Ένα, Δύο, Τρία, Motherfuckers

Πέρασα μπροστά από ανοιχτή τηλεόραση τις προάλλες – θύμιζε συνάντηση με παλιό φλερτ που ντρέπεσαι στην ανάμνησή του και το δικαιολογείς μόνο λέγοντας «δεν είχα μυαλό τότε». Αναγγελία του Προσεχώς του δελτίου ειδήσεων – όμοια με κινηματογραφικό τρέιλερ. Θέαμα για ξοδεμένους μεσήλικους. “Σάρωσε τα βραβεία του Τάδε Διαγωνισμού o Justin Timberlake”. Αυτό μετά τα νέα για τους πρόσφυγες, τις συντάξεις, τις απεργίες. Όλα σε ένα καλοφτιαγμένο πακέτο με γυαλιστερή κορδέλα.

Πόσο θα χαιρόμουν αν μια πειρατική συχνότητα παρενέβαινε εκείνη τη στιγμή στο ρεπορτάζ για τα μουσικά βραβεία. Να έβλεπε ο ξαφνιασμένος καναπεδοφάγος τηλεθεατής να πετάγονται μπρος στην οθόνη του οι Ramones σε κάποιο παλιό live τους. One, two, three, σπάσε την πουτάνα τη τιβί. Γιατί οι Ramones ειδικά; Διότι από συζήτηση τις προάλλες στον χώρο εργασίας μου διαπίστωσα πως υπάρχουν ουκ ολίγοι νέοι και νέες που αγνοούν την ύπαρξη του συγκεκριμένου συγκροτήματος. Και πραγματικά απόρησα. Εντάξει ο μεσήλικας που αδιαφορεί για τη μουσική. Μα o νέος;

Δείξε μου τα μουσικά σου γούστα να σου πω ποιος είσαι; Όχι απαραίτητα – γνωρίζουμε καλά πως η μουσική στην προσωπικότητα ενός ανθρώπου δεν αποτελεί παρά το παραπέτασμα – η κορυφή του παγόβουνου. Μα στον ατέλειωτο χάρτη της μουσικής, υπάρχουν εκείνοι που θέλουν να εξερευνήσουν κάθε σπιθαμή του... και άλλοι που παραμένουν, πεισματικά, προσηλωμένοι σε μια μικροσκοπική του κουκκίδα. Όχι γιατί πέρασαν από άλλες πολιτείες και εντόπισαν, σε ένα μόνο τόπο, την πραγματική αγάπη τους· μα γιατί, απλά, αδιαφορούν για το ταξίδι. Και έτσι αρκούνται στις τοποθεσίες που τους πλασάρουν οι τουριστικοί οδηγοί. Ποτέ δεν θα ανακαλύψουν τη δική τους, αποκλειστικά προσωπική γωνιά.

Και αν μπερδεύεστε με τις μεταφορές που χρησιμοποιώ, αντικαταστήστε τη φράση «τουριστικός οδηγός» με τις λέξεις «κατευθυνόμενη ενημέρωση», «ΜΜΕ», «επιχειρήσεις», «μουσική βιομηχανία» και αποκτάτε μια ιδέα.

Επιτρέψτε μου να εστιάσω σε μια μερίδα της ξένης μουσικής. Αν δεν έχεις ταυτιστεί κάποια στιγμή στη ζωή σου με το υπαρξιακό Angst ενός “Nevermind”… Αν δεν έχεις ψυχοπλακωθεί γλυκά στο άκουσμα του “Dirt” των Alice In Chains… Αν δεν έχεις αφεθεί στο ρομαντικό σκοτάδι ενός «First and Last and Always» των Sisters Of Mercy ή στο έρεβος ενός «Closer» των Joy Division… Αν δεν έχεις λιώσει το “Master of Puppets” των Metallica και δεν έχεις υψώσει σε είδωλο της εφηβείας σου τον Ronnie James Dio… Αν δεν έχεις αναπνεύσει το άρωμα των 90’s μέσα από τους δίσκους των Smashing Pumpkins, τα 80’s μέσα από τους δίσκους των Cure και τα 70’s από τα εγχειρήματα του Bowie… Αν δεν έχεις νιώσει να σε διαπερνά η αμεσότητα του Punk, ή η ευρηματικότητα του New Wave… Αν τα ονόματα Sonic Youth, Stooges, Patti Smith, Clash, Television, Gang of Four, The Damned, Bad Religion, Blondie, Talking Heads, Neil Young, Lou Reed, δεν σου λένε τίποτα…Αν δεν έχεις προσκυνήσει το παραμορφωμένο μπλουζ ενός Jimmie Page ή ενός Tony Iommi… Αν δεν έχεις θαυμάσει τον Jimmie Hendrix τη στιγμή εκείνη που έβαζε φωτιά στην κιθάρα του στο Monterey Festival του 1968, ή τους Who όταν έσπαγαν τα όργανά τους…

Αν δεν έχεις ακούσει έστω και λίγο Αντίδραση, Γενιά του Χάους, Πανξ Ρομάνα...  Αν δεν γνωρίζεις τι σημαίνει για την ελληνική μουσική σκηνή ο Δημήτρης Πουλικάκος ή αν δεν έχεις προβληματιστεί με τις ανησυχίες ενός Νικόλα Άσιμου...

Προσοχή - αναφέρομαι σε εκείνα που θεωρώ πρωταρχικά για έναν νέο - και όχι σε άλλα είδη μουσικής, όπως Jazz, Soul, Ηλεκτρονική, Progressive Rock, Ethnic, κλπ. Ας μείνω σε αυτά που ανέφερα, τα οποία και θεωρώ πρωταρχικά σε θέμα ηλικίας. Εκείνα που σε κάνουν, νέος, να υψώνεις με χαρά το κωλοδάχτυλο απέναντι σε καθετί που σου τη σπάει. Εκείνα που σου θυμίζουν, μεγαλώνοντας, πως το εφηβικό πνεύμα οφείλει να είναι πάντοτε παρόν – για να μην ατροφήσει ο ενήλικας νους από την υπερβολική πλαδαρότητα ενός κόσμου ξεπουλημένου σε χορηγούς και διαφημίσεις.

Αρκεί το εφηβικό πνεύμα; Αρκεί από μόνη της η αντίδραση; Όχι - μα ας ξεκινήσουμε από αυτήν και βλέπουμε μετά.

Εκτός αν θεωρείτε πως η «Κρίση», για την οποία τόσο συζητούμε, συνιστά πολιτικό και οικονομικό ζήτημα – και μόνο. Κι όμως κύριοι… κάθε «κρίση» είναι πρωτίστως κρίση πολιτισμού. Και κρίση ηλικίας σε έναν κόσμο που μοιάζει ενήλικας, περιθωριοποιεί τον έφηβο, πράττει σαν παιδί και σκέφτεται σαν… βρέφος.

Και επανέρχομαι. Δελτίο ειδήσεων. Αναγγελία των Τάδε Αδιάφορων Βραβείων και μετατροπή του κάθε Τίποτα σε μουσικό είδωλο μιας γενιάς που δεν ξέρει που πάνε τα τέσσερα – χαμένη μεταξύ των Selfies, των Κινητών και του Fast Food – και φυσικά της δικής μας, εγχώριας εκδοχής του πολιτισμικού Τίποτα – των Λαϊκοποπ σκυλάδικων, που τόσο αρέσκονται να προβάλλουν τα Media.

Ω, πόσο όμορφα θα ήταν να έσκαγαν σαν βόμβα οι Ramones, πειρατικά, μέσα στα δελτία κάθε καναλιού! “Μας ξεχάσατε; Και αν δεν μας ξέρετε, τώρα θα μας μάθετε. Ξεκινάμε από τα βασικά – απλή αριθμητική: Ένα, Δύο, Τρία, Motherfuckers.”

Click

Πίσω στα Fifties... Μια αφήγηση και ένα αφιέρωμα.

Δες πόσο παράξενο είναι. Οι φωτογραφίες μας από τον καιρό εκείνο είναι όλες ασπρόμαυρες. Μα οι αναμνήσεις μου ξεχειλίζουν χρώμα, ρε γαμώτο. Ξεχειλίζουν χρώμα.

Πηγαίναμε συχνά με την παρέα στου "Τζο". Ο Μπέρνι ο σπυριάρης, ο χοντρο-Πιτ, ο Νικ ο αρχηγός και εγώ. Ακολουθούσα πίσω σα σκυλί. Σα σκυλί που περιμένει ένα ρημαδιασμένο κόκαλο.

Παρατηρούσα το Νικ - τον ζήλευα και τον θαύμαζα, το κάθαρμα. Όλα τα κορίτσια αυτόν πρόσεχαν. Ο Νικ ο ετοιμόλογος, ο Νικ με το λευκό χαμόγελο, ο Νικ με την κάντιλακ (του πατέρα του ουσιαστικά, μα δεν είχε σημασία), ο Νικ με τις κινήσεις που θύμιζαν Έλβις. Μα αν του την έμπαινες - τσακ! - ο σουγιάς ήταν στο χέρι του. Δεν σ' έπαιρνε να κάνεις μαγκιές στο Νικ. Τόσο πρώτος ήταν.

Και 'γω ο μαλάκας; Προσπαθούσα με τα χίλια ζόρια να κολλήσω λίγη μπριγιαντίνη στο μαλλί, καθόμουν μία ώρα μπροστά στον καθρέπτη, έχανα το σχολείο (μα ποιος χέστηκε για το σχολείο) και στο τέλος πετούσε ένα τσουλούφι σα κοκόρι. Σκατά ήμουν σου λέω. Και αυτό το δερμάτινο μπουφάν μου είχε μια τρύπα δεξιά, στο σημείο της τσέπης. Προσπαθούσα να την κρύψω βάζοντας τα χέρια στη τσέπη μου συνέχεια - κυκλοφορούσα σα μαλάκας με το χέρι στην τσέπη όλη την ώρα. Με είχε ρωτήσει τις προάλλες η Μπέττυ γιατί περπατώ συνέχεια έτσι - της είπα "γιατί είναι μαγκιά". Μα το βλέμμα μου έλεγε άλλα. Πόσο καραγκιόζης ένιωθα.

Μου είχαν δώσει και παρατσούκλι γι' αυτό το λόγο. Ο "Τσέπης". Δεν ήταν άσχημο.

Στου "Τζο" είχε ένα Τζουκ Μποξ. Έπαιζε Elvis, Chuck Berry, Little Richard, Bobby Darin, Buddy Holly, Eddie Cochran, Gene Vincent και άλλους. Καλά ήταν τότε. Τα κορίτσια χόρευαν και παίρναμε μάτι ενώ σηκώνονταν οι φούστες τους, ως πάνω από το γόνατο - μερικές φορές ακόμα ψηλότερα. Ο Νικ ήταν πρώτος στον χορό. Το ζήλευα το κάθαρμα, μα τον θαύμαζα ταυτόχρονα. (Κλικ)

Κοιτούσα με την άκρη του ματιού μου τη Τζέην. Πόσο ήθελα να της προτείνω να χορέψουμε - μα ήξερα πως δεν θα το έκανα ποτέ. Κάθε φορά που πλησίαζα προς το μέρος της, για κάποιο περίεργο λόγο ο δρόμος με έβγαζε αλλού. Έτσι λοιπόν πρότεινα σε κάποια άλλη κοπέλα που τύχαινε να κάθεται κοντά - μα στη Τζέην ποτέ.

Η Μαίρη πάντως με γούσταρε. Το έβλεπα στα μάτια της. Με κοιτούσε δειλά και μια φορά μου πρότεινε να πιούμε μαζί μια σοκολάτα. Καθόμασταν και κοιταζόμασταν αμήχανα, ενώ ρουφούσαμε το ρόφημα μέσα από τα σπειροειδή μας καλαμάκια - σπιράλ σαν τις καρδιές μας, που γυρόφερναν εδώ κι εκεί.

Κάποια μέρα θυμάμαι είχε παίξει το ακόλουθο τραγούδι: Κλικ.

Η Μαίρη μου ζήτησε δειλά να χορέψουμε. Χορέψαμε λοιπόν (της πλάκας ο χορός), ενώ σε κάποια φάση προσπάθησε να μου πιάσει το χέρι. Την έπιασα, μα ο νους μου βρισκόταν στη Τζέην. Και γαμώ τα ρομάντζα, λέμε.

Λίγες μέρες μετά όμως πρόσεξα πως η Μαίρη έκανε τα γλυκά μάτια - σε ποιον λέτε; - στον Μπέρνι τον σπυριάρη! Ένα κορίτσι είχα και γω που ενδιαφερόταν για μένα και με τη στάση μου το είχα διώξει! Καλός μαλάκας είμαι τελικά. Γυρνούσα σπίτι μου, κλεινόμουν στο δωμάτιό μου και άκουγα τους δίσκους μου, προσπαθώντας να ξεχάσω. Και οι γονείς μου να μου λένε "τι πράγματα είναι αυτά που πας και ακούς". Δε τους άρεσε αυτή η μουσική. Σκατά όλα.

Έτσι έγραφα πριν πολλά χρόνια, τότε που ήμουν έφηβος. Τώρα που κοιτάζω πίσω μου, για δες… αναπολώ. Σκέφτομαι το τζουκ μποξ, τις κάντιλακ, τα drive-in, το δερμάτινο που ακόμα κρύβω στη ντουλάπα.. Σκέφτομαι το Νικ τον αρχηγό (τώρα πια φαλακρός και με κοιλιά), τη Τζέην που γούσταρα και τώρα έχει  δυο παιδιά.

Σκέφτομαι και τη Μαίρη. Τη Μαίρη που πίναμε μαζί σοκολάτα. Τη Μαίρη που τελικά παντρεύτηκε τον Μπέρνι τον σπυριάρη, τον χώρισε, βρήκε κάποιον άλλον. Τη Μαίρη που βλέπω ακόμα, που και που. Μου χαμογελάει πάντα και με κοιτάζει με μάτια πλημμυρισμένα γλύκα.

Κάποιες φορές ακούω τους παλιούς μου δίσκους. Πως η μουσική ζωντανεύει τόσες αναμνήσεις είναι άξιο θαυμασμού. Κλικ.

***

Μα ακόμα πιο παράξενο είναι πως η μουσική ζωντανεύει αναμνήσεις που… δεν έζησες ποτέ. Σαν το κείμενο που έγραψα και σεις τώρα διαβάσατε. Ένα κείμενο που έγραψα λες και ζούσα τότε, εκεί, στην Αμερική της δεκαετίας του ’50. Λες και ήμουν ένας απ’ τους εφήβους των καιρών. Όχι, μη σας μπερδεύω άλλο – δεν έζησα τότε. Το κείμενο και οι χαρακτήρες του ήταν φανταστικοί.

Μα είναι η δύναμη της μουσικής αυτή – σε μεταφέρει σε εποχές που δεν έζησες, μα σου φαίνονται παράξενα οικείες. Είναι η δύναμη των τραγουδιών που θα ακούσουμε στην αποψινή μας εκπομπή – βράδυ Πέμπτης, στις 22.00, ως ένα λεπτό μετά τα Μεσάνυχτα. Απόψε κι πάλι σε δυο βδομάδες με το καλό έχουμε ένα μεγάλο μουσικό αφιέρωμα στη μουσική της δεκαετίας του 50 και του 60 (ως τα μισά της δεκαετίας). Από το rock n’ roll, στο doo-wop, από τη bubblegum pop της εποχής στο rockabilly. Με αφορμή την εκπομπή αυτή λοιπόν, συλλέγοντας υλικό, ακούγοντας τις μουσικές, ανέβλυσε μέσα μου το κείμενο.

Το link που μπορείτε να μας ακούσετε είναι αυτό:

CRRadio

Σας περιμένω να ταξιδέψουμε παρέα στα παλιά.