Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας, σαν τα Παλιά τα Καλοκαίρια...

~



Δέκα χρόνια είχα να σε δω, μα σε συνάντησα ξανά μια Κυριακή... Ή πιο σωστά, ένα Σαββατόβραδο. Το αυριανό. Η βραδιά που ο Χάρης και ο Πάνος Κατσιμίχας θα ερμηνεύσουν ξανά μαζί μετά απο δέκα χρόνια τα τραγούδια τους, τα τραγούδια που αγαπήσαμε, τα τραγούδια που ακόμα ακούμε και πονάμε, ακόμα ακούμε και γελάμε, τα τραγούδια που γουστάρουμε.

Η μουσική του Χάρη και του Πάνου μου φέρνει στο νου εικόνες, εικόνες και μυρωδιές. Μυρωδιά απο κόκκινο κρασί, εικόνες απο νυχτερινά καλοκαίρια σε κάποια παραλία. Στιγμές ξέγνοιαστες, ζεστές, παρεϊστικες. Ήχοι απο μια φυσαρμόνικα και μια κιθάρα στο βάθος, που όλο και δυναμώνει. Και ένα παραμύθι, απο κείνα που είναι γραμμένα για ενήλικες, απο κείνα που οι ενήλικες δε μπορούν να καταλάβουν....






Αυτή η μουσική μου φέρνει στο νου ακόμα γλυκά φιλιά, θερμές αγκαλιές, υποσχέσεις παντοτινού έρωτα. Τον έρωτα της πρώτης νιότης, εκείνον που βλέπει τον κόσμο με μάτια που λαμπυρίζουν σαν αστέρια, εκείνον που είναι γεμάτος προσδοκίες και δέχεται να κάνει τις μεγαλύτερες θυσίες για το αντικείμενο της αγάπης του.





Εκείνον απο τις αιώνιες πληγές του οποίου αναβλύζει μουσική, μουσική θυμωμένη, μουσική πληγωμένη, μουσική απορημένη. Γιατί αναρωτιέται, όπως αναρωτηθήκαμε όλοι μας γιατί τις πρώτες φορές που δεχτήκαμε τις μαχαιριές του. Στο τέλος μένει μονάχα η νύχτα, η νύχτα για να μας καλύψει, να μας κρύψει απο τα μάτια του κόσμου, να μας παρηγορήσει...

Αργά όμως, την ώρα που το βαμμένο κόκκινο φεγγάρι έχει υψωθεί στον μαύρο ουρανό, σκέψεις τρελές χαίρονται να παιχνιδίζουν μες στο νου μας, να τρεμοπαίζουν σαν μακρινά αστέρια στη φαντασία μας. Σκέψεις για ένα μικρό καλοκαίρι, κρυμμένο βαθιά πίσω απο τον χειμωνιάτικο ουρανό. Μια κρυφή πυρκαγιά, σαν φλόγα που ακόμα τρεμοπαίζει, φλόγα που περιμένει πως και πως να ενωθεί με άλλες σαν αυτή, να εξαπλωθεί, να καλύψει με το άγριο κόκκινο της τον κόσμο όλο...




Ακούγοντας τα τραγούδια του Χάρη και του Πάνου, σκέφτομαι όσα έζησα, ή όσα ήθελα να ζήσω και βρίσκονται στη φαντασία μου. Σε κάποιο σημείο ο διαχωρισμός είναι δύσκολος. Υπήρξαν όντως αυτά τα καλοκαίρια, ή απλά τα φαντάζομαι? Το συναίσθημα είναι πραγματικό, ακόμα και αν η εικόνα που το συνοδεύει είναι απατηλή... "Ζήσαμε μαζί τόσα πολλά και πια δε γνωριζόμαστε.... μα ακόμα περισσότερο, αυτό που με πειράζει, είναι την απουσία σου πως πάω να συνηθίσω....".

Καταλαβαίνει τη μουσική του Χάρη και του Πάνου τόσο το ζευγάρι, που αφήνει να το ζεστάνει η φλόγα ενός "Έλα στο Ονειρο Μου", που ταξιδεύει σε εξωτικά παραμύθια με τον "Λύχνο του Αλλαδίνου", όσο και ο μοναχικός λύκος, εκείνος που επιμένει να ακολουθεί τον σχοινοβάτη πάνω στο σκοινί του, κοιτάζοντας μπροστά, ποτέ κάτω...




Γιατί σε τελική ανάλυση, η "Βραδιά στο Λούκι" παραμένει το τραγούδι με ένα απο τα διαχρονικότερα θέματα στις καθημερινότητες όλων μας: τη χυλόπιτα! "Αχ να μουνα αεράκι, καπνός απο τσιγάρο, στα στήθια της να μπαίνω, και εκείνη ας μη με θέλει". Κάποιος κόσμος ποτέ δε θα μάθει, ποτέ δε θα νιώσει μέσα του την αλήθεια αυτών των στίχων! Εκείνη η λίγο χιουμοριστική, λίγο γλυκόπικρη αίσθηση που σου αφήνει το τραγούδι, είναι η μελοποιημένη κλασική εικόνα ενός απο τους πιο παρεξηγημένους ήρωες της καθημερινότητας μας. Του Ήρωα της Χυλόπιτας. Εκείνου που δε ντρέπεται να φωνάξει με όλη του τη δύναμη: "μα πιο πολύ ζηλεύω τον ΠΟΥΣΤΗ που αγαπάει!"





Και το ποτάμι συνεχίζει να παλεύει, μες στη θάλασσα να μπει... και ο ποιητής ακόμα συνεχίζει να ψάχνει τη μούσα του να βρει... και φυσικά να κοιτάει την ώρα και να βλέπει πως ναι, άλλη μια φορά τον έστησε η γκόμενα στο ραντεβού. Ας πιούμε στον ήρωα μας (κρασί κόκκινο, κατακόκκινο), και ας ευχαριστήσουμε τον Χάρη και τον Πάνο που έντυσαν με τις μελωδίες τους τις ανέλπιδες προσπάθειες μας!

Τα τραγούδια τους είναι ανάμεσα σε άλλα και ένα ταξίδι. Όταν ακούω το "Καλό Ταξίδι", με τους αρχικούς στίχους να πετάνε αφοπλιστικά ένα "μπήκες στη ντίσκο σαν άγριο παγώνι", στο νου μου έρχεται αμέσως εκείνη η τόσο αξιαγάπητη και τόσο κιτς δεκαετία του '80.




Ας μη γελιόμαστε όμως. Πίσω απο την επιφάνεια, τα νοήματα είναι διαχρονικά, οι χαρακτήρες ίδιοι, και ας περνάει ο καιρός. Η γυναίκα που χορεύει μόνη της, χαμένη στα όνειρα των περιοδικών, είναι μια μορφή γνωστή και αναγνωρίσιμη απο όλους μας και ας μην ξέρουμε το όνομα της.





Η "Αθήνα", η Πόλη των Ξεπουλημένων, είναι η πόλη που όλοι ανεχόμαστε καθημερινά, μια παλιότερη εποχή όμως, τότε που απλά ήταν καλύτερη. Αναρωτιέμαι τι θα έγραφαν για την σημερινή της κατάσταση. Ο μικρός, ταπεινός υπάλληλος, που "Για 'Ενα Κομμάτι Ψωμί" θα έκανε τα πάντα, θα έσκυβε πάντα σαν το σκυλί και θα του άρεσε κιόλας, αυτός είναι κάποιος που τον ζούμε, που τον ξέρουμε, που τον βλέπουμε διαρκώς, τώρα όπως και τόσα χρόνια πριν. Δεν έχει σημασία αν το πρόσωπο του είναι κρυμμένο. Μπορεί και να μην έχει καν πρόσωπο.




Στο τέλος όμως, θα σκάσουν ένα χαμόγελο και θα μας πουν "Don't Worry Be Happy". Θα μας παροτρύνουν να συνεχίσουμε τον Κόκκινο Χορό, παρά τις δυσκολίες και τις απογοητεύσεις. Και αν η Ρίτα, το Ριτάκι, μας έχει συνέχεια γραμμένους, εμείς θα γράψουμε για κείνην ένα απο τα ομορφότερα μας τραγούδια, και μετά θα την χαιρετήσουμε μια για πάντα, με το κεφάλι μας ψηλά και την ψυχή στα πόδια.

"Υπάρχουν χίλιοι τρόποι για να τρελαθείς Υπάρχουν κι άλλοι τόσοι για να λες υπομονή, υπομονή Όμως για μένα είναι αργά να τρελαθώ και ακόμα πιο αργά για να κάνω υπομονή Θα περιμένω άλλες μέρες Θα περιμένω άλλες μέρες Θα μείνω εδώ και θα υπάρχω όπως μπορώ και για το πείσμα σας γουρούνια θα αντέχω!"







Αυτός είναι ο Χάρης και ο Πάνος Κατσιμίχας, των οποίων τα τραγούδια έχουν συνοδέψει τις μικρές, καθημερινές στιγμές μας, τις γλυκές και τις πικρές. Αύριο βράδυ θα δώσουν την πρώτη τους συναυλία στην Αθήνα ενωμένοι πάλι μετά απο τόσα χρόνια. Θα είναι η δεύτερη φορά που τους βλέπω μαζί, η πρώτη ήταν στο τελευταίο λάιβ που έδωσαν επί αθηναικού εδάφους, περίπου δέκα χρόνια πριν.... Ανυπομονώ να ακούσω τα σχόλια τους γύρω απο όλα τα γνωστά που γίνονται γύρω μας. Μαζί τους θα είναι και ο Μάνος Ξυδούς. Τίποτα δεν έχει αλλάξει και τίποτα δεν είναι όπως παλιά...




Κάποτε, 25 χρόνια πριν, κυκλοφόρησαν τα "Ζεστά Ποτά", το οποίο παραμένει κατά τη γνώμη μου ένα απο τα καλύτερα ελληνόφωνα ντεμπούτα άλμπουμ που έχουν γίνει ποτέ. Δίσκοι όπως ο "Απρίλης Ψεύτης" και η "Μοναξιά του Σχοινοβάτη" είναι διαχρονικοί όσο ελάχιστοι. Για να μην αναφέρω τις καταπληκτικές συνεργασίες τους, όπως εκείνες που βρίσκουμε στην "Παράλληλη Δισκογραφία", (το ανέφερα τελικά), ή το παραμύθι τους "Η Αγέλαστη Πολιτεία και οι Καλικάντζαροι", ένα παραμύθι απο κείνα που γραμμένα για ενήλικες, απο κείνα που οι ενήλικες δε μπορούν να καταλάβουν...





Και φυσικά ένα απο τα μεγαλύτερα κεφάλαια της ελληνικής μουσικής των τελευταίων 30 χρόνων. Ο Φάνης. Αυτοί είναι οι Κατσιμιχαίοι και δε δέχομαι κουβέντα.






Θα είμαστε εκεί, να τους ευχαριστήσουμε για τα πανέμορφα τραγούδια τους και τη συντροφιά τους. Γιατί το να ονειρεύεσαι ζεστά καλοκαίρια τις κρύες νύχτες του χειμώνα, είναι κάτι όπως και να το κάνουμε...





ΥΓ - Θα επανέλθω στην ίδια ανάρτηση με ανέβασμα βίντεο απο τη συναυλία!

ΥΓ2 - H σημερινή ανάρτηση θα μπορούσε να συμπτυχθεί άνετα σε μια και μόνο λέξη: AX.

~


Μετά τη συναυλία.... (για ξεκίνημα)



Είναι πάρα πολύ αργά, κουτουλάω, δε θα πω πολλά τώρα. Αύριο τα πολλά. Ήταν μια απόλαυση. Ένα βιντεάκι προς το παρόν, που ανέβασα στον σωλήνα (δύο ώρες μου πήρε το αναθεματισμένο) όπου ο Χάρης περιγράφει πως έγινε το reunion και ακολουθεί κλασική τραγουδάρα. Aπόλαυση λέμε.






(επόμενη μέρα...)


Α, τι ωραία που ήταν χθες. Ακόμα τραγουδάω. Ένα κατάμεστο απο χιλιάδες κόσμου στάδιο, κόσμος που έδειχνε πόσο πολύ του είχαν λείψει οι δύο τραγουδοποιοί. Ο Χάρης και ο Πάνος το αντιλήφτηκαν πιστεύω, η συγκίνηση όσο πέρναγε η ώρα ήταν έκδηλη. Και αν ο Χάρης ορισμένες ώρες κάνει δηλώσεις με τις οποίες θα έλεγε κανείς πως ρίχνει λάδι στη φωτιά, χθες έδειξε πως ο αυτοσαρκασμός δε του έλειψε ποτέ στην ουσία. Το πάνω βίντεο τα λέει όλα πιστεύω, τα λόγια απο την πλευρά μου είναι περιττά.

Απο τα highlights του λάιβ ορισμένες απο τις εναλλαγές των τραγουδιών, όταν ο Χάρης και ο Πάνος υποχωρούσαν και τραγουδούσαν οι guests μουσικοί. Αυτή η διαδοχή του... "Killing in the Name of" (!) και στο καπάκι μια απο τις μπαλάντες του Πάνου είχε πολύ γέλιο ομολογώ. :P A, και ο Μάνος Ξυδούς ήταν εξαιρετικός.

Και τι δεν ακούσαμε χθες. Τόσα αγαπημένα τραγούδια. Θα ποστάρω μερικά ακόμα βιντεάκια, σταδιακά. Η ποιότητα δεν είναι η τελειότερη, θα πρέπει να κάνετε υπομονή μέχρι να πάρω καλύτερη ψηφιακή, χεχε. Ωστόσο την κάνουν μια χαρά τη δουλειά τους. :)

Χάρη και Πάνο, thanx for all the memories... Τίποτα δεν έχει αλλάξει τελικά.


Αν Είσαι Θεός (το ξεκίνημα της συναυλίας)





Don't Worry Be Happy Motherfucker





bonus

Μια Βραδιά στο Λούκι





Για Ένα Κομμάτι Ψωμί (Μάνος Ξυδούς)




~

Enter the Dark Fairy Tale / Απο τους Dirty Granny Tales στην Αλίκη

~



Παραμύθια. Κι όμως, πόση αλήθεια κρύβουν μέσα τους.

Ναι, ακόμα και εκείνα τα "παιδικά", που διαβάζαμε μικροί. Ω, αυτά και αν είναι αληθινά. Κρίμα που στις σύγχρονες καρτουνίστικες εκδοχές τους έχουν ράψει και κόψει όλα τα καλά στοιχεία απο μέσα τους, αφήνοντας μόνο την γλυκανάλατη, "οικογενειακή" τους πλευρά να μας νανουρίζει με πρίγκιπες, πριγκίπισσες και happy endings, σκορπώντας απατηλή στάχτη στα μάτια μας.

Τα παραμύθια ξεκίνησαν απο μύθοι, λαϊκές δοξασίες που εξελίσσονταν απο γενιά σε γενιά, και κατέληξαν να είναι "παιδικά". Η Γριά για παράδειγμα, απο εικόνα-αρχέτυπο και σύμβολο του μύθου (σύμβολο αντιφατικό απο τη μία η καλή γριά-τροφός και απο την άλλη η κακιά γριά-μάγισσα), μετατράπηκε στην καλή γιαγιά που μας διηγείται τα παραμύθια πλάι στην φωτιά. Τώρα βέβαια καμιά γιαγιά δε διηγείται παραμύθια πλάι στη φωτιά, το παραμύθι έδωσε τη θέση του στο χαρτζιλίκι. Ή και στην απομόνωση σε κάποιο γηροκομείο, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία.




Διαβάστε τα Παραμύθια των Αδερφών Γκριμ. Τα κανονικά, όχι τις κομμένες εκδοχές. Θα διαπιστώσετε πως είναι γεμάτα με σκηνές που θα τις χαρακτήριζες ως και τρομακτικές. Σίγουρα όχι ό,τι θεωρούμε κατάλληλο για ένα παιδί πάντως. Γίνονται μάλιστα πιο τρομακτικές όταν κάνουμε συσχετισμούς με τον αρχέγονο, πρωτόγονο τρόμο της πρώιμης νηπιακής ηλικίας. Οι πρώτοι λένε εφιάλτες, εκείνοι που κάνουμε όταν είμαστε πολύ μικροί, εκείνοι που δε θυμόμαστε πια, είναι οι πιο τρομακτικοί...


Ας πάρω για παράδειγμα το παραμύθι των Αδερφών Γκριμ που λέγεται "ο Πιστός Ιωάννης". Αναφέρεται σε έναν υπηρέτη, τον Ιωάννη, ο οποίος είχε αναλάβει τη φύλαξη και την προστασία με κάθε τρόπο ενός βασιλιά, ακόμα και αν χρειαζόταν να δώσει τη ζωή του. Σε κάποια φάση ο πιστός Ιωάννης γίνεται θύμα μιας κατάρας, και μετατρέπεται σε πέτρα. Ο βασιλιάς οδύρεται για τον χαμό του και φωνάζει πως θα έκανε τα πάντα για να τον έφερνε ξανά πίσω.

Και τότε η πέτρα λέει στον βασιλιά: "μπορείς αν θέλεις, αρκεί να θυσιάσεις ό,τι πολυτιμότερο έχεις". Ο βασιλιάς δέχεται, και η πέτρα του λέει πως πρέπει να κόψει με τα ίδια του τα χέρια τα κεφάλια των παιδιών του και να αλείψει την πέτρα με το αίμα τους. Και έτσι κάνει ο βασιλιάς, αποκεφαλίζει τα παιδιά του και πασαλείβει με το αίμα τους την πέτρα, η οποία ζωντανεύει και μετατρέπεται ξανά στον πιστό Ιωάννη! Τελικά τα παιδιά ζωντανεύουν ξανά κι αυτά με τη σειρά τους, και έζησαν αυτοί καλά, ενώ εμείς έχουμε μείνει με το στόμα ανοιχτό ύστερα απο τέτοιο λουτρό αίματος! :P



(εικονογράφηση της Anne Anderson)

Πάρτε τον Πινόκιο. Όχι την ντισνεική εκδοχή, αλλά την πρωτότυπη, το βιβλίο του Κολόντι.

Υπάρχουν σκηνές μέσα στο βιβλίο που πραγματικά θα μπορούσαν να φοβίσουν ένα μικρό παιδί. Το πελώριο φίδι που καταβροχθίζει ως και ανθρώπους, οι καλυμμένοι με κουκούλες διώκτες της νύχτας, ή η πελώρια φάλαινα που σε καταπίνει. Ακόμα και ο μαγικός τόπος, η Χώρα του Γλεντιού, που πάνε τα παιδιά και μεταμορφώνονται σε ζώα, και απο καταλήγουν στα παζάρια... ε, έχει κάτι το φοβερό μέσα του αν το καλοσκεφτείτε. Φοβερό παραμύθι ο Πινόκιο, απο τα αγαπημένα μου αναμφισβήτητα.

Και αυτό είναι ένα απο τα τόσα όμορφα παραμύθια που υπάρχουν. Στα οποία ναι μεν συναντούμε το σκοτεινό, το τρομακτικό στοχείο, αλλά και εκείνο της τελικής "λύτρωσης", το περίφημο "χαρούμενο τέλος", ένα τέλος που ήρθε μετά απο ένα σωρό περιπέτειες όμως. Ναι, ο πρίγκιπας παίρνει την πριγκίπισα, αλλά όχι χωρίς αγώνες! Και καμιά πριγκίπισα δεν αποκτά τον πρίγκιπα χωρίς θυσίες... Τα ακούτε αυτά ορισμένοι/ες παραμυθιασμένοι εκεί έξω? Διαβάστε κανένα κανονικό παραμύθι για να δείτε πως δεν έχουν καμία σχέση με την σύγχρονη οικογενειακή μπεμπεδίστικη εκδοχή τους.





















(κλασικές εικονογραφήσεις του Arthur Rackham)

Αφήστε που ξεχειλίζουν συμβολισμούς, για όσους τη βρίσκουν με αναλυτικές ψυχαναλύσεις τύπου Γιούνγκ και τα λοιπά. Αλλά και οι φροϋδικοί μας θα βρουν αρκετά συμπλέγματα στα παραμύθια. Στην τελική, και το Οιδιπόδειο απο έναν μύθο πήρε το όνομα του. Τα Όνειρα, το Συλλογικό Ασυνείδητο, οι Μύθοι. Σύμβολα, εικόνες και μηνύματα περασμένα απο γενιά σε γενιά, μέσα απο τους αιώνες. Δεν είναι μόνο η Γριά, είναι ο Πατέρας, συχνά Βασιλιάς σε μια "μακρινή χώρα", οι "Πολλοί Γιοί" του (ή Κόρες), απο τους οποίους Ένας ξεχωρίζει, ο οποίος είναι και ο Ήρωας, και ο οποίος συνήθως ξεκινάει μετά την ενηλικίωση του ένα "Μεγάλο Ταξίδι"... Σύμβολα και αρχέτυπα βρίσκουμε ακόμα και σε αντικείμενα όπως το Μήλο, το Μεγάλο Δέντρο, Το Σπίτι του Δάσους, το Ξίφος, στα πάντα...





Και αυτό ισχύει για όλους τους μύθους, όλου του κόσμου, όλων των εποχών. Διαφορετικές εποχές και τόποι κάνουν χρήση διαφορετικών συμβολισμών ή εικόνων, μπορεί να εντοπίσει κάποιος όμως τα κοινά που έχουν μεταξύ τους μύθοι φαινομενικά τόσο διαφορετικοί. Χρειάζεται να αναφέρω τις ομοιότητες ανάμεσα σε διάφορους μύθους σχετικά με τη δημιουργία του κόσμου για παράδειγμα (εκείνος της Βίβλου είναι μόνο ένας απο τους πολλούς), ή διάφορα περιστατικά όπως η Μεγάλη Πλυμμύρα, που την συναντούμε σε ένα σωρό εκδοχές, απο τους Σουμέριους στους Ιουδαίους και στους Έλληνες. Για να μην επεκταθώ εκτενέστερα στον πλούτο της Μυθολογίας, και ξεφύγουμε εντελώς.

Το παραμύθι είναι μια στιγμή του Μύθου, η οποία αφηγείται μια ιστορία συνήθως διδακτικού περιεχομένου και η οποία θεωρητικά προορίζεται για τα παιδιά. Αντλεί το υλικό του απο την άβυσσο του συλλογικού ασυνειδήτου, αναπλάθοντας εικόνες αρχέτυπα και μεταδίδοντας τη γνώση γενεών. Εμπεριέχουν μια άποψη ηθικής, δεν είναι όμως ηθικοπλαστικά ούτε συμβαδίζουν με αυτό που θεωρούμε εμείς απαραίτητα ηθικό. Μπορούμε να μάθουμε πολλά απο τα παραμύθια.

(στο πλάι, εικονογράφησηση του Χάνσελ και Γκρέτελ απο τον Kay Nielsen)




(ένα προπέρσινο σχέδιο του τύπου που γράφει αυτό το blog!)


Μουσικό διάλειμμα: Dirty Granny Tales


Χθες ήταν μια όμορφη μέρα. Απο κείνες των οποίων η κατάληξη σε ανταμοίβει για όποια τυχών κούραση είχες μέχρι τότε. Πήγα να δω την παράσταση των Dirty Granny Tales στο θέατρο Altera Pars και έμεινα εντυπωσιασμένος. Στον γυρισμό ήμουν τόσο ικανοποιημένος που δε με ενοχλούσε ακόμα και εκείνη η καταραμένη μουσκεμένη απο τη βροχή κάλτσα που πλατσούριζε μέσα στο αριστερό μου παπούτσι.




Για όσους δεν ξέρουν, οι Dirty Granny Tales είναι μια μουσικοθεατρική ομάδα απο τη χώρα μας, ένα συγκρότημα του οποίου τα θέματα ξετυλίγονται σαν ιστορία πάνω στη σκηνή, συνδιάζοντας το κουκλοθέατρο με τη μουσική. Πρόσφατα κυκλοφόρησαν το δεύτερο τους άλμπουμ, για το οποίο και δίνουν εδώ και έναν περίπου μήνα (μπορεί και περισσότερο) παραστάσεις, και οι οποίες τώρα μπαίνουν στην τελευταία τους βδομάδα. Τους έβλεπα για δεύτερη φορά χθες, η πρώτη ήταν πρόπερσι στο φεστιβάλ καλτ ταινιών τρόμου! Χθες η παράσταση ήταν εντελώς δική τους όμως, και το πλούσιο χειροκρότημα που εισέπραξαν στο τέλος φανερώνει πόσο εντυπωσίασαν τον κόσμο.

Καταρχάς πρόκειται για ολοκληρωμένη καλλιτεχνική πρόταση. Μουσική, θέατρο, κίνηση, στίχος, αφήγηση, ενδυμασία, όλα μαζί. Κατά δεύτερο, τα παιδιά απλά είναι φοβεροί σ' αυτό που κάνουν. Μουσικά κινούνται κάπου ανάμεσα στο gothic, το black metal (με ακουστικές κιθάρες ωστόσο), τον neofolk ήχο και τους Tiger Lillies, ενώ η όλη τους αισθητική αποπνέει πέρα για πέρα την ατμόσφαιρα ταινιών του Tim Burton. Μας έρχονται στο νου και ονόματα όπως Diamanda Galas, ή Sopor Aeternus. Δεν αντιγράφουν κανέναν όμως, μιλάμε πάντα για επιρροές, που συνθέτουν στο δικό τους, ξεχωριστό αποτέλεσμα. Γκροτέσκο, γοτθικό, ατμοσφαιρικό, λυρικό, παραμυθένιο.



(το σέτλιστ της χθεσινής βραδιάς :P)

Λίγες μέρες θα παίζουν ακόμα, αξίζει να πάτε να τους δείτε. Το κάτω βίντεο το τράβηξα χθες, τσεκάρετε το Όλο (ναι, η κορύφωση στα τρία τελευταία λεπτά σε έκανε να θέλεις να κοπανηθείς ως εκεί που δε πάει). Επίσης λόγω του ακουστικού της υπόθεσης είναι απο τα βίντεο στα οποία ο ήχος αποδίδεται κάπως καλά με την έρμη την ψηφιακή μηχανή μου! (δυστυχώς τα λάιβ με ηλεκτρικές κιθάρες είναι άλλη υπόθεση :P)





Ο παραμυθάς του κινηματογράφου


Κλείνω την αλα dark fairy tale σημερινή μου ανάρτηση με μια σύντομη αναφορά σε μια απο τις μεγαλύτερες κινηματογραφικές μου αδυναμίες, τον Tim Burton φυσικά. Δε θα πω πολλά εδώ, πρώτον γιατί δε νομίζω πως έχω να πω κάτι που δεν το γνωρίζετε ήδη, δεύτερον γιατί βαριέμαι. :P

Δεν πήγα να δω ακόμα την Αλίκη, θα γίνει όμως. Δε ξέρω αν είναι καλό ή όχι, αλλά δεν έχει και τόση σημασία. Ακόμα και η κακή στιγμή ενός Burton είναι καλύτερη απο την πλειοψηφία των ταινιών που βγαίνουν απ' το Hollywood σήμερα. Η αλήθεια είναι πως το Sweeney Todd δε με εντυπωσίασε όσο παλιότερες ταινίες του, ακόμα και έτσι όμως, τη δόση μου την πήρα.




Τι να πω για τον Burton λοιπόν. Καταρχάς γνωρίζατε πως δούλευε στο animation team της Disney προτού αρχίσει να δημιουργεί τις ταινίες που τον καθιέρωσαν? Κατά δεύτερο, ο Ψαλιδοχέρης παραμένει για μένα το magnum opus του. Αυτό και ο Χριστουγεννιάτικος Εφιάλτης. Α, και το Batman Returns απο κοντά. Ωστόσο όλες οι ταινίες του είναι μία, μία, πραγματικά. Απο τους λίγους σκηνοθέτες που κατόρθωσαν να συνδιάσουν το εμπορικό με το ποιοτικό, για μένα. Και λέγοντας "ποιοτικό" δεν το ταυτίζω απαραίτητα με αυτό που αποκαλούμε "υψηλή κουλτούρα". Ποιοτικό είναι και το άρτιο καλλιτεχνικά και αισθητικά, κάτι το οποίο χαρακτηρίζει πλήρως το μπαρτονικό στυλ.

Η γοτθική, παραμυθένια του αισθητική έχει γίνει πρότυπο και σημείο αναφοράς. Δεν έχει σημασία αν έχει ίσως "αυτοπαγιδευτεί" μέσα της, κάτι που θα μπορούσε να του προσάψει κάποιος... μακάρι ο κάθε δημιουργός να έφτιαχνε κάτι τόσο προσωπικό και ξεχωριστό, και ας αυτοπαγιδευόταν μετά μέσα του όσο ήθελε. Οι ταινίες του Burton σε ταξιδεύουν, όπως σε ταξιδεύει και ένα παραμύθι, όχι εκείνα τα ξενέρωτα όμως, αλλά τα άλλα, τα αυθεντικά. Εκείνα που δε λησμονούν πως πλάι στο φως στέκει πάντα το σκοτάδι.



~

ΥΓ1 ~ Λοιπόν, ώρα να μπούμε στο ψητό. Δε ξέρω πόσοι απο σας μεγαλώσατε διαβάζοντας αυτά εδώ τα επικά βιβλιαράκια και ακούγοντας τις πωρωτικές τους κασέτες. Τα Άμπρα Κατάμπρα παραμένουν απλά μία απο τις καλύτερες σειρές με παραμύθια που έχουν κυκλοφορήσει στη χώρα μας, αν όχι η καλύτερη. Μιλάμε για τιμιότητα όμως ε. Τι να λέμε για τον Σπιρτούλη και την αράχνη του, την Κοκό, τι να λέμε για τον Άγγελο Αγγελάκη, το καλό παιδί που απο την υπερβολική καλοσύνη του είχε βγάλει φτερά αγγέλου και προκειμένου να τα ξεφορτωθεί αποφάσισε να γίνει όσο πιο κακός γινόταν, ή το απόλυτο true metal παραμύθι με τον επικότερο ήρωα που δεν είναι άλλος απο τον Δρακούλη Δρακουλίνο, το πρώτο μου ίνδαλμα. Τα πάντα είχε αυτή η σειρά, παραμύθια και ιστορίες για όλα τα γούστα, για αγοράκια και κοριτσάκια (ας πούμε η "Χάιντι" ήταν πιο κοριτσίστικο), διασκευασμένα όλα με καταπληκτικές εικονογραφήσεις και φοβερή αφήγηση απο πασίγνωστους ηθοποιούς.




Και φυσικά αυτή η μουσικούλα που πήγαινε έτσι: του-ρουρου-ρουρου-ρου-ρου-ρου-τουρουρουρουυυ, του-ρου-ρουρου,τουρου-τουρουυυυυ... (το ξέρω, έρχεται ο απόηχος της στ' αυτιά σας). Τι κρίμα που δε μπορείτε να ακούσετε το πλιτς που κάνουν τα δάκρυα μου ενώ κυλούν αυτή τη στιγμή στο πληκτρολόγιο. Τσαλαβουτάνε μέσα του, περισσότερο και απο τα παπούτσια μου χθες στις βροχερές λακούβες.





ΥΓ2 ~ Το θέμα που διάλεξα σήμερα είναι ανεξάντλητο πραγματικά. Θα μπορούσα να επεκταθώ ακόμα περισσότερο, μέχρι και αφιέρωμα θα μπορούσα να κάνω. Aκόμα και αυτά που έγραψα μου βγήκαν σχεδόν αυθόρμητα, φαντάσου να το προετοίμαζα κιόλας. Αλλά καλύτερα να το αφήσω εδώ για τώρα γιατί δεν είμαστε και για άλλα αφιερώματα σ' αυτή τη φάση. :P


ΥΓ3 ~ Το άκυρο σχόλιο. Πόσο θα ήθελα να γυρνούσαν όλες οι περσόνες της ελληνικής showbiz τσόντες! Είναι που είναι σκατένια η κατάσταση σ' αυτόν τον χώρο (στον χώρο της ελληνικής showbiz αναφέρομαι), μια αηδία σκέτη, τουλάχιστον γυρνώντας μια τσόντα θα μπορούσαν να αποκτήσουν και κάποια - έστω σύντομη - χρησιμότητα για όλους εμάς που τους έχουμε γραμμένους ούτως ή άλλως.


ΥΓ4 ~ E, λέει να κλείσω άλλη μια φορά με τους Dirty Granny Tales. In fact, all fairy tales can be dirty, deep inside.




~

Αυτό δεν είναι ειδησεογραφικό blog

~



Αυτό δεν είναι ειδησεογραφικό blog. Δεν αναφέρεται στα νέα, δεν παρουσιάζει /αναδιαμορφώνει την επικαιρότητα, δεν καθησυχάζει τους αναγνώστες του παρουσιάζοντας τους πόσο σκατένιος είναι ο κόσμος "εκεί έξω" ενώ αυτοί κάθονται ήσυχοι στα σπίτια τους.

Αυτό δεν είναι ειδησεογραφικό blog, και γι' αυτόν τον λόγο μπορώ με άνεση να μην σχολιάζω οτιδήποτε τυχόν γίνεται, όχι γιατί δεν με ενδιαφέρει, αλλά γιατί αυτός εδώ είναι ο δικός μου χώρος. Εδώ δεν έχει θέση η δυστυχία του έξω κόσμου. Όχι γιατί δεν την αναγνωρίζω ως υπαρκτή - κάθε άλλο. Όταν ωστόσο αυτή μετατρέπεται σε ένα ακόμα παράθυρο, σε έναν ακόμα πηχιαίο τίτλο, τότε ξέρεις πως η δυστυχία έχει μετατραπεί σε εμπόρευμα, έτοιμο να εντυπωσιάσει και να πουλήσει. Να ξεδιψάσει τον κόσμο, που απαγκιστρώνεται απο τη μιζέρια των άλλων σάμπως νιώσει καλύτερα ο ίδιος.

Ίσως υπερβάλλω, ή θεωρώ μόνο τη μία όψη του νομίσματος. Στην τελική, όταν γίνεται κάτι, ευχάριστο ή δυσάρεστο, οφείλει να παρουσιαστεί, σωστά? Σωστά. Η αλήθεια είναι πως σήμερα δεν είχα σκοπό να κάνω αυτή την ανάρτηση, αλλά μια άλλη στη θέση της. Ωστόσο 3 λεπτά που άκουσα (χωρίς τη θέληση μου) τις ειδήσεις στην τηλεόραση αρκούσαν για να θυμηθώ πόσο εύκολα πατώντας ένα κουμπί έρχεται καταπάνω σου ο εξωτερικός κόσμος, παραμορφωμένος μέσα απο το γυαλί, έτοιμος να σε πλακώσει. Οικονομική κρίση, δάνεια, ο σεισμός...





Το πρόβλημα δεν είναι η δυστυχία. Υπήρχε και θα υπάρχει πάντα. Είναι η παρουσίαση της, ο τρόπος με τον οποίο γίνεται. Το πρόβλημα δε χρειάζεται να επιλυθεί - αρκεί να υπάρχει και να μεταδίδεται. Κάθε μέρα θα προβάλλονται οι ειδήσεις, παρουσιάζοντας τα "νέα", τονίζοντας το περιφερειακό, αποσιωπώντας την ουσία, κατακερματίζοντας την τόσο σύνθετη πραγματικότητα σε μικρά τετραγωνάκια ή παραθυράκια με γεγονότα, στην πλειοψηφία τους υπερχειλίζοντα δυστυχία και προβλήματα. Αν κάτι είναι "νέο" πρέπει να είναι "κακό νέο" στην πλειοψηφία των περιπτώσεων. Τα καλά νέα μας αφήνουν αδιάφορους. Μερικές φορές μας εκνευρίζουν κιόλας. Τι θα πει "καλό νέο" σε τελική ανάλυση. Καλό νέο ίσον βαρετό νέο. Το ενδιαφέρον βρίσκεται στο ασυνήθιστο, το διαφορετικό, το κρίσιμο. Έτσι ξεχωρίζει η είδηση, έτσι προβάλλεται καλύτερα.

Όταν ένα κοινωνικό ζήτημα κατακερματίζεται σε μικρά μικρά νέα, κατάλληλα για καθημερινή κατανάλωση, τόσο πιο δύσκολο είναι να το δει κανείς στην ολότητα του - και να το αντιμετωπίσει κατάλληλα. Στο τέλος, απλά αφήνουμε την πληθώρα των ειδήσεων να περνάνε. Θετικές ειδήσεις, αρνητικές ειδήσεις, καταστροφές σε κάποια άλλη γωνιά του κόσμου, περνάνε όλα απο πάνω μας μέσα στο διάστημα που διαρκεί ένα δελτίο ειδήσεων, μέχρι να κάνουμε κάτι άλλο μετά και να τις ξεχάσουμε εντελώς. Οι ειδήσεις δεν παρουσιάζονται για να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα. Παρουσιάζονται ίσα για να διεγείρουν τον θεατή, όλα υπο το πέπλο της "ενημέρωσης".




Γι' αυτό και η τηλεόραση παραμένει κλειστή σε μένα τα τελευταία χρόνια. Αν είναι να διεγερθώ προτιμώ με άλλους τρόπους. Διαβάζοντας ένα βιβλίο ίσως. "Μα έτσι είσαι στον κόσμο σου!", θα μπορούσε να με κατηγορήσει κάποιος. Δεν είμαι στον κόσμο μου, απαντώ, ή τουλάχιστον όχι εντελώς. Ενημερώνομαι για όσα θέλω να ενημερωθώ, και απο τις πηγές που επιλέγω. Όχι όσα επιλέγουν άλλοι. Το να έχεις απόλυτη επίγνωση της "επικαιρότητας" δεν σε κάνει να είσαι λιγότερο "στον κόσμο σου". Όσο δεν μπορείς να αντιμετωπίσεις μια κατάσταση, όσο παραμένεις τηλεθεατής σ' αυτήν, ένας αμέτοχος παρατηρητής, τότε είναι εντελώς ασήμαντο αν ξέρεις τα νέα της ημέρας. "Ξέρω την επικαιρότητα". So fucking what.




(σκίτσο που έκανα πριν δυο χρόνια)

Δώστε μου τη δυνατότητα για συμμετοχή σε όσα γίνονται. Και θα σας πω εγώ για πότε θα αποκτήσω πλήρη επίγνωση όσων γίνονται γύρω μου. Κάτι τέτοιο συμβαίνει μια φορά στα τόσα για παράδειγμα, την περίοδο των εκλογών, απο τις λίγες φάσεις που με ενδιαφέρει κάπως περισσότερο η επικαιρότητα, λόγω αυτής ακριβώς της - απειροελάχιστης έστω - συμμετοχής μου σε αυτήν. Όσο όμως δε συμμετέχω με οποιονδήποτε τρόπο σε όσα συμβαίνουν στο - ας πούμε - "κοινωνικό" σύνολο στο οποίο ζω, και απλά βλέπω τα πάντα να κυλάνε γύρω μας, πελώριες δυνάμεις στις οποίες δεν έχω έλεγχο, προτιμώ απλά να τις αφήνω να προσπερνάνε.

Α, δεν αναφέρομαι σε απάθεια εδώ. Απαθής είναι εκείνος που νομίζει πως συμμετέχει χωρίς ωστόσο να κάνει τίποτα, ταυτιζόμενος για παράδειγμα με τα παράθυρα των ειδήσεων. Παρακολουθώντας την "επικαιρότητα" και νομίζοντας πως αυτό αρκεί για να είναι κι αυτός ισότιμο μέλος αυτού του κοινωνικού συνόλου. Άλλοι γράφουν τις ειδήσεις για σένα φίλε όμως, άλλοι στις παρουσιάζουν. Εσύ απλά τις παρακολουθείς. Ή συμμετέχεις κανονικά, ενεργά, ή απέχεις, και έχεις επίγνωση αυτής της αποχής σου. Το ενδιάμεσο - αυτό που κάνει η πλειοψηφία του κόσμου - είναι κενό γράμμα.

Καναδυο εφημερίδες που και που αρκούν για μένα λοιπόν, σε αυτή τη φάση τουλάχιστον. Κι αυτό περισσότερο για κάποιο τυχόν άρθρο ή αφιέρωμα τους, και όχι τόσο για την επικαιρότητα.

Αυτά... Για άλλα πήγαινα σήμερα, αλλά τελικά ας τα φυλάξω για την επόμενη φορά. Μια που έβλεπα αυτό το επεισόδιο πριν αρχίσω να γράφω, κλείνω με αυτό το βιντεάκι, νομίζω ταιριάζει μια χαρά! :)




~

Το Εισιτήριο και η Ακτίνα Γάμμα

Μμμ, χθες έκανα μια όμορφη βουτιά σε παλιές και αγαπημένες μουσικές. Αμφιταλαντευόμουν για το αν θα πήγαινα να δω τους Gamma Ray, η μέρα ήταν κουραστική και γεμάτη, ο συναυλιακός χώρος μακριά, παρέα δεν είχα (το τελευταίο διόλου με απασχολεί, έπαιζε απλά τον ρόλο του επιπλέον κινήτρου: αν είχαμε βγάλει απο κοινού εισιτήρια με κανέναν φίλο, θα ήταν δύσκολο να τον "στήσω" και να μη πάω στο λάιβ).





Όπως συνέβαινε πάντα ως τώρα όμως, η κατάληξη ήταν στο να πάω φυσικά. Οι μόνες περιπτώσεις που κλαίω για συναυλίες που δεν πήγα ήταν την ευλογημένη περίοδο του στρατού (ααργγγκκκ, Roger Waters, αααααααργγγκ!).

Το να πηγαίνεις χωρίς παρέα σε λάιβ δεν είναι καθόλου άσχημο. Υπάρχει κόσμος που έχει ανάγκη απο παρέα για να πηγαίνει οπουδήποτε, και είναι κρίμα να σε δεσμεύει γενικά κάτι τέτοιο. Ο φίλος μπορεί να μην είναι εκεί πάντα όταν τον χρειαστείς. Εντάξει, μόνος σε ένα κλαμπ ας πούμε δε θα πας (εκτός αν ανήκεις στην συμπαθή κατηγορία του κάγκουρα που θέλει να δοκιμάσει την τύχη του :P). Ωστόσο, μια συναυλία ή ένα σινεμαδάκι ας πούμε είναι αλλιώς. Εκεί έτσι κι αλλιώς η παρέα δρα "συνοδευτικά". Το κύριο πιάτο είναι το λάιβ, ή η ταινία ας πούμε.




Θα μου άρεσε να πήγαινα μόνος και σε καφετέριες και να άραζα, κλασικά Κυριακή πρωί ας πούμε με την εφημερίδα στο χέρι και το καφεδάκι (πόσο πιο κλασική εικόνα), αλλά δυστυχώς στα εδώ μέρη (big Athens city) δε συνηθίζεται τόσο, εκτός αν είσαι οικείος σε κανένα συγκεκριμένο καφέ. Τι να γίνει, το οτι υπάρχει μια τάση να φετιχοποιούμε την "παρέα" μερικές φορές είναι γεγονός. Καλή η παρέα όμως, αλλά όχι πάντα, έτσι?

Οι Gamma Ray ανήκαν στα πρώτα μου metal ακούσματα καμιά δεκαριά χρόνια πριν. Τότε άκουγα κυρίως metal, και το power metal ειδικά ήταν μεγάλη αγάπη. Δεν είχε τύχει να τους δω ποτέ ως τώρα όμως, χθες είχα ένα επιπλέον κίνητρο για να πάω λοιπόν. Ήταν άψογοι, ο Kai Hansen επιβεβαιώνει και στη σκηνή πόσο τεράστια μορφή είναι, το συγκρότημα έβγαζε αυτό το όμορφο ζεστό προφίλ που σε κάνει και αισθάνεσαι πως είναι φιλαράκια σου (το άλλο άκρο απο τον ψυχρό επαγγελματία μουσικό), και το τελικό συναίσθημα ήταν μια ατελείωτη αίσθηση ευφορίας (και μια φωνή που είχε σχεδόν κλείσει).




Η εκτέλεση του Ride The Sky χωρίς να βρίσκεται στο σετλιστ, απλά και μόνο γιατί το ζήταγε ο κόσμος, δείχνει πως θα έπρεπε να πράττουν όλα τα συγκροτήματα. Τι άλλο? Α, ναι, το δηλώνω ρητά, το Rebellion in Dreamland είναι το καλύτερο τραγούδι ευρωπαικού power που έχει γραφτεί ποτέ. Τέλος.





ΥΓ - Αναφέρθηκα σ' ένα "εισιτήριο" στον τίτλο, δεν εννοούσα το εισιτήριο της συναυλίας όμως! Τις προάλλες βρήκα ένα εισιτήριο λεοφωρείου καταχωνιασμένο σε μια εσοχή της τσέπης του μπουφάν μου..... το παράξενο ήταν πως αυτό το εισιτήριο φαίνεται είχε ξεμείνει στο ίδιο σημείο τα τελευταία 10 χρόνια!!!!!!!! Αλήθεια λέω, το μπουφάν είχε πλυθεί στο ενδιάμεσο διάστημα! (ή μήπως όχι?? :PPPP)

Το σκάναρα και σας το παρουσιάζω. Mε περηφάνια (και ολίγη προκατάληψη). Ιδού. Σοκ και δέος!





ΥΓ2 - Για δες, μόλις έλαβα μήνυμα απο τη WIND για δωρεάν facebook λέει στο κινητό μου. Και είχαν μια φαγούρα τ' αρχίδια μου τα δυο.


ΥΓ3 - Να με συγχωρέσουν οι γυναίκες αναγνώστες για τη γλώσσα μου.


ΥΓ4 - Κι όμως, μεγάλη φαγούρα λέμε.


YΓ5 - Πολύ τρού μέταλ βγήκε η σημερινή ανάρτηση, με όλα αυτά τα υστερόγραφα. Όσοι διάβαζαν (ή διαβάζουν) Metal Hammer καταλαβαίνουν τι εννοώ.


ΥΓ6 - "And I wonder why, why my heart still yearns and I wonder why, why the earth still turns and I wonder why, why the sky turns black Still I wonder why, but there is no turning back"....






~

Disco Dog - H δημιουργία μιας ταινίας κινουμένων σχεδίων...

~





Είναι αργά. Πολύ αργά για τα τωρινά μου δεδομένα, που ξυπνάω νωρίς και κάνω εργασίες... Ωστόσο πάντα θα υπάρχουν εκείνες οι μέρες που σε πιάνει ένα αίσθημα "άσταναπανεστοδιαολο" (δε ξέρω πως αλλιώς να το περιγράψω, η λέξη "παραίτηση" δεν είναι ακριβώς σωστή, επομένως το "ασταναπανεστοδιαολο" ταιριάζει σαν λέξη).

Αναφέρομαι πολύ και συχνά στις εργασίες και στον λίγο χρόνο που έχω γενικά εδώ και κάποιο καιρό. Μια κατάσταση που θα συνεχιστεί ως τον Ιούνιο! Σκέφτηκα να μοιραστώ με τους φίλους επισκέπτες αυτού του blog μια απο τις εργασίες αυτές στην πορεία δημιουργίας της λοιπόν, να πάρετε μια ιδέα περί τίνος πρόκειται. :)

Ένα απο τα project που έχω αναλάβει να κάνω που λέτε είναι μια μίνι ταινία κινουμένων σχεδίων. Διάρκειας 5 λεπτά ας πούμε κατά μέσο όρο, άντε, 1-2 λεπτά παραπάνω. Λοιπόν, δε μπορείτε να φανταστείτε πόση δουλειά χρειάζεται κάτι τέτοιο! Οι άνθρωποι που είναι υπεύθυνοι για όλες αυτές τις ωραίες ταινίες κινουμένων σχεδίων που βλέπουμε και αγαπάμε είναι ήρωες πραγματικά! Αφανείς ήρωες κιόλας, μια που ποτέ κανείς δε γνωρίζει τους animators μιας ταινίας...

Για να βγουν έστω και μερικά δευτερόλεπτα σωστού και καλού animation, χρειάζεται πολλή, πολλή δουλειά.... Και καλά νεύρα επίσης.

Η ταινία που αποφάσισα να φτιάξω, και την οποία ελπίζω να ολοκληρώσω μέχρι το καλοκαίρι, ονομάζεται Disco Dog. Έχει με άλλα λόγια το όνομα του ήρωα της, που δεν είναι άλλος απο έναν... ντίσκο σκύλο (duh! :P). Πάντα αγαπούσα τα σκυλιά, συχνά ταυτιζόμουν μαζί τους (μη κοιτάτε που είμαι κουνέλι, είμαι αρκετά διχασμένο ζώο γενικά), φαντάστηκα για ήρωα της ταινίας ένα καημένο ζώο που την έχει πατήσει άσχημα με μια σκυλίτσα! Αυτό εδώ είναι το πλάνο με τις πόζες του ήρωα μας:





Και ναι και η σκυλίτσα με την οποία ο σκύλος μας έχει φάει το σκάλωμα. Πρόκειται για σκύλα με τα όλα της. Και φυσικά, όπως όλοι μας την έχουμε πατήσει με λάθος άτομα κατά καιρούς, το ίδιο παθαίνει και ο σκύλος μας, και την ερωτεύεται:





Πρώτο βήμα για την δημιουργία μιας ταινίας είναι η υπόθεση φυσικά. Ο ήρωας, η ιστορία. Αφού έχεις καταλήξει στον βασικό σκελετό της ταινίας, αρχίζεις τα πρώτα σχέδια του ήρωα και των βασικών χαρακτήρων. Απο τα πρώιμα πρόχειρα σχέδια στην τελική μορφή (όπως η πάνω) υπάρχει πολύς δρόμος φυσικά. Κάποια στιγμή θα χρειαστεί να κάνεις και ένα φύλλο εκφράσεων του χαρακτήρα, το model sheet που λένε οι animators, όπως αυτό.






Και έρχεται η στιγμή του storyboard. Εδώ χωρίζεις σε σκηνές και τοποθετείς σε πλάνα όλη την ταινία, απο την αρχή ως το τέλος. Κάθε καρεδάκι είναι και ένα πλάνο, όπου κάνεις ένα βασικό σχέδιο και περιγράφεις το είδους του πλάνου και οποιαδήποτε λεπτομέρεια χρειάζεται σχετικά με την κίνηση της κάμερας, την ύπαρξη ή όχι διαλόγου, ήχων, κλπ....



Α, αναφέρθηκα σε disco dog αλλά ως τώρα ο σκυλάκος που είδαμε είναι ένα κοινό, και μάλλον κακομοίρικο (συμπαθές ωστόσο!) σκυλί! Λοιπόν, έρχεται η στιγμή στη διάρκεια της ταινίας που ο σκύλος μας μεταμορφώνεται σε τρελό χορευτή της disco! Όλα για τα μάτια της? Να και τα βασικά σχέδια του χαρακτήρα μετά την μεταμόρφωση του!





Όταν έχεις πια αρχίσει να φτιάχνεις την ταινία, πρώτα απ' όλα ξεκινάς (ακόμα είμαστε στο "ξεκινάς"!) με την δημιουργία των backgrounds. Τα σχεδιάζεις, και τα χρωματίζεις, στο στυλ που προτιμάς και θες να δώσεις στην ταινία. Εμένα όπως έχετε καταλάβει η ταινία έχει ένα καρτουνίστικο στυλ γενικά, επομένως και τα backgrounds κινούνται στο ίδιο στυλ. Το κάτω είναι το αρχικό, μη καθαρισμένο, ασπρόμαυρο σχέδιο της τρελής μας ντισκοτέκ!







....Κάποια στιγμή φτάνει και η... ευλογημένη ώρα του ίδιου του animation. Φτιάχνεις την κίνηση των χαρακτήρων, frame by frame, απο πλάνο σε πλάνο. Και εδώ ερχόμαστε στο σημείο του νευρικού κλονισμού. Γιατί αν θες να φτιάξεις τον ήρωα σου να περπατάει π,χ, πρέπει να σχεδιάσεις μία-μία τις κινήσεις των ποδιών, χεριών, κεφαλιού του, όλα, και να το κάνεις με τρόπο τέτοιο ώστε να φαίνεται ομαλή η κίνηση. Δε πρέπει για παράδειγμα να σχεδιάζεις διπλάσιο το μέγεθος του κεφαλιού στη μία εικόνα σε σχέση με την άλλη, γιατί αυτό θα φανεί. Δε γίνεται να σχεδιάζεις τα πόδια στην κίνηση χωρίς να έχεις κατά νου κάποιο γενικό πλάνο της κίνησης, που πάει το τάδε πόδι στο τάδε χρονικό σημείο, γιατί αλλιώς η κίνηση θα βγει κακή στο τέλος.





Ξεκινάς με ένα αρχικό σχέδιο της κίνησης πχ, όπως αυτό πάνω. Μετά κάνεις το τελικό, και στη συνέχεια ένα ενδιάμεσο, με τα μέλη του σώματος να βρίσκονται στα "μισά σημεία" σε σχέση με το πρώτο και το τελευταίο. Και στη συνέχεια κάνεις και τα μισά σχέδια σε αυτά.... ελπίζω να πήρατε μια ιδέα τέλος πάντων. :P






Ωπ, σε άκουσα! Ναι, μόλις σκέφτηκες "όλα αυτά στο χέρι?? και οι υπολογιστές??". Εννοείται οι υπολογιστές είναι μεγάλο μέρος της δουλειάς. Ωστόσο αυτό θα γίνει ΑΦΟΥ έχεις κάνει τα σχέδια όλα στο χέρι, και τα έχεις σκαννάρει, ένα ένα! Τότε μόνο τα περνάμε σε ένα ωραίο προγραμματάκι, το Premiere της Adobe, στο οποίο ενώνουμε τα σχέδια και φτιάχνουμε την τελική κίνηση και την ταινία... Υπάρχουν και ταινίες που γίνονται εξ'ολοκλήρου σε υπολογιστές βέβαια, για παράδειγμα τα 3d, αλλά και κει υπάρχει σχεδιασμός στο χέρι αρχικά...

Αυτά τα ολίγα λοιπόν! Η ολοκλήρωση του disco dog είναι ένα μέρος απο τις εργασίες που πρέπει να έχω ολοκληρώσει ως το τέλος. Ελπίζω μετά απο λίγους μήνες να σας μιλάω χαρούμενος για την ολοκλήρωση της ταινίας. :)

Α, να και ένα βιντεάκι με την κίνηση του βασικού μας ήρωα. Όταν πια έχουμε ενώσει όλα αυτά τα μεμονωνένα σχέδια, τα έχουμε διορθώσει, τα έχουμε επεξεργαστεί και είναι έτοιμα για κίνηση. Τα σχέδια είναι ασπρόμαυρα, ωστόσο παίρνετε μια ιδέα. Το κάτω βιντεάκι μπορεί να φανεί απλό, αλλά χρειάστηκε πάρα πολλή δουλειά... Όταν βλέπετε μια ταινία κινουμένων σχεδίων, να μην απορείτε για το πλήθος ατόμων που βλέπετε στα credits.. Πρόκειται πραγματικά για μια συλλογική δουλειά, εφόσον θες να βγάλεις μια ταινία της προκοπής. Ή, αν είσαι ένα άτομο μόνο, θα πρέπει να δουλεύεις πάρα πολύ και για πάρα πολύ καιρό.

Αυτά λοιπόν, πάμε για μια μικρή γεύση απο Disco Dog!!! Τους χαιρετισμούς μου σε όλους. :)






~

My Dying Bride - Our doom never sounded so good...

~



Καταμεσίς ατελείωτων εργασιών, ελάχιστου χρόνου και διάφορων σκηνικών που αν και όχι σοβαρά, όταν μαζεύονται πολλά μαζεμένα είναι ικανά να σου χαλάσουν τη διάθεση, η χθεσινή βραδιά υπήρξε μια φρέσκια πνοή ζωής - ή σάπια πνοή αν προτιμάτε. Οι My Dying Bride υπήρξαν απλά υπέροχοι.

Ναι, τους είχαμε δει και τρία χρόνια πριν, τότε με τους Metallica, αλλά συγκροτήματα όπως οι Bride έχουν ανάγκη το σκοτάδι για να ξεδιπλώσουν πλήρως τα φτερά τους - σαν νυχτερίδες ένα πράγμα, που διακρίνονται πάνω απο καμπαναριά με τους δείκτες του ρολογιού στο 12. Και όσο και αν δεν ήμουν ποτέ τόσο φαν των Bride όσο είμαι των Paradise Lost, μπορώ να πω πως στο λάιβ, ναι, τους έχουν τους Lost.




Ακολουθούν μερικές ακόμα φωτογραφίες και το βίντεο που ανέβασα του Turn Loose the Swans (απλά συμπαθητικός ο ήχος του βίντεο, μέχρι να πάρω καλύτερη ψηφιακή κάποτε...). Και μια που μπήκε ο μικρότερος μήνας του έτους (ότι πρέπει για μένα που αν έχω ανάγκη κάτι σε αυτή τη φάση είναι χρόνο, χρόνο, ΧΡΟΝΟ! :P), καλό μήνα σε όσους μας διαβάζουν!









~