~
Υπάρχουν αναρτήσεις σε αυτό το blog που απευθύνονται σε όλους. Και άλλες που γράφω για τον εαυτό μου... Οι πρώτες είναι ανοιχτές σαν υπαίθρια φεστιβάλ, ελεύθερες στο κοινό. Οι δεύτερες είναι κλειστές σαν δωμάτιο κλειδαμπαρωμένο με το κλειδί χαμένο.
Αυτή η ανάρτηση ανήκει στις δεύτερες. Δεν έχει σκοπό να γίνει κατανοητή...
Μερικές φορές αισθάνομαι σαν καράβι με τα πανιά του ανοιχτά, τον άνεμο να φυσά, πανέτοιμος να σκίσω θάλασσες και να καταλάβω σαν κουρσάρος νησιά και χώρες άγνωστες.
Άλλες φορές νιώθω σαν μια βάρκα που βολοδέρνει μες στα κύματα. Κάποιες στιγμές ίσως να αφήνομαι σ' αυτά...
Υπάρχουν τρόποι και τρόποι να είσαι ρομαντικός. Υπάρχει ο ρομαντισμός της ακρογιαλιάς, του ηλιοβασιλέματος, της γαλήνης, του πιασίματος των χεριών στο δειλινό. Αυτός μοιάζει με ανθισμένες γλάστρες στο μπαλκόνι πολυκατοικίας.
Υπάρχει και ο ρομαντισμός της τρικυμίας, της καταιγίδας, του πάθους, της εξέγερσης... Αυτός μοιάζει με ζούγκλα, αρχέγονη, αχαλίνωτη, αρχετυπική στην καθαρότητα της, ατελείωτη στην έκταση της... Επικίνδυνη.
Κάποιες φορές σπρώχνεις έναν πελώριο βράχο στις πλαγιές του λόφου, κατορθώνεις με κόπο να φτάσεις στην κορυφή, και ένα πετραδάκι είναι αφορμή να πέσεις κάτω. Το πατάς και γλιστράς... Και σαν άλλος Σίσυφος πρέπει να ξεκινήσεις πάλι απ'την αρχή. Πετραδάκι εναντίον πελώριου βράχου, σημειώσατε ένα.
Η Φύση έξω από μας. Η Φύση μέσα μας. Δέος. Αδυναμία... Κι όμως, και οι σκύλοι κάποτε υπήρξαν λύκοι, και αδάμαστοι έτρεχαν στα δάση...
Οι λεπτομέρειες κρύβουν το Άπειρο.
Θέλω να σβήσει το φως για να σε δω καλύτερα. Θέλω ο ήλιος να βουτήξει μες στη θάλασσα.
Το εκκρεμές αντηχεί για άλλη μια φορά. Ο δείκτης πήγε μια ώρα μπρος. Το παιχνίδι πάλι ξεκινά. Και συνειδητοποιείς ξανά πως είσαι ζωντανός... Και η καρδιά σου χτυπάει στον ρυθμό του ρολογιού.
Και αν τα πάντα γύρω σου δείχνουν στάσιμα, αν ο κόσμος και η κοινωνία σε έχουν απογοητεύσει, αρκεί να νιώσεις τον κρύο αέρα πάνω σου για να καταλάβεις πως κάτι έχει αλλάξει... Ακόμα και αν άλλαξε αυτό μόνο και τίποτ' αλλο, ακόμα και αν τα πάντα παραμένουν όπως πριν... Ο κρύος αέρας μαρτυρά πως οι εποχές διαδέχονται ακόμα η μία την άλλη. Τίποτα δεν είναι στάσιμο... Ο χειμώνας έρχεται...
Τυλίξου στα ζεστά σου... Και αφουγκράσου την αλήθεια της καρδιάς σου. Η θάλασσα είναι ομορφότερη όταν είναι καθαρή... Μπορείς τότε να αφεθείς χωρίς ενοχές στα κύματα της.
Και όπου σε βγάλουν, μην είναι σε στεριά... μην είναι στον βυθό.
~
