Ένας Φόρος Τιμής στο Μίκυ Μάους

~

Χωράει η παιδική ηλικία σ' ένα τόσο δα κειμενάκι? Η φαντασία της, οι εξορμήσεις, τα παιχνίδια, οι μαγικές της περιπέτειες? Γίνεται να κλείσεις τον κόσμο όλο, τον ουρανό και τον πέρα ορίζοντα σ' ένα μικροσκοπικό τσουβάλι?

Προφανώς και είναι αδύνατο. Όπως είναι αδύνατο να συνοψίσω σε λιγότερες, ή περισσότερες προτάσεις, τη σημασία και τον αντίκτυπο που είχαν πάνω μου αυτά τα μικρά, κιτρινισμένα στην πλειοψηφία τους περιοδικά, που βρίσκονται στοιβαγμένα στα συρτάρια του δωματίου μου. 

Ήταν Μάιος του 1988, αν δεν κάνω λάθος. Τελείωνα την πρώτη δημοτικού. Είχα μάθει μεν ανάγνωση, ωστόσο ποτέ δεν είχα επιδιώξει να διαβάσω κάποιο εξωσχολικό κείμενο. Ένα ωραίο μεσημέρι λοιπόν, εκεί που άραζα στο σαλόνι του σπιτιού μου, έπιασα ένα τεύχος του Μίκυ Μάους. Είχα αρκετά τέτοια, ωστόσο περιοριζόμουν ως τότε να κοιτάζω μόνο τις εικόνες - κάποιες φορές επιχειρούσα να σχεδιάσω στο στυλ τους, δημιουργώντας διάφορες έξαλλες μουτζούρες στο χαρτί. Ποτέ όμως δεν είχα προσπαθήσει να διαβάσω το κείμενο.

Το έκανα εκείνο το μεσημέρι. Με αργούς αναγνωστικούς ρυθμούς η ιστορία ξεδίπλωνε το πέπλο της και άνοιγε νέους ορίζοντες για μένα. Αφορούσε τα παπιά, τον Ντόναλντ, τον Σκρουτζ και τα ανιψάκια. Λεγόταν "ο Δόγης της Βενετίας". Πολλά, πολλά χρόνια αργότερα έμαθα πως ήταν ιταλικής προέλευσης, έμαθα και το όνομα του σχεδιαστή. Τότε όμως γνώσεις σαν αυτή ήταν περιττές. Είχα μόλις ανακαλύψει έναν νέο, υπέροχο, ολοζώντανο κόσμο - τον κόσμο των κόμικς! Διάβαζες το κείμενο, έβλεπες τις εικόνες και σχεδόν ένιωθες πως τα σχέδια θα ξεπηδήσουν από το χαρτί και θα περάσουν στο δωμάτιο σου! Αισθανόσουν λες και άκουγες τις φωνές των χαρακτήρων, μέσα από αυτά τα μικροσκοπικά μπαλονάκια.

Η αρχή είχε γίνει. Το καλοκαίρι εκείνο αγόρασα το πρώτο τεύχος του ΚΟΜΙΞ, ενός νέου περιοδικού που αναδημοσίευε τις ιστορίες ενός πολύ ενδιαφέροντα σχεδιαστή. Κάποιου Καρλ Μπαρκς. Στην Ελλάδα κανείς δεν τον γνώριζε με το όνομα του εκείνο τον καιρό - λίγα χρόνια μετά θα τον είχαν πια μάθει όλοι οι κομιξόφιλοι της χώρας.

Το πρώτο εξώφυλλο του Μίκυ Μάους - έτος 1966

Τα χρόνια θα περνούσαν και εκατοντάδες περιπέτειες σε χάρτινους κόσμους θα συνόδευαν την καθημερινότητα μου. Στην πορεία έμελλε να ανακαλύψω πολλά ακόμα στυλ και είδη κόμικς, ωστόσο οι εκδόσεις του Ντίσνεϋ θα ανήκαν πάντα στις αδυναμίες μου. Τα Κλασικά, το Μεγάλο Μίκυ, το Σούπερ Μίκυ, το Αλμανάκο, το Μίκυ Μάους φυσικά και το ΚΟΜΙΞ, το οποίο μας έμαθε πως αυτές οι ιστορίες μπορεί κάλλιστα να αναγνωστούν με την ίδια ακριβώς απόλαυση από έναν ενήλικα.

Και, για δες. Κάποτε, έχοντας πια μεγαλώσει, αποφάσισα να ασχοληθώ περισσότερο ενεργά με αυτά τα σχεδιάκια, αυτές τις ιστοριούλες. Αποφάσισα να φτιάξω τα δικά μου...

Όπως όμως είναι γνωστό: Όλα ξεκίνησαν από ένα ποντίκι.

Πριν λίγες μέρες ανακοινώθηκε πως το Μίκυ Μάους και όλες οι σχετικές εκδόσεις σταματούν την κυκλοφορία τους. Η οικονομική κρίση χτύπησε για άλλη μια φορά. Ένα περιοδικό που ξεκίνησε το έτος 1966. Έζησε τα σκοτεινά χρόνια της Χούντας, το άνοιγμα της Μεταπολίτευσης, διέσχισε καλπάζοντας την Δεκαετία του '80 και τα παρδαλά Nineties, έφτασε ως τα '00ς, συνέχισε μέχρι το 2013... Και μετά από σαρανταπέντε σχεδόν χρόνια έφτασε στο τέλος του. Το είδαμε και αυτό.

Προσωπικά δεν μπορούσα παρά να αποτίσω έναν ελάχιστο φόρο τιμής στο περιοδικό και στις εκδόσεις που σημάδεψαν την παιδική και ενήλικη ζωή μου. Δεν θα ήμουν ο ίδιος χωρίς αυτά. Έκανα λοιπόν το σχέδιο που βλέπετε πάνω. Μια εικόνα που παραπέμπει στο θρυλικό, πρώτο εξώφυλλο του Μίκυ Μάους. Διατήρησα την αισθητική και το στυλ του αρχικού. Μόνο που εκεί ο Μίκυ έρχεται. Τώρα αποχωρεί...

Ποιός ξέρει. Ίσως τον ξαναδούμε κάποτε απ' τα λημέρια μας...

~