The Goth Fish Of Doom

~

Ναι, δικό μου είναι.




~

Φιλοσοφίες Στ' Αμπέλια

Είναι μερικές στιγμές που θες απλά να τα παρατήσεις όλα και ν' αρχίσεις τις φιλοσοφίες. Σε πιάνει κάτι και δε μπορείς να το αφήσεις, παρά μόνο να αφεθείς. Όπως η πείνα ή η δίψα ικανοποιούνται με το φαγητό και το ποτό, η συγκεκριμένη αυτή... "κατάσταση", το ακαθόριστο συναίσθημα αν προτιμάτε, που έχει δημιουργηθεί λόγω διάφορων συγκεκριμένων ερεθισμάτων, δεν ικανοποιείται παρά με το να αρχίσεις να μιλάς, να μιλάς, να μιλάς.... Ακόμα και αν κανείς δεν είναι εκεί να σε ακούσει.

Καλή αρχή λοιπόν. Κάνει θόρυβο ένα δέντρο όταν πέφτει, ενώ δεν είναι κανείς εκεί γύρω για να το ακούσει? Πόσο αυτό που είμαστε ή που κάνουμε ορίζεται σε σχέση με τους άλλους γύρω μας? Υπάρχει ένας βαθύτερος πυρήνας μέσα μας, ή όπως έλεγε εκείνο το ρητό που ήταν γραμμένο με μαρκαδόρο στο πανεπιστήμιο "υπάρχουν πρόσωπα πίσω απο τις μάσκες"?


Πολύ βαθιά το πήγαμε. Ας γίνω πιο συγκεκριμένος. Έτρωγα που λέτε, παρακολουθώντας anime, πριν λίγο. Αλλά αυτή η ακαθόριστη κατάσταση που περιέγραψα πριν δε με άφηνε. Ήξερα πως θα αφήσω το anime να περιμένει, και πως μόλις φάω θα γράψω αυτό το κείμενο. Μόλις φάω. Γιατί το φαγητό, η βιολογική ανάγκη, η απόλαυση (ήταν κέικ βλέπετε, πεντανόστιμο) προηγούνται. Δεν αμπελοφιλοσοφεί κανείς με άδειο στομάχι. Για τον ίδιο λόγο δε περιμένουμε απο όσους τρέχουν κάθε μέρα και δε φτάνουν λόγω συνθηκών ζωής να μας εξηγήσουν τι ήθελε να πει ο Χέγκελ. Κάποιοι έχουμε την πολυτέλεια να το κάνουμε, κάποιοι όχι.

Και η επιλογή που βρίσκεται όμως σε όλα αυτά? Σύμφωνοι, οι συνθήκες σπρώχνουν κάποιους ανθρώπους σε ορισμένες καταστάσεις, και άλλους σε άλλες. Ωστόσο στο τέλος μπορεί κανείς να γίνει μοιρολάτρης και να τα αποδίδει όλα σε καταστάσεις έξω απο αυτόν. Ε λοιπόν, ήταν επιλογή μου τώρα, μες στα ξημερώματα, να αφήσω το άραγμα και να πιάσω το πληκτρολόγιο. Επιλογή... ή παρόρμηση, που οφείλεται με τη σειρά της σε πολύ συγκεκριμένους παράγοντες? (εκείνο το συναίσθημα το περίφημο που περιέγραψα, το οποίο με ωθούσε να γράψω).

Κατά έναν περίεργο τρόπο, έχω την αίσθηση πως ισχύουν και τα δύο. Επιλογή και φυσική παρόρμηση. Μαζί. Και Σαρτρ, και Σπινόζα. Σα να λέμε, οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Θα εξηγούσα γιατί πιστεύω πως ισχύουν παράλληλα, αλλά βαριέμαι. Δεν είναι ο στόχος μου να γράψω φιλοσοφική πραγματεία εξάλλου.




Ας μπω στο ψητό (βαθιά μέσα στ' αμπέλι). Σκέφτεσαι γύρω απο τη ζωή και πόσο φευγαλέα φαίνονται κάποια πράγματα. Τις προάλλες, λίγες μέρες πριν, περνούσαμε με τ' αμάξι απο τις δασώδεις περιοχές γύρω απο την Νέα Μάκρη, Πεντέλη κλπ, πηγαίνοντας για μπάνιο στην παραλία. Τα δάση αυτά τώρα κάηκαν. Παρακολουθούμε τα γεγονότα απο τις οθόνες μας (της τηλεόρασης ή του υπολογιστή) και σχεδόν, βιώνουμε την μαγική εκείνη αίσθηση πως "αυτό που βλέπω είναι κοντά αλλά και μακριά μου, τόσο ώστε να μη μπορεί να με πιάσει". Πιστεύω πως είναι η ίδια ακριβώς αίσθηση που έχουμε μικρά παιδιά, όταν κουκουλωνόμαστε στο κρεββάτι και σκεφτόμαστε "είμαι ασφαλής εδώ μέσα, στα παπλώματα, και οτιδήποτε υπάρχει εκεί έξω δε μπορεί να με αγγίξει".

Είχε γράψει ο Anthony Giddens, o κοινωνιολόγος, κάποια όμορφα πράγματα γι' αυτή την πρωτογενή αίσθηση ασφάλειας, την οποία είχε συνδέσει με τις εμπειρίες απο την ανατροφή μας με τη μητέρα μας. Και η οποία αίσθηση ασφάλειας φυσικά, ή ακόμα και παντοδυναμίας μερικές φορές, είναι απόλυτα φυσική. Απλά, δε παύει να συνιστά χαρακτηριστικό δικό μας, της σκέψης μας, των συναισθημάτων μας. Πέρα και έξω απο μας, υπάρχει η Φύση, που δε γνωρίζει καλό, δε γνωρίζει κακό, δε γνωρίζει ασφάλειες και μη, απλά κυλάει στον δρόμο της, και μεις μαζί μ' αυτήν (μια που μέρος της είμαστε και οι ίδιοι, και θα λεγε κανείς πως το "πέρα και έξω" που είπα είναι ως και παραπλανητικό). Κάνει λοιπόν θόρυβο το δέντρο όταν πέφτει?

Γι' αυτό μερικές φορές συμβαίνουν πράγματα και λέμε "πως είναι δυνατόν να συνέβη κάτι τέτοιο σε μένα?". Είναι οι στιγμές που βγαίνουμε απο το καβούκι μας, που κοιτάμε "πέραν της οθόνης" και διαπιστώνουμε πως οι φλόγες, η φωτιά, ενδεχομένως αφορούν και μας...

Οι στιγμές αυτές όμως δε μπορούν παρά να είναι λίγες σχετικά. Ταρακουνάνε υπερβολικά όμως και εμείς οι άνθρωποι δε γουστάρουμε τόσο ταρακούνημα - είμαστε όντα της χαλάρωσης. Ή μάλλον, της ψευτοχαλάρωσης, εκείνης με το δήθεν χαμόγελο, της "μάσκας μπροστά απο το πρόσωπο". Κι όμως θα έπρεπε να μάθουμε να χαλαρώνουμε πραγματικά, αν θέλετε τη γνώμη μου. Γεμίσαμε με ψυχαναγκαστικούς, αγχωτικούς, εργασιομανείς, κόσμο που τρέχει σαν τρελός και απλά του είναι αδύνατο να χαλαρώσει λιγάκι. Ίσως φοβάται να χαλαρώσει. Γιατί τότε μπορεί να ταρακουνηθεί απο σκέψεις και συναισθήματα δυσάρεστα, που θα ήταν καλύτερο να αποδιώξει.

Οι υπαρξιστές έλεγαν πως αυτό το άγχος είναι απαραίτητο για να συνειδητοποιήσει ο άνθρωπος την μοναδικότητα του, τη θέση του στον κόσμο, και να μάθει να ζει αυθεντικά, επιλέγοντας συνειδητά τη ζωή του. Ναι λοιπόν, χρειάζεται ο φόβος, εφόσον αποτελέσει έναυσμα για κάτι καλύτερο - και όχι εμπόδιο.


Αν σκέφτομαι πως μπορεί να γίνει κάτι και να πάψω αύριο να υπάρχω (έτσι απλά), μπορεί να αντιδράσω με διάφορους τρόπους. Μια πιθανή αντίδραση θα ήταν να φοβηθώ και να το ρίξω σε σκόρπιες απολαύσεις της "στιγμής", ένα κούφιο "seize the day", μια θέληση βουτιάς σε ουσίες και καταστάσεις λήθης και ηδονής. Ένα αιώνιο παρόν, χωρίς στόχους, χωρίς τίποτα. Αν πάψω να υπάρχω κάποια στιγμή, ποιός ο λόγος να χαραμίζομαι σε ανούσιους στόχους και φιλοδοξίες?... Ωστόσο αυτή δεν είναι παρά μια ψευτολύση για μένα. Το πότε θα σε βρει δε γίνεται να το ξέρεις. Το θέμα είναι όχι απλά να υπάρχεις, αλλά να ζεις. Και "ζω" δε σημαίνει μόνο τρώω, κάνω σεξ, κοιμάμαι, πίνω, χέζω κλπ. Ούτε "διασκεδάζω", συχνά μάλιστα εις βάρος άλλων. ΖΩ σημαίνει να είμαι αληθινός, να πατάω στο παρόν κοιτώντας προς το μέλλον και έχοντας το παρελθόν ως οδηγό μου. Σημαίνει να είμαι ΜΕΣΑ στον χρόνο, όχι απλά σε μια μονάχα μέρα, αλλά στο χθες και στο αύριο, και στο πολύ μετά ακόμα.

Όποιος κοιτάει πολύ μακριά κινδυνεύει να σκοντάψει. Όποιος κοιτάει μόνο το έδαφος κάτω απο τα πόδια του κινδυνεύει να πέσει σε κανέναν τοίχο.

Μερικές φορές χρειάζεται να τα σκέφτεσαι αυτά. Μπορεί να φαίνονται λίγο βαριά (σίγουρα δεν είναι για όλες τις ώρες), αλλά μπορεί να ωφελήσουν. Να σε κάνουν να σκεφτείς πως κάπου έχεις σφάλλει ενδεχομένως, ή πως αφιερώνεις χρόνο σε λάθος πράγματα (είτε αυτά είναι δραστηριότητες, είτε άνθρωποι που ξέρεις, είτε σκέψεις και συναισθήματα σου). Άλλο πράγμα που έλεγαν οι υπαρξιστές (ο Σαρτρ συγκεκριμένα) ήταν πως είμαστε ό,τι πράττουμε. Βαρύ κι αυτό, αν το σκεφτεί κανείς στην ουσία του. Αλλά και απελευθερωτικό, απο μια άλλη άποψη. Όπως είπα και πριν, μπορεί να αποτελέσει έναυσμα για κάτι καλύτερο.

Συχνότερα όμως, πολύ συχνότερα, δεν αποτελεί παρά συστατικό για μια νύχτα ατελείωτης αμπελοφιλοσοφίας. Αισθάνομαι πως είπα πολλά σήμερα, μα και ελάχιστα ταυτόχρονα. :) Ίσως γιατί δεν "κατέληξα" κάπου. Περισσότερο άνοιξα ορισμένες πόρτες, έκανα μερικές βόλτες, και βγήκα πάλι. Αν είστε απο εκείνους που θέλετε καταλήξεις όμορφες, πάρτε διαβάστε τη Βίβλο ή το Κοράνι. Εκεί δεν αφήνει καμία πόρτα ανοιχτή. :)

Για τη διαδρομή το κάναμε απλά, την "πορεία" που λένε. Ή μάλλον, τη νυχτερινή μας βόλτα. Ο προορισμός είναι κάπου πέρα, και προτιμάμε να τον ατενίζουμε απο μακριά. Όσο αφορά τον εαυτό μου, δε ξέρω αν "ξεδίψασε" εκείνο το συναίσθημα που με ώθησε εξαρχής να αφήσω το anime μου και να γράψω αυτό το κείμενο, μες στα ξημερώματα. Μάλλον είναι απο εκείνα τα συναισθήματα που αναβλύζουν συνεχώς, σαν αιώνια πηγή, δε στερεύουν ποτέ. Απλά υπάρχουν φάσεις που ακούς απο μακριά τον ήχο του νερού μέσα σου....

Το τελευταίο που θα πω είναι: ας γίνει ό,τι είναι να γίνει. Δε μας αφορά ό,τι δε μπορούμε να επηρεάσουμε με τις πράξεις μας.

Αυτά λοιπόν, πάω να πιω νερό γιατί δίψασα. (και να ολοκληρώσω το επεισόδιο εκείνου του anime, που παρεμπιπτόντως είναι φοβερό :P)

Όλα Καλά, Στον Τελειότερο Των Κόσμων

~


ΥΓ - Όχι, δεν είμαστε τόσο πολύ στον κόσμο μας. Η εικόνα αυτή είναι απλά το δικό μας έμμεσο σχόλιο για όσα γίνονται. Σήμερα και φέτος και κάθε χρόνο τέτοια εποχή σε αυτή τη χώρα (αλλά όχι μόνο σε αυτή τη χώρα). Απο πότε οι πυρκαγιές έγιναν θεσμός?

Αλλά δε θα γκρινιάξουμε. Δε θα αρχίσουμε να κατηγορούμε προς πάσα κατεύθυνση. Δε θα αρχίσουμε τον ωχαδερφισμό. Αντίθετα, θα παραθέσουμε μια όμορφη, εξωτική καλοκαιρινή εικόνα. :)

(πρόσθετο επόμενης μέρας: ...και ας μυρίζει καμμένο εδώ που μένουμε)

Φίλε συμπολίτη που αρχίζεις πάλι να γκρινιάζεις, άσε τη γκρίνια (με την οποία ποτέ δεν άλλαξε τίποτα) και θυμήσου, ποιά είναι η δική σου τυχόν ευθύνη για όσα γίνονται, ή όσα δεν γίνονται σε αυτή τη χώρα? Ξανά και ξανά και ξανά.

Καληνύχτα και καλή τύχη, για όσους πραγματικά την έχουν ανάγκη.

~

Διακοπές και Σεξ

~




~

Θα Το Πεις

~
Τι κάνει ο άνθρωπος όταν βαριέται? Ακόμα χειρότερα, τι κάνει ενώ είναι μέσα Αυγούστου και λείπει ο μισός κόσμος, ενώ αυτός προσπαθεί να αναρώσει απο το τέλος των διακοπών? Ακόμα χειρότερα, τι κάνει ενώ η ζέστη τον έχει σίγουρα χτυπήσει?

Πέραν των γνωστών (ξύσιμο, πέρασμα ώρας στο pc, διάβασμα κανενός βιβλίου, κι άλλο ξύσιμο, κλπ), μπορεί να κάνει και κάτι δημιουργικό.

Όπως αυτό εδώ το βιντεάκι που έφτιαξα για παράδειγμα. Αναδομώντας ένα βίντεοκλιπ απο την αρχή. Μου άρεσε, το διασκέδασα, και ίσως κάνω κι άλλα τέτοια στο μέλλον. :P

Για πάμε λοιπόν!

Αυταααα, να ταν κι άλλα

~



Αράζω που λέτε στην παραλία, με μια δροσερή γρανίτα φράουλα στο χέρι. Έχω αφήσει το βιβλίο στην άκρη και χαλαρώνω, παρακολουθώντας την κίνηση. Την τύπισσα με το μπικίνι, τα παιδιά που παίζουν παραπέρα, δυο σκυλιά που χαίρονται, την τύπισσα με το μπικίνι, μια οικογένεια που απλώνει την πετσέτα, την τύπισσα με το μπικίνι. Σκέφτομαι να κάνω άλλη μια βουτιά και μετά θα πάμε στην ταβέρνα για μάσα. Το βράδυ έχει εξόρμηση στην πόλη, μέχρι τότε όμως με βλέπω να ρίχνω έναν χαλαρωτικό υπνάκο.

...Και εκεί που σκέφτομαι το πρόγραμμα της μέρας, ξάφνου, μια σκιά καλύπτει το φως και απλώνεται πάνω μου. Ένα τεράστιο χέρι κάνει αιφνίδια την εμφάνιση του!
"ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΝΑ ΦΥΓΕΙΣ", βροντοφωνάζει! "ΟΙ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΤΕΛΕΙΩΣΑΝ. ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΠΑΛΙ", λέει και η φωνή του αντηχεί σαν κεραυνός.
Και το χέρι μεμιάς με αρπάζει και με σηκώνει απο την ξαπλώστρα.
"Οχι, όχι ακόμα!!!", ουρλιάζω σαν τρελός! "Δεν πρόλαβα να κάνω όσα ήθελα, είναι ακόμα πολύ νωρίς! Δώσε μου μερικές μερούλες επιπλέον!", λέω απεγνωσμένα, ενώ βλέπω την παραλία να χάνεται κάτω απο τα πόδια μου!

...Και πριν καλά καλά καταλάβω τι είχε γίνει, να μαι πάλι στην Αθήνα, σπίτι μου.



Αυτό ήταν λοιπόν, η διαδρομή μας τελείωσε, ελπίζουμε να τη χαρήκατε όσο κράτησε. Και αν δε πήρατε όλα όσα θέλατε, του χρόνου πάλι με το καλό. Οι διακοπές τελείωσαν και εγώ ως συνήθως αρνούμαι την πραγματικότητα. Δε ξέρω γιατί μ' έπιασε τόσο έντονα φέτος ειδικά, αλλά δε μου χει κάτσει καθόλου καλά αυτή η επιστροφή στην Αθήνα. Θέλω να φύγω πάλι, να λείψω για ένα μήνα τουλάχιστον. Ήταν καλά, αλλά ήταν λίγο, πολύ λίγο γαμώτο. Σαν ένα όμορφο γεύμα, απο το οποίο δε φουσκώσαμε όμως, δε ΣΚΑΣΑΜΕ, πως το λένε. Περισσότερο πήραμε μια καλή γεύση του θα λεγα, διαπιστώσαμε οτι μας άρεσε, θέλαμε κι άλλο, και πάνω στη στιγμή που ήταν να φάμε μια γερή μπουκιά - τσουπ - μας το πήραν.

Θα πει κανείς, άλλοι δε πάνε πουθενά. Δεν αντιλέγω, έχω περάσει και γω εξάλλου τέτοιες φάσεις. Αλλά, μα την αλήθεια, φέτος ειδικά είχα ανάγκη για ακόμα περισσότερα. Θα φροντίσω του χρόνου να κάνω ενάμιση μήνα διακοπές. Τουλάχιστον. Θα μαζεύω λεφτά όλο τον χρόνο. Τελικά πρέπει να πάω να ζήσω σ' ένα κοινόβιο, για τρεις μήνες τουλάχιστον. Τότε ίσως χορτάσω και δε μου λείπει μετά. Ή, σε μια φάρμα των ζώων, αν προτιμάτε.

Πήγαμε Κέρκυρα που λέτε. Ωραία ήταν. Χωρίζω το κείμενο κάτω σε δύο μέρη, εκείνο των διακοπών, και ένα δεύτερο λίγο πιο αμπελοφιλοσοφημένο.




Πρώτο Μέρος: Αναμνήσεις απο την Κέρκυρα



Κάναμε διάφορα πράγματα τις μέρες αυτές. Καταρχάς παρατηρήσαμε ενδιαφέρουσες πινακίδες στο καράβι.





Λιώσαμε στον ύπνο.




Χτίσαμε κάστρα (και όχι μόνο) στην άμμο






Χαρήκαμε τα αξιοθέατα, θάλασσες, πόλεις, βουνά και λοιπά υψώματα












Επισκεφτήκαμε σκοτεινά μπουντρούμια και κατακόμβες (ή έστω, είδαμε κάποια που μας έξαψαν τη φαντασία)







...Και πήραμε ιδέες για το πως πρέπει να οχυρωθούμε στις σκηνές του χρόνου, για να μη βρουν τρόπο τα άτιμα τα κουνούπια, αράχνες και λοιπά ζωύφια να μπουν μέσα






Φιλοσοφήσαμε και νιώσαμε το αίσθημα του Απείρου (click στο βίντεο)







Κάναμε ρομαντικές βόλτες στην παραλία





Ήμασταν αυτόπτες μάρτυρες σε αυτοκινητιστικό ατύχημα






Επισκεφτήκαμε την Aqualand και του δώσαμε και κατάλαβε (καταραμένη ξεφορτισμένη μπαταρία της φωτογραφικής, έχασα τη δυνατότητα να τραβήξω την κορυφαία ίσως φωτογραφία των διακοπών - όσοι ήσασταν μαζί μου ξέρετε ποιά εννοώ)












Μάθαμε βασικές ελληνικές εκφράσεις μέσα απο εκπληκτικούς οδηγούς για τουρίστες, καθημερινές εκφράσεις όπως "EIMAI POLY KOCALO" για παράδειγμα. (κάν'τε κλικ, αξίζει)






Θαυμάσαμε το αγγλικό χιούμορ






Βρήκαμε επιτέλους γυαλιά ηλίου της προκοπής





Κάναμε τρελά όργια, ελεύθερος έρωτας και έτσι







Διαπιστώσαμε πως ο φόβος της πανδημίας της γρίπης έχει εξαπλωθεί και στα ζώα της Κέρκυρας, που παίρνουν κι αυτά τα μέτρα τους όπως μπορούν τα καημένα





...Κατατοπιστήκαμε γενικώς....






Νιώσαμε, απλά







Καταναλώσαμε μεγάλες ποσότητες υγρών





Εξάψαμε την καλοκαιρινή επαναστατική μας διάθεση







Διαπιστώσαμε πως τα αγγλικά μας χρειάζονται οπωσδήποτε εξάσκηση







Χαρήκαμε την πισίνα του camping








...Και γενικώς, κάναμε βόλτες






Αυτά και άλλα πολλά. Δε γουστάρω να μιλάω απο τώρα για του χρόνου όμως... κάπως πρέπει να μετριαστεί το αίσθημα. Χμ, χειμερινές διακοπές ίσως...? Κανά ταξιδάκι? Τι να κάνουμε, τα έχουμε που τα έχουμε τα φτερά, θέλουμε να τα χρησιμοποιήσουμε, δέκα μέρες δεν ήταν αρκετές! Τελικά το αίσθημα απόδρασης με διακατέχει πολύ περισσότερο απ' ότι περίμενα...




Μέρος Δεύτερο: Σκέψεις, φαινομενικά αφηρημένες





# Λοιπόν. Το Παιχνίδι τελικά είναι παντού. Ξεκινάμε χωρίς να γνωρίζουμε τους κανόνες του, χωρίς να έχουμε καν επίγνωση οτι συμμετέχουμε οι ίδιοι σ' αυτό. Ίσως γιατί το παιχνίδι αυτό δεν έχει κανόνες, πέρα απο εκείνους που οι ίδιοι κατασκευάζουμε. Οι περισσότεροι απο μας ωστόσο προτιμούμε να παίρνουμε τις οδηγίες έτοιμες απέξω και να προσαρμοζόμαστε σ' αυτές. Κι όμως, το Παιχνίδι αυτό έχει οδηγίες που αλλάζουν με τον χώρο και τον χρόνο, και απο άτομο σε άτομο. Στο Παιχνίδι αυτό δε κερδίζει απαραίτητα ο ικανότερος, ή ο εξυπνότερος. Η τύχη είναι πολύτιμος σύμμαχος, και συχνά το αποτέλεσμα απλά κρίνεται απο ένα ζευγάρι ζάρια. Ένας φέρνει καλό ζάρι, άλλος όχι, έτσι απλά.



Αλλά οι κανόνες, έστω και άγραφοι, έστω και διαρκώς μεταβαλλόμενοι, είναι εκεί, υπάρχουν. Θα πρέπει κανείς να έχει αετήσιο βλέμμα για να τους διακρίνει όπως διαμορφώνονται, σαν ένα λεπτό πέρασμα ανάμεσα στις Συμπληγάδες Πέτρες της Τύχης και της Μοίρας. Είναι εκεί, και σε κοιτάζουν με βλέμμα όλο υπονοούμενα. Μπορείς να διακρίνεις το φευγάτο νόημα εκείνου του βλέμματος, ή ψάχνεις να βρεις τοπία στην ομίχλη? Μπορείς να αφουγκραστείς τον Αιώνιο Ψίθυρο μέσα απο τα διαρκώς κινούμενα κύματα της θάλασσας?


Ίσως ρίξεις τα ζάρια και χάσεις, για άλλη μια φορά. Αλλά κάποια πράγματα δε φαίνονται σε τόσο μικρό εύρος χρόνου, χρειάζονται ματιά απο ψηλά. Υπάρχει όμως ουσία πίσω απο το φαινόμενο?


Μερικές φορές το να προσπαθείς να δαμάσεις τα κύματα είναι λάθος. Δε χρειάζεται να κυριαρχήσεις πάνω στη θάλασσα, ούτε απαραίτητα να αφεθείς, αλλά να μάθεις να χορεύεις με αυτήν...







# Είναι πάντα ωραίο να πηγαίνεις σ' ένα μέρος με πλήθος ατόμων, όπως σ' ένα camping, γιατί σου δίνεται η ευκαιρία να γνωριστείς μαζί τους και να κόψεις διαφορερικούς χαρακτήρες και συμπεριφορές. Απ' όλα είχε φέτος. Στην πλειοψηφία τους εντάξει ατομάκια πάντως. Πολλές επαφές όμως κόπηκαν απότομα στο τέλος. Είναι και διασκορπισμένες σε ένα σωρό μέρη της Ελλάδας, άστα να πάνε. Όχι πως είναι πρώτη φορά που γίνεται αυτό φυσικά, κάθε χρόνο που πάω κάπου μια απ' τα ίδια...

Πολλές καταστάσεις βέβαια τελειώνουν έτσι, με αυτό τον τρόπο, αιφνίδια, χωρίς να έχεις προλάβει να τις χαρείς. Δε σε ρωτάνε "σου φτασε, ή μήπως θέλεις κι άλλο?".


# Άσε την αριστερίλα ρε γαμώτο και δες την ουσία. Δε μπορεί να πλασάρεις επαναστατική διάθεση και να έχεις γεμίσει τον χώρο γύρω απο τη σκηνή σου με σκουπίδια, πεταμένα απο δω και απο κει. Πόσο έλεος πια.


# Όπως φάνηκε και παραπάνω, τα ζώα ειδικά στο camping μια χαρά περνούσαν. Τα ζώα ξέρουν να κοιτάνε την ουσία. Γιατί τα κάνουμε όλα πιο δύσκολα οι άνθρωποι ρε γαμώτο.


# Κλείνοντας, θέλω να αφιερώσω το κάτω τραγούδι σε όσους τολμάνε (παρά τις αντιξοότητες της τύχης) και συνεχίζουν να κοιτάνε το φεγγάρι με μάτια λαμπερά, επιθετικά, τολμηρά, αστραποβόλα...

Μάτια ενός λύκου.