It's That Time Of Year Once Again

 ~

Ήρθαν ξανά λοιπόν αυτές οι μέρες. Οι μέρες που αφυπνίζεται το παιδί-κουνέλι μέσα μου και φαντασιώνομαι ατελείωτα λευκοντυμένα τοπία από χιόνι, πανέμορφα ξύλινα σπίτια να ξεπετάγονται σαν μανιτάρια ανάμεσα τους, καπνός να ξεπηδά παιχνιδιάρικα από τις καμινάδες, και μια θάλασσα από έλατα στολισμένα με πολύχρωμα λαμπιόνια να ζωγραφίζουν τη νύχτα... Ενώ αντηχεί ανάμεσα τους ο ήχος από έλκηθρα στον ουρανό, και το τσούγκρισμα από μπύρες και κρασιά στα σπίτια.

Αγαπώ τα Χριστούγεννα, το έχω πει πολλές φορές σ'αυτό το blog. Για όποιον ενδιαφέρεται μάλιστα μπορεί να ανατρέξει σε αυτήν εδώ την παλιότερη ανάρτηση μου σχετικά με τα Χριστούγεννα, και ποιό "νόημα" μπορεί να έχουν σήμερα.

Μέρες όπως αυτές είναι εύκολο να αναδύεται ένας γενικότερος κυνισμός. Η χώρα όλη φαντάζει σα να έχει εισέλθει σε ένα κακό όνειρο, από το οποίο αδυνατεί να διαφύγει, ενώ η πλειοψηφία του κόσμου φαίνεται πως επιθυμεί να συνεχίσει τον ύπνο του δικαίου. Η γκρίνια και η ηττοπάθεια ποτέ δεν έλυσαν τίποτα, μόνο η φαντασία, η επιθυμία για αλλαγή, και η υλοποίηση τους σε πράξη. Κάτι που οφείλει να ξεκινήσει από τον κάθε ένα από μας ξεχωριστά, και εν συνεχεία να εξαπλωθεί, πρώτα σε ομάδες, στη συνέχεια σε ευρύτερα σύνολα... Η δημιουργικότητα είναι η απάντηση - δημιουργικότητα η οποία μεταφράζεται σε εναλλακτικούς τρόπους σκέψης και πράξης. Σε έναν κόσμο όμως ατελείωτων προκατασκευασμένων αντιλήψεων, αυτή πλέον φαντάζει σαν το χιόνι στα Χριστούγεννα. Πόσο ουτοπικό φαίνεται το περιεχόμενο της πρώτης παραγράφου.

Κι όμως, κατά βάθος γνωρίζουμε όλοι πως κρύβει μια βαθιά, διαχρονική, άσβεστη αλήθεια μέσα του.

Ευγένεια


Είχα επισκεφτεί πέρυσι την Νάουσα και μου είχε κάνει εντύπωση η ευγένεια του κόσμου απέναντι μου. Από τους ξενοδόχους ως τους περιπτεράδες. Προσοχή, δεν αναφέρομαι σε κάτι εξωπραγματικό εδώ. Απλά στην στοιχειώδη ευγένεια, εκείνο το χαμόγελο, μερικά όμορφα λόγια, μια διάθεση εξυπηρέτησης. Μου είχαν φανεί σχεδόν αξιοπερίεργα.

Κάποτε η ευγένεια υπήρξε θέμα τήρησης των Τύπων. Να είσαι χαμογελαστός, να λες καλημέρα στον γείτονα κλπ. Σε κάποια φάση αισθανθήκαμε εγκλωβισμένοι από όλο αυτό το καλούπι των επιβεβλημένων συμπεριφορών και θελήσαμε να γευτούμε την γλυκιά γεύση της ελευθερίας. Κάτω οι τυπικές και ψεύτικες ευγένειες! Δε γουστάρω τη μουτσούνα σου ρε φίλε, δε θέλω να σου πω καλημέρα, άντε και τράβα πέρα να πούμε.

Και ήταν ωραία στην αρχή. Κάποια στιγμή όμως αισθάνεσαι πως παρατράβηξε το πράγμα. Ωραίο  το ξεγύμνωμα, η αίσθηση της ελευθερίας, ωστόσο, πως να το κάνουμε, υπάρχουν άνθρωποι που είναι όμορφοι γυμνοί, και υπάρχουν και άσχημοι! Ο Ελληνάρας μετέτρεψε την αγένεια σε στυλ, την προσβολή σε μαγκιά, αδυνατώντας να συνειδητοποιήσει πως μέσα στην φαινομενική ελευθερία του έχει γίνει πάλι πρόβατο: Φέρεται κι αυτός όπως όλοι οι άλλοι.

Γι' αυτό μου έκανε τόσο ευχάριστη εντύπωση η ευγένεια που συνάντησα. Η αίσθηση φιλοξενίας. Σαν μια εικόνα απ' τα παλιά που κάπου επιζεί, εδώ κι εκεί. Στοιχεία που άλλοτε τα θεωρούσαμε ταυτόσημα με τον λαό μας, τώρα όμως οι Έλληνες αναμφισβήτητα συνιστούν έναν από τους αγενέστερους και πιο αφιλόξενους λαούς της Ευρώπης - αφιλόξενοι ακόμα και για τους ίδιους τους συμπατριώτες τους.



Τραγούδια στο Repeat


Κάποτε αγοράζαμε ένα cd (ή μια κασέτα ή έναν δίσκο) και το λιώναμε κυριολεκτικά, ακούγοντας το ξανά και ξανά, μαθαίνοντας απέξω τα τραγούδια του, διαβάζοντας τους στίχους, βιώνοντας ένα ιδιαίτερο δέσιμο με το περιεχόμενο του... Στην εποχή της εύκολης πρόσβασης σε χιλιάδες τραγούδια μέσω διαδικτύου θα λεγε κανείς πως αυτή η αφοσίωση έχει χαθεί.

Ωστόσο ο ίδιος πιάνω συχνά να ακούω και τώρα τραγούδια στο repeat. Ξανά και ξανά, να παίζουν 2, 3, 10 φορές, συνέχεια. Ακόμα και αν πρόκειται για ένα τραγούδι ανάμεσα στα χιλιάδες που διαθέτω στην ηλεκτρονική μουσική βιβλιοθήκη μου, μπορεί να με αγγίξει και να με συγκινήσει το ίδιο.

Η δύναμη της μουσικής είναι ανεξάντλητη.







Fast Food


H σημερινή κατάσταση δεν σχετίζεται μόνο με μια γενικότερη πληθώρα από πληροφορίες, μουσικές κλπ (μένοντας στην διαδικτυακή τους πλευρά τουλάχιστον). Η πρόσβαση σε πλήθος ερεθισμάτων χαρακτηρίζει και τις καθημερινές μας σχέσεις. Εκατοντάδες επαφές στο facebook και στα κοινωνικά δίκτυα, δεκάδες κόσμου με τον οποίο μπορεί να έχουμε μικρότερη ή μεγαλύτερη επαφή εδώ κι εκεί, ειδικά όσο νεαρότεροι είμαστε σε ηλικία.

Αυτό είναι θετικό από τη μία πλευρά, καθώς περισσότερος κόσμος συνεπάγεται και μεγαλύτερη πιθανότητα να σχηματίσει κάποιος ορισμένες πραγματικά ποιοτικές σχέσεις, μέσα από την διαδικασία της επιλογής. Ωστόσο με προβληματίζει η βιασύνη με την οποία αρκετά άτομα συνάπτουν πλέον σχέσεις. Κάποια πράγματα θέλουν τον χρόνο τους, τα γευστικότερα φρούτα χρειάζονται κι αυτά ένα διάστημα για να ωριμάσουν. Ωστόσο θα λεγε κανείς πως βιαζόμαστε όλοι να τα αρπάξουμε από το δέντρο όσο γρηγορότερα γίνεται, μη τυχόν μας τα αρπάξουν άλλοι.

Το κλασικό φλερτ τείνει να εξαφανιστεί. Αν δεν πηδήξεις στο δεύτερο ή τρίτο ραντεβού είσαι παράξενος - ή έστω, αν δεν την "πέσεις" στην κοπέλα. Πολύ πιθανό να ξενερώσει κι εκείνη μαζί σου. Σε τελική ανάλυση οι ορμές που μας κατακλύζουν όλους (άντρες και γυναίκες) δε μπορούν να περιμένουν, σωστά? Στον επόμενο λοιπόν.

Και αν συνάψεις σχέση με το καλό, ε τότε οφείλεις να τα έχεις πει και να τα έχεις κάνει "όλα" όσο νωρίτερα γίνεται. Άτομα που τρεις μέρες πριν μπορεί να μη γνωρίζονταν καν, τους βλέπεις ξαφνικά να επιβεβαιώνουν ο ένας στον άλλον την "ατελείωτη αγάπη" τους, λες και ζούνε μαζί μια αιωνιότητα (και μια μέρα, εδώ ταιριάζει νομίζω αυτό).

Ασφαλώς δεν λέμε όχι σε μια ξέφρενη σεξουαλική βραδιά, κάθε άλλο - αρκεί να ξέρεις οτί επιθυμείς αυτό μόνο και όχι κάτι διαφορετικό. Αλλά να βλέπω σχέσεις που προέκυψαν σε μια νύχτα (ή λίγες μέρες) να αυτοχαρακτηρίζονται ως "μεγάλοι έρωτες", αυτό πάει πολύ. Και ασφαλώς να έχουν αντικατασταθεί αυτές οι σχέσεις εντός ενός-δύο μηνών από άλλες. Από τον έναν "μεγάλο έρωτα" στον άλλον.

Το fast food είναι νόστιμο και κανείς δεν το αρνείται. Δεν είναι όμως το ίδιο με ένα λαχταριστό, καλομαγειρεμένο γεύμα, πως να το κάνουμε. Το δεύτερο θέλει τα συστατικά του, θέλει και τον χρόνο του. Και ίσως κάτσει καλά, ίσως όχι. Στην δεύτερη περίπτωση μπορεί να κλαις για τον χρόνο που έχασες.

Στην πρώτη όμως ξέρεις πως θα σου μείνει αξέχαστο.



Αποχωρισμός

Οι άνθρωποι φεύγουν. Οι αναμνήσεις τους ποτέ.


Ντροπή


Δεν είναι ντροπή να ντρέπεσαι.

Finding Beauty In Small Places


Μερικές φορές η ομορφιά είναι εκεί που δεν τη φαντάζεσαι.

And Now For Something Completely Different


Έχει πολύ πλάκα όταν παρατηρώ τις λέξεις-κλειδιά που ωθούν τον κόσμο να επισκέπτεται αυτό το blog, μέσα από το search του google και των λοιπών ψαχτηριών. Οι στατιστικές του blog μου φανερώνουν τον αριθμό των καθημερινών επισκέψεων στο blog, τις αναρτήσεις που αναγνώστηκαν, και τις λέξεις-κλειδιά που πληκτρολόγησε κάποιος και τον παρέσυρε στην δίνη της Κουνελοφωλιάς μου.

Υπάρχουν λοιπόν οι καθημερινές, συνηθισμένες λέξεις-κλειδιά όπως: κουνέλια (φυσικά), gothic και σχετικά με αυτό (που οδηγούν στο gothic αφιέρωμα μου), λέξεις σχετικές με τα Χριστούγεννα (που οδηγούν στις χριστουγεννιάτικες αναρτήσεις μου), επιτραπέζια παιχνίδια (από τις πλέον δημοφιλείς αναρτήσεις λόγω των φωτογραφιών της εκείνη με τα επιτραπέζια), λέξεις σχετικές με την δεκαετία του '80 (aka το αφιέρωμα μου στα eighties), λέξεις σχετικές με animation και storyboards (που οδηγούν στην ανάρτηση μου για τον Disco Dog), η φράση "ερωτική εξομολόγηση" (που οδηγεί στην ομότιτλη ανάρτηση μου, στην οποία τα φαινόμενα απατούν), και άλλα πολλά και αδιάφορα.

Ταιριάζει με το χριστουγεννάτικο κλίμα

Υπάρχουν όμως και περισσότερο ενδιαφέρουσες λέξεις ή όροι που φέρνουν κάποιον στο κουνελοblog. Παραθέτω (ακριβώς όπως τις είδα, με copy-paste) ορισμένες, και τις σχολιάζω.


# "Ακάραια" - Γράφοντας κάποιος τη λέξη "ακάραια" στο google πολύ πιθανό να καταλήξει εδώ μέσα. Έχει πολύ πλάκα. Είχα κάνει βλέπετε κάποτε μια ανάρτηση, από τις πρώτες του blog, όπου μιλούσα για τα ακάραια, περισσότερο με την συμβολική τους έννοια (ήθελα να σχολιάσω τον πανικό που είχε εξαπλωθεί με όλους εκείνους τους θανατηφόρους "ιούς"). Και υπήρξε μια περίοδος που η λέξη ΑΚΑΡΑΙΑ ήταν η πρώτη όσο αφορά τις λέξεις-κλειδιά για το blog μου.

Εντάξει, υπάρχουν και χειρότερα. :P


# "Πιπίνια" - Τρελά δημοφιλής όρος, που έχει οδηγήσει ουκ ολίγο ανυποψίαστο κόσμο στο κουνελοblog. Και φυσικά δεν βρήκαν αυτό που περίμεναν, χα. Είχα κάνει πριν 3 μήνες μια ανάρτηση σχετική με τα πιπίνια βλέπετε, η οποία απέχει αρκετά όμως από την τσόντα που ευελπιστούν να βρουν οι φίλοι αναζητητές.

Δε πειράζει παιδιά, να ξέρετε εγώ είμαι μαζί σας.

# "ih pita h ta pipinia" - Αυτός ακριβώς είναι ο όρος αναζήτησης, τον έκανα paste. Και με αυτόν τον όρο κάποιος επισκέπτης μπήκε στο blog μου. Εγώ πάντως άκρη δε βγάζω.


# "οσο λιγοτερα ρουχα στο facebook tos" - Άλλη μια φράση-κλειδί που οδήγησε εδώ. Μάλλον στην σχετική με το facebook ανάρτηση μου. Η οποία δυστυχώς για τον εξερευνητή μας, είναι μια ανάρτηση κοινωνικού σχολιασμού.


# "Κόλος σε τζιν" - Αντιγράφω ακριβώς τη φράση, με το ορθογραφικό και όλα.  Είχα ποστάρει βλέπετε μια ωραία φωτογραφία με την θέα ενός όμορφου κώλου σε τζιν στην ανάρτηση μου για τα "Πιπίνια". Κρίμα που δεν είχα συμπεριλάβει κι άλλες τέτοιες φωτογραφίες, θα αυξανόταν φαίνεται η επισκεψιμότητα στο blog.


# "tsonta h xionati kai oi 7 barbaroi" - Tο συμπέρασμα για άλλη μια φορά είναι πόσο χρόνο περνάμε στο ίντερνετ γυρεύοντας μετά μανίας τσόντες. Τώρα πως έτυχε και μπήκε αυτός ο τύπος (υποθέτω άντρας ήταν) στο blog, χωρίς να έχω κάνει κάποια αναφορά στην Χιονάτη, αυτό μου διαφεύγει.

Εξάλλου έψαχνε λάθος. Δεν είναι οι 7 βάρβαροι - αλλά οι 7 βαρβάτοι.

# "Χυμένες Κυλότες" - Ένας ακόμα ευγενής όρος αναζήτησης που οδήγησε στο έρμο τούτο blog. Είχα βρίσει κάποτε κάποιον, νομίζω εκεί πρέπει να αναφέρθηκε ο όρος εδώ μέσα. Και τώρα που τον γράφω πάλι θα μπαίνει ακόμα περισσότερος κόσμος εδώ μέσα που αναζητάει χυμένες κυλότες! Yeeeiii!


Συναντώ όμως και ορισμένους εντελώς ακατανόητους όρους αναζήτησης όπως:

# "σουβλάκια από την απόλαυση" - E? Μπορώ να καταλάβω γιατί η λέξη "σουβλάκια" μπορεί να οδηγήσει κάποιον εδώ μέσα - έχω αναφερθεί εκτενώς σ'αυτά. Ωστόσο σαν φράση το "σουβλάκια από την απόλαυση" δε βγάζει νόημα. Αυτοί που πληκτρολογούν αυτές τις φράσεις καταλαβαίνουν άραγε τι θέλουν να πουν οι ίδιοι? Ουγκ.

# 32uvl/gammad^2 (πρόσθετο επομένων ημερών) - Κι όμως, το συγκεκριμένο... ακατανόητο πράγμα, οδήγησε κάποιον εδώ μέσα! Λέτε να πρόκειται για καμία κωδικοποιημένη μυστική φράση, τίποτα μασονικό, τίποτα απαγορευμένο, ή δεν ξέρω και γω τι???

# "διακοσμητικά τούρτας καράτε" - Μπήκε άνθρωπος σ'αυτό το blog με αυτή την φράση-κλειδί! Που, πως, πότε?? Δεν έχω αναφερθεί ποτέ εδώ ούτε σε διακοσμητικά, ούτε σε τούρτες, ούτε σε... καράτε. Δε μπορώ να καταλάβω.

Πως θα μπορούσε να είναι μια τούρτα καράτε? Δύο ιδέες μου έρχονται στο νου. Η μία είναι η τούρτα να χρειάζεται ξύλο για να κοπεί σε κομμάτια. Να κάνεις ένα "αοουυααααα-οοο!" και χραπ!, να της δώσεις μια καρατιά με το χέρι και να την κόψεις σε όσα κομμάτια χρειάζεται για να τα σερβίρεις μετά στους εντυπωσιασμένους φίλους σου.

Η δεύτερη εκδοχή είναι η τούρτα η ίδια να ξέρει καράτε και να σε πλακώνει στο ξύλο. "Ξέρεις ποιά είμαι γω ρε? Που πας να με φας αποπάνω? Είμαι η Τούρτα Καράτε ρε!". ΦΛΑΠ. Και σε έριξε νοκ άουτ.

Ντλινγκι Ντλονγκι


Και κάπου εδώ ηχούν τα κουδουνάκια. Η ώρα να κλείσω αυτή την - ποικίλης ύλης, θα την χαρακτήριζα - ανάρτηση έφτασε.

Ίσως κάνω κι άλλη ανάρτηση μέσα στον Δεκέμβρη, ίσως όχι, δε ξέρω. Σε περίπτωση που δεν κάνω όμως, να έχετε όλοι έναν όμορφο, δημιουργικό χειμώνα, και να περάσετε τις γιορτές με τον τρόπο που γουστάρετε περισσότερο - και με τα άτομα που γουστάρετε πραγματικά.

Το κουνέλι πάει τώρα να σβήσει τα φώτα, να ατενίσει τα μαγικά λαμπιόνια του χριστουγεννάτικου δέντρου του, και να αφεθεί στην γλυκιά τους ψυχεδέλεια. Σας αφήνω με μια πρόσφατη φωτογραφία μου της Φατσούλας, κουκουλωμένης στα σκεπάσματα.

Καλό χειμώνα σε όλους!

~

Οι 22 Πιο Καυτές Γυναίκες των Κινουμένων Σχεδίων και των Κόμικς

~

Υπάρχουν αναρτήσεις που για καιρό έχω βάλει στην "κατάψυξη" του blog, χτίζοντας τες με αργά και σταθερά βήματα, κομμάτι-κομμάτι. Υπάρχουν και άλλες που προκύπτουν εντελώς αυθόρμητα, μια σπίθα είναι αρκετή, μια κουβέντα, μια εικόνα, ένα ερέθισμα. Και όταν πλέον έχουν αναρτηθεί, σκέφτεσαι: "μα πως γίνεται και δεν είχα γράψει κάτι τέτοιο τόσο καιρό?". Ε, αυτή η ανάρτηση ανήκει στις δεύτερες. Μόλις μου ήρθε η ιδέα, στο καπάκι την υλοποιώ.

Αγαπάμε κόμικς, αγαπάμε και κινούμενα σχέδια. Τότε, τώρα και για πάντα. Και ενώ ορισμένα από αυτά τα αγαπήσαμε παράφορα όταν ήμασταν παιδιά, άλλα τα ανακαλύψαμε ως ενήλικες - τα δεύτερα εξάλλου απευθύνονται σε ενήλικο κοινό και εξάπτουν με μοναδικό τρόπο τις αισθήσεις και την φαντασία μας. Τα πρώτα όμως... α, τα πρώτα είναι εκείνα που μας έκαναν άντρες!

Δε χρειαζόταν γυμνό ή έστω σεξουαλικά υπονοούμενα. Μια καλοσχεδιασμένη γυναικεία παρουσία, με τονισμένα εκείνα τα χαρακτηριστικά που ευθύνονται για την παράνομη εισβολή στο ασυνείδητο ατελείωτων ανομολόγητων φαντασιώσεων, ήταν αρκετή. Τα κινούμενα σχέδια γνωρίζουν πως να διατηρούν εκείνα τα χαρακτηριστικά της θηλυκότητας που είναι αναγκαία, και να αφαιρούν οτιδήποτε περιττό. Τόσο όσο χρειάζεται για να παραμυθιάσουν μια αθώα παιδική κουνελίσια ψυχή.

Τοπ-22 λοιπόν από τις εκατοντάδες γυναικείες παρουσίες σε καρτούν, κόμικς και κινούμενα σχέδια! Όσο κατεβαίνουμε στην κλίμακα, τόσο ανεβαίνει επικίνδυνα το θερμόμετρο - ειδικά με τις πρώτες θέσεις τα πράγματα ζορίζουν επικίνδυνα. Γιατί 22 και όχι πιο στρογγυλό 20 με ρωτάτε? Γιατί έτσι.

Α, και εσύ που λες τώρα: "τι να τις κάνουμε αυτές ρε φλώρε, αυτά είναι ψεύτικα, δεν είναι αληθινές, οι σοβαροί άντρες δε γουστάρουν γυναίκες από καρτούν!". Σε αυτό έχω να απαντήσω: Ναι, είμαι φλώρος. Δεν είμαι σοβαρός. Και είμαι κουνέλι. Και αν δε σ'αρέσει, στρίβε από δω και άντε στη γωνιά σου. Γκέγκε?

Και ναι λοιπόν, η αντίστροφη μέτρηση τώρα ξεκινάει!


22 - Blondie

Πολύ πριν εμφανιστεί η Debbie Harry (άλλη φαντασίωση της εφηβείας αυτή), πολλές δεκαετίες πριν για την ακρίβεια, υπήρχε ένα πολύ δημοφιλές κόμικ-στριπ στις ΗΠΑ, με τον τίτλο "Blondie". Ο ήρωας του ήταν ένας τυπικός αμερικάνος αστός, και η γυναίκα του μια κλασική ξανθούλα νοικοκυρά.

Κλασική είπα? Ίσως όχι και τόσο κλασική, καθώς η Ξανθούλα ήταν ωραίο μωράκι. Ιδανική σύζυγος θα έλεγε κανείς. Για όσους τουλάχιστον τρέφουν ανάλογα όνειρα στη ζωή τους: Γάμος, παιδιά, καλό σπίτι, κλπ, ξέρετε τώρα. Κάποιος περισσότερο εναλλακτικός από την άλλη μπορεί να αντιμετώπιζε την Blondie με περιφρόνηση. Εκτός αν την γνώριζε στην πραγματικότητα.

Είναι όμως όμορφο ζευγάρι. Εκείνος απέχει πολύ από το πρότυπο του "άντρακλα", εκείνη πάλι είναι όμορφη μεν, "φυσιολογική" δε. Μερικές φορές δε χρειάζεσαι κάτι παραπάνω. Αυτό που αναζητάς συχνά βρίσκεται εκεί, δίπλα σου.

21 - Asuka (Neon Genesis Evangelion)

Ό,τι και να λέμε τώρα, τα anime έχουν δημιουργήσει σχολή ως προς την τέλεια αφαιρετική απεικόνιση της γυναίκας και έχουν εισχωρήσει στο συλλογικό αντρικό (και όχι μόνο) φαντασιακό όσο ελάχιστες σχολές καρτούν και animation. Βασικά μόνο τα anime (και τα manga) επεδίωξαν με τόσο "ξεδιάντροπο" τρόπο να τονίσουν το σεξουαλικό στοιχείο στις ηρωίδες τους. Πουθενά αλλού δεν θα βρει κανείς τόσα ατελείωτα σεξουαλικά υπονοούμενα όσο στα γιαπωνέζικα κινούμενα σχέδια. Και εδώ δεν αναφέρομαι σε εκείνα που απευθύνονται σε ενήλικες ε. Ακόμα και τα "παιδικά" αρκούν.

Θα μπορούσα να επιλέξω δεκάδες γυναικείες παρουσίες από anime για την συγκεκριμένη παρουσίαση, τελικά διάλεξα δύο. Η μία εκ των οποίων είναι η Asuka από τη σειρά "Neon Genesis Evangelion", η οποία παραμένει (20 χρόνια μετά) μία από τις σημαντικότερες που έχουν γίνει ποτέ στην ιστορία των γιαπωνέζικων κινουμένων σχεδίων.

Όσο αφορά την Asuka, τι να λέμε. Η κλασική φαντασίωση της "έφηβης-προς-ενήλικης-κάτι-απροσδιόριστο-τέλος-πάντων" anime ηρωίδας, που εναλλάσσει ανάμεσα στους ρόλους της μαθητριούλας από τη μία, και της ηρωίδας με τα κολλητά δερμάτινα από την άλλη, και η οποία περνάει τον ελεύθερο χρόνο της ιππεύοντας γιγάντια ρομπότ, στο μέγεθος πολυκατοικίας.

Καταραμένοι γιαπωνέζοι.

20 - She-Ra

Ή αλλιώς, η αμερικάνικη εκδοχή της καρτούν ηρωίδας. Και ένα κινούμενο σχέδιο με το οποίο πολλοί από εμάς μεγαλώσαμε. Η She-Ra θα μπορούσε να ιδωθεί και ως το πρότυπο της Ιδεατής Γυναίκας-Αμαζόνας, η φεμινιστική εκδοχή της καλής μα βαρετής Barbie. Εκεί που η Barbie περνάει τον καιρό της κάνοντας ψώνια, η She-Ra κοπανάει δαίμονες. Συν οτι γνωρίζει καλά πως να χειρίζεται το Σπαθί.

Λέμε ναι στη She-Ra, όχι στην Barbie.



19 - Daphne Blake (Scooby-Doo)

Είναι γλάστρα ναι. Δεν έχεις παρά να δεις το καστ του Scooby Doo για να το διαπιστώσεις. Ο ρόλος της πραγματικά είναι εντελώς ανούσιος - το ίδιο και ο ρόλος του έτερου "ωραίου", εκείνου του ξανθού καλογυαλισμένου χλαπάτσα βουτυρομπεμπέ-μου-διαφεύγει-το-όνομα-του. Σχεδόν νιώθεις συμπόνοια για την έτερη κοπέλα της παρέας, την κοντή με τα γυαλάκια, η οποία παίζει τον αντισταθμιστικό ρόλο: είναι το μυαλό, ενώ η Δάφνη έχει τα looks. Αλλά έτσι όπως τις βάζουν δίπλα-δίπλα την μία στην άλλη πραγματικά σου έρχεται από αντίδραση να γράψεις στ' αρχίδια σου την Δάφνη, και να πας με την γυαλούμπα. Για το γαμώτο ρε παιδί μου. Λίγο φετίχ να έχεις εξάλλου με διοπτροφόρες nerds και κάνει μια χαρά τη δουλειά της.

Αλλά αφήνοντας τις συγκρίσεις στην άκρη - Η Δάφνη είναι ωραία γκόμενα. Mε σχεδιασμό και άρωμα από sixties. Kάτι ξέρει ο Scooby Doo.

Doggy Style.

18 - Liz (Garfield)

Εδώ ορισμένοι μπορεί να πείτε "ε, το παράκανες τώρα!". Πόσο άδικο έχετε όμως, πόσο άδικο. Η Λιζ είναι η κτηνίατρος που έχει ερωτευτεί o John, το αφεντικό του Garfield, το μόνιμο φλερτ του ένα πράγμα, με την οποία το πράγμα ποτέ δεν προχωράει παρακάτω για κάποιον λόγο.

Πρόκειται για την κλασική γκόμενα-επιστήμονας που το παίζει δύσκολη, γιατί σε τελική ανάλυση δε "πάει με όποιον κι όποιον", έχει κι ένα status. Και ο έρμος ο Τζον προβαίνει στην μία γκάφα μετά την άλλη προκειμένου να κερδίσει την αγάπη της. Τις περισσότερες φορές δεν τα καταφέρνει και μένει με το... γατί στο χέρι (τον Garfield στην προκειμένη).

Αν ήμουν φαν του ψυχρού στυλ στις γυναίκες, θα την έβαζα ακόμα ψηλότερα στη λίστα. Είναι λίγο bitch εδώ που τα λέμε. Και ο Τζον δεν πρέπει να συνιστά πρότυπο για κανέναν από μας, ομολογουμένως είναι λίγο loser. (πάντως όντας ο ίδιος κάτοχος Γάτας, νιώθω).


17 - Lois Griffin

Αν και οι Simpsons σαν σειρά υπερτερούν του Family Guy, κατά την γνώμη μου, η Lois Griffin υπερτερεί με διαφορά της Marge Simpson. Η γυναίκα του χοντρο-Πήτερ, από εκείνες τις γυναίκες που κάθε άντρας θα ήθελε να έχει στο πλευρό του ένα πράγμα, αν πάρει την βαριά απόφαση και παντρευτεί.

Η διαφορά της σε σχέση με την έτερη "σύζυγο" που παρουσιάσαμε, την Blondie, είναι πως η Lois είναι πολύ περισσότερο τσαχπίνα. Πιο σεξουλιάρα. Ωστόσο η Lois με την επιλογή συζύγου της φανερώνει κάτι που ισχύει για ουκ ολίγες γυναίκες: πως είναι εντελώς ηλίθιες, όσο αφορά τις επιλογές τους στους άντρες.

16 - Betty Rubble (The Flintstones)

Άλλη μια σύζυγος. Εδώ μπορεί κάποιοι να με θεωρείτε ανώμαλο (τιμή μου), ωστόσο οι γυναίκες των Flintstones είχαν αυτό το "κάτι"! Δε μπορώ να το εξηγήσω. Ή καταλαβαίνει κάποιος, ή δεν καταλαβαίνει, εδώ δεν υπάρχει μέση λύση.

Tο μεγάλο δίλημμα είναι φυσικά "Betty ή Wilma"? Νομίζω η Μπέτυ (η μελαχρινή της παρέας) ήταν περισσότερο τσαχπίνα. Πιο γλυκιά, λιγότερο σοβαρή. Ίσως απλά να μου αρέσει περισσότερο το μαλλί της, ίσως η Βίλμα φέρνει πολύ σε κλασική νοικοκυρά για τα γούστα μου. Ίσως απλά να λέω βλακείες.

Και ήταν παντρεμένη με εκείνον που του έλειπαν τα μάτια ξέρω γω. Καλά λένε, ο έρωτας είναι τυφλός.



15 - Cheetara (Thundercats)

Υπάρχει αλήθεια κάποιος που δεν έβλεπε Thundercats μικρός? Και όσο και αν η παρέα τους υπήρξε κατά κύριο λόγο ανδροκρατούμενη, η θρυλική Τσιτάρα αναπλήρωνε για όλη την λοιπή απουσία του γυναικείου φύλου από την σειρά. Πολύ απλά, η Τσιτάρα υπήρξε η καλύτερη γκόμενα από όλες όσες παρέλασαν από τις σειρές κινουμένων σχεδίων της παιδικής μας ηλικίας, τις εξ Αμερικής προερχόμενες.

Η Τσιτάρα είναι μια γυναίκα καταμεσής αντρών, αγοροκόριτσο η ίδια, που δεν έχει πρόβλημα ωστόσο με την αμιγώς γυναικεία φύση της και δεν διστάζει να επιδεικνύει το σώμα της ανάμεσα τους (δείτε ξανά το πρώτο επεισόδιο). Φαίνεται οι δημιουργοί της σειράς θα σκέφτηκαν "ε, δε θα έχουμε γυναίκες στο καστ εκτός από μία όλη κι όλη (η μικρή thunder-kitten δεν υπολογίζεται), επομένως ας την κάνουμε όσο περισσότερο γυναικάρα μπορούμε". Και από τα διάφορα ζώα που θα μπορούσαν να επιλέξουν για alter-ego της, κατέφυγαν για άλλη μια φορά στην ασφαλή (μα βέβαιη) λύση του αιλουροειδούς. Γάτα, Τσίτα, Λεοπάρδαλη, Λέαινα, το όνομα σου είναι Γυναίκα.

(και όλοι γνωρίζουμε τι συνέβη στον Lion-o και το μαγικό σπαθί του, όταν αντίκρισε την Cheetara γυμνή - hoooooooo!!!)



14 - Catwoman

Θέλω να ξεκαθαρίσω κάτι εδώ. Ο μόνος λόγος που δεν βάζω την Catwoman ακόμα πιο ψηλά είναι γιατί συχνά φοράει εκείνη τη μάσκα που της καλύπτει το μαλλί. Στις περιπτώσεις όμως που έχει απεικονιστεί στα κόμικς με το μαλλί να ανεμίζει ξέφρενο, πρόκειται άνετα για μία από τις τελειότερες εμπνεύσεις στον χώρο του κόμικ σχεδιασμού. Το ίδιο ισχύει και για την τελευταία ταινία του Μπάτμαν. Ίσως πάλι να επηρεάζομαι από τον ιδιόμορφο χαρακτήρα της.

H Anne Hathaway ως Catwoman στην τελευταία ταινία του Batman, σε μια σκηνή που επιδεικνύει τα πλούσια υποκριτικά της προσόντα

Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια γυναίκα που ορίζει την έννοια της "Λυγερόκορμης". Αν το γατίσιο, ναζιάρικο, ηδονιστικό, παιχνιδιάρικο, μα εγωιστικό παράλληλα και ύπουλο στυλ, είναι του γούστου σου, η Catwoman συνιστά την γυναίκα-πρότυπο για σένα.

Αν πάλι προτιμάς κάτι σε στυλ "κορίτσι-της-διπλανής-πόρτας", λιγότερο ανεξέλεγκτο και περισσότερο ήπιο, καλύτερα να κρατήσεις αποστάσεις. Δε θα αφήσει τίποτα πάνω σου αυτή η Γάτα, θα σε μαδήσει φτερό προς φτερό.

Και το ίδιο θα κάνει και στο κορίτσι της διπλανής πόρτας.

13 - Wonderwoman

Μένουμε στις ΗΠΑ και στα κόμικς της DC, και περνάμε στην γυναίκα-πρότυπο ηρωίδας, την θηλυκή εκδοχή του Σούπερμαν βασικά. Θα μπορούσαμε να ορίσουμε την Wonderwoman ως την "Τέλεια Γυναίκα". Πανέμορφη, κορμάρα όσο δε πάει άλλο, με αίσθημα δικαιοσύνης να την διαπνέει, υψηλά ιδανικά, ευγενικό χαρακτήρα, έξυπνη μα και ανθρώπινη, δίνοντας μονίμως την αίσθηση πως είναι διαθέσιμη.... α, και χάρτινη επίσης.

Γι' αυτό και την αποκαλούν "Γυναίκα Θαύμα" εξάλλου. Πρόκειται για θαύμα της φύσης, κάτι εξωπραγματικό σχεδόν. Και εσύ δεν είσαι ο Σούπερμαν. Επομένως η Wonderwoman συνιστά μια υπέροχη εξιδανίκευση, αλλά ως εκεί. Είναι γεγονός πως τα κόμικς της Wonderwoman απευθύνονταν πάντα περισσότερο στο αγορίστικο κοινό των ΗΠΑ. Θα είχε ενδιαφέρον να μαθαίναμε πως θα σχεδίαζαν τη δική τους "Γυναίκα-Θαύμα" τα κορίτσια. Πόσο θα έμοιαζε και πόσο θα απείχε από το πρότυπο της Wonderwoman?

Πόσο θα άγγιζε κάτι Τέλειο και Απρόσιτο, και πόσο θα έμοιαζε με κορίτσι της διπλανής πόρτας? (ή  ενδεχομένως μια πετυχημένη επαγγελματία). Οι δημιουργοί των υπερηρωικών κόμικς και καρτούν πάντως ξέφυγαν από αυτό το δίλημμα: οι ήρωες τους είναι και τα δύο ταυτόχρονα - άνθρωποι της διπλανής πόρτας από τη μία, που ωστόσο μεταμορφώνονται σε κάτι άλλο όταν παρουσιαστεί η ανάγκη.

Και κάπως έτσι γεννήθηκε ένας από τους μεγαλύτερους μύθους της σύγχρονης ποπ κουλτούρας. Πόση αλήθεια να κρύβει μέσα του?



12 - Belle (Beauty And The Beast)

Α, η Belle από την "Πεντάμορφη και το Τέρας" της Disney. Την ταινία που, πληροφοριακά, αναγέννησε την Disney από τις στάχτες της, εκεί στις αρχές της δεκαετίας του '90.

Εδώ απλά έχουμε να κάνουμε με τον ορισμό της Ομορφιάς. Ίσως το τέλειο γυναικείο πρόσωπο. Η Belle δεν πουλάει σεξουαλικότητα, η ομορφιά της όμως είναι ανυπέρβλητη. Τα μάτια της θάλασσες μέσα στις οποίες χάνεσαι, σπηλιές που κρύβουν μυστικά. Και το σημαντικότερο όλων είναι πως, δεν πρόκειται για κάτι εξωπραγματικό. Υπάρχει μια φυσικότητα στην Belle που την καθιστά ιδεατή πριγκίπισσα για νεραιδολάγνους βατράχους από τη μία (αυτό το κουνέλι ενίοτε μεταμορφώνεται σε βάτραχο), αλλά και εκείνο το κορίτσι που θα μπορούσες να πάρεις πρέφα στην λαική, ενώ σκύβει για να μαζέψει την αγκινάρα που της έπεσε. "Παρακαλώ, να σας βοηθήσω δεσποινίς". "Ω, ευχαριστώ πολύ κύριε, είστε πολύ ευγενικός". "Δεν κάνει τίποτα, ευχαρίστηση μου". "Γνωρίζετε κύριε που μπορώ να βρω καλά αγγούρια? Τα τελευταία που βρήκα ήταν χαλασμένα". "Ασφαλώς και γνωρίζω. Ελάτε μαζί μου, θα σας δείξω".

Όσος ρομαντισμός ενδεχομένως να υπήρξε στο ξεκίνημα ενώ έγραφα για την Belle, σίγουρα εκμηδενίστηκε τώρα. Τι να γίνει.



11 - Betty Boop

Εδώ κύριοι ερχόμαστε στις ρίζες! Στην πηγή του κακού! Η Betty Boop υπήρξε το πρώτο cartoon sex-symbol, ήδη από τα χρόνια των ασπρόμαυρων καρτούν! Και το παιχνίδισμα έδινε και έπαιρνε στα καρτούν της, τα υπονοούμενα ήταν ατελείωτα, η ζωηρή Betty προβλημάτισε πολύ κόσμο την εποχή εκείνη, ως προς το αν ήταν σωστό ένα καρτούν όπως αυτή να προβάλλεται στα μικρά παιδιά.  Χωρίς να δείχνει τίποτα στη φόρα, το στοιχείο του ερωτισμού ήταν ωστόσο διάχυτο απ' άκρη σ' άκρη.

Και όπως η παλιά καλή μουσική, ή οι ταινίες του παλιού κινηματογράφου, η Μπέτυ διατηρεί την τσαχπινιά της και σήμερα.

Υπήρχε μια εποχή που ο κόσμος έβλεπε πορνό στα κρυφά μέσα από χαρτάκια-φωτογραφίες που συμπεριλαμβάνονταν μέσα σε σπιρτόκουτα. Μια εποχή πριν την τηλεόραση και πολύ πριν την ατελείωτη αφθονία του ίντερνετ. Ήταν η εποχή της τζαζ και του Τσάρλυ Τσάπλιν. Ήταν η εποχή της Betty Boop.




10 - Leela (Futurama)

Αξίζουν πολλά συγχαρητήρια στον Matt Groening, τον δημιουργό του Futurama, καθώς κατόρθωσε να κάνει μια γυναίκα-κύκλωπα, με ένα μόνο μάτι, να είναι τόσο σέξυ! Η Leela συνήθως κυκλοφορεί με το χαρακτηριστικό κολλητό παντελόνι-φόρμα, και εκείνο το στενό μπλουζάκι που αναδεικνύει τα πλούσια ελέη της. Μια γυναίκα που θα μπορούσες να συναντήσεις ενδεχομένως σε κάποιο γυμναστήριο, η Leela είναι κορίτσι της περιπέτειας. Δυναμική, ανεξάρτητη, μα βαθύτατα συναισθηματική ταυτόχρονα, με ιδιαίτερα υψηλό δείκτη νοημοσύνης.

Πρόκειται για πολύ δυνατό συνδυασμό ομολογώ. Της συγχωρούμε ακόμα και το ένα μάτι. Για πάρτη της βάζω πειρατική καλύπτρα στο δικό μου μάτι και γίνομαι κουρσάρος - όλα για να αρμενίσω στα νερά της!

Κρίμα που o Fry είναι ολίγον τι χαζούλης, ενώ ο έτερος εραστής, o Zapp Branigan, συνιστά τον κλασικό τύπο του κάγκουρα-ψώνιου-επιδειξιομανή άντρακλα. Λίλα, σου αξίζει καλύτερος. :(

9 - Vampirella

Ποτέ ξανά δεν υπήρξε γυναίκα-βρυκόλακας τόσο, χμ, "ανεβαστική" όσο η Vampirella! Μιλάμε εδώ για έναν θρύλο των κόμικς, η οποία έκανε για πρώτη φορά την εμφάνιση της στα τέλη της δεκαετίας του '60 - μια εποχή παραγωγική από πολλές απόψεις.

Από τα πλέον μοιραία θηλυκά που έχουν σχεδιαστεί ποτέ, επέφερε σε ουκ ολίγο ποσοστό του αντρικού (εφηβικού και όχι μόνο) αντρικού πληθυσμού περίεργες φαντασιώσεις, σχετικές με νεκροταφεία, φέρετρα, βαμπίρ, παλουκώματα (διάφορων "ειδών" παλουκώματα, χεχε), και άλλα όμορφα πράγματα.

Κατά βάθος η Vampirella είναι ένα παρεξηγημένο κορίτσι της διπλανής πόρτας, που απλά τυχαίνει να έχει ορισμένα "κουσούρια". Κάποιες ιδιοτροπίες βρε παιδί μου. Όπως όλοι μας εξάλλου. Από αυτή την άποψη είναι πολύ περισσότερο ρεαλιστική από άλλα "girls-next-door" που έχουν σχεδιαστεί, η οποίες είναι τόσο συνηθισμένες σε βαθμό αηδίας. Είναι μια κοπέλα εν ολίγοις με την οποία θα έβγαινες ένα βράδυ για μια βόλτα στην ακρογιαλιά και ένα ποτήρι κόκκινο κρασί - κόκκινο σαν αίμα.

8 - Death (Sandman)

Αν η Vampirella είναι η γυναίκα που κατά πολύ δημιούργησε το gothic φετίχ στα κόμικς, η Death είναι εκείνη που το καθιέρωσε. Η αδερφή του Sandman, από την εκπληκτική σειρά του Neil Gaiman, και ένα από τα ομορφότερα πρότυπα γυναικών που έχουν σχεδιαστεί ποτέ - if you're into gothic looks, that is.

Όσο η Vampirella υπήρξε πάνω απ' όλα μια μοιραία γυναίκα, που κουβαλούσε μια κάποια εμπειρία, η Death παραμένει μια νεαρή, απροσδιόριστης ηλικίας (αν και στην πραγματικότητα είναι αιώνια). Θα μπορούσε να είναι εκείνη η συμμαθήτρια από το Λύκειο που είχες ερωτευτεί και της άρεσε να ντύνεται στα μαύρα. Πέραν της εμφάνισης της, η Death είναι ένα από τα ευγενικότερα και πιο γλυκά πλάσματα που έχει γεννήσει ποτέ η συγγραφική φαντασία για χαρακτήρες κόμικς. Ο ρόλος της εξάλλου είναι ο πλέον βαρύς - είναι το πρώτο πρόσωπο που βλέπει κάποιος μόλις πεθαίνει, το πρόσωπο που θα τον πάρει από το χέρι και θα τον βοηθήσει να πάει παραπέρα... Ποιός περίμενε αλήθεια πως θα είχε τόσο γλυκά χαρακτηριστικά.

Και ναι, είναι ατελείωτα σέξυ γκόμενα.

7 - Mrs. Mathusalix (Asterix)

H γυναίκα του γηραιότερου από το χωριό του Αστερίξ, η κυρία Μαθουσαλίξ, δικαιωματικά έχει αυτή τη θέση στην κατάταξη μας! Πρόκειται για ένα από τα συγκλονιστικότερα μωρά που έχουν σχεδιαστεί ποτέ για κόμικ που απευθύνεται (και) σε παιδικό κοινό. Επίσης πρόκειται για την μοναδική πραγματικά όμορφη γυναίκα του χωριού του Αστερίξ - οι υπόλοιπες όλες είναι κάτι μεσόκοπες κοντόχοντρες νοικοκυρές. (Η Φραμπάλα δεν μετράει, όντας μη-μόνιμη κάτοικος).

Και για κάποιον αδιευκρίνιστο λόγο, είναι παντρεμένη με ένα πουρό! Και αυτό σε βάζει σε σκέψεις: Πρόκειται απλά για μια στυγνή εκμεταλλεύτρια που περιμένει να τα τινάξει ο γέρος για να πάρει την περιουσία του? Θα μπορούσε, ωστόσο για ποιά περιουσία μιλάμε?! Μήπως συνιστά χαρακτηριστική περίπτωση τυφλού έρωτα? Ή απλά η τύπισσα είχε από μικρή κάποια άλυτα οιδιπόδεια, όχι όμως με τον πατέρα της, μα με τον παππού. Όπως και να χει, δημιουργεί ένα από τα πλέον κωμικά και αταίριαστα ζευγάρια στην ιστορία των κόμικς. Και επειδή είναι τόσο αταίριαστοι, έχουν και μια ιδιαίτερη γοητεία ομολογουμένως....

(μεταξύ μας, οι άντρες του χωριού του Αστερίξ φαίνεται να νοιάζονται περισσότερο για τα φαγοπότια και το ξύλο, παρά για τις γκόμενες, επομένως λογικό η καλύτερη από αυτές να καταλήγει με τον μαθουσάλα της παρέας - όπως και να το κάνουμε, ο παλιός είναι αλλιώς)



6 - Chun-Li (Streetfighter 2)

Αχ. Πόσα και πόσα πενηντάρικα δεν είχαμε ξοδέψει στα κουτιά του Streetfighter 2 μικροί, παίζοντας σαν μανιακοί το νέο αυτό παιχνίδι που είχε σαρώσει τα πάντα στο πέρασμα του... Και κάθε φορά που φτάναμε στην πίστα της Chun-Li, παρατηρούσαμε με ενδιαφέρον τα ατελείωτα της πόδια, όπως αυτά στρίμωχναν στην γωνία και ψαλίδιζαν ασταμάτητα τον αντίπαλο... Εδώ που τα λέμε, την έχουν αυτή τη δύναμη τα πόδια μιας γυναίκας.

Αν και χαρακτήρας από videogame, η Chun-Li έχει θέση στο αφιέρωμα μας, καθώς στην πορεία έμελλε να γυριστεί το Streetfighter σε anime ταινία, και όχι μόνο. Για να μην πολυλογώ, θα είμαι σαφής και περιεκτικός: Ποτέ άλλοτε το καλσόν σε σχεδιασμένη γκόμενα δεν σου δημιουργούσε τόσο πολύ την επιθυμία να το σκίσεις.

Αν και με την Chun-Li, μάλλον θα κατέληγες στο τέλος να φας ξύλο. Χαλάλι της.

Λίγες φορές στην ιστορία των παλιών videogames μερικά μόνο sprites κατόρθωσαν τόσα πολλά

5 - Ariel (Η Μικρή Γοργόνα)

Κατ' εμέ η ωραιότερη από όλες τις γυναίκες που έχει σχεδιάσει η Disney. Τι και αν έχει ουρά ψαριού, τα στήθη που καλύπτονται από τα χαρακτηριστικά εκείνα κοχύλια και το κουκλίστικο πρόσωπο αναπληρώνουν την απώλεια. Η Άριελ συνιστά το απόλυτο πιπίνι, χωρίς πολλά λόγια. Αφυπνίζει ουκ ολίγες, χμ, "δημιουργικές" σκέψεις στο μυαλό κάθε άντρα που σέβεται τον εαυτό του.

Ίσως πάλι φταίει εκείνο το κόκκινο μαλλί. Υπερβολικά κόκκινο για το αθώο πρόσωπο της. Δικαιωματικά λοιπόν η Άριελ κατέχει μια θέση στην βασική μας πεντάδα! Δε χάθηκε η Disney να έφτιαχνε και "άλλου είδους" οικογενειακές ταινίες?

Πρόσθετο επόμενης μέρας: Παρατήρησα "σοκαρισμένη" αντίδραση από γυναίκα αναγνώστρια του κειμένου: "Μα πως είναι δυνατόν να θεωρεί κανείς σέξυ την Belle και την Μικρή Γοργόνα?!!" Σιγά, θα σπάσετε κανένα τακούνι. Καταρχάς ρίξτε μια ματιά σε ανάλογες λίστες στο διαδίκτυο με θέμα τις "πιο καυτές γυναίκες των καρτούν" και θα τις βρείτε πάντα εκεί τις συγκεκριμένες. Το ίδιο και την Pocahontas, την Mulan, ή ακόμα και την Tinkerbell.

Αρκετές γυναίκες φαίνεται αδυνατούν να το κατανοήσουν, ωστόσο δεν χρειάζεται πάντα να ξεχειλίζει σεξουαλικότητα κάποια για να την θεωρούμε καυτή. Μερικές φορές το Όμορφο είναι και το πιο Σέξυ. ;)




4 - Betty and Veronica (Archie comics)

Ομολογουμένως οι γυναικείοι χαρακτήρες που απευθύνονταν πρωτίστως σε παιδιά υπήρξαν από εκείνους που χάραξαν περισσότερο την αθώα παιδική μας ψυχή. Μη γελάτε με το "αθώα" (ειδικά μετά από όσα έχετε διαβάσει εδώ) - τότε ήταν όντως αθώα! Και στην περίπτωση τόσο της Disney, όσο και των Archie comics, έχουμε να κάνουμε με δύο από τις "συντηρητικότερες" εταιρίες παραγωγής καρτούν στις ΗΠΑ. Από εκείνες που αποφεύγουν όσο γίνεται να τονίσουν την σεξουαλικότητα, και αντί αυτής δίνουν έμφαση σε περισσότερο "αγαθές" και "ακίνδυνες" αξίες, όπως η φιλία, οι πλατωνικές σχέσεις, η αγάπη, κλπ.

Ξέρετε κάτι όμως? Δεν τα κατάφεραν και τόσο. Στην περίπτωση της Μπέτυ και της Βερόνικα έχουμε να κάνουμε με δύο από τα τελειότερα δείγματα θηλυκών που έχουν αναδείξει τα αμερικάνικα κόμικς, ικανά για άπλετες εφηβικές φαντασιώσεις. Και οι εικόνες με τα μπικίνι έδιναν και έπαιρναν, για να μη ξεχνιόμαστε.

Το "τέλεια δείγματα" βέβαια μην το παίρνετε τόσο της μετρητοίς, τόσο η μία όσο και η άλλη είχαν ουκ ολίγα ελαττώματα - κάτι που ωστόσο τις καθιστούσε περισσότερο ρεαλιστικές για τον αναγνώστη. Η Μπέτυ (τρίτη Μπέτυ στην παρουσίαση μας) υπήρξε κλασικό κορίτσι της διπλανής πόρτας, η ιδανική φίλη αν προτιμάτε, ευγενική και ονειροπόλα, ολίγον τι αφελής μερικές φορές. Η Βερόνικα από την άλλη ήταν κλασική bitch, πλούσια και κακομαθημένη. Η πρώτη ιδανική για σοβαρή σχέση. Η δεύτερη ιδανική για ξέφρενα όργια και σκαμπίλια στον πισινό - γιατί τα θέλει ο κώλος της, με το συμπάθειο.

Και οι δύο μαζί όμως - αυτό ήταν το ιδανικό. Πόσο μαλάκας ήταν ο Archie, που τον γούσταραν ανελέητα και οι δύο! Και αυτός δεν προχωρούσε ποτέ με καμία! Αλλά, τι περιμένετε από μια σειρά που είχε αναδείξει στο επίκεντρο της τις αξίες του βολεμένου αστού λευκού αμερικάνου (λεφτά, κολέγιο, υγιής ζωή, γάμος, οικογένεια, πατρίδα, και φυσικά αποστασιοποίηση από οποιαδήποτε ιδέα πολιτικοποίησης) και τις είχε μετατρέψει σε ιδανικό ζωής?

Είσαι ένας χλεχλές, και οι γκόμενες που σε γουστάρουν είναι διπλά ηλίθιες - αλλά ναι, διάβαζα τα κόμικς σου

3 - Sailor Moon

Εδώ έχουμε την anime αισθητική στο απόγειο της. Ποτέ άλλοτε κανένα δημοφιλές κινούμενο σχέδιο δεν ανέδειξε τόσο έντεχνα, έμμεσα και υποχθόνια, την σεξουαλικότητα των χαρακτήρων, όσο έκανε η Sailormoon.

Είναι γεγονός πως ό,τι ισχύει για την Sailormoon, ισχύει σε μεγάλο (ή και μεγαλύτερο ακόμα) βαθμό για ουκ ολίγες ακόμα σειρές και ταινίες anime. Οι Ιάπωνες εκμεταλλεύτηκαν όσο κανένας άλλος λαός την υποβόσκουσα διαστροφή του κόσμου και του χάρισαν με μοναδικό τρόπο όλα όσα φαντασιωνόταν. Θέλετε μαθήτριες? Θέλετε νοσοκόμες? Θέλετε φουτουριστικές γκόμενες? Θέλετε πλοκάμια και γιγαντιαία υπερτροφικά χταπόδια? (ειδικά το τελευταίο όλοι το ζητούν ως γνωστόν). Στην περίπτωση της Sailormoon και της παρέας δεν έχει παρά να δει κανείς τις περίφημες μεταμορφώσεις της, όταν και διακρίνεται η σιλουέτα του σώματος της - χωρίς λεπτομέρειες μεν, ωστόσο ικανή να εξάψει τα πνεύματα και να σε κάνει να πατήσεις το "pause" στο τηλεχειριστήριο του video.

Και αν η Chun-Li ή τα κόμικς του Άρτσι, ενώ ήμασταν παιδιά, μας προκαλούσαν μια ενδιαφέρουσα έξαψη των αισθήσεων, μια περιέργεια αν προτιμάτε, η Sailormoon προχώρησε το πράγμα πολύ παραπέρα. Μπορώ να πω πως χάραξε το σύνορο ανάμεσα στο παιδί και στον έφηβο.



2 - Jessica Rabbit

Εδώ για κάποιους ίσως υπάρχει μια έκπληξη. Είμαι και κουνέλι ο ίδιος, θα λεγε κανείς πως η απόλυτη Γυναίκα-Κουνέλα που έχει εμφανιστεί ποτέ, ο πλέον χαρακτηριστικός τύπος Μοιραίας Γυναίκας που έχει απεικονιστεί στα χρονικά των κινουμένων σχεδίων, θα λεγε κανείς λοιπόν πως της αξίζει η πρώτη θέση και καμία άλλη.

Δεν αντιλέγω, η αλήθεια είναι πως ζορίστηκα πολύ όσο αφορά την πρωτιά. Η σκηνή όπου η Τζέσικα Ράμπιτ τραγουδάει το "Why Don't You Do Right" στο αχνοφωτισμένο νυχτερινό μπαρ, ενώ μας κοιτάζει με εκείνο το θανατηφόρο βλέμμα, είναι μία από τις κορυφαίες στιγμές στην ιστορία όχι μόνο των κινουμένων σχεδίων, αλλά και των φιλμ γενικότερα! Ποτέ άλλοτε καμία μοιραία γυναίκα δεν είχε προκαλέσει τόση αίσθηση όση η Τζέσικα Ράμπιτ, ήδη από τις εποχές της δεκαετίας του '30 και του '40, εποχές όπου μεσουρανούσαν ντίβες όπως η Rita Hayworth και η Greta Garbo. Και μιλάμε για έναν χαρακτήρα καρτούν.

Πρόκειται για το απόλυτο θηλυκό, ναι. Ωστόσο κάτι λείπει, γι'αυτό και δεν της έδωσα την πρωτιά! Και σε λίγο θα καταλάβετε τι είναι αυτό..... Το νου σας, ο κόσμος του παιδιού έχει πια τελειώσει. Πλέον έχουμε μπει στον κόσμο του ενήλικα.


1 - Druuna

Εδώ είμαστε. Εδώ, κύριοι, έχουμε το Θηλυκό των Θηλυκών! Την Τέλεια Γυναίκα! Εκείνη που κατόρθωσε να υπερσκελίσει ακόμα και την ίδια την Τζέσικα Κουνέλα στα μάτια του Kούνελου!

Πλέον έχουμε ξεφύγει από τον κόσμο των παιδικών και των κινουμένων σχεδίων - βρισκόμαστε πια στο σύμπαν των ερωτικών κόμικς. Και η Druuna του Ιταλού Paolo Eleuteri Serpieri είναι απλά μια τέλεια σχεδιασμένη σύλληψη, θεικής σχεδόν έμπνευσης, θα έλεγε κανείς.

Πρόκειται για υπερηρωίδα? Όχι. Έχει υπερφυσικές δυνάμεις? Όχι. Σέξυ πολεμίστρια? Nope. Μήπως είναι το κλασικό στυλ της συζύγου ή της καθημερινής συμφοιτήτριας? Ούτε. Αθώο κοριτσάκι? Μπα, απέχει πολύ απ'αυτό. Μοιραία γυναίκα ή ντίβα? Ούτε αυτό είναι.

Η Druuna συνιστά το θηλυκό που ξεχειλίζει σεξουαλικότητα από τη μία, ωστόσο παραμένει προσιτή, φυσιολογική και ανθρώπινη από την άλλη. Αυτό είναι που την διαφοροποιεί από την Jessica Rabbit, και της δίνει τελικά την πρωτιά για μένα. Η Jessica Rabbit είναι απίστευτη, μα απόμακρη, κάπως υπερβολικά εξώκοσμη και μοιραία. Η Druuna από την άλλη είναι η κλασική Μπαμπάτσα της Διπλανής Πόρτας. Εκείνη που καλημερίζεις στην είσοδο της πολυκατοικίας σου και σου σκάει ένα χαμόγελο όλο υποσχέσεις. Εκείνη που τρέχει να προλάβει το τρόλει, ενώ τα ελέη της χοροπηδάνε πάνω-κάτω. Εκείνη που βρίσκεις στο λιβάδι να αρμέγει τη γελάδα. Την προσεγγίζεις και προσφέρεσαι να βοηθήσεις στο άρμεγμα. Κακά τα ψέματα, ωραίες οι ντίβες, αλλά λίγη βλαχιά χρειάζεται που και που.

Η Druuna δεν έχει ανάγκη από φτιασιδώματα και έξαλλα ντυσίματα, ενδεχομένως και να έχει 1-2 κιλά παραπάνω κιόλας - κιλά που όμως τα έχει πάρει στα "σωστά" σημεία. Φαίνεται ο Serpieri έχει αντλήσει από όλη την (πλούσια) παράδοση του ιταλικού ερωτικού κινηματογράφου και των κόμικς και κατόρθωσε να δημιουργήσει την Απόλυτη Γυναίκα. Με τα πιασίματα της και όλα.

Druuna λοιπόν. Και τα μυαλά (ό,τι απέμεινε δηλαδή) στα κάγκελα.

Και ώρα να ξυπνήσουμε τώρα. Ξεκίνησα να γράφω την συγκεκριμένη ανάρτηση νωρίς το απόγευμα, πλέον έχει βραδιάσει... Συνολικά μου απέσπασε γύρω στις 6 ώρες... Καιρός να αφήσουμε τις εικονικές γυναίκες των χάρτινων κόσμων και να επιστρέψουμε στις πραγματικές γυναίκες.

Λίγο πιο σοφοί.

Λίγο πιο ώριμοι.

Λίγο πιο καυλωμένοι. :P

Χαιρετώ, εις το επανιδείν!

~

Η Επέλαση του Ραδιο-Φονικού Κούνελου!

~

Προσοχή κόσμε! Βρίσκεται ανάμεσα σας! Χώνει τη μουσούδα του στις διαδικτυακές σας συχνότητες και απειλεί την εύθραυστη ισορροπία των πραγμάτων! Υπνωτίζει τον κόσμο με την χαρακτηριστική του φωνή, και μαγεύει τους ακροατές με τις μουσικές του!

Όλα αυτά για να μπορέσει να τους εξολοθρεύσει μια ώρα αρχύτερα!

ΕΣΥ φίλε αναγνώστη του blog έχεις περάσει ποτέ από τα ραδιο-φονικά μας μουσικά λημέρια? Κάθε Πέμπτη βράδυ 22.00 με 1.00? Από την συχνότητα του CR Radio? (click!). Αν όχι, συμβουλεύω να μη το κάνεις - υπάρχει κίνδυνος να μη θες να φύγεις ποτέ μετά! Ο κούνελος (ο οποίος τυχαίνει να γράφει το blog που διαβάζετε και μιλάει για τον εαυτό του σε άκρως ψωνισμένο τρίτο πρόσωπο) θα σε παρασύρει στα βάθη του μουσικού του λαβύρινθου, καταμεσής στα άδυτα του χρόνου - και από εκεί η διαφυγή είναι δύσκολη!

Μόνη προυπόθεση να σε διαπνέει το πνεύμα εξερεύνησης που χρειάζεται για να χαρείς την εκπομπή - η οποία δεν απευθύνεται σε μεμονωμένα μουσικά γούστα, μα σε θαλασσοπόρους/εξερευνητές: Ανατρέχει σε ένα τεράστιο φάσμα της μουσικής ιστορίας του 20ου αιώνα, από metal σε soul, από gothic σε folk, από punk σε disco... Κάθε βδομάδα με τη δική της θεματική.

Τις τελευταίες 6 εβδομάδες καταπιάστηκα με μια μουσική αναδρομή της κοντινής μας - μα τόσο διαφορετικής - δεκαετίας του '90. Οι τρεις εκπομπές περιελάμβαναν μια γενικότερη αναδρομή σε μουσικές-σταθμούς της εποχής (από Massive Attack και Oasis σε Soundgarden και Pearl Jam, και από Public Enemy και Tupac, σε Prodigy και... Spice Girls!). Οι επόμενες τρεις ήταν εξαιρετικά αφιερωμένες στην metal σκηνή της εποχής.

Και από αυτή την Πέμπτη ξεκινάμε κάτι... διαφορετικό. 

Η Ιστορία της Jazz! To μεγαλύτερο από όλα τα μουσικά μας ταξίδια, 100 χρόνια μουσικής ιστορίας σε συνέχειες! Ένα αφιέρωμα που ξεκίνησα να ετοιμάζω από το καλοκαίρι και στο οποίο θα ανατρέξουμε στις ρίζες όλης της δημοφιλούς μουσικής (είτε μιλάμε για ροκ, είτε για ποπ), ενώ παράλληλα θα θυμηθούμε πολλά από τα ιστορικά γεγονότα που σημάδεψαν τον πολυτάραχο μα τόσο συναρπαστικό εικοστό αιώνα...

Από τα αχνοφωτισμένα μπουρδέλα της Νέας Ορλεάνης, όταν και γεννήθηκε το μπάσταρδο που έμελλε να του δοθεί η ονομασία "jass" ή "jazz", στα κακόφημα γκανγκστερικά στέκια του Σικάγο, και από την τρέλα της εποχής του swing στους μεταπολεμικούς πειραματισμούς στα νυχτερινά μπαρ της Νέας Υόρκης, όταν και γεννήθηκε το bebop... Και το αφιέρωμα δεν σταματάει εκεί. Θα συνεχίσουμε στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου, όταν η τζαζ άγγιξε το συνθετικό της μεγαλείο, μέχρι τα πολυτάραχα και επαναστατικά sixties, ενώ θα θυμηθούμε την εποχή της εκτόξευσης της ροκ μουσικής, όταν βρήκε στην τζαζ μία απροσδόκητη σύντροφο, και από την (ανίερη) τους ένωση προέκυψε το jazz-rock fusion...

Και αυτό είναι μέρος μόνο των όσων αναμένονται! Στα υπόψη μου για τον προσεχή καιρό έχω μια χριστουγεννιάτικη εκπομπή, καθώς και άλλη μία σχετική με το (πολυαναμενόμενο ομολογώ, geek alert) "Hobbit"... Και τα μουσικά μας ταξίδια δεν έχουν τελειωμό! Εδώ το γκρουπ της εκπομπής στο facebook, για όποιον έχει λογαριασμό και θέλει να χωθεί. (ο συγκεκριμένος λογαριασμός μου που βλέπετε υπάρχει ειδικά για την εκπομπή).

Όλα αυτά στην "Μηχανή του Χρόνου". Την αγαπημένη εκπομπή της θείας σας.

Δεν έχετε λοιπόν παρά να αφήσετε το κουνέλι να σας πάρει από το χέρι και να σας οδηγήσει στην μουσική κουνελο-φωλιά του. Κάτι ήξερε η Αλίκη. Είναι όμορφα εκεί, αλήθεια λέω.

Τους αγωνιστικούς μου χαιρετισμούς!!

~

Ακατανόητα

~

Υπάρχουν αναρτήσεις σε αυτό το blog που απευθύνονται σε όλους. Και άλλες που γράφω για τον εαυτό μου... Οι πρώτες είναι ανοιχτές σαν υπαίθρια φεστιβάλ, ελεύθερες στο κοινό. Οι δεύτερες είναι κλειστές σαν δωμάτιο κλειδαμπαρωμένο με το κλειδί χαμένο.

Αυτή η ανάρτηση ανήκει στις δεύτερες. Δεν έχει σκοπό να γίνει κατανοητή...

Μερικές φορές αισθάνομαι σαν καράβι με τα πανιά του ανοιχτά, τον άνεμο να φυσά, πανέτοιμος να σκίσω θάλασσες και να καταλάβω σαν κουρσάρος νησιά και χώρες άγνωστες.

Άλλες φορές νιώθω σαν μια βάρκα που βολοδέρνει μες στα κύματα. Κάποιες στιγμές ίσως να αφήνομαι σ' αυτά...

Υπάρχουν τρόποι και τρόποι να είσαι ρομαντικός. Υπάρχει ο ρομαντισμός της ακρογιαλιάς, του ηλιοβασιλέματος, της γαλήνης, του πιασίματος των χεριών στο δειλινό. Αυτός μοιάζει με ανθισμένες γλάστρες στο μπαλκόνι πολυκατοικίας.

Υπάρχει και ο ρομαντισμός της τρικυμίας, της καταιγίδας, του πάθους, της εξέγερσης... Αυτός μοιάζει με ζούγκλα, αρχέγονη, αχαλίνωτη, αρχετυπική στην καθαρότητα της, ατελείωτη στην έκταση της... Επικίνδυνη.

Κάποιες φορές σπρώχνεις έναν πελώριο βράχο στις πλαγιές του λόφου, κατορθώνεις με κόπο να φτάσεις στην κορυφή, και ένα πετραδάκι είναι αφορμή να πέσεις κάτω. Το πατάς και γλιστράς... Και σαν άλλος Σίσυφος πρέπει να ξεκινήσεις πάλι απ'την αρχή. Πετραδάκι εναντίον πελώριου βράχου, σημειώσατε ένα.

Η Φύση έξω από μας. Η Φύση μέσα μας. Δέος. Αδυναμία... Κι όμως, και οι σκύλοι κάποτε υπήρξαν λύκοι, και αδάμαστοι έτρεχαν στα δάση...

Οι λεπτομέρειες κρύβουν το Άπειρο.

Θέλω να σβήσει το φως για να σε δω καλύτερα. Θέλω ο ήλιος να βουτήξει μες στη θάλασσα.

Το εκκρεμές αντηχεί για άλλη μια φορά. Ο δείκτης πήγε μια ώρα μπρος. Το παιχνίδι πάλι ξεκινά. Και συνειδητοποιείς ξανά πως είσαι ζωντανός... Και η καρδιά σου χτυπάει στον ρυθμό του ρολογιού.

Και αν τα πάντα γύρω σου δείχνουν στάσιμα, αν ο κόσμος και η κοινωνία σε έχουν απογοητεύσει, αρκεί να νιώσεις τον κρύο αέρα πάνω σου για να καταλάβεις πως κάτι έχει αλλάξει... Ακόμα και αν άλλαξε αυτό μόνο και τίποτ' αλλο, ακόμα και αν τα πάντα παραμένουν όπως πριν... Ο κρύος αέρας μαρτυρά πως οι εποχές διαδέχονται ακόμα η μία την άλλη. Τίποτα δεν είναι στάσιμο... Ο χειμώνας έρχεται...

Τυλίξου στα ζεστά σου... Και αφουγκράσου την αλήθεια της καρδιάς σου. Η θάλασσα είναι ομορφότερη όταν είναι καθαρή... Μπορείς τότε να αφεθείς χωρίς ενοχές στα κύματα της.

Και όπου σε βγάλουν, μην είναι σε στεριά... μην είναι στον βυθό.

Κάποιες φορές το γαλάζιο του πελάγους είναι ίδιο με το γαλάζιο του ουρανού.

~