Pollock

"Number 8" - 1947

Είχε αποβληθεί από δύο διαφορετικά σχολεία. Ένα από τα πρώιμα επαγγέλματα του ήταν να καθαρίζει τα αγάλματα στο Central Park της Νέας Υόρκης από τις κουτσουλιές των περιστεριών.

Αντιμετώπιζε σοβαρή εξάρτηση από το αλκοόλ, ενώ βίωνε έντονες καταθλιπτικές περιόδους. Κάποια στιγμή στράφηκε προς την ψυχανάλυση και μελέτησε το έργο του Γιουνγκ. Παράλληλα τον συνάρπαζε το αρχέγονο, συμβολικό πνεύμα της τέχνης των αυτοχθόνων Αμερικανών - των Ινδιάνων, κοινώς. Σε αυτό έβρισκε διέξοδο και ανακούφιση το ανήσυχο του πνεύμα.

"Ο σαμανισμός στην αμερικανική κουλτούρα βρίσκεται πολύ κοντά στο ασυνείδητο", είχε πει κάποτε. Τα παλιότερα του έργα θυμίζουν εκείνα των Μεξικανών ζωγράφων του καιρού του, μα και των υπερρεαλιστών. Δεν έτυχαν, όμως, αναγνώρισης.

Τρία έργα που φανερώνουν την εξέλιξη της τέχνης του. Πάνω "Going West" του 1934-35. Στη μέση "Blue (Moby Dick)" του 1943. Κάτω "The Key" του 1946.

Όσο εισχωρούσε βαθύτερα στα άδυτα του ασυνείδητου και των παγκόσμιων συμβολισμών του, τόσο η τέχνη του γινόταν περισσότερο και περισσότερο αφηρημένη. Κάποια στιγμή έπιασε ένα πινέλο, στάθηκε πάνω από έναν πελώριο καμβά και... άρχισε να το τινάζει. Πλιτς, εδώ, πλιτς, εκεί... Κάτι νέο είχε αρχίσει να ξετυλίγεται στη σκέψη του, σαν απόμακρο όραμα, ή ενδεχομένως μια υπόμνηση απ' τα παλιά - τα πολύ, πολύ παλιά, χιλιετίες και χιλιετίες πριν...

Μία νέα τεχνική είχε γεννηθεί και το αποτέλεσμά της έκανε τον κόσμο να απορήσει. Μα εκείνος συνέχισε. Σταδιακά όλο και περισσότερος κόσμος έβρισκε συναρπαστικά τα παράξενα, αφηρημένα αυτά έργα, με τις ατελείωτες, πολύχρωμες πιτσιλιές που πάνε προς πλήθος κατευθύνσεων, διασταυρώνονται εδώ κι εκεί, αποχωρίζονται η μία την άλλη, για να ενωθούν ξανά, κάποια ανύποπτη στιγμή... Στο τέλος σχηματιζόταν ένα ρευστό μωσαϊκό που σχεδόν νόμιζες πως κινείται, μπροστά στα μάτια σου.

"Number 1 Lavender Mist" - 1950

"Lucifer", 1947

Ονομάστηκε αφηρημένος εξπρεσιονισμός - για όσους επιθυμούν να τοποθετούν σε κλειστά καλούπια την αέναη δημιουργική γλώσσα. Ο εμπνευστής του όμως είχε βρει πια τη γλώσσα του - τη γλώσσα εκείνη που θεωρούσε παράθυρο στο ασυνείδητο.

Θα έφευγε από τη ζωή σε ηλικία 44 ετών, θύμα του αλκοολισμού. Είχε όμως κατορθώσει τον σκοπό του... Να επικοινωνήσει πέρα από τις λέξεις. Να μεταδώσει ένα αρχέγονο μήνυμα στον κόσμο. Το μήνυμα, ναι. Εκείνο ήταν το πιο σημαντικό.

Το όνομα του ήταν Τζάκσον Πόλοκ.