~
Τι κάνει ο άνθρωπος όταν βαριέται? Ακόμα χειρότερα, τι κάνει ενώ είναι μέσα Αυγούστου και λείπει ο μισός κόσμος, ενώ αυτός προσπαθεί να αναρώσει απο το τέλος των διακοπών? Ακόμα χειρότερα, τι κάνει ενώ η ζέστη τον έχει σίγουρα χτυπήσει?
Πέραν των γνωστών (ξύσιμο, πέρασμα ώρας στο pc, διάβασμα κανενός βιβλίου, κι άλλο ξύσιμο, κλπ), μπορεί να κάνει και κάτι δημιουργικό.
Όπως αυτό εδώ το βιντεάκι που έφτιαξα για παράδειγμα. Αναδομώντας ένα βίντεοκλιπ απο την αρχή. Μου άρεσε, το διασκέδασα, και ίσως κάνω κι άλλα τέτοια στο μέλλον. :P
Για πάμε λοιπόν!
16 Αυγούστου 2009
10 Αυγούστου 2009
Αυταααα, να ταν κι άλλα
~
Αράζω που λέτε στην παραλία, με μια δροσερή γρανίτα φράουλα στο χέρι. Έχω αφήσει το βιβλίο στην άκρη και χαλαρώνω, παρακολουθώντας την κίνηση. Την τύπισσα με το μπικίνι, τα παιδιά που παίζουν παραπέρα, δυο σκυλιά που χαίρονται, την τύπισσα με το μπικίνι, μια οικογένεια που απλώνει την πετσέτα, την τύπισσα με το μπικίνι. Σκέφτομαι να κάνω άλλη μια βουτιά και μετά θα πάμε στην ταβέρνα για μάσα. Το βράδυ έχει εξόρμηση στην πόλη, μέχρι τότε όμως με βλέπω να ρίχνω έναν χαλαρωτικό υπνάκο.
...Και εκεί που σκέφτομαι το πρόγραμμα της μέρας, ξάφνου, μια σκιά καλύπτει το φως και απλώνεται πάνω μου. Ένα τεράστιο χέρι κάνει αιφνίδια την εμφάνιση του!
"ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΝΑ ΦΥΓΕΙΣ", βροντοφωνάζει! "ΟΙ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΤΕΛΕΙΩΣΑΝ. ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΠΑΛΙ", λέει και η φωνή του αντηχεί σαν κεραυνός.
Και το χέρι μεμιάς με αρπάζει και με σηκώνει απο την ξαπλώστρα.
"Οχι, όχι ακόμα!!!", ουρλιάζω σαν τρελός! "Δεν πρόλαβα να κάνω όσα ήθελα, είναι ακόμα πολύ νωρίς! Δώσε μου μερικές μερούλες επιπλέον!", λέω απεγνωσμένα, ενώ βλέπω την παραλία να χάνεται κάτω απο τα πόδια μου!
...Και πριν καλά καλά καταλάβω τι είχε γίνει, να μαι πάλι στην Αθήνα, σπίτι μου.
Αυτό ήταν λοιπόν, η διαδρομή μας τελείωσε, ελπίζουμε να τη χαρήκατε όσο κράτησε. Και αν δε πήρατε όλα όσα θέλατε, του χρόνου πάλι με το καλό. Οι διακοπές τελείωσαν και εγώ ως συνήθως αρνούμαι την πραγματικότητα. Δε ξέρω γιατί μ' έπιασε τόσο έντονα φέτος ειδικά, αλλά δε μου χει κάτσει καθόλου καλά αυτή η επιστροφή στην Αθήνα. Θέλω να φύγω πάλι, να λείψω για ένα μήνα τουλάχιστον. Ήταν καλά, αλλά ήταν λίγο, πολύ λίγο γαμώτο. Σαν ένα όμορφο γεύμα, απο το οποίο δε φουσκώσαμε όμως, δε ΣΚΑΣΑΜΕ, πως το λένε. Περισσότερο πήραμε μια καλή γεύση του θα λεγα, διαπιστώσαμε οτι μας άρεσε, θέλαμε κι άλλο, και πάνω στη στιγμή που ήταν να φάμε μια γερή μπουκιά - τσουπ - μας το πήραν.
Θα πει κανείς, άλλοι δε πάνε πουθενά. Δεν αντιλέγω, έχω περάσει και γω εξάλλου τέτοιες φάσεις. Αλλά, μα την αλήθεια, φέτος ειδικά είχα ανάγκη για ακόμα περισσότερα. Θα φροντίσω του χρόνου να κάνω ενάμιση μήνα διακοπές. Τουλάχιστον. Θα μαζεύω λεφτά όλο τον χρόνο. Τελικά πρέπει να πάω να ζήσω σ' ένα κοινόβιο, για τρεις μήνες τουλάχιστον. Τότε ίσως χορτάσω και δε μου λείπει μετά. Ή, σε μια φάρμα των ζώων, αν προτιμάτε.
Πήγαμε Κέρκυρα που λέτε. Ωραία ήταν. Χωρίζω το κείμενο κάτω σε δύο μέρη, εκείνο των διακοπών, και ένα δεύτερο λίγο πιο αμπελοφιλοσοφημένο.
Πρώτο Μέρος: Αναμνήσεις απο την Κέρκυρα
Κάναμε διάφορα πράγματα τις μέρες αυτές. Καταρχάς παρατηρήσαμε ενδιαφέρουσες πινακίδες στο καράβι.
Λιώσαμε στον ύπνο.
Χτίσαμε κάστρα (και όχι μόνο) στην άμμο
Χαρήκαμε τα αξιοθέατα, θάλασσες, πόλεις, βουνά και λοιπά υψώματα
Επισκεφτήκαμε σκοτεινά μπουντρούμια και κατακόμβες (ή έστω, είδαμε κάποια που μας έξαψαν τη φαντασία)
...Και πήραμε ιδέες για το πως πρέπει να οχυρωθούμε στις σκηνές του χρόνου, για να μη βρουν τρόπο τα άτιμα τα κουνούπια, αράχνες και λοιπά ζωύφια να μπουν μέσα
Φιλοσοφήσαμε και νιώσαμε το αίσθημα του Απείρου (click στο βίντεο)
Κάναμε ρομαντικές βόλτες στην παραλία
Ήμασταν αυτόπτες μάρτυρες σε αυτοκινητιστικό ατύχημα
Επισκεφτήκαμε την Aqualand και του δώσαμε και κατάλαβε (καταραμένη ξεφορτισμένη μπαταρία της φωτογραφικής, έχασα τη δυνατότητα να τραβήξω την κορυφαία ίσως φωτογραφία των διακοπών - όσοι ήσασταν μαζί μου ξέρετε ποιά εννοώ)
Μάθαμε βασικές ελληνικές εκφράσεις μέσα απο εκπληκτικούς οδηγούς για τουρίστες, καθημερινές εκφράσεις όπως "EIMAI POLY KOCALO" για παράδειγμα. (κάν'τε κλικ, αξίζει)
Θαυμάσαμε το αγγλικό χιούμορ
Βρήκαμε επιτέλους γυαλιά ηλίου της προκοπής
Κάναμε τρελά όργια, ελεύθερος έρωτας και έτσι
Διαπιστώσαμε πως ο φόβος της πανδημίας της γρίπης έχει εξαπλωθεί και στα ζώα της Κέρκυρας, που παίρνουν κι αυτά τα μέτρα τους όπως μπορούν τα καημένα
...Κατατοπιστήκαμε γενικώς....
Νιώσαμε, απλά
Καταναλώσαμε μεγάλες ποσότητες υγρών
Εξάψαμε την καλοκαιρινή επαναστατική μας διάθεση
Διαπιστώσαμε πως τα αγγλικά μας χρειάζονται οπωσδήποτε εξάσκηση
Χαρήκαμε την πισίνα του camping
...Και γενικώς, κάναμε βόλτες
Αυτά και άλλα πολλά. Δε γουστάρω να μιλάω απο τώρα για του χρόνου όμως... κάπως πρέπει να μετριαστεί το αίσθημα. Χμ, χειμερινές διακοπές ίσως...? Κανά ταξιδάκι? Τι να κάνουμε, τα έχουμε που τα έχουμε τα φτερά, θέλουμε να τα χρησιμοποιήσουμε, δέκα μέρες δεν ήταν αρκετές! Τελικά το αίσθημα απόδρασης με διακατέχει πολύ περισσότερο απ' ότι περίμενα...
Μέρος Δεύτερο: Σκέψεις, φαινομενικά αφηρημένες
# Λοιπόν. Το Παιχνίδι τελικά είναι παντού. Ξεκινάμε χωρίς να γνωρίζουμε τους κανόνες του, χωρίς να έχουμε καν επίγνωση οτι συμμετέχουμε οι ίδιοι σ' αυτό. Ίσως γιατί το παιχνίδι αυτό δεν έχει κανόνες, πέρα απο εκείνους που οι ίδιοι κατασκευάζουμε. Οι περισσότεροι απο μας ωστόσο προτιμούμε να παίρνουμε τις οδηγίες έτοιμες απέξω και να προσαρμοζόμαστε σ' αυτές. Κι όμως, το Παιχνίδι αυτό έχει οδηγίες που αλλάζουν με τον χώρο και τον χρόνο, και απο άτομο σε άτομο. Στο Παιχνίδι αυτό δε κερδίζει απαραίτητα ο ικανότερος, ή ο εξυπνότερος. Η τύχη είναι πολύτιμος σύμμαχος, και συχνά το αποτέλεσμα απλά κρίνεται απο ένα ζευγάρι ζάρια. Ένας φέρνει καλό ζάρι, άλλος όχι, έτσι απλά.
Αλλά οι κανόνες, έστω και άγραφοι, έστω και διαρκώς μεταβαλλόμενοι, είναι εκεί, υπάρχουν. Θα πρέπει κανείς να έχει αετήσιο βλέμμα για να τους διακρίνει όπως διαμορφώνονται, σαν ένα λεπτό πέρασμα ανάμεσα στις Συμπληγάδες Πέτρες της Τύχης και της Μοίρας. Είναι εκεί, και σε κοιτάζουν με βλέμμα όλο υπονοούμενα. Μπορείς να διακρίνεις το φευγάτο νόημα εκείνου του βλέμματος, ή ψάχνεις να βρεις τοπία στην ομίχλη? Μπορείς να αφουγκραστείς τον Αιώνιο Ψίθυρο μέσα απο τα διαρκώς κινούμενα κύματα της θάλασσας?
Ίσως ρίξεις τα ζάρια και χάσεις, για άλλη μια φορά. Αλλά κάποια πράγματα δε φαίνονται σε τόσο μικρό εύρος χρόνου, χρειάζονται ματιά απο ψηλά. Υπάρχει όμως ουσία πίσω απο το φαινόμενο?
Μερικές φορές το να προσπαθείς να δαμάσεις τα κύματα είναι λάθος. Δε χρειάζεται να κυριαρχήσεις πάνω στη θάλασσα, ούτε απαραίτητα να αφεθείς, αλλά να μάθεις να χορεύεις με αυτήν...
# Είναι πάντα ωραίο να πηγαίνεις σ' ένα μέρος με πλήθος ατόμων, όπως σ' ένα camping, γιατί σου δίνεται η ευκαιρία να γνωριστείς μαζί τους και να κόψεις διαφορερικούς χαρακτήρες και συμπεριφορές. Απ' όλα είχε φέτος. Στην πλειοψηφία τους εντάξει ατομάκια πάντως. Πολλές επαφές όμως κόπηκαν απότομα στο τέλος. Είναι και διασκορπισμένες σε ένα σωρό μέρη της Ελλάδας, άστα να πάνε. Όχι πως είναι πρώτη φορά που γίνεται αυτό φυσικά, κάθε χρόνο που πάω κάπου μια απ' τα ίδια...
Πολλές καταστάσεις βέβαια τελειώνουν έτσι, με αυτό τον τρόπο, αιφνίδια, χωρίς να έχεις προλάβει να τις χαρείς. Δε σε ρωτάνε "σου φτασε, ή μήπως θέλεις κι άλλο?".
# Άσε την αριστερίλα ρε γαμώτο και δες την ουσία. Δε μπορεί να πλασάρεις επαναστατική διάθεση και να έχεις γεμίσει τον χώρο γύρω απο τη σκηνή σου με σκουπίδια, πεταμένα απο δω και απο κει. Πόσο έλεος πια.
# Όπως φάνηκε και παραπάνω, τα ζώα ειδικά στο camping μια χαρά περνούσαν. Τα ζώα ξέρουν να κοιτάνε την ουσία. Γιατί τα κάνουμε όλα πιο δύσκολα οι άνθρωποι ρε γαμώτο.
# Κλείνοντας, θέλω να αφιερώσω το κάτω τραγούδι σε όσους τολμάνε (παρά τις αντιξοότητες της τύχης) και συνεχίζουν να κοιτάνε το φεγγάρι με μάτια λαμπερά, επιθετικά, τολμηρά, αστραποβόλα...
Μάτια ενός λύκου.
Αράζω που λέτε στην παραλία, με μια δροσερή γρανίτα φράουλα στο χέρι. Έχω αφήσει το βιβλίο στην άκρη και χαλαρώνω, παρακολουθώντας την κίνηση. Την τύπισσα με το μπικίνι, τα παιδιά που παίζουν παραπέρα, δυο σκυλιά που χαίρονται, την τύπισσα με το μπικίνι, μια οικογένεια που απλώνει την πετσέτα, την τύπισσα με το μπικίνι. Σκέφτομαι να κάνω άλλη μια βουτιά και μετά θα πάμε στην ταβέρνα για μάσα. Το βράδυ έχει εξόρμηση στην πόλη, μέχρι τότε όμως με βλέπω να ρίχνω έναν χαλαρωτικό υπνάκο.
...Και εκεί που σκέφτομαι το πρόγραμμα της μέρας, ξάφνου, μια σκιά καλύπτει το φως και απλώνεται πάνω μου. Ένα τεράστιο χέρι κάνει αιφνίδια την εμφάνιση του!
"ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΝΑ ΦΥΓΕΙΣ", βροντοφωνάζει! "ΟΙ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΤΕΛΕΙΩΣΑΝ. ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΠΑΛΙ", λέει και η φωνή του αντηχεί σαν κεραυνός.
Και το χέρι μεμιάς με αρπάζει και με σηκώνει απο την ξαπλώστρα.
"Οχι, όχι ακόμα!!!", ουρλιάζω σαν τρελός! "Δεν πρόλαβα να κάνω όσα ήθελα, είναι ακόμα πολύ νωρίς! Δώσε μου μερικές μερούλες επιπλέον!", λέω απεγνωσμένα, ενώ βλέπω την παραλία να χάνεται κάτω απο τα πόδια μου!
...Και πριν καλά καλά καταλάβω τι είχε γίνει, να μαι πάλι στην Αθήνα, σπίτι μου.
Αυτό ήταν λοιπόν, η διαδρομή μας τελείωσε, ελπίζουμε να τη χαρήκατε όσο κράτησε. Και αν δε πήρατε όλα όσα θέλατε, του χρόνου πάλι με το καλό. Οι διακοπές τελείωσαν και εγώ ως συνήθως αρνούμαι την πραγματικότητα. Δε ξέρω γιατί μ' έπιασε τόσο έντονα φέτος ειδικά, αλλά δε μου χει κάτσει καθόλου καλά αυτή η επιστροφή στην Αθήνα. Θέλω να φύγω πάλι, να λείψω για ένα μήνα τουλάχιστον. Ήταν καλά, αλλά ήταν λίγο, πολύ λίγο γαμώτο. Σαν ένα όμορφο γεύμα, απο το οποίο δε φουσκώσαμε όμως, δε ΣΚΑΣΑΜΕ, πως το λένε. Περισσότερο πήραμε μια καλή γεύση του θα λεγα, διαπιστώσαμε οτι μας άρεσε, θέλαμε κι άλλο, και πάνω στη στιγμή που ήταν να φάμε μια γερή μπουκιά - τσουπ - μας το πήραν.
Θα πει κανείς, άλλοι δε πάνε πουθενά. Δεν αντιλέγω, έχω περάσει και γω εξάλλου τέτοιες φάσεις. Αλλά, μα την αλήθεια, φέτος ειδικά είχα ανάγκη για ακόμα περισσότερα. Θα φροντίσω του χρόνου να κάνω ενάμιση μήνα διακοπές. Τουλάχιστον. Θα μαζεύω λεφτά όλο τον χρόνο. Τελικά πρέπει να πάω να ζήσω σ' ένα κοινόβιο, για τρεις μήνες τουλάχιστον. Τότε ίσως χορτάσω και δε μου λείπει μετά. Ή, σε μια φάρμα των ζώων, αν προτιμάτε.
Πήγαμε Κέρκυρα που λέτε. Ωραία ήταν. Χωρίζω το κείμενο κάτω σε δύο μέρη, εκείνο των διακοπών, και ένα δεύτερο λίγο πιο αμπελοφιλοσοφημένο.
Πρώτο Μέρος: Αναμνήσεις απο την Κέρκυρα
Κάναμε διάφορα πράγματα τις μέρες αυτές. Καταρχάς παρατηρήσαμε ενδιαφέρουσες πινακίδες στο καράβι.
Λιώσαμε στον ύπνο.
Χτίσαμε κάστρα (και όχι μόνο) στην άμμο
Χαρήκαμε τα αξιοθέατα, θάλασσες, πόλεις, βουνά και λοιπά υψώματα
Επισκεφτήκαμε σκοτεινά μπουντρούμια και κατακόμβες (ή έστω, είδαμε κάποια που μας έξαψαν τη φαντασία)
...Και πήραμε ιδέες για το πως πρέπει να οχυρωθούμε στις σκηνές του χρόνου, για να μη βρουν τρόπο τα άτιμα τα κουνούπια, αράχνες και λοιπά ζωύφια να μπουν μέσα
Φιλοσοφήσαμε και νιώσαμε το αίσθημα του Απείρου (click στο βίντεο)
Κάναμε ρομαντικές βόλτες στην παραλία
Ήμασταν αυτόπτες μάρτυρες σε αυτοκινητιστικό ατύχημα
Επισκεφτήκαμε την Aqualand και του δώσαμε και κατάλαβε (καταραμένη ξεφορτισμένη μπαταρία της φωτογραφικής, έχασα τη δυνατότητα να τραβήξω την κορυφαία ίσως φωτογραφία των διακοπών - όσοι ήσασταν μαζί μου ξέρετε ποιά εννοώ)
Μάθαμε βασικές ελληνικές εκφράσεις μέσα απο εκπληκτικούς οδηγούς για τουρίστες, καθημερινές εκφράσεις όπως "EIMAI POLY KOCALO" για παράδειγμα. (κάν'τε κλικ, αξίζει)
Θαυμάσαμε το αγγλικό χιούμορ
Βρήκαμε επιτέλους γυαλιά ηλίου της προκοπής
Κάναμε τρελά όργια, ελεύθερος έρωτας και έτσι
Διαπιστώσαμε πως ο φόβος της πανδημίας της γρίπης έχει εξαπλωθεί και στα ζώα της Κέρκυρας, που παίρνουν κι αυτά τα μέτρα τους όπως μπορούν τα καημένα
...Κατατοπιστήκαμε γενικώς....
Νιώσαμε, απλά
Καταναλώσαμε μεγάλες ποσότητες υγρών
Εξάψαμε την καλοκαιρινή επαναστατική μας διάθεση
Διαπιστώσαμε πως τα αγγλικά μας χρειάζονται οπωσδήποτε εξάσκηση
Χαρήκαμε την πισίνα του camping
...Και γενικώς, κάναμε βόλτες
Αυτά και άλλα πολλά. Δε γουστάρω να μιλάω απο τώρα για του χρόνου όμως... κάπως πρέπει να μετριαστεί το αίσθημα. Χμ, χειμερινές διακοπές ίσως...? Κανά ταξιδάκι? Τι να κάνουμε, τα έχουμε που τα έχουμε τα φτερά, θέλουμε να τα χρησιμοποιήσουμε, δέκα μέρες δεν ήταν αρκετές! Τελικά το αίσθημα απόδρασης με διακατέχει πολύ περισσότερο απ' ότι περίμενα...
Μέρος Δεύτερο: Σκέψεις, φαινομενικά αφηρημένες
# Λοιπόν. Το Παιχνίδι τελικά είναι παντού. Ξεκινάμε χωρίς να γνωρίζουμε τους κανόνες του, χωρίς να έχουμε καν επίγνωση οτι συμμετέχουμε οι ίδιοι σ' αυτό. Ίσως γιατί το παιχνίδι αυτό δεν έχει κανόνες, πέρα απο εκείνους που οι ίδιοι κατασκευάζουμε. Οι περισσότεροι απο μας ωστόσο προτιμούμε να παίρνουμε τις οδηγίες έτοιμες απέξω και να προσαρμοζόμαστε σ' αυτές. Κι όμως, το Παιχνίδι αυτό έχει οδηγίες που αλλάζουν με τον χώρο και τον χρόνο, και απο άτομο σε άτομο. Στο Παιχνίδι αυτό δε κερδίζει απαραίτητα ο ικανότερος, ή ο εξυπνότερος. Η τύχη είναι πολύτιμος σύμμαχος, και συχνά το αποτέλεσμα απλά κρίνεται απο ένα ζευγάρι ζάρια. Ένας φέρνει καλό ζάρι, άλλος όχι, έτσι απλά.
Αλλά οι κανόνες, έστω και άγραφοι, έστω και διαρκώς μεταβαλλόμενοι, είναι εκεί, υπάρχουν. Θα πρέπει κανείς να έχει αετήσιο βλέμμα για να τους διακρίνει όπως διαμορφώνονται, σαν ένα λεπτό πέρασμα ανάμεσα στις Συμπληγάδες Πέτρες της Τύχης και της Μοίρας. Είναι εκεί, και σε κοιτάζουν με βλέμμα όλο υπονοούμενα. Μπορείς να διακρίνεις το φευγάτο νόημα εκείνου του βλέμματος, ή ψάχνεις να βρεις τοπία στην ομίχλη? Μπορείς να αφουγκραστείς τον Αιώνιο Ψίθυρο μέσα απο τα διαρκώς κινούμενα κύματα της θάλασσας?
Ίσως ρίξεις τα ζάρια και χάσεις, για άλλη μια φορά. Αλλά κάποια πράγματα δε φαίνονται σε τόσο μικρό εύρος χρόνου, χρειάζονται ματιά απο ψηλά. Υπάρχει όμως ουσία πίσω απο το φαινόμενο?
Μερικές φορές το να προσπαθείς να δαμάσεις τα κύματα είναι λάθος. Δε χρειάζεται να κυριαρχήσεις πάνω στη θάλασσα, ούτε απαραίτητα να αφεθείς, αλλά να μάθεις να χορεύεις με αυτήν...
# Είναι πάντα ωραίο να πηγαίνεις σ' ένα μέρος με πλήθος ατόμων, όπως σ' ένα camping, γιατί σου δίνεται η ευκαιρία να γνωριστείς μαζί τους και να κόψεις διαφορερικούς χαρακτήρες και συμπεριφορές. Απ' όλα είχε φέτος. Στην πλειοψηφία τους εντάξει ατομάκια πάντως. Πολλές επαφές όμως κόπηκαν απότομα στο τέλος. Είναι και διασκορπισμένες σε ένα σωρό μέρη της Ελλάδας, άστα να πάνε. Όχι πως είναι πρώτη φορά που γίνεται αυτό φυσικά, κάθε χρόνο που πάω κάπου μια απ' τα ίδια...
Πολλές καταστάσεις βέβαια τελειώνουν έτσι, με αυτό τον τρόπο, αιφνίδια, χωρίς να έχεις προλάβει να τις χαρείς. Δε σε ρωτάνε "σου φτασε, ή μήπως θέλεις κι άλλο?".
# Άσε την αριστερίλα ρε γαμώτο και δες την ουσία. Δε μπορεί να πλασάρεις επαναστατική διάθεση και να έχεις γεμίσει τον χώρο γύρω απο τη σκηνή σου με σκουπίδια, πεταμένα απο δω και απο κει. Πόσο έλεος πια.
# Όπως φάνηκε και παραπάνω, τα ζώα ειδικά στο camping μια χαρά περνούσαν. Τα ζώα ξέρουν να κοιτάνε την ουσία. Γιατί τα κάνουμε όλα πιο δύσκολα οι άνθρωποι ρε γαμώτο.
# Κλείνοντας, θέλω να αφιερώσω το κάτω τραγούδι σε όσους τολμάνε (παρά τις αντιξοότητες της τύχης) και συνεχίζουν να κοιτάνε το φεγγάρι με μάτια λαμπερά, επιθετικά, τολμηρά, αστραποβόλα...
Μάτια ενός λύκου.
30 Ιουλίου 2009
Ενάμιση Μήνα Μετά το Nova Rock, Ακόμα Λιώνουμε
~
Δυσκολεύτηκα σήμερα στην επιλογή του τίτλου. Ήμουν μεταξύ των "Πολύχρωμοι Χαρταετοί ίπτανται σαν Τρελά Κοκκόρια", "Ιτιά Ιτιά θέλω να πάω στου Μωριά" και στο "Εμπρος Σύντροφοι, Ώρα να Σημάνει η Κουδούνα". Τελικά κατέληξα με δυσκολία σε αυτόν που βλέπετε, λόγω θεματολογίας.
Και μια που το φερε η κουβέντα (ναι, το φερε λέμε), να σας συστήσω τη γάτα μου. Ποτέ άλλοτε δεν είχε αγαπήσει τόσο ένα κουνέλι τα αιλουροειδή όπως εγώ. Την βλέπετε κάτω, σε όλη της τη δόξα. Προσέξτε στάση.
Λέγεται Φάτσα (αν και τη φωνάζω με πολλά ονόματα, μερικά απο τα οποία είναι εντελώς ακατάληπτα και δε μπορούν να καταγραφούν με λέξεις). Είναι άγρια με όλο τον κόσμο, εκτός απο μένα. Όπως πρέπει δηλαδή. :) Και της αρέσει να αράζει και να λιώνει, συχνά σε παράξενες στάσεις, όπως βλέπετε. Μου μοιάζει πολύ.
Αγαπάμε το λιώσιμο. Και αγαπάμε το παγωτό που λιώνει ανάμεσα στα χείλη μιας ωραίας κοπέλας με μπικίνι, που το τρώει αργά, αργά απέναντι σου, ενώ σου ρίχνει κλεφτές ματιές κάτω απο παιχνιδιάρικα γυαλιά ηλίου. Μαζί με το παγωτό, λιώνουμε και μεις βλέποντας την. Ζηλεύουμε αφάνταστα το κουταλάκι. Έχουμε όλοι δικαίωμα στο λιώσιμο!
Αν γινόσουν ήλιος μου, θα έλιωνα ευχαρίστως για σένα. Μμμμμ!
...Αλλά επειδή όλα αυτά (που, υποψην, τα γράφω 4 τη νύχτα) δε βγάζουν νόημα, πάμε σε κάτι πιο καταληπτό. Πέρασε ενάμισης μήνας που λέτε απο το Nova Rock Festival, για το οποίο τόσο καιρό δεν είχα κάνει παρά νύξεις στο blog. Κρίμα όμως, ήταν τόσο ωραία εμπειρία, δε μπορούσα να το αφήσω έτσι!
Μοιραίως έγιναν συγκρίσεις με τα ελληνικά αντίστοιχα μουσικά φεστιβάλ. Τα οποία χρόνια τώρα τιμούμε και με το παραπάνω. Και ύστερα απο το φετινό μάλιστα τραγελαφικό rockwave που δεν άντεξε λίγη βροχούλα (συγγνώμη, "ακραίες καιρικές συνθήκες" ήθελα να πω), η σύγκριση ήταν καταστροφική σε βάρος των ελληνικών...
Συνοπτικά, τις μέρες του Novarock είδαμε: Metallica, Slipknot, Faith No More, Gogol Bordello, Kaiser Chiefs, Dredg, Limp Bizkit, Die Toten Hosen, Staind, Chris Cornell, Static-X, Guano Apes, Trivium, Disturbed, Monster Magnet, και διάφορα μικρότερα, ενώ έπαιζαν ακόμα (που δε μπορέσαμε να δούμε) Placebo, Machine Head, Nine Inch Nails (ευτυχώς, τους είδα μετά!), In Extremo, Dimmu Borgir και άλλοι. Η τιμή του εισιτηρίου, για όλα τα συγκροτήματα, και την διαμονή, ήταν 135 ευρώ. Να προσθέσω πως η μπύρα στον χώρο του κάμπινγκ (γιατί εκεί μέναμε) κόστιζε ένα ευρώ. Και είχε άφθονο δωρεάν πόσιμο νερό. Τέτοια καλά.
Και ναι, σε κάποια φάση καταμεσίς των συναυλιών, έριξε μια απίστευτη μπόρα, με κρύα, παγωμένη βροχή, που κράτησε σχεδόν 20 ώρες. Και ο χώρος του φεστιβάλ να έχει μετατραπεί σε θέρετρο για λασπόλουτρα. Για μας τους ψαρωμένους Έλληνες κάτι τέτοιο ήταν εντελώς πρωτόγνωρο, αλλά σύντομα διαπιστώσαμε πως ο κόσμος μιας χαρά πέρναγε και έτσι. Και φυσικά το φεστιβάλ έγινε κανονικότατα. Καμία συναυλία δεν διεκόπη. ;)
Τέτοια όμορφα που λέτε, και πολλά άλλα ακόμα... ;)
Περάσαμε καλά και θέλουμε να πάμε πάλι. Γυρνώντας λοιπόν, και περίπου την ίδια εποχή που έκανα το blog, έφτιαξα και τρία βιντεάκια που λίγο πολύ συνοψίζουν την εμπειρία. Είναι μια σύνθεση με βίντεο, τόσο απο τα λάιβ όσο και απο τα πάρτυ και τον χώρο του φεστιβάλ, φωτογραφίες και μουσική, που μου πήρε κάποιες μέρες να κάνω, αλλά το χάρηκα και άξιζε τον κόπο. Συνολική διάρκεια: 25 λεπτά! Σαν μίνι ντοκυμανταίρ ένα πράγμα. :P
Και με αυτό σας αφήνω για λίγο καιρό. Το φονικό κουνέλι πάει διακοπές! Τις οποίες, πιστέψτε με, έχει πολύ ανάγκη, οι τελευταίοι μήνες είχαν ζόρια... Πάμε να λιώσουμε λοιπόν! Και να πω εδώ πως με το "λιώσιμο" εννοώ ατελείωτο χαλάρωμα. Κάτι που εύχομαι σε όλους σας, γιατί το χρειαζόμαστε, και γιατί είμαστε γαμάτοι και το αξίζουμε.
Τo φονικό κουνέλι πάει λοιπόν να κάνει καμιά βουτιά! Τα λέμε σύντομα, να προσέχετε. ;)
~
Δυσκολεύτηκα σήμερα στην επιλογή του τίτλου. Ήμουν μεταξύ των "Πολύχρωμοι Χαρταετοί ίπτανται σαν Τρελά Κοκκόρια", "Ιτιά Ιτιά θέλω να πάω στου Μωριά" και στο "Εμπρος Σύντροφοι, Ώρα να Σημάνει η Κουδούνα". Τελικά κατέληξα με δυσκολία σε αυτόν που βλέπετε, λόγω θεματολογίας.
Και μια που το φερε η κουβέντα (ναι, το φερε λέμε), να σας συστήσω τη γάτα μου. Ποτέ άλλοτε δεν είχε αγαπήσει τόσο ένα κουνέλι τα αιλουροειδή όπως εγώ. Την βλέπετε κάτω, σε όλη της τη δόξα. Προσέξτε στάση.
Λέγεται Φάτσα (αν και τη φωνάζω με πολλά ονόματα, μερικά απο τα οποία είναι εντελώς ακατάληπτα και δε μπορούν να καταγραφούν με λέξεις). Είναι άγρια με όλο τον κόσμο, εκτός απο μένα. Όπως πρέπει δηλαδή. :) Και της αρέσει να αράζει και να λιώνει, συχνά σε παράξενες στάσεις, όπως βλέπετε. Μου μοιάζει πολύ.
Αγαπάμε το λιώσιμο. Και αγαπάμε το παγωτό που λιώνει ανάμεσα στα χείλη μιας ωραίας κοπέλας με μπικίνι, που το τρώει αργά, αργά απέναντι σου, ενώ σου ρίχνει κλεφτές ματιές κάτω απο παιχνιδιάρικα γυαλιά ηλίου. Μαζί με το παγωτό, λιώνουμε και μεις βλέποντας την. Ζηλεύουμε αφάνταστα το κουταλάκι. Έχουμε όλοι δικαίωμα στο λιώσιμο!
Αν γινόσουν ήλιος μου, θα έλιωνα ευχαρίστως για σένα. Μμμμμ!
...Αλλά επειδή όλα αυτά (που, υποψην, τα γράφω 4 τη νύχτα) δε βγάζουν νόημα, πάμε σε κάτι πιο καταληπτό. Πέρασε ενάμισης μήνας που λέτε απο το Nova Rock Festival, για το οποίο τόσο καιρό δεν είχα κάνει παρά νύξεις στο blog. Κρίμα όμως, ήταν τόσο ωραία εμπειρία, δε μπορούσα να το αφήσω έτσι!
Μοιραίως έγιναν συγκρίσεις με τα ελληνικά αντίστοιχα μουσικά φεστιβάλ. Τα οποία χρόνια τώρα τιμούμε και με το παραπάνω. Και ύστερα απο το φετινό μάλιστα τραγελαφικό rockwave που δεν άντεξε λίγη βροχούλα (συγγνώμη, "ακραίες καιρικές συνθήκες" ήθελα να πω), η σύγκριση ήταν καταστροφική σε βάρος των ελληνικών...
Συνοπτικά, τις μέρες του Novarock είδαμε: Metallica, Slipknot, Faith No More, Gogol Bordello, Kaiser Chiefs, Dredg, Limp Bizkit, Die Toten Hosen, Staind, Chris Cornell, Static-X, Guano Apes, Trivium, Disturbed, Monster Magnet, και διάφορα μικρότερα, ενώ έπαιζαν ακόμα (που δε μπορέσαμε να δούμε) Placebo, Machine Head, Nine Inch Nails (ευτυχώς, τους είδα μετά!), In Extremo, Dimmu Borgir και άλλοι. Η τιμή του εισιτηρίου, για όλα τα συγκροτήματα, και την διαμονή, ήταν 135 ευρώ. Να προσθέσω πως η μπύρα στον χώρο του κάμπινγκ (γιατί εκεί μέναμε) κόστιζε ένα ευρώ. Και είχε άφθονο δωρεάν πόσιμο νερό. Τέτοια καλά.
Και ναι, σε κάποια φάση καταμεσίς των συναυλιών, έριξε μια απίστευτη μπόρα, με κρύα, παγωμένη βροχή, που κράτησε σχεδόν 20 ώρες. Και ο χώρος του φεστιβάλ να έχει μετατραπεί σε θέρετρο για λασπόλουτρα. Για μας τους ψαρωμένους Έλληνες κάτι τέτοιο ήταν εντελώς πρωτόγνωρο, αλλά σύντομα διαπιστώσαμε πως ο κόσμος μιας χαρά πέρναγε και έτσι. Και φυσικά το φεστιβάλ έγινε κανονικότατα. Καμία συναυλία δεν διεκόπη. ;)
Τέτοια όμορφα που λέτε, και πολλά άλλα ακόμα... ;)
Περάσαμε καλά και θέλουμε να πάμε πάλι. Γυρνώντας λοιπόν, και περίπου την ίδια εποχή που έκανα το blog, έφτιαξα και τρία βιντεάκια που λίγο πολύ συνοψίζουν την εμπειρία. Είναι μια σύνθεση με βίντεο, τόσο απο τα λάιβ όσο και απο τα πάρτυ και τον χώρο του φεστιβάλ, φωτογραφίες και μουσική, που μου πήρε κάποιες μέρες να κάνω, αλλά το χάρηκα και άξιζε τον κόπο. Συνολική διάρκεια: 25 λεπτά! Σαν μίνι ντοκυμανταίρ ένα πράγμα. :P
Και με αυτό σας αφήνω για λίγο καιρό. Το φονικό κουνέλι πάει διακοπές! Τις οποίες, πιστέψτε με, έχει πολύ ανάγκη, οι τελευταίοι μήνες είχαν ζόρια... Πάμε να λιώσουμε λοιπόν! Και να πω εδώ πως με το "λιώσιμο" εννοώ ατελείωτο χαλάρωμα. Κάτι που εύχομαι σε όλους σας, γιατί το χρειαζόμαστε, και γιατί είμαστε γαμάτοι και το αξίζουμε.
Τo φονικό κουνέλι πάει λοιπόν να κάνει καμιά βουτιά! Τα λέμε σύντομα, να προσέχετε. ;)
~
28 Ιουλίου 2009
Μεταμεσονύχτιες σκέψεις ενός συναισθηματικού τρωκτικού
~
Εμείς εδώ στην κουνελόχωρα είμαστε ζώα μεν (και ό,τι συνεπάγεται αυτό), αλλά ζώα με ανησυχίες και προβληματισμούς. Ένας καλός φίλος, το συναισθηματικό τρωκτικό, είπε να καταγράψει χθες αργά τη νύχτα (η καλύτερη ώρα για τέτοιες κουβέντες) κάποιους πρόσφατους προβληματισμούς του. Για να τους ακούσουμε λοιπόν! (προσοχή, το κείμενο αυτό διαβάζεται καλύτερα αργά το βράδυ)
(προσθέτω, έναν μήνα μετά: σε περίπτωση που δεν έγινε κατανοητό, το φονικό κουνέλι και το συναισθηματικό τρωκτικό είναι ΔΥΟ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ πρόσωπα)
Συναισθηματικό τρωκτικό speaking......
Eρχονται που λετε καποιες στιγμες που εμεις τα ζωντανα αντιμετωπιζουμε τους εαυτους μας... Τους φοβους μας, τα προβληματα μας, τα λαθη μας. Αναρωτιομαστε: "τι μαλακια κανω" , "γιατι την κανω", και επειδη μας αρεσει και η επαναληψη, φυσικα αναρωτιομαστε "γιατι κανω συνεχεια την ιδια μαλακια-μαλακιες" (πχ για τις γυναικες "γιατι συνεχεια μπλεκω με μαλακες", για τους ανδρες "γιατι με βλεπουν ολες σα φιλο?μηπως να γινω μαλακας?" για τη forthnet "γιατι χανω πελατες?")
Τωρα θα χωρισω τους ανθρωπους σε 2 κατηγοριες (ποσα ζευγαρια κατηγοριων για ανθρωπους εχουμε φτιαξει αραγε?). Στην πρωτη κατηγoρια ειμαστε οι ανθρωποι (χοχο καυχιεμαι τωρα που πιστευω οτι ανηκω στην πρωτη κατηγορια) ειμαστε λοιπον οι ανθρωποι οπου πολλες φορες, η ολη αυτη διαδικασια κατα την οποια αυτοβριζομαστε και ψαχνουμε να βρουμε τι δεν παει καλα με την παρτη μας, εχει καποιο θετικο αποτελεσμα, μια "αλλαγη σκεψης" και μια "στροφη στη ζωη" κλπ. Μας οδηγει στη ριζα του προβληματος και σε μια προσπαθεια για αυτοβελτιωση,με ικανοποιητικα (καποιες φορες) αποτελεσματα.
ΟΜΩΣ: Η προσπaθεια ειναι πολλες φορες δυσκολη και απαιτει θυσιες. Ετσι την αφηνουμε στη μεση. Ε ανθρωποι ειμαστε και κουραζομαστε ευκολα... Αλλα και παλι το οτι φτασαμε μεχρι εκει που φτασαμε ειναι καλο,δεν ειναι? Μπορει στο μελλον να προχωρησουμε!
Ετσι μας θελω αισιοδοξους και κουλ!!!
Το προβλημα εδω ειναι οτι η συνεχης παραταση της προσπαθειας ειναι αντιστροφως αναλογη της ημερομηνιας ληξης μας.. Γιατι την παραταση μπορουμε να την συνεχιζουμε αιωνια αλλα σε καποια φαση χωρις να το παρουμε χαμπαρι θα ληξει το συκωτι, η καρδια, ο εγκεφαλος, ο προστατης, το γαλα, τα φυστικια... κατι... Γι' αυτο καλο ειναι να μην το τραβαμε πολυ ε? Εξαλου αργα η γρηγορα θα ξαναβρεθουμε σε μια παρομοια κατασταση τυπου "τι κανω λαθος". Μη μαζευτουν και πολλες...
Παμε τωρα και στη Β κατηγορια. Σ' αυτη ανηκουν παρα πολλοι ανθρωποι με τους περισσοτερους απο τους οποιους ευτυχως δεν κανω πολυ παρεα πια... Ειναι οι ανθρωποι που οταν ερχεται η στιγμη της ερωτησης "τι παει στραβα","ποιος κανει λαθος" απαντανε: "οχι εγω". Προσπαθουνε τοσο εντονα να αποφυγουν (ειτε καποιες, ειτε ολες) τις καταστασεις αυτοκριτικης, και να αποδειξουν οτι ειναι σωστοι. Βεβαια θα μου πειτε η εννοια του σωστου και του λαθους ειναι σχετικη και υποκειμενικη... Αλλα σχεδον παντα να μην παει κατι στραβα με την παρτη σου δε γινεται!
Δεν τους αδικω. Ειναι δυσκολο ενα εγωιστικο oν σα τον ανθρωπο να δεχτει την όποια μαλακια του και να προσπαθησει να βελτιωθει... Οχι ψεματα... Τους αδικω και μου τη βαρανε απιστευτα. Γιατι δε γουσταρω π.χ να μου πουλαει μουρη ο αλλος για μια μαλακια που κανω στη ζωη μου και μετα οταν του λεω για αυτον να βρισκει χιλιες παπαριες για να καλυφθει και να βγει σωστος.. Γιατι ειναι πολλοι απ αυτους χαιρονται οταν βλεπουν οτι κατι παει στραβα με την παρτη σου. Οτι εχεις καποιο κομπλεξ, καποιο προβλημα, κανεις καποια μαλακια. Και γουσταρουν πολυ να στο μοστραρουν στη μαπα.
Αλλα μη πεις κατι γι' αυτους. Θα αρχισουν να ρητορευουν και να βρισκουν χιλιους δυο (1002) τροπους για να καλυφθουν. Δλδ σε κανουν να λες "ρε πουστη τι σκατα που τα σκεφτονται ολα αυτα και τα λενε!".. Γιατι ειναι πολλοι το χουν κανει επαγγελμα αυτο και ειναι και πολυ καλοι σ' αυτο που κανουν μαλιστα!! Κατι σα δικηγοροι του εαυτου τους και δικαστες των αλλων ενα πραμα...
Αλλα στην τελικη εγω θα παω σπιτι μου και θα σκεφτω τι παει στραβα, (και αν οντως κατι παει στραβα θα προσπαθησω να το αλλαξω). Αυτος θα παει σπιτι του και το αλλο πρωϊ θα ναι ο ιδιος που ταν και χθες... Και αν συναντησει ξαφνικα στη ζωη του καμια μαλακια του στο δρομο να τον κοιταει, θα στριψει στο επομενο στενο για να την αποφυγει..
Δε λεω οτι οσοι ανηκουν στην πρωτη κατηγορια δεν πεφτουν ποτε στη δευτερη, ή οτι οι της δευτερης δεν περνανε να πουν ενα γεια στην πρωτη... Ουτε λεω "κοιταξτε εγω δεν ειμαι εγωιστικο ον".. Θα ταν χαζο να πω κατι τετοιο... (σ' αυτο το σημειο να πω οτι δε μ' αρεσει να προσπαθω να το παιζω αθωος περιστερος και να λεω οτι υπαρχουν παντα οι εξαιρεσεις, και οτι οχι δεν θεωρω πως ολα ειναι σταθερα και οπως τα λεω και μπλα μπλα μπλα.. Ναι μου τη βαραει πολυ να γραφω στο τελος ενος κειμενου οτι μπορει να κανω και λαθος. Αλλα δυστυχως δεν εννοειται αυτο, οποτε πρεπει να το γραψω...)
Στην τελικη δε ξερω αν πρεπει να χαρω για μενα που θα κατσω συνηθως παρεα με το προβλημα μου και θα πιασουμε κουβεντα, ή αν πρεπει να στεναχωριεμαι που ο αλλος θα πρεπει να στριβει συνεχεια στα στενα για να αποφευγει τον εαυτο του....
Υ.Γ αυριο που θα παρω τηλ στη forthnet να τους ρωτησω γιατι μου εχουν σακατεψει τη συνδεση μου... θα μου πουν "δε φταιμε εμεις", "φταιει ο οτε", ή "το καλωδιο σου ειναι πολυ μακρυ ή πολυ κοντο"... σταδιαλα μια Dota σαν ανθρωποι να παιξουμε δε μπορουμε...
Υ.Γ 2 ναι ειμαι ανορθογραφος και ξεχασα να βαλω τονους.... Αντε καληνυχτες τα λεμε!
~
Εμείς εδώ στην κουνελόχωρα είμαστε ζώα μεν (και ό,τι συνεπάγεται αυτό), αλλά ζώα με ανησυχίες και προβληματισμούς. Ένας καλός φίλος, το συναισθηματικό τρωκτικό, είπε να καταγράψει χθες αργά τη νύχτα (η καλύτερη ώρα για τέτοιες κουβέντες) κάποιους πρόσφατους προβληματισμούς του. Για να τους ακούσουμε λοιπόν! (προσοχή, το κείμενο αυτό διαβάζεται καλύτερα αργά το βράδυ)
(προσθέτω, έναν μήνα μετά: σε περίπτωση που δεν έγινε κατανοητό, το φονικό κουνέλι και το συναισθηματικό τρωκτικό είναι ΔΥΟ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ πρόσωπα)
Συναισθηματικό τρωκτικό speaking......
Eρχονται που λετε καποιες στιγμες που εμεις τα ζωντανα αντιμετωπιζουμε τους εαυτους μας... Τους φοβους μας, τα προβληματα μας, τα λαθη μας. Αναρωτιομαστε: "τι μαλακια κανω" , "γιατι την κανω", και επειδη μας αρεσει και η επαναληψη, φυσικα αναρωτιομαστε "γιατι κανω συνεχεια την ιδια μαλακια-μαλακιες" (πχ για τις γυναικες "γιατι συνεχεια μπλεκω με μαλακες", για τους ανδρες "γιατι με βλεπουν ολες σα φιλο?μηπως να γινω μαλακας?" για τη forthnet "γιατι χανω πελατες?")
Τωρα θα χωρισω τους ανθρωπους σε 2 κατηγοριες (ποσα ζευγαρια κατηγοριων για ανθρωπους εχουμε φτιαξει αραγε?). Στην πρωτη κατηγoρια ειμαστε οι ανθρωποι (χοχο καυχιεμαι τωρα που πιστευω οτι ανηκω στην πρωτη κατηγορια) ειμαστε λοιπον οι ανθρωποι οπου πολλες φορες, η ολη αυτη διαδικασια κατα την οποια αυτοβριζομαστε και ψαχνουμε να βρουμε τι δεν παει καλα με την παρτη μας, εχει καποιο θετικο αποτελεσμα, μια "αλλαγη σκεψης" και μια "στροφη στη ζωη" κλπ. Μας οδηγει στη ριζα του προβληματος και σε μια προσπαθεια για αυτοβελτιωση,με ικανοποιητικα (καποιες φορες) αποτελεσματα.
ΟΜΩΣ: Η προσπaθεια ειναι πολλες φορες δυσκολη και απαιτει θυσιες. Ετσι την αφηνουμε στη μεση. Ε ανθρωποι ειμαστε και κουραζομαστε ευκολα... Αλλα και παλι το οτι φτασαμε μεχρι εκει που φτασαμε ειναι καλο,δεν ειναι? Μπορει στο μελλον να προχωρησουμε!
Ετσι μας θελω αισιοδοξους και κουλ!!!
Το προβλημα εδω ειναι οτι η συνεχης παραταση της προσπαθειας ειναι αντιστροφως αναλογη της ημερομηνιας ληξης μας.. Γιατι την παραταση μπορουμε να την συνεχιζουμε αιωνια αλλα σε καποια φαση χωρις να το παρουμε χαμπαρι θα ληξει το συκωτι, η καρδια, ο εγκεφαλος, ο προστατης, το γαλα, τα φυστικια... κατι... Γι' αυτο καλο ειναι να μην το τραβαμε πολυ ε? Εξαλου αργα η γρηγορα θα ξαναβρεθουμε σε μια παρομοια κατασταση τυπου "τι κανω λαθος". Μη μαζευτουν και πολλες...
Παμε τωρα και στη Β κατηγορια. Σ' αυτη ανηκουν παρα πολλοι ανθρωποι με τους περισσοτερους απο τους οποιους ευτυχως δεν κανω πολυ παρεα πια... Ειναι οι ανθρωποι που οταν ερχεται η στιγμη της ερωτησης "τι παει στραβα","ποιος κανει λαθος" απαντανε: "οχι εγω". Προσπαθουνε τοσο εντονα να αποφυγουν (ειτε καποιες, ειτε ολες) τις καταστασεις αυτοκριτικης, και να αποδειξουν οτι ειναι σωστοι. Βεβαια θα μου πειτε η εννοια του σωστου και του λαθους ειναι σχετικη και υποκειμενικη... Αλλα σχεδον παντα να μην παει κατι στραβα με την παρτη σου δε γινεται!
Δεν τους αδικω. Ειναι δυσκολο ενα εγωιστικο oν σα τον ανθρωπο να δεχτει την όποια μαλακια του και να προσπαθησει να βελτιωθει... Οχι ψεματα... Τους αδικω και μου τη βαρανε απιστευτα. Γιατι δε γουσταρω π.χ να μου πουλαει μουρη ο αλλος για μια μαλακια που κανω στη ζωη μου και μετα οταν του λεω για αυτον να βρισκει χιλιες παπαριες για να καλυφθει και να βγει σωστος.. Γιατι ειναι πολλοι απ αυτους χαιρονται οταν βλεπουν οτι κατι παει στραβα με την παρτη σου. Οτι εχεις καποιο κομπλεξ, καποιο προβλημα, κανεις καποια μαλακια. Και γουσταρουν πολυ να στο μοστραρουν στη μαπα.
Αλλα μη πεις κατι γι' αυτους. Θα αρχισουν να ρητορευουν και να βρισκουν χιλιους δυο (1002) τροπους για να καλυφθουν. Δλδ σε κανουν να λες "ρε πουστη τι σκατα που τα σκεφτονται ολα αυτα και τα λενε!".. Γιατι ειναι πολλοι το χουν κανει επαγγελμα αυτο και ειναι και πολυ καλοι σ' αυτο που κανουν μαλιστα!! Κατι σα δικηγοροι του εαυτου τους και δικαστες των αλλων ενα πραμα...
Αλλα στην τελικη εγω θα παω σπιτι μου και θα σκεφτω τι παει στραβα, (και αν οντως κατι παει στραβα θα προσπαθησω να το αλλαξω). Αυτος θα παει σπιτι του και το αλλο πρωϊ θα ναι ο ιδιος που ταν και χθες... Και αν συναντησει ξαφνικα στη ζωη του καμια μαλακια του στο δρομο να τον κοιταει, θα στριψει στο επομενο στενο για να την αποφυγει..
Δε λεω οτι οσοι ανηκουν στην πρωτη κατηγορια δεν πεφτουν ποτε στη δευτερη, ή οτι οι της δευτερης δεν περνανε να πουν ενα γεια στην πρωτη... Ουτε λεω "κοιταξτε εγω δεν ειμαι εγωιστικο ον".. Θα ταν χαζο να πω κατι τετοιο... (σ' αυτο το σημειο να πω οτι δε μ' αρεσει να προσπαθω να το παιζω αθωος περιστερος και να λεω οτι υπαρχουν παντα οι εξαιρεσεις, και οτι οχι δεν θεωρω πως ολα ειναι σταθερα και οπως τα λεω και μπλα μπλα μπλα.. Ναι μου τη βαραει πολυ να γραφω στο τελος ενος κειμενου οτι μπορει να κανω και λαθος. Αλλα δυστυχως δεν εννοειται αυτο, οποτε πρεπει να το γραψω...)
Στην τελικη δε ξερω αν πρεπει να χαρω για μενα που θα κατσω συνηθως παρεα με το προβλημα μου και θα πιασουμε κουβεντα, ή αν πρεπει να στεναχωριεμαι που ο αλλος θα πρεπει να στριβει συνεχεια στα στενα για να αποφευγει τον εαυτο του....
Υ.Γ αυριο που θα παρω τηλ στη forthnet να τους ρωτησω γιατι μου εχουν σακατεψει τη συνδεση μου... θα μου πουν "δε φταιμε εμεις", "φταιει ο οτε", ή "το καλωδιο σου ειναι πολυ μακρυ ή πολυ κοντο"... σταδιαλα μια Dota σαν ανθρωποι να παιξουμε δε μπορουμε...
Υ.Γ 2 ναι ειμαι ανορθογραφος και ξεχασα να βαλω τονους.... Αντε καληνυχτες τα λεμε!
~
27 Ιουλίου 2009
Metallica Art!
26 Ιουλίου 2009
Το Παράφωνο Αηδόνι Προτείνει: Faith No More!
~
Faith No More και μην ακούσω κουβέντα! Στις 10 Αυγούστου οι επανενωμένοι FNM επισκέπτονται για μια και μοναδική συναυλία τη χώρα μας. Το ερώτημα είναι: θα χωρέσει όλο τον τρελό γι' αυτούς κόσμο το Θέατρο Βράχων? Ε λοιπόν, αν το Θέατρο δεν είναι κατάμεστο απο κόσμο εκείνη τη μέρα θα αρχίσω πραγματικά να προβληματίζομαι για την μουσική παιδεία του Έλληνα. (χαχα αστείο ήταν αυτό, μέσος Έλληνας και μουσική παιδεία δε πάνε μαζί)
Επειδή όμως αυτό το αηδόνι δε μπορούσε να περιμένει την καλή του τύχη πότε (και αν) θα τους δει στην Ελλάδα, φρόντισε να τους δει απο πριν, στην Αυστρία! Οι FNM υπήρξαν και ο βασικός λόγος που κλείσαμε για το Nova rock Festival, δύο μήνες πριν, πριν ακόμα ανακοινωθεί πως οι FNM θα έρχονταν και στα μέρη μας...
Και εννοείται το χαρήκαμε όσο δε πήγαινε άλλο! Ορίστε, πάρτε λαχταριστό βιντεάκι που τραβήξαμε απο την εμφάνιση τους στη σκηνή!
Γιατί λοιπόν γουστάρουμε αυτή τη μπάντα? Ίσως γιατί οι κοστουμαρισμένοι κύριοι που είδατε πάνω μπορούν να μεταμορφώνονται απο μια μελωδική μπάντα που πειραματίζεται με jazz, funk ή ακόμα και hip hop, σε έξαλλους punk/thrash/hardcore metalheads, και όλα αυτά εκεί που δε το περιμένει κανείς.
Ή τουλάχιστον δε το περίμενε κανείς κάπου στα τέλη της δεκαετίας του '80, όταν οι FNM κυκλοφορούσαν το "The Real Thing". Τα προηγούμενα χρόνια είχαν ήδη κυκλοφορήσει δύο πολύ ενδιαφέροντα άλμπουμ, τα "We Care A Lot" και το "Introduce Yourself". Αλλά αυτό που έγινε με το "The Real Thing" ήταν απλά το κάτι άλλο. Και ο λόγος ήταν φυσικά η ένταξη στο συγκρότημα της μορφής που ακούει στο όνομα Mike Patton. O Patton είχε δώσει απο παλιά δείγματα του αλλοπαρμένου στυλ του με τους Mr Bungle. Με το που εντάχτηκε στους FNM και ανέλαβε το γράψιμο των τραγουδιών και τα φωνητικά, η μπάντα έμελε να εκτοξευτεί και να μεταδώσει την δημιουργική τρέλα του Patton στο ευρύ κοινό.
Τι μουσική έπαιζαν τελικά οι κύριοι? Στις αρχές των '90ς, όταν απο τη μία μεσουρανούσαν τα hair/pop metal bands και απο την άλλη έκανε την εμφάνιση του το grunge κίνημα, το Real Thing μπέρδεψε πολύ κόσμο, που προσπαθούσε απεγνωσμένα να το εντάξει σε κάποιον μουσικό χώρο. Αρκετοί πιστοί στην "pure" μουσική ενοχλήθηκαν απο όλη εκείνη την ανάμιξη διαφορετικών - φαινομενικά - ηχοτροπίων. Τα πράγματα θα χειροτέρευαν ακόμα περισσότερο με το άλμπουμ που θα διαδεχόταν το Real Thing. Στο μεταξύ ο δίσκος είχε σημειώσει μεγάλη επιτυχία και είχε αποσπάσει και υποψηφιότητα για Grammy.
Οι FNM είχαν αποκτήσει μεγάλη φήμη (θετική όσο και αρνητική) και ο νέος τους δίσκος με το όνομα "Angel Dust" (του 1992) θα αποδείκνυε πως η έκρηξη του Real Thing μόνο τυχαία δεν ήταν. Για πολύ κόσμο το Angel Dust ανήκει στις κορυφαίες ροκ κυκλοφορίες όλης της δεκαετίας του '90. Ακόμα περισσότερο πειραματικό σε σχέση με το The Real Thing, και το πρώτο άλμπουμ που ο Patton είχε ουσιαστική συνεισφορά στη μουσική του κατεύθυνση, ο δίσκος παραμένει ως ένας απο τους "πολυπλοκότερους δίσκους που έχουν κυκλοφορήσει ποτέ απο μεγάλη εταιρία", όπως είχε πει τότε ένας κριτικός. Βασικά είναι απο εκείνα τα άλμπουμ που μου θυμίζουν το "London Calling" των Clash: δε γνωρίζει κανένα μουσικό στεγανό, συνδιάζοντας ένα σωρό διαφορετικά μουσικά είδη, παράγοντας ένα μοναδικό μουσικό αποτέλεσμα, και τελικά, κατορθώνει να γίνει διαχρονικό.
Το κλείσιμο της "αγίας τριάδας" των δίσκων των FNM έρχεται να συμπληρώσει με τον καλύτερο τρόπο το "King For A Day... Fool For A Lifetime", που για πολλούς die-hard fnm fans είναι και το αγαπημένο τους. Και είναι λογικό αυτό, καθώς περιέχει τραγουδάρες, όπως τα "Evidence", "Digging The Grave", "Just A Man" (μεγάλη αγάπη), ή το σαρωτικό "Cuckoo For Caca", το οποίο και τραβήξαμε επίσης live στο Nova Rock και το παρουσιάζουμε. :)
O τελευταίος τους δίσκος ήταν το "Album Of The Year" του 1997. Οι FNM μετά διέλυσαν με τα μέλη τους να ακολουθούν τους δικούς τους δρόμους. Μόλις ένα χρόνο πριν ο Patton δήλωνε πως αμφιβάλλει πολύ για την πιθανότητα κάποιας επανένωσης. Κι όμως! Οι FNM επανενώθηκαν και περιοδεύουν, αφήνοντας μας με ανοιχτό το στόμα, κάνοντας μας να καταλάβουμε για ποιό λόγο τόσοι και τόσοι καλλιτέχνες και μπάντες τους σέβονται απεριόριστα.
Προσωπκά, ανάμεσα στα τρία κορυφαία τους άλμπουμ μου είναι πολύ δύσκολο να διαλέξω αγαπημένο, θα έλεγα ίσως το "The Real Thing", με ελάχιστη διαφορά απο τα άλλα δύο. Τους είδαμε, ήταν φοβεροί, ο Patton απλά ήταν μοναδικός, και είμαστε σίγουροι πως θα αφήσουν το ελληνικό κοινό με ανοιχτό το στόμα στις 10 του μήνα. Όσο αφορά εμένα, πολύ θα θελα να πετάξω και να τρυπώσω κάπως ως τη συναυλία (σαν πουλί που είμαι, χεχε) και να τους απολαύσω για δεύτερη φορά, αν και μάλλον δεν είναι το πιο πιθανό σενάριο. Δεν έχει σημασία όμως, τους είδαμε ήδη και τους χαρήκαμε. Ναι, είναι πολύ μεγάλη μπάντα. ;)
Faith No More και μην ακούσω κουβέντα! Στις 10 Αυγούστου οι επανενωμένοι FNM επισκέπτονται για μια και μοναδική συναυλία τη χώρα μας. Το ερώτημα είναι: θα χωρέσει όλο τον τρελό γι' αυτούς κόσμο το Θέατρο Βράχων? Ε λοιπόν, αν το Θέατρο δεν είναι κατάμεστο απο κόσμο εκείνη τη μέρα θα αρχίσω πραγματικά να προβληματίζομαι για την μουσική παιδεία του Έλληνα. (χαχα αστείο ήταν αυτό, μέσος Έλληνας και μουσική παιδεία δε πάνε μαζί)
Επειδή όμως αυτό το αηδόνι δε μπορούσε να περιμένει την καλή του τύχη πότε (και αν) θα τους δει στην Ελλάδα, φρόντισε να τους δει απο πριν, στην Αυστρία! Οι FNM υπήρξαν και ο βασικός λόγος που κλείσαμε για το Nova rock Festival, δύο μήνες πριν, πριν ακόμα ανακοινωθεί πως οι FNM θα έρχονταν και στα μέρη μας...
Και εννοείται το χαρήκαμε όσο δε πήγαινε άλλο! Ορίστε, πάρτε λαχταριστό βιντεάκι που τραβήξαμε απο την εμφάνιση τους στη σκηνή!
Γιατί λοιπόν γουστάρουμε αυτή τη μπάντα? Ίσως γιατί οι κοστουμαρισμένοι κύριοι που είδατε πάνω μπορούν να μεταμορφώνονται απο μια μελωδική μπάντα που πειραματίζεται με jazz, funk ή ακόμα και hip hop, σε έξαλλους punk/thrash/hardcore metalheads, και όλα αυτά εκεί που δε το περιμένει κανείς.
Ή τουλάχιστον δε το περίμενε κανείς κάπου στα τέλη της δεκαετίας του '80, όταν οι FNM κυκλοφορούσαν το "The Real Thing". Τα προηγούμενα χρόνια είχαν ήδη κυκλοφορήσει δύο πολύ ενδιαφέροντα άλμπουμ, τα "We Care A Lot" και το "Introduce Yourself". Αλλά αυτό που έγινε με το "The Real Thing" ήταν απλά το κάτι άλλο. Και ο λόγος ήταν φυσικά η ένταξη στο συγκρότημα της μορφής που ακούει στο όνομα Mike Patton. O Patton είχε δώσει απο παλιά δείγματα του αλλοπαρμένου στυλ του με τους Mr Bungle. Με το που εντάχτηκε στους FNM και ανέλαβε το γράψιμο των τραγουδιών και τα φωνητικά, η μπάντα έμελε να εκτοξευτεί και να μεταδώσει την δημιουργική τρέλα του Patton στο ευρύ κοινό.
Τι μουσική έπαιζαν τελικά οι κύριοι? Στις αρχές των '90ς, όταν απο τη μία μεσουρανούσαν τα hair/pop metal bands και απο την άλλη έκανε την εμφάνιση του το grunge κίνημα, το Real Thing μπέρδεψε πολύ κόσμο, που προσπαθούσε απεγνωσμένα να το εντάξει σε κάποιον μουσικό χώρο. Αρκετοί πιστοί στην "pure" μουσική ενοχλήθηκαν απο όλη εκείνη την ανάμιξη διαφορετικών - φαινομενικά - ηχοτροπίων. Τα πράγματα θα χειροτέρευαν ακόμα περισσότερο με το άλμπουμ που θα διαδεχόταν το Real Thing. Στο μεταξύ ο δίσκος είχε σημειώσει μεγάλη επιτυχία και είχε αποσπάσει και υποψηφιότητα για Grammy.
Οι FNM είχαν αποκτήσει μεγάλη φήμη (θετική όσο και αρνητική) και ο νέος τους δίσκος με το όνομα "Angel Dust" (του 1992) θα αποδείκνυε πως η έκρηξη του Real Thing μόνο τυχαία δεν ήταν. Για πολύ κόσμο το Angel Dust ανήκει στις κορυφαίες ροκ κυκλοφορίες όλης της δεκαετίας του '90. Ακόμα περισσότερο πειραματικό σε σχέση με το The Real Thing, και το πρώτο άλμπουμ που ο Patton είχε ουσιαστική συνεισφορά στη μουσική του κατεύθυνση, ο δίσκος παραμένει ως ένας απο τους "πολυπλοκότερους δίσκους που έχουν κυκλοφορήσει ποτέ απο μεγάλη εταιρία", όπως είχε πει τότε ένας κριτικός. Βασικά είναι απο εκείνα τα άλμπουμ που μου θυμίζουν το "London Calling" των Clash: δε γνωρίζει κανένα μουσικό στεγανό, συνδιάζοντας ένα σωρό διαφορετικά μουσικά είδη, παράγοντας ένα μοναδικό μουσικό αποτέλεσμα, και τελικά, κατορθώνει να γίνει διαχρονικό.
Το κλείσιμο της "αγίας τριάδας" των δίσκων των FNM έρχεται να συμπληρώσει με τον καλύτερο τρόπο το "King For A Day... Fool For A Lifetime", που για πολλούς die-hard fnm fans είναι και το αγαπημένο τους. Και είναι λογικό αυτό, καθώς περιέχει τραγουδάρες, όπως τα "Evidence", "Digging The Grave", "Just A Man" (μεγάλη αγάπη), ή το σαρωτικό "Cuckoo For Caca", το οποίο και τραβήξαμε επίσης live στο Nova Rock και το παρουσιάζουμε. :)
O τελευταίος τους δίσκος ήταν το "Album Of The Year" του 1997. Οι FNM μετά διέλυσαν με τα μέλη τους να ακολουθούν τους δικούς τους δρόμους. Μόλις ένα χρόνο πριν ο Patton δήλωνε πως αμφιβάλλει πολύ για την πιθανότητα κάποιας επανένωσης. Κι όμως! Οι FNM επανενώθηκαν και περιοδεύουν, αφήνοντας μας με ανοιχτό το στόμα, κάνοντας μας να καταλάβουμε για ποιό λόγο τόσοι και τόσοι καλλιτέχνες και μπάντες τους σέβονται απεριόριστα.
Προσωπκά, ανάμεσα στα τρία κορυφαία τους άλμπουμ μου είναι πολύ δύσκολο να διαλέξω αγαπημένο, θα έλεγα ίσως το "The Real Thing", με ελάχιστη διαφορά απο τα άλλα δύο. Τους είδαμε, ήταν φοβεροί, ο Patton απλά ήταν μοναδικός, και είμαστε σίγουροι πως θα αφήσουν το ελληνικό κοινό με ανοιχτό το στόμα στις 10 του μήνα. Όσο αφορά εμένα, πολύ θα θελα να πετάξω και να τρυπώσω κάπως ως τη συναυλία (σαν πουλί που είμαι, χεχε) και να τους απολαύσω για δεύτερη φορά, αν και μάλλον δεν είναι το πιο πιθανό σενάριο. Δεν έχει σημασία όμως, τους είδαμε ήδη και τους χαρήκαμε. Ναι, είναι πολύ μεγάλη μπάντα. ;)
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)