάλληλο για την πλειοψηφία του κόσμου, για τον αληθινό άνθρωπο της διπλανής πόρτας - ένα περιοδικό που θα σας κάνει να αισθάνεστε όχι "εντός" αλλά εκτός των πραγμάτων!

Ιδού, κύριοι, το "Out"! 

Στο τεύχος αυτό ξεχωρίζει το επιβλητικό κεντρικό άρθρο "100 και ένα πράγματα που πρέπει να έχουν κάνει οι φίλοι σας ως τα 40 (για να νιώθετε εντελώς μαλάκας, καθώς δεν θα τα έχετε κάνει εσείς οι ίδιοι)", παρέχονται αποκλειστικές συμβουλές ομορφιάς για ανθρώπους που είναι αδύνατον να τις εφαρμόσουν στον εαυτό τους, προτείνονται τα χειρότερα μέρη για έξοδο (για να βγάλετε φωτογραφίες και να ανακοινώσετε με καμάρι στο facebook πως "πήγατε εκεί") και παίρνουμε μια αποκλειστική συνέντευξη από τον Μάριο. Ποιός είναι ο Μάριος? Τι σημασία έχει.

Out. Ένα περιοδικό για σένα.

2 - "Άγχος" - Το περιοδικό της νέας εποχής.

Ας λέμε τα πράγματα με τ' όνομα τους: To μόνο που κατορθώνουν όλα εκείνα τα ψυχολογικά βιβλία και περιοδικά που κατακλύζουν το εμπόριο είναι να μας κάνουν να νιώθουμε όλο και περισσότερο αβοήθητοι! Δε χρειαζόμαστε άλλα έντυπα που να ισχυρίζονται πως έχουν βρει το μυστικό της καλής ζωής - η ζωή μας είναι αρκετά σαχλή από μόνη της! Αντίθετα, εκείνο που επείγει να υπάρχει είναι ένα περιοδικό που να παρουσιάζει τα πράγματα όπως είναι στην πραγματικότητα! 

Με αυτόν τον τρόπο, αν μη τι άλλο, θα νιώσουμε μια κάποια παρηγοριά, γνωρίζοντας πως δεν είμαστε οι μοναδικοί τρελοί εκεί έξω.

Τι καλύτερο λοιπόν για τους ξέφρενους καιρούς μας, παρά ένα περιοδικό για το υπ' αριθμόν ένα ζήτημα που ταλανίζει όλους τους ανθρώπους: Ιδού λοιπόν, το περιοδικό "Άγχος"!

Το "Άγχος" δεν υπόσχεται να λύσει τα προβλήματα σας - αντίθετα, όντας πιστό στο πνεύμα των καιρών, θα σας επιφορτίσει με καινούργια! Αρκετά με τους φαρισαϊσμούς και τις υποκρισίες, δε χρειαζόμαστε άλλα χαμόγελα παρηγοριάς, ούτε άλλα πατ-πατ στην πλάτη! Άγχος και μόνο άγχος, αυτό μόνο υπάρχει! Καιρός λοιπόν να του δοθεί ένας φόρος τιμής με ένα περιοδικό για πάρτη του και μόνο! Σκοπός του περιοδικού είναι να καταδείξει πως το άγχος είναι καταχωνιασμένο και στην πιο κρυφή γωνιά - βρίσκεται παντού και αν δε το έχουμε συνειδητοποιήσει, είναι επειδή δεν έχουμε αγχωθεί όσο χρειάζεται. Ποτέ δεν είναι αργά όμως. Το "Άγχος" υπόσχεται να αγχώσει και τον πλέον ήρεμο άνθρωπο, επαναφέροντας τον έτσι στην σύγχρονη πραγματικότητα και φανερώνοντας την αληθινή αποστολή του ανθρώπινου είδους: να αγχώνουν συνεχώς, ο ένας τον άλλον, μέχρι το αναπόφευκτο τέλος.

Οι αναγνώστες του "Άγχους" θα εκτιμήσουν αναμφισβήτητα και το περιοδικό που ακολουθεί.

3 - "Μικρόβιο". Ακροβατώντας στο λεπτό, τεντωμένο σκοινί της υγείας.

Επιτέλους! Οι υποχόνδριοι του κόσμου όλου βρήκαν τον μάστορα τους! Το περιοδικό "Μικρόβιο" αναμένεται να γίνει ο πολυτιμότερος τους σύντροφος, ο καλύτερος τους φίλος - ο μόνος που μπορεί να τους καταλάβει πραγματικά. 

Εκείνο που δεν κατόρθωσαν τόσα και τόσα έντυπα υγιεινής ως τις μέρες μας είναι να πουν τα πράγματα με το όνομα τους: H τέλεια υγεία, η τέλεια φυσική κατάρτιση, είναι απλά ανεπιθύμητες. Πως θα κατορθώναμε να πουλήσουμε τις πολύτιμες μας συμβουλές, αν όλοι γύρω μας χαίρουν άκρας υγείας? Όχι, σημασία έχει να μεταδίδεις στους άλλους την αίσθηση πως η υγεία είναι κάτι που βρίσκεται μονίμως πέρα από το χέρι τους, ένα όρος του οποίου η κορυφή βρίσκεται μονίμως πιο ψηλά! Ε λοιπόν, το "Μικρόβιο" υπόσχεται να αποκαλύψει το βουνό της υγείας σε όλο το μεγαλείο του: Ένα κανονικό Έβερεστ, με μια κορυφή την οποία κανείς δεν είναι ικανός να φτάσει!

Να χαίρεσαι, φίλε υποχόνδριε αναγνώστη! Στο "Μικρόβιο" θα βρεις δεκάδες, εκατοντάδες λόγους για να αισθάνεσαι άρρωστος και προβληματικός! Στα περιεχόμενα του συγκεκριμένου τεύχους, εκτός των άλλων, ξεχωρίζει το κεντρικό άρθρο σχετικά με τον "Μύθο της Ακίνδυνης Χειραψίας" (στην πραγματικότητα οι χειραψίες συνιστούν πελώρια εστία μικροβίων, ενώ το κοίταγμα από μόνο του είναι ικανό να αποτελέσει πηγή μολύνσεων), δεσπόζει μια έρευνα με σοκαριστικά αποτελέσματα, σχετικά με την συχνότητα που κάνει ο κόσμος εξετάσεις (είναι συγκλονιστικό, μα η πλειοψηφία του πληθυσμού αποφεύγει να επισκεφτεί τον γιατρό του τουλάχιστον δυο φορές τον μήνα), παρέχονται σε ένθετο οδηγίες για να κάνετε τις δικές σας χειρουργικές επεμβάσεις, ενώ δίνεται δώρο και ένα απολυμαντικό σαπούνι. 

Το "Μικρόβιο". Ένα περιοδικό που θα σε κάνει τέλειο γιατρό του εαυτού σου - και αν δεν το κατορθώσει, θα σε στείλει τουλάχιστον γρηγορότερα στον τάφο.

4 - "Δεν Έχω Μία". Το αληθινό περιοδικό της οικονομικής κρίσης.

Καιρός ήταν! Ένα περιοδικό ευαισθητοποιημένο στις... ανύπαρκτες οικονομικές δυνατότητες των μαστιζόμενων από την κρίση πολιτών! Με άλλα λόγια, ένα περιοδικό που θα ενδιέφερε τους πάντες. Ενδεχομένως το τιμιότερο έντυπο που εμφανίστηκε ποτέ, ερχόμενο στην προνομιακή τιμή των 5 λεπτών! Μια ευκαιρία που, απλά, θα είστε κορόιδα αν χάσετε - εδώ που τα λέμε, έτσι όπως είναι η κατάσταση γύρω μας, θα είναι μάλλον και η μοναδική ευκαιρία που θα σας προκύψει γενικά. 

Το περιοδικό είναι ποικίλης ύλης και απευθύνεται σε πλήθος από γούστα και ανησυχίες. Για τους φίλους των επενδύσεων προτείνονται μέθοδοι ταχείας οικονομικής ανέλιξης - θα χρειαστεί πρώτα βέβαια να καταθέσετε εκείνα τα δεκαπέντε ευρώ σας στην τράπεζα. Για τις ταξιδιάρες ψυχές παρουσιάζεται ένα πλούσιο αφιέρωμα στο μακρινό και εξωτικό όρος της Πεντέλης. Για όσους αναζητούν διαρκώς νέα μέρη για έξοδο προτείνονται τα πιο In παγκάκια της πόλης, ενώ οι φίλοι της υψηλής γαστρονομίας θα εκτιμήσουν τη νέα μηρυκαστική μέθοδο, ικανή να παρέχει δύο γεύματα στη τιμή του ενός!

Τέλος, προτείνονται οι ωραιότερες κορνίζες (προκειμένου να κρεμάσουν σε αυτές τα πτυχία τους οι φοιτητές), ενώ μαζί με το περιοδικό δίνονται δώρο (σε επίλεκτα μόνο καταστήματα) ένα καταπληκτικό πακέτο χαρτομάντιλα, καθώς και πέντε εισιτήρια για το τρένο!

5 - "Χυλόπιτα". Η συνήθεια που έγινε λατρεία.

"Χ", όπως "Χυλόπιτα"! Και όχι ένα μικροκαμωμένο, ξερακιανό "χ" της κακιάς ώρας, μα ένα πελώριο "Χ", μεγαλύτερο και από εκείνο των "X-rated" ταινιών, πλατύτερο από τη μούντζα που δέχεσαι συνεχώς στη μάπα σου, άτυχε φίλε αναγνώστη! Η "Χυλόπιτα" είναι ένα περιοδικό για σένα, που η απόρριψη στον έρωτα έγινε αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής σου! 

Το πλήθος εκείνο των σαχλών έντυπων που υπόσχονται ερωτικές επιτυχίες κατόρθωσε ως σήμερα να σε κάνει να αισθανθείς υποδεέστερος. Το περιοδικό "Χυλόπιτα" όμως είναι φτιαγμένο με μεράκι και ευαισθησία - γνωρίζει πως δεν έχει πλέον νόημα να μιλάμε για ερωτική κατάκτηση και πως οι σωστές εμπειρίες μετρώνται με τον αριθμό και την ποικιλία των απορρίψεων που έχεις βιώσει!

Στο συγκεκριμένο τεύχος ξεχωρίζει μια ιστορική μελέτη του "Σε Βλέπω Φιλικά", ξεκινώντας από τα χρόνια της αρχαίας Αιγύπτου (μια δύσκολη εποχή για αριστοκρατικές καρδιές, καθώς ήταν αδύνατο να κουτουπώσεις την βασίλισσα, εκτός αν ήσουν αδερφός της), συνεχίζοντας στην ρομαντική περίοδο του Μεσαίωνα (οι τροβαδούροι υπήρξαν οι πρώτοι ήρωες της χυλόπιτας, καθώς και οι πρώτοι μαζοχιστές στον χώρο), και φτάνοντας ως τις μέρες μας. Μελετάμε και συγκρίνουμε 100 διαφορετικά είδη χυλόπιτας, καθώς και τις αρμόζουσες αντιδράσεις σε κάθε ένα από αυτά ξεχωριστά, ενώ περιλαμβάνεται και ένα άρθρο από την αντίπερα όχθη: "Βρες το Ιδανικό Ταίρι (για να του ρίξεις τη Χυλόπιτα)". Γιατί, ας λέμε τα πράγματα με το όνομα τους: Διαφορετική ευχαρίστηση παρέχει η χυλόπιτα όταν την ρίχνεις σε διαφορετικά άτομα, και εδώ αποκαλύπτουμε πως κάθε μορφή χυλόπιτας έχει το ιδανικό της ταίρι!

Ποιός ξέρει. Ίσως, κάποτε, μια μέρα, να βρεις και συ το δικό σου.

6 - "Cosmopoutanol". Για την νεαρή γυναίκα που δεν ξέρει τι θέλει, μα ξέρει πως να μη το δείχνει. 

Α, ένα περιοδικό που θα αγαπήσουν παράφορα τα νεαρά μας κορίτσια! Ένα έντυπο που απευθύνεται στο πλήθος των μυαλωμένων, ανήσυχων, ευαισθητοποιημένων, δημιουργικών και ώριμων γυναικών της εποχής μας! Το "Cosmopoutanol" είναι ένα περιοδικό που υπόσχεται να μετατρέψει κάθε μικρό, ανώριμο κορίτσι σε γυναίκα με τα όλα της!

Ξεχάστε τις φλύαρες κουβέντες περί "προσωπικότητας" και "άποψης". Αυτά δε συνιστούν παρά έκφυλα παρασκευάσματα μιας εποχής που, ευτυχώς, δείχνει να ξεπερνιέται με ταχείς ρυθμούς. Το "Cosmopoutanol" θέτει τα πράγματα στη σωστή τους βάση και απασχολείται με όλα εκείνα που ταλανίζουν το καλά προσαρμοσμένο στην εποχή μας και υγιές γυναικείο μυαλό. Ανάμεσα σε άλλα, στο συγκεκριμένο τεύχος η Μαρία μας εξομολογείται τακτικές και μεθόδους με τις οποίες είναι δυνατόν να ξεπεραστεί το αδυσώπητο όριο των δύο μηνών χωρίς την ύπαρξη εραστή, δίνεται απάντηση στο εύλογο ερώτημα "Γιατί οι Άντρες Σκέφτονται Μόνο το Σεξ?" (ενώ παράλληλα παρέχονται συμβουλές για τέλειες νέες σεξουαλικές στάσεις και τρόποι με τους οποίους μπορείτε να χαρίσετε στον ποθητό σας πολλαπλούς οργασμούς σε μισή μονάχα ώρα), ενώ οι τυχερές αναγνώστριες που θα το παίξουν δύσκολες στην επόμενη επίδοξη κατάκτηση και θα περιγράψουν με ένα κείμενο την ιστορία τους, θα μπουν στην κλειτορ-... στην κληρωτίδα για να κερδίσουν μια μοναδική βαφή μαλλιών. 

Ανάμεσα σε άλλα και ένα ένθετο με 100 φράσεις μεγάλων στοχαστών, για να τις αποστηθίσετε και να φαίνεστε έξυπνη στην παρέα σας. Γιατί, σε τελική ανάλυση, σημασία δεν έχει αυτό που είσαι. Μόνο αυτό που δείχνεις.

7 - "Doggie Style". Ένα περιοδικό που θα αφυπνίσει τα ζωώδη ένστικτα σας.

Ρισκάρω πολλά παρουσιάζοντας το συγκεκριμένο έντυπο σε ένα ιστολόγιο όπως η Κουνελοχώρα, την οποία ως γνωστόν διαβάζουν πολλά μικρά (και μεγάλα) παιδιά, ωστόσο δεν διατίθεμαι να αυτολογοκριθώ! Ιδού, λοιπόν, ένα ερωτικό έντυπο υψηλής αισθητικής και άποψης, ικανό να αναδείξει.... το σκυλί μέσα σας!

Το "Doggie Style" απευθύνεται σε κόσμο με εκλεπτυσμένα γούστα. Ο σκύλος σας θα ενθουσιαστεί και θα σας κάνει ρημαδιό το σπίτι, αναζητώντας απεγνωσμένα τις μοναδικές σκύλες-μοντέλα που κοσμούν τα αποκαλυπτικά σαλόνια του περιοδικού. Celebrities σε paparazzi photos και amateur κορίτσια της διπλανής πόρτας, σε πόζες ικανές να σας φέρουν αλλεπάλληλους οργασμούς. Φετίχ για όλα τα γούστα. Doggie webcams. Μικρές αγγελίες με απόλυτη εχεμύθεια. Και αυτή η σκυλίσια μυρωδιά που τόσο εξιτάρει. 

Στο συγκεκριμένο τεύχος ξεχωρίζουν σε παγκόσμια αποκλειστικότητα γυμνές φωτογραφίες της Λάσι (από τις διακοπές της στην Μύκονο), παρελαύνουν σκυλίτσες-μαθήτριες από την ξαναμμένη χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου, ενώ δίνονται δώρο τρία διαφορετικά δείγματα μυρωδιάς, η κάθε μία από μια διαφορετική σκύλα. Απλά ξύνετε την επιφάνεια και αφήνεστε στην θαλπωρή οσμών ικανών να ταράξουν τα πλέον απόκρυφα σας ένστικτα...

8 - "Ανακουφίζομαι". Το περιοδικό που σας ξαλαφρώνει.

Αααχ. Τίποτα καλύτερο από την άφεση στην ήρεμη γαλήνη των βιολογικών λειτουργιών. Και δεν είναι κρίμα, μία από τις βασικότερες ανάγκες κάθε ύπαρξης σε αυτόν τον κόσμο, κάτι που απασχολεί ολάκερο τον πλανήτη σε καθημερινή βάση, να μην έχει ένα δικό του, αποκλειστικό περιοδικό? Μιλάμε για μία εκ των βασικών συνιστωσών της ύπαρξης μας! Ντροπή και αίσχος που δεν υπήρξε ποτέ ως τώρα κάποιο έντυπο, μα ποτέ δεν είναι αργά! 

Ιδού, λοιπόν, το περιοδικό "Ανακουφίζομαι"! Τώρα πια μπορούμε να νιώσουμε ανακούφιση...

Τα πολλά λόγια είναι περιττά, θαρρώ. Ανάμεσα σε άλλα δεσπόζει το άρθρο "30 και 1 πρωτότυπα μέρη για να Ανακουφιστείτε" (μεταξύ άλλων, η ντουλάπα του γείτονα, το ψυγείο με τα τρόφιμα στο σούπερ-μάρκετ, η καρέκλα ενός δημοσίου υπαλλήλου και τα ρούχα του καλύτερου σας φίλου - ενώ τα φοράτε ακόμα), περιγράφεται η δραματική ιστορία μιας κουράδας (που κατέληξε να γίνει επαγγελματίας πολιτικός) και διεξάγεται ένα μοναδικό ψυχοσωματικό τεστ με θέμα: "Δείξε Μου Το Σκατό Σου Να Σου Πω Ποιός Είσαι".

Φυσικά οι σελίδες του περιοδικού είναι κατασκευασμένες από γνήσιο χαρτί τουαλέτας, ώστε να το αξιοποιήσετε στο έπακρο κατά το πέρας της ανάγνωσης του! 

9 - "All Day TV". Για τον γνήσιο τηλεθεατή.

Τα πολλά λόγια εδώ είναι περιττά! Το ίδιο το περιοδικό επιλέγει στο εξώφυλλο του να είναι λιτό και περιεκτικό! Ιδού, κύριοι, το "All Day TV"! Όχι, εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με ένα ακόμα περιοδικό για την τηλεόραση, στον σωρό των ήδη υπάρχοντων! Το "All Day TV" συνιστά το κατεξοχήν τηλεοπτικό περιοδικό, το μόνο που χρειάζεται να υπάρχει, το μόνο που γνωρίζει που έγκειται η αληθινή ουσία των περιοδικών του είδους του! Δεν είναι το πρόγραμμα της εβδομάδας, δεν είναι οι σταρ, δεν είναι τα κοσμοπολίτικα νέα, όχι!

Η ουσία έγκειται στους αναγνώστες, τους αληθινούς ήρωες της οθόνης. Και για του λόγου το αληθές, το μεγάλο αφιέρωμα: "Ο Τέλειος Αναγνώστης Μας", το οποίο και δεσπόζει σαν θέμα του εξώφυλλου. 

Κλείνοντας...

Αυτά λοιπόν ήταν τα πολύ ιδιαίτερα περιοδικά μας, σε παγκόσμια αποκλειστικότητα! Πολύ σύντομα θα δείτε πολλούς, αν όχι όλους από τους πάνω τίτλους, να κοσμούν τα περίπτερα της γειτονιάς σας - κάτι λογικό, καθώς μιλάμε για έντυπα που αναμένεται να κάνουν θραύση. Μη ξεχνάτε όμως, τα είδατε πρώτοι εδώ!

Ως εμπνευστής τους λοιπόν, δε μπορώ παρά να κλείσω με το περιοδικό που θεωρώ ανώτερο όλων. Περισσότερο ρεαλιστικό από το"Δεν Έχω Μία", πιο κολλητικό από το "All Day TV", ευαισθητοποιημένο όσο το "Χυλόπιτα", μέσα στα πράγματα όσο το "OUT", ανάλαφρο όσο το "Ανακουφίζομαι" και πικάντικο όσο το "Doggie Style"!

To ακόλουθο περιοδικό κατέχει εξάλλου το μοναδικό προνόμιο να κυκλοφορεί και σε διαδικτυακή μορφή, μεταμφιεσμένο ύπουλα ως ένα ιστολόγιο - κοινώς, Blog. 

Mέχρι την επόμενη φορά, να περνάτε όμορφα!