Πίσω στα Fifties... Μια αφήγηση και ένα αφιέρωμα.

Δες πόσο παράξενο είναι. Οι φωτογραφίες μας από τον καιρό εκείνο είναι όλες ασπρόμαυρες. Μα οι αναμνήσεις μου ξεχειλίζουν χρώμα, ρε γαμώτο. Ξεχειλίζουν χρώμα.

Πηγαίναμε συχνά με την παρέα στου "Τζο". Ο Μπέρνι ο σπυριάρης, ο χοντρο-Πιτ, ο Νικ ο αρχηγός και εγώ. Ακολουθούσα πίσω σα σκυλί. Σα σκυλί που περιμένει ένα ρημαδιασμένο κόκαλο.

Παρατηρούσα το Νικ - τον ζήλευα και τον θαύμαζα, το κάθαρμα. Όλα τα κορίτσια αυτόν πρόσεχαν. Ο Νικ ο ετοιμόλογος, ο Νικ με το λευκό χαμόγελο, ο Νικ με την κάντιλακ (του πατέρα του ουσιαστικά, μα δεν είχε σημασία), ο Νικ με τις κινήσεις που θύμιζαν Έλβις. Μα αν του την έμπαινες - τσακ! - ο σουγιάς ήταν στο χέρι του. Δεν σ' έπαιρνε να κάνεις μαγκιές στο Νικ. Τόσο πρώτος ήταν.

Και 'γω ο μαλάκας; Προσπαθούσα με τα χίλια ζόρια να κολλήσω λίγη μπριγιαντίνη στο μαλλί, καθόμουν μία ώρα μπροστά στον καθρέπτη, έχανα το σχολείο (μα ποιος χέστηκε για το σχολείο) και στο τέλος πετούσε ένα τσουλούφι σα κοκόρι. Σκατά ήμουν σου λέω. Και αυτό το δερμάτινο μπουφάν μου είχε μια τρύπα δεξιά, στο σημείο της τσέπης. Προσπαθούσα να την κρύψω βάζοντας τα χέρια στη τσέπη μου συνέχεια - κυκλοφορούσα σα μαλάκας με το χέρι στην τσέπη όλη την ώρα. Με είχε ρωτήσει τις προάλλες η Μπέττυ γιατί περπατώ συνέχεια έτσι - της είπα "γιατί είναι μαγκιά". Μα το βλέμμα μου έλεγε άλλα. Πόσο καραγκιόζης ένιωθα.

Μου είχαν δώσει και παρατσούκλι γι' αυτό το λόγο. Ο "Τσέπης". Δεν ήταν άσχημο.

Στου "Τζο" είχε ένα Τζουκ Μποξ. Έπαιζε Elvis, Chuck Berry, Little Richard, Bobby Darin, Buddy Holly, Eddie Cochran, Gene Vincent και άλλους. Καλά ήταν τότε. Τα κορίτσια χόρευαν και παίρναμε μάτι ενώ σηκώνονταν οι φούστες τους, ως πάνω από το γόνατο - μερικές φορές ακόμα ψηλότερα. Ο Νικ ήταν πρώτος στον χορό. Το ζήλευα το κάθαρμα, μα τον θαύμαζα ταυτόχρονα. (Κλικ)

Κοιτούσα με την άκρη του ματιού μου τη Τζέην. Πόσο ήθελα να της προτείνω να χορέψουμε - μα ήξερα πως δεν θα το έκανα ποτέ. Κάθε φορά που πλησίαζα προς το μέρος της, για κάποιο περίεργο λόγο ο δρόμος με έβγαζε αλλού. Έτσι λοιπόν πρότεινα σε κάποια άλλη κοπέλα που τύχαινε να κάθεται κοντά - μα στη Τζέην ποτέ.

Η Μαίρη πάντως με γούσταρε. Το έβλεπα στα μάτια της. Με κοιτούσε δειλά και μια φορά μου πρότεινε να πιούμε μαζί μια σοκολάτα. Καθόμασταν και κοιταζόμασταν αμήχανα, ενώ ρουφούσαμε το ρόφημα μέσα από τα σπειροειδή μας καλαμάκια - σπιράλ σαν τις καρδιές μας, που γυρόφερναν εδώ κι εκεί.

Κάποια μέρα θυμάμαι είχε παίξει το ακόλουθο τραγούδι: Κλικ.

Η Μαίρη μου ζήτησε δειλά να χορέψουμε. Χορέψαμε λοιπόν (της πλάκας ο χορός), ενώ σε κάποια φάση προσπάθησε να μου πιάσει το χέρι. Την έπιασα, μα ο νους μου βρισκόταν στη Τζέην. Και γαμώ τα ρομάντζα, λέμε.

Λίγες μέρες μετά όμως πρόσεξα πως η Μαίρη έκανε τα γλυκά μάτια - σε ποιον λέτε; - στον Μπέρνι τον σπυριάρη! Ένα κορίτσι είχα και γω που ενδιαφερόταν για μένα και με τη στάση μου το είχα διώξει! Καλός μαλάκας είμαι τελικά. Γυρνούσα σπίτι μου, κλεινόμουν στο δωμάτιό μου και άκουγα τους δίσκους μου, προσπαθώντας να ξεχάσω. Και οι γονείς μου να μου λένε "τι πράγματα είναι αυτά που πας και ακούς". Δε τους άρεσε αυτή η μουσική. Σκατά όλα.

Έτσι έγραφα πριν πολλά χρόνια, τότε που ήμουν έφηβος. Τώρα που κοιτάζω πίσω μου, για δες… αναπολώ. Σκέφτομαι το τζουκ μποξ, τις κάντιλακ, τα drive-in, το δερμάτινο που ακόμα κρύβω στη ντουλάπα.. Σκέφτομαι το Νικ τον αρχηγό (τώρα πια φαλακρός και με κοιλιά), τη Τζέην που γούσταρα και τώρα έχει  δυο παιδιά.

Σκέφτομαι και τη Μαίρη. Τη Μαίρη που πίναμε μαζί σοκολάτα. Τη Μαίρη που τελικά παντρεύτηκε τον Μπέρνι τον σπυριάρη, τον χώρισε, βρήκε κάποιον άλλον. Τη Μαίρη που βλέπω ακόμα, που και που. Μου χαμογελάει πάντα και με κοιτάζει με μάτια πλημμυρισμένα γλύκα.

Κάποιες φορές ακούω τους παλιούς μου δίσκους. Πως η μουσική ζωντανεύει τόσες αναμνήσεις είναι άξιο θαυμασμού. Κλικ.

***

Μα ακόμα πιο παράξενο είναι πως η μουσική ζωντανεύει αναμνήσεις που… δεν έζησες ποτέ. Σαν το κείμενο που έγραψα και σεις τώρα διαβάσατε. Ένα κείμενο που έγραψα λες και ζούσα τότε, εκεί, στην Αμερική της δεκαετίας του ’50. Λες και ήμουν ένας απ’ τους εφήβους των καιρών. Όχι, μη σας μπερδεύω άλλο – δεν έζησα τότε. Το κείμενο και οι χαρακτήρες του ήταν φανταστικοί.

Μα είναι η δύναμη της μουσικής αυτή – σε μεταφέρει σε εποχές που δεν έζησες, μα σου φαίνονται παράξενα οικείες. Είναι η δύναμη των τραγουδιών που θα ακούσουμε στην αποψινή μας εκπομπή – βράδυ Πέμπτης, στις 22.00, ως ένα λεπτό μετά τα Μεσάνυχτα. Απόψε κι πάλι σε δυο βδομάδες με το καλό έχουμε ένα μεγάλο μουσικό αφιέρωμα στη μουσική της δεκαετίας του 50 και του 60 (ως τα μισά της δεκαετίας). Από το rock n’ roll, στο doo-wop, από τη bubblegum pop της εποχής στο rockabilly. Με αφορμή την εκπομπή αυτή λοιπόν, συλλέγοντας υλικό, ακούγοντας τις μουσικές, ανέβλυσε μέσα μου το κείμενο.

Το link που μπορείτε να μας ακούσετε είναι αυτό:

CRRadio

Σας περιμένω να ταξιδέψουμε παρέα στα παλιά.

CR Radio - Third Season Banners

#

CR Radio's new season has just begun, and these all are banners for all of the station's radio programmes, that i made myself. Each banner has it's own style, in accordance with the content of each show. If you are interested in my art, you can send me an email at: alyxir81@gmail.com.

Νέα ραδιοφωνική χρονιά για το δικό μας CR Radio λοιπόν, και φέτος ανέλαβα τον δύσκολο (μα ευχάριστο) ρόλο της καλλιτεχνικής επιμέλειας και του σχεδιασμού όλων των αφισών, για όλες τις εκπομπές του σταθμού. Προσπάθησα να διατηρήσω ένα κοινό μοτίβο σε όλα τα μπάνερ, προσδίδοντας ωστόσο στο καθένα έναν ιδιαίτερο χαρακτήρα, ανάλογα με το στυλ και το περιεχόμενο κάθε εκπομπής.

Σας τα παρουσιάζω σε ημερήσια σειρά, από τις εκπομπές της Δευτέρας, ως εκείνες του Σαββάτου! Να πω εδώ πως τα μπάνερ για όλες τις εκπομπές δεν έχουν ολοκληρωθεί ακόμα, μένουν ορισμένες ακόμα που μένει να ετοιμάσω, ωστόσο και αυτά εδώ δεν είναι λίγα, για να πάρετε μια καλή γεύση.

Περισσότερα στο site του σταθμού μας: Link. Στην κατηγορία "πρόγραμμα" έχει αναλυτικά το ημερήσιο πρόγραμμα, και τα μπάνερ κάθε εκπομπής.

Πάμε να δούμε τα μπανεράκια τώρα. Πείτε μου ποιά σας αρέσουν περισσότερο!


All images copyright

Δευτέρα

Τρίτη

Τετάρτη

Πέμπτη

Καλούτσικη πρέπει να είναι η πάνω εκπομπή... Θα την άκουγα αν ήμουν στη θέση σας!

Παρασκευή

Σάββατο

Πως σας φαίνονται λοιπόν? :)

#

Ταραραταμ!! Το Ραδιο-φονικό Κουνέλι Παρουσιάζει... Τα Ξεκούρδιστα Ρολόγια!

~

Λοιπόν, δώστε βάση. 

Από αυτήν την Πέμπτη, 3 Οκτωβρίου (καλό μήνα!) και κάθε Πέμπτη... Για τρεις ώρες, από τις 22.00 το βράδυ ως τη μία και ένα λεπτό... 

...Το φονικό κουνέλι θα πιάνει τα ραδιοφωνικά decks και θα σας παρουσιάζει τη νέα, ολόφρεσκη μουσική εκπομπή του, "Τα Ξεκούρδιστα Ρολόγια"! 

Και όπως διαπιστώνετε από το μπανεράκι μου, εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με μια ακόμα μουσική εκπομπή, αλλά για την Ιστορία της Μουσικής ολάκερης!

Και συ φίλε αναγνώστη... Πρέπει να ακούς αυτήν την εκπομπή. Απλά πρέπει. Λυπάμαι, αλλά δεν δέχομαι αντιρρήσεις.

LINK ΣΤΑΘΜΟΥ

Αυτό πάνω είναι το λινκ και δεξιά (εκεί που βλέπετε ένα άσπρο μπαλονάκι) είναι το chat!!! Είμαστε σύμφωνοι? Πάμε παρακάτω...

Θες να σου εξηγήσω τι είναι τα ξεκούρδιστα ρολόγια? Τι σημαίνουν? Θα κάνω μια προσπάθεια.

Ξεκούρδιστα Ρολόγια, πέρα από τα βλέμματα του Χρόνου...

Στίχοι που αρνήθηκαν τον χρόνο. Τραγούδια που σπάσαν τη σιωπή. 

Τα χρώματα μιας ασπρόμαυρης ταινίας που ξεχείλισαν, κρυφή αντήχηση αρχέγονης μαγείας.

Μουσικές ιστορίες που ξανάνιωσαν, βαθιά σ' ένα πορτραίτο, με νότες για παλέτα. Αυτόφωτα ορυχεία ήχων, εκεί που σμίγουν οι αισθήσεις, ξεθαμμένα πετράδια στραφταλίζοντας.

Ξεκούρδιστα ρολόγια, κρατώντας τον ρυθμό, τα χρονικά της μουσικής ιχνηλατώντας, της ιστορίας τον παλμό.

Ξεκούρδιστα ρολόγια, δίχως τέλος ή αρχή, πέρα από τα βλέμματα του χρόνου...

Εκκρεμές σε συγκοπτόμενο ρυθμό... 

Δείκτες που πιάσαν τον χορό!

Facebook Group

Έχεις facebook? Αγαπάς την μουσική? Μην το σκέφτεσαι καν. Θα μπεις τώρα στο γκρουπ των "Ξεκούρδιστων Ρολογιών"! 

Τώρα λέω. Δεν θες ο κούνελος να συγχυστεί.

Facebook Group < click στο υπογραμμισμένο

Αυτό παιδιά δεν είναι απλά το γκρουπ μιας ραδιοφωνικής εκπομπής. Εδώ και λίγο καιρό, σε τακτική βάση προβαίνω σε μίνι παρουσιάσεις δίσκων που άφησαν εποχή, από το σύνολο της ιστορίας του εικοστού αιώνα. Σκοπός μου είναι να σχηματιστεί μακροπρόθεσμα μια πλήρης λίστα με τα καλύτερα, σημαντικότερα και επιδραστικότερα άλμπουμ όλων των εποχών, πέρα από μουσικά στυλ και είδη! Με άλλα λόγια, το γκρουπάκι συνιστά μια μουσική επέκταση της Κουνελοχώρας και των αφιερωμάτων της... Ίσως κάποτε να συμπεριλάβω όλα τα μουσικά κείμενα που γράφω εκεί σε κάποιο blog, εδώ ή αλλού... Αλλά προς το παρόν βρίσκονται εκεί και μόνο εκεί. Όσοι λοιπόν περνάτε ανά διαστήματα από το blog, θα βρείτε σίγουρα ενδιαφέρον στις ιστορικές μουσικές παρουσιάσεις μας!

Και αν δεν έχετε facebook (ούτε εγώ το γουστάρω, πιστέψτε με, γι' αυτό και το χρησιμοποιώ επιλεκτικά)... Ε, φτιάξτε ίσα για να μπείτε στο γκρουπάκι! 

Σας περιμένω εκεί λοιπόν. Το νου σας!

Μια ματιά σε ορισμένα από τα περσινά μας αφιερώματα... Τα πάντα βρίσκετε εδώ!

Περιεχόμενο Εκπομπής

Η εκπομπή μας φυσικά δεν γεννήθηκε τώρα - έχει ήδη πίσω της μια μίνι ιστορία ενάμιση χρόνου - απλά με διαφορετικό όνομα! Όσοι είχε τύχει να ακούσετε ως τώρα κάποιο ή κάποια από τα μουσικά μας αφιερώματα γνωρίζετε πως... του δίνουμε και καταλαβαίνει! 

Φέτος τα αφιερώματα θα καταλαμβάνουν το 1/3 της συνολικής έκτασης των εκπομπών, όντας ιδιαίτερα χρονοβόρα στην προετοιμασία τους (όταν η μέρα επιτέλους αποκτήσει περισσότερες ώρες πέραν των 24, καμιά 40αριά ας πούμε, τότε πολύ ευχαρίστως να κάνω αφιερώματα συνέχεια, σε καθημερινή κιόλας βάση!). 

Οι υπόλοιπες εκπομπές θα έχουν ευρύτερο αέρα και μεγαλύτερη ποικιλία μουσικής, εντός του τρίωρου... Μην κάνετε το λάθος, αν δεν μας έχετε ακούσει ξανά, συντονιστείτε κάποια ορισμένη στιγμή, ακούσετε ένα συγκεκριμένο μουσικό στυλ, και μας δώσετε μια ταμπέλα, γιατί θα έχετε πέσει έξω όσο δεν φαντάζεστε! Στην εκπομπή αυτή δεν γνωρίζουμε όριο όσο αφορά την μουσική... Για άλλη μια φορά: η πάνω αφίσα μας είναι ενδεικτική! (με παίδεψε να την φτιάξω, αλλά τα κατάφερα!)

Οι γιαγιάδες και οι θείτσες του κόσμου όλου μας προτιμούν. ΕΣΥ?

Βλέπετε, παιδιά, η μουσική για μένα είναι σαν ένα ταξίδι στον κόσμο. Κάθε χώρα, κάθε ήπειρος παρουσιάζει το ενδιαφέρον της! Εμείς δρούμε σαν εξερευνητές, πηγαίνουμε παντού! Από την κοσμοπολίτικη Ευρώπη (με άλλα λόγια, μουσικές αποδεκτές και εύπεπτες για την πλειοψηφία του κόσμου), ως μέρη περιπετειώδη όπως η Νότια Αμερική ή η Αφρική (ή αλλιώς, μουσικές περισσότερο "ζόρικες" για το μέσο αυτί). 

Χρειάζεται να έχεις το πνεύμα του εξερευνητή, του ταξιδιώτη, για να εκτιμήσεις πραγματικά τις μουσικές μας ιχνηλατήσεις! Αν είσαι συντηρητικός στο μουσικό σου γούστο, λυπάμαι, αλλά μάλλον θα είναι προτιμότερο να μας αποφύγεις!

Και εδώ που τα λέμε, μια εκπομπή που μπορεί με την ίδια ευκολία να παρουσιάσει jazz και heavy metal, ηλεκτρονική μουσική και disco, blues και ρεμπέτικα... Ε, μια φευγάτη διάθεση από την πλευρά του ακροατή καλό είναι να υπάρχει! 

Αλλιώς... να προσέχατε και να μην ακολουθούσατε τον κούνελο στη φωλιά του!!!

Ραντεβού την Πέμπτη και κάθε Πέμπτη λοιπόν

Εντάξει. Οκ. Επειδή είμαι καλός, σας αφήνω το περιθώριο, ορισμένα βράδια Πέμπτης, να πάτε καμιά βόλτα. Να δείτε ίσως κάποια ταινία. Να κάνετε κάτι άλλο ρε αδερφέ. Αλλά, τις περισσότερες Πέμπτες, εφόσον αράζετε σπίτι, θα συντονίζεστε και θα ακούτε τα Ξεκούρδιστα Ρολόγια! 

Τάδε έφη Κούνελος.

#

'Ερχεται... Το Νου Σας!!!

#

Αυτό που λέει η αφίσα... Περισσότερα σύντομα!

Το νου σας!!!



#

Το Φονικό Κουνέλι Παρουσιάζει: Η Ιστορία του Ρεμπέτικου (και άλλα όμορφα στο CR Radio)

ΕΣΥ φίλε αναγνώστη έχεις ακούσει ποτέ την ραδιο-φονική εκπομπή μας? Κάθε Πέμπτη, 22.00 το βράδυ μέχρι αργά, πολύ αργά (πότε μέχρι μία, πότε μέχρι δύο, πότε μέχρι τρεις)! Από την συχνότητα του ραδιοφώνου των φοβερών και τρομερών CReatures, πλασμάτων τα οποία μια μέρα - να με θυμηθείτε - θα κατακτήσουν τον πλανήτη όλο!

Μας ακούτε από αυτό το link.

Αν είσαι τυχερός και βλέπεις την ανάρτηση έγκαιρα, θα προλάβεις να συντονιστείς αυτή την Πέμπτη, 21 του μήνα, σε ένα μουσικό αφιέρωμα διαφορετικό από τα άλλα: Το Ρεμπέτικο και η ιστορία του.

Οι ρίζες. Η Μικρά Ασία. Η ανατολή. Οι αμανέδες. Τα μινόρε. Τα γιουρούτικα.

Η ξενιτιά. Οι πρόσφυγες. Ο υπόκοσμος. Οι τεκέδες. Τα απαγορευμένα. Το χασίσι. Τα λεμονάδικα. Η εργατιά. Οι φυλακές. Οι περιοχές του Ψυρρή και ο Πειραιάς. Η δικτατορία του Μεταξά. Η κατοχή. Τα μεταπολεμικά χρόνια.

Οι μεγάλοι ρεμπέτες. Αυτοί που τους διαδέχτηκαν. Η μεταμόρφωση του ρεμπέτικου σε λαικό. Τα χρόνια τα παλιά... Μια διαφορετική Ελλάδα. Εκείνη των παλιών, ασπρόμαυρων ταινιών... και ακόμα παλιότερη. Μια χώρα που δεν γνωρίσαμε ποτέ. Άνθρωποι που έζησαν ζωές τόσο αλλιώτικες, μα οι στίχοι των οποίων μιλάνε μέσα μας βαθιά, δεκαετίες και δεκαετίες μετά.

Μια εκπομπή για ΑΝΤΡΕΣ. Για όσους υπάρχουν. Και για κείνες τις άξιες γυναίκες. Για όσες υπάρχουν.

Πάνω απ' όλα, όπως συνηθίζω στις εκπομπές μου, θα κάνουμε συγκρίσεις με το σήμερα... Τους ανθρώπους τώρα, τις αντιλήψεις και τις συμπεριφορές τους. Γιατί τότε τα χρόνια ήταν δύσκολα, πολύ δυσκολότερα ακόμα και από τα τωρινά... Τόσοι και τόσοι άνθρωποι όμως έβρισκαν κουράγιο στις καρδιές τους να χαμογελάνε... Να αγωνίζονται... Να είναι αληθινοί. Και να δίνουν αξία εκεί που πρέπει.

Περισσότερα από τις ραδιο-φονικές μας συχνότητες λοιπόν! Και για όσους δεν προλάβουν, θα κάνω edit στην παρούσα ανάρτηση και θα ανεβάσω την εκπομπή ηχογραφημένη, κατά πάσα πιθανότητα. :)

EDIT: Ναι λοιπόν, η εκπομπή ηχογραφήθηκε, και την ανέβασα σε δύο μέρη - από τρεις ώρες το καθένα παρακαλώ, μιλάμε για έναν επικό μαραθώνιο έξι ωρών!!! Ξεκινήσαμε στις 10 το βράδυ... Τελειώσαμε 4 τα ξημερώματα... Εγώ και εκλεκτή παρέα μαζί μου στον σταθμό, πίνοντας όλοι μαζί κρασία... Η μεγαλύτερη εκπομπή που έχω κάνει ποτέ, μια ατελείωτη ιστορική αναδρομή στα βάθη του χρόνου και της μουσικής μας κληρονομιάς... Πιστεύω αξίζει να την ακούσετε. Μπορείτε να την κατεβάσετε λοιπόν!

Το Ρεμπέτικο και η Ιστορία του - Πρώτο Μέρος


Το Ρεμπέτικο και η Ιστορία του - Δεύτερο Μέρος

Δε με Μέλει, Γιατί Ακούω το Κουνέλι....



Το αφιέρωμα αυτής της Πέμπτης φυσικά δεν είναι παρά ένα μέρος της εβδομαδιαίας μας εκπομπής... Για την οποία έχω μιλήσει ξανά και ξανά και θα το ξανακάνω. Και τι δεν έχουμε κάνει, από πέρυσι που βάλαμε μπρος τις ραδιο-μηχανές μας...

Εστιάζοντας στα αφιερώματα των τελευταίων 2 μηνών, ανάμεσα σε άλλα ζήσαμε έναν καταπληκτικό BLUES μαραθώνιο πέντε ωρών... (με εκλεκτή παρέα στο στούντιο, με την οποία πίναμε όλοι μαζί ουίσκι και είχα φτάσει να μεθύσω!)

Κάναμε ένα άκρως σκοτεινό και ατμοσφαιρικό αφιέρωμα στο gothic.

Λικνιστήκαμε σε funky/soul ρυθμούς.

Κάναμε μια άκρως επική εκπομπή αφιερωμένη στο Hobbit και σε λοιπές fantasy αδυναμίες.

Και φυσικά συνεχίζουμε το αφιέρωμα μας στην Jazz και την ιστορία της, το οποίο κάποια στιγμή, αφού ολοκληρωθεί (έχω κάνει 5 συνέχειες ως τώρα), θα το ανεβάσω όλο εδώ στο blog να το κατεβάσει και να το ακούσει όποιος ενδιαφέρεται.

Α, έχουμε ξεκινήσει επίσης ένα τρελό αφιέρωμα στην επίσης τρελή και παρδαλή (και αγαπημένη) δεκαετία του '80...... Όπως καταλαβαίνετε, ο κειμενογράφος αυτού του blog συνιστά μια άκρως πολυμορφικά διεστραμμένη περίπτωση μουσικού παραγωγού. Δεν γίνεται φυσιολογικοί άνθρωποι να αναμειγνύουν τόσο πολλά και τόσο άσχετα μεταξύ τους είδη μουσικής στην εκπομπή που κάνουν! Επιτέλους πια, χρειάζεται μια ταυτότητα, ένα μέτρο, κάποιος προσανατολισμός!

Εκτός αν έχουμε να κάνουμε με κουνέλια. Στην δεύτερη περίπτωση, ζητώ την κατανόηση - και γιατί όχι, την υποστήριξη σας.

Αυτά τα ολίγα λοιπόν από το ραδιοφωνικό μας μέτωπο, το μέτωπο του CR Radio... Και αν κάποια Πέμπτη τύχει και δεν είμαστε στον αέρα, μην ανησυχείτε, το πιθανότερο σενάριο είναι απλά να έχω πάρει ρεπό εκείνη τη μέρα - είναι ζόρικες οι τρίωρες, τετράωρες και βάλε εκπομπές, πιστέψτε με!

Αυτό είναι και το γκρουπ της εκπομπής για όσους έχουν facebook. Ο τύπος που γράφει εκεί είναι φίλος και αγαπάει τα κουνέλια. :)

Μη ξεχνάτε. Οι εκπομπές του κούνελου μπορούν να σας κάνουν άλλον άνθρωπο. Έχουν τη δύναμη. Ίσως φυτρώσει πάνω σας γούνα και μακρύνουν τα αυτιά σας, να προσέχετε λοιπόν!

Κλείνω με μια φωτογραφία μου, κατά την διάρκεια της εκπομπής. Τα λέμε!

~