Έπεσε, λέει, το Τείχος του Βερολίνου. Σπουδαία τα λάχανα.
Ο κόσμος όλος περιβάλλεται με τείχη. Ο ουρανός ο
ίδιος είναι χτισμένος με τούβλα. Και μεις οι ίδιοι φέρουμε τα τείχη μέσα μας -
οι ορίζοντες της σκέψης μας είναι τούβλα, το ένα πάνω στ' άλλο, κτίρια θεόρατα
προκαταλήψεων, στερεοτύπων, ιδεοληψίας και δογματισμού.
Η ικανότητα μας να επικοινωνούμε τελειώνει εκεί που
ενώνονται τα τούβλα μεταξύ τους - στο διάστημα το κολλημένο με ασβέστη. Να
μιλάμε, γνωρίζουμε καλά. Να φλυαρούμε ακόμα περισσότερο. Να παραθέτουμε
ατελείωτους μονολόγους στη σειρά, ο ένας με τον άλλον, ω, εδώ είμαστε ειδήμονες. Μα να
επικοινωνούμε... αυτό είναι κάτι άλλο. Ο αντίλαλός μας χάνεται στο διάστημα
ανάμεσα στα τείχη. Ακούμε την ηχώ και μας τρομάζει. Καλύτερη η σιγή, που
τουλάχιστον δεν παραμορφώνει τη φωνή μας.
Ο κόσμος είναι ένα Τείχος, με ορισμένα σκόρπια
παράθυρα εδώ και κει. Και τα τούβλα του είμαστε εμείς οι ίδιοι. Όμοιοι, ο ένας
με τον άλλον. Και στάσιμοι, τόσο στάσιμοι, και κολλημένοι, τόσο κολλημένοι. Και οι πράξεις μας, η καθημερινότητα μας - ίδια
τείχη, απλωμένα μέχρι πέρα!
Και πονάει - πόσο πονάει όταν αρχίζουν και αφαιρούν
τούβλα από το Τείχος σου. Το πολύτιμό σου Τείχος.
Έπεσε, λέει, το Τείχος του Βερολίνου. Σπουδαία τα
λάχανα.
