Κίτρινος καιρός, χλωμός καιρός. Πνιγμένος στην άμμο
και τη σκόνη. Κλίμα άρρωστο, αποπνικτικό. Ατμόσφαιρα βαριά, βήματα στο
πεζοδρόμιο που μοιάζουν με νομάδων στην άμμο.
Περπατάς και αισθάνεσαι σχεδόν πως θα δεις τη σκιά
κάποιας καμήλας δίπλα σου. Περνάς από τα μαγαζιά και νομίζεις πως θα ακούσεις
τη φωνή κάποιου ανατολίτη εμπόρου, με τουρμπάνι στο κεφάλι, ενώ διαλαλεί σε
γλώσσα αραβική την πραμάτεια του. Ο λόφος της Ακρόπολης θαμμένος πίσω από ένα
σεντόνι καταχνιάς - λες και δεσπόζουν Πυραμίδες στην κορφή του. Ο κόσμος
γυροφέρνει με βλέμμα απορημένο, νιώθοντας πως βρίσκεται σε άλλη χώρα, άλλο
χρόνο. Γυρνάς σπίτι σου με το κεφάλι σου βαρύ - λες και σε χτύπησε ο ήλιος της ερήμου
και βλέπεις ψευδαισθήσεις.
Μα κάπου εκεί πίσω βρίσκεται η όαση που αναζητάς. Με
τη φιλόξενη σκιά της και τη δροσερή πηγή. Κάθε έρημος κρύβει μέσα της ένα
πολύτιμο πετράδι. Κάθε αμμοθύελλα κάποια στιγμή κοπάζει, για να αποκαλύψει το
καθαρό τοπίο από πίσω. Κάνε υπομονή.
Μη φοβάσαι την έρημο. Πάντα στην άκρη της βρίσκεται
η θάλασσα.
