Η Δύναμη που Σκορπάς

Επιστροφή σπίτι με τον ηλεκτρικό. Δυο νέοι – ένα αγόρι και μια κοπέλα – συνομιλούσαν. Ήταν-δεν ήταν 20 χρονών. Η κουβέντα περιστρεφόταν γύρω από κινητά τηλέφωνα. «Το συγκεκριμένο μοντέλο έχει την καλύτερη οθόνη». «Ναι, έτσι έχω ακούσει κι εγώ». Ένα γρήγορο βλέμμα μου στο χώρο, την ίδια στιγμή, ήταν αρκετό για να εντοπίσει με μια ματιά μόνο άφθονα άτομα με το κινητό στο χέρι, το βλέμμα χαμένο μέσα του σαν ψαρόβαρκα σε θαλασσινή ρουφήχτρα.

Στη συνέχεια η κουβέντα των νέων περιστράφηκε γύρω από ένα άλλο, εξίσου ενδιαφέρον θέμα: αμάξια. «Αυτό είναι το καλύτερο στο είδος του». «Τι μου λες». Σα να μην έφτανε αυτό, η πόρτα άνοιξε και μπήκαν μέσα κάτι κοπελιές, αφοσιωμένες στη δική τους συζήτηση: «Αυτά τα παπούτσια μπορείς να τα βρεις στο Μοναστηράκι». «Α, είναι πολύ ωραία».

Πόσες φορές. Πόσες φορές μπορεί να ακούω γύρω μου τις ίδιες ακριβώς συζητήσεις… τις ίδια ακριβώς θέματα… τις ίδιες αντιλήψεις και τις ίδιες κοσμοθεωρίες… από τόσα και τόσα διαφορετικά άτομα. Σχεδόν αισθάνεσαι πως είναι όλοι ένα άτομο και μοναδικό, σε άφθονες παραλλαγές. Αλλά μια φορά να μπω στο τρένο και να κρυφακούσω μια συζήτηση δυο νέων για βιβλία… ή για κινηματογράφο… ή για μουσική… αυτό είναι σπάνιο φαινόμενο. Πάντα για κινητά και αυτοκίνητα και ρούχα.

Δεν αναφέρομαι σε ενήλικες μιας ηλικίας και πάνω – χαμένη η γενιά τους, τους έφαγε ο κόσμος της τηλεόρασης, των κομμάτων, των πιστωτικών, και της καριέρας που δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ. Μα όταν βλέπω παιδιά 20 χρονών να χαραμίζονται σε κάθε ανουσιότητα που τους περιβάλλει, θλίβομαι. Ρούχα, κινητά, selfies, καλλυντικά και αμάξια. Πόση ζημιά τους έχει κάνει πια αυτό το σχολείο για να αντιπαθήσουν τόσο τα βιβλία. Με πόση ασημαντότητα έχουν γεμίσει το κεφάλι τους τα Μέσα Ενημέρωσης και οι μόδες.

Και μετά σας φταίει η οικονομική κρίση και η ανεργία. Μα αν δουλεύεις, βγάζεις χρήματα και τελικά τα σκορπάς σε ολοένα και καλύτερα κινητά και σε ολοένα ακριβότερα ρούχα… τότε, φίλε μου, το ίδιο θύμα είσαι όπως και τον καιρό που ήσουν άνεργος.

Πότε θα συνειδητοποιήσεις πως έχεις δύναμη στα χέρια σου… Πως είσαι κάτι παραπάνω από ένα νούμερο σε μια ατελείωτη λίστα καταναλωτών κάποιας πολυεθνικής; Πως είσαι κάτι περισσότερο από μια γλάστρα που επιθυμεί να καλλωπίζεται με περιώνυμες μάρκες για να καλύψει την ανωνυμία της ομοιομορφίας της – την ολική έλλειψη προσωπικότητας που την χαρακτηρίζει; Πως μπορείς να είσαι κάτι περισσότερο από αιώνιος πελάτης και πως η ζωή μπορεί να σου παρέχει κάτι ανώτερο από «Tις Kαλύτερες Προσφορές»;

Όμως όχι. Δεν επιθυμώ να βλέπω τα πάντα αρνητικά… Κρατώ μέσα μου την εικόνα ενός άλλου εικοσάχρονου που πέτυχα στο τρένο πριν κάποιους μήνες. Διάβαζε τον «Δον Κιχώτη». Και μιας κοπέλας που, αν θυμάμαι καλά, κράταγε στα χέρια της ένα αγαπημένο μου βιβλίο.

Ήθελα να την πλησιάσω και να της πω: “είσαι όμορφη, το ξέρεις;”.

Ο Μήτσος και η Κική έβλεπαν Τιβί

Ο Μήτσος και η Κική έβλεπαν Τιβί.

«Δες χάλι, δες κακό, τι αίσχος είναι αυτό;», έκανε ο Μήτσος, κρατώντας το κοντρόλ.

«Παιδιά σκοτώθηκαν σε μάχη χθες, σε πόλεμο, στης ερήμου τη μεριά», είπε η Κική. «Αλήθεια, μεγάλη συμφορά!»

«Δες εδώ, κόσμος άνεργος, κόσμος δουλειά αποζητά, μα εκείνοι το νου τους στον πλούτο, στα λεφτά».

«Πωπω! Βόμβα, λέει, εξερράγη, εκατοντάδες οι νεκροί! Δες πως τρώγονται, μεταξύ τους, οι πολιτικοί».

«Άνθρωπος ξυλοκοπήθηκε, γιατί είχε άλλο χρώμα. Φασίστες στρατιωτικά βαδίζουν, σε ματωμένο χώμα».

«Νέοι διαδήλωσαν για καλύτερη παιδεία, δες, τους κατέστειλε η αστυνομία».

«Συνταξιούχος αποζητά τα φάρμακα του, υπάλληλος χάνει τη δουλειά του».

«Σκάνδαλο εκατομμυρίων, επιχειρηματίας με φανταχτερές γραβάτες, πολυεθνικές με ξεχειλίζοντα ταμεία και αναλώσιμους εργάτες».

«Είδηση για του Ομπάμα το κανίς, τον σκύλαρο του Πούτιν, να κάτι μ’ ενδιαφέρον».

«Δες εδώ, γνωστής τραγουδίστριας το βρακί στο τραπέζι απάνω εφάνη, την ώρα που ανέβηκε το κέφι της να κάνει».

«Διακοπή πάνω στο καλύτερο. Έκτακτη είδηση. Νέα βόμβα εξερράγη. Πάρε μάτι τα συντρίμμια».

«Δακρυγόνα στη διαδήλωση, κοίτα δω καπνός, άνθρωποι σκορπίσαν σα λαβωμέν' αγρίμια».

«Δημοσιογράφοι στα παράθυρα, παπαγάλοι στα κλουβιά τους… μα την αλήθεια βρε Κική, με κούρασαν τα πρόσωπα τους».

«Αχ, Μήτσο μου, τι πόνος, τι στενοχώρια είναι αυτή. Πρέπει κάτι να κάνουμε, να γίνουμ' ενεργητικοί».

«Συμφωνώ Κική μου, συμφωνώ. Χρειάζεται ο κόσμος πια ν’ αλλάξει, τα ίδια να μη κάνουμε ξανά. Να πάρουμ’ αποφάσεις, τον εαυτό μας να ορίσουμε αλλιώς - όπως έλεγε κείνος ο σοφός».

«Μήτσο μου, πόσο σωστά μιλάς, αλήθεια, λόγια ενός σοφού! Μα πες μου, έχεις κάτι κατά νου;»

«Ασφαλώς Κική μου, ασφαλώς. Δες εδώ, τώρα, πως θα κινηθώ, απ’ τα χέρια μου πως ξεπηδά το μαγικό».

Και ο Μήτσος, ηρωικά πατώντας το κουμπί πάνω στο κοντρόλ, άλλαξε κανάλι.

Ο Μήτσος και η Κική, έβλεπαν Τιβί…