Σπουδαίες οι μέρες που πηγαίνουμε τα ρολόγια μας μία
ώρα πίσω. Θα έπρεπε να γίνονται συχνότερα. Να τα πηγαίνουμε και μία και δύο και
τρεις ώρες πίσω.
Ενδεχομένως θα έπρεπε να το κάνουμε έξι μήνες τον
χρόνο, σε καθημερινή βάση. Να πηγαίνουμε κάθε μέρα τα ρολόγια μας όχι μία, μα
24 ώρες πίσω. Έτσι οι έξι μήνες θα περνούσαν, μα θα ήταν σα να μην είχαν
περάσει ποτέ. Θα ήμασταν ακόμα στο ίδιο σημείο.
Και αν πηγαίναμε τα ρολόγια μας ακόμα πιο πίσω, για
σκεφτείτε. Μία μέρα πίσω, δύο μέρες, μια βδομάδα πίσω. Τα χρόνια θα φαίνονταν
πως κυλούν αντίστροφα. Θα γυρνούσε το ημερολόγιο από την ανάποδη. Θα λέγαμε
"τι θα κάνεις αύριο;" και θα εννοούσαμε "τι έκανες χθες;".
Αντί να προσθέτουμε, θα αφαιρούσαμε χρόνια. Θα γινόμασταν όλο και νεότεροι
ημερολογιακά και στο τέλος, θα γινόμασταν παιδιά.
Και θα ακολουθούσαμε τον κούνελο της εικόνας στο
ατελείωτο και σουρεαλιστικό λαγούμι του, καταλήγοντας για άλλη μια φορά στη χώρα
των θαυμάτων. Το ρολόι που κρατάει, βλέπετε, ανήκει σε αυτά που περιγράφουμε.
Τα ανάποδα. Τα σουρεαλιστικά.
Εκείνα που γουστάρουμε.
~
