Σε αποκλειστική ανταπόκριση μια φωτογραφία από το
αθηναϊκό κέντρο, αυτή τη στιγμή - και ενώ ορδές πολιτών περιμένουν στην ουρά
του ATM. Μεταξύ εκείνων, αν είστε παρατηρητικοί, θα διακρίνετε και μένα.
Απεγνωσμένα προσπαθώντας να τρυπώσω κάπως μέσα από τα κάγκελα, μη βρίσκοντας
τον τρόπο, αγωνιώντας για την τύχη των επενδύσεών μου. Εν ανάγκη ίσως δαγκώσω
κάποιον, μπας και χωθώ πρώτος και σώσω τα λεφτά μου, που απειλούνται.
Ασφαλώς τα κανάλια πρόσφεραν μεγάλα ποσά για την
εξασφάλιση των δικαιωμάτων της αποκλειστικής αυτής φωτογραφίας, μπας και τη
μοιραστούν με τους τηλεθεατές και σκορπίσουν ακόμα καλύτερα τον πανικό.
Έρχεται, βλέπετε, η Συντέλεια του Κόσμου. Εκείνη που πρόβλεψαν πριν τόσους
αιώνες, προφήτες και προφήτες. Αρνήθηκα όμως. Όλα κι όλα, έχω το δικαίωμα να
σκορπίζω μόνος μου τον πανικό σε όσους διαβάζουν τη σελίδα μου.
Δημοψήφισμα; Δεν ντρέπεστε, κύριοι; Καλά δε καθόμουν
στη φωλιά μου; Άνετος μέσα στο λαγούμι μου; Και τώρα με αναγκάζετε να έχω και
ευθύνες από πάνω; Με αναγκάζετε να έχω και διλήμματα; Είστε σοβαροί; Πως θα σας
βρίζω μετά, λέγοντας πως φταίτε εσείς για όλα - ενώ η γούνα μου είναι πάντα
καθαρή ασφαλώς. Με φέρνετε σε εξαιρετικά δύσκολη θέση, να ξέρετε.
Ίσως προλάβω να σώσω τα λεφτά μου... και να
αποδημήσω για κάποια άλλη χώρα, σκάβοντας ένα πελώριο λαγούμι. Εκεί που θα
αποφασίζουν πάντα άλλοι για μένα, όσο εγώ έχω την ησυχία μου. Όπως όταν ήμουν
παιδί. Τι καλά που ήταν τότε. Πάντα οι άλλοι έπαιρναν τις αποφάσεις. Εγώ δεν
είχα λόγο να ανησυχώ για τίποτα, όσο εκείνοι φρόντιζαν για μένα.
Μα είναι πια αργά. Νομίζω πως μεγάλωσα. Έτσι μου
λένε, δηλαδή. Κατάρα.
***
Υστερόγραφο: Η καταφυγή στο χιούμορ είναι αναγκαία
κάποιες φορές. Σε περίπτωση που κάποιος τυχόν ψάρωσε, να προσθέσω πως η
φωτογραφία είναι ψεύτικη.
Η πραγματικότητα τρέχει και μας αναγκάζει (ναι, λέω,
"μας αναγκάζει") να τρέξουμε μαζί της. Δεν είναι κακό απαραίτητα. Ας
ξεμουδιάσουμε και λίγο. Ανεξαρτήτως των συνεπειών του δημοψηφίσματος, η ατελείωτη
αυτή κοινωνική ζύμωση που παρατηρείται (και θα συνεχιστεί τις επόμενες μέρες),
τα άφθονα σχόλια, οι συζητήσεις, οι διαλεκτικές συγκρούσεις και η συμμετοχή...
αυτά αποπνέουν δημοκρατία. Μια ιδέα δημοκρατίας, έστω. Και αυτό είναι καλό.
Επαναλαμβάνω - ανεξαρτήτως του διλήμματος και των
συνεπειών του δημοψηφίσματος. Συνέπειες τις οποίες κανείς δεν μπορεί να ξέρει
από πριν. Γνωρίζουμε μόνο το παρόν, κάθε φορά. Με βάση αυτό λοιπόν και τις εκτιμήσεις
που κάνουμε, πορευόμαστε, λίγο βλέποντας, λίγο περπατώντας στα τυφλά...
Τουλάχιστον δεν μας κρατάει κανένας απ’ το χέρι.
