Η Πραγματικότητα των Εντυπώσεων...

~

(έργο του Renoir)

Μερικές φορές η ανεπτυγμένη νοημοσύνη και φαντασία μας, εκείνα τα στοιχεία δηλαδή που μας διαχωρίζουν από το απλό ζώο, κάνουν τα πράγματα χειρότερα για μας. Μπορεί να πλάθουμε υποθέσεις και σενάρια με τη σκέψη μας, τα οποία έχουν τόση βάση πάνω τους όσο τα σύννεφα στον ουρανό.

Πόσες και πόσες φορές δεν έχουμε πιάσει τον εαυτό μας να διερωτόμαστε για την πραγματικότητα πίσω από τις πράξεις κάποιου? Για τον άνθρωπο πίσω από τη μάσκα. Για την κρυμμένη ουσία πέρα από τα φαινόμενα.

Μπορεί να γνωρίζουμε έναν άνθρωπο, μπορεί και να τον ζούμε για καιρό, και να αναζητούμε διαρκώς κάποια στοιχεία διαφορετικά από εκείνο που μας βγάζει. Να ψάχνουμε τον "αληθινό του εαυτό". Οι άνθρωποι είμαστε "πολύπλοκοι" σε τελική ανάλυση, σωστά? Μπορεί να βρίσκεσαι σε σχέση και να σε απογοητεύουν κάποιες πτυχές στον χαρακτήρα και στην συμπεριφορά του άλλου, ωστόσο να υποχωρείς και να κάνεις υπομονή, με την ελπίδα πως "μπορεί να αλλάξει κάποια στιγμή". Μπορεί να γνωρίζεις κάποιο άτομο και να σου μεταδίδει κάποια αρνητική αίσθηση, ωστόσο να σκέφτεσαι πως αυτό δεν είναι παρά μια "εντύπωση" και πως "η πραγματικότητα είναι διαφορετική". Μπορεί κάποιος να σου φέρεται με τρόπο τέτοιο που να σε στεναχωρεί, ωστόσο να του δίνεις ελαφρυντικά πάνω στη λογική πως "κατά βάθος" είναι εντάξει άτομο.

Και αν τελικά αντιδράσεις σε όσα σε χαλάνε, ο άλλος θα σου πει "δε με ξέρεις, μη με κριτικάρεις λοιπόν!"

Γιατί υπάρχει εκείνη η κρυμμένη "ουσία" του άλλου, σωστά? Η "πραγματική του πλευρά", την οποία εσύ "δε γνωρίζεις", ναι? Σε τελική ανάλυση, πρέπει κάποιον να τον "ζήσεις" πολύ καιρό για να καταλάβεις "τι άτομο είναι πραγματικά". Κάθε ένας από μας έχει έναν καλά κρυμμένο εαυτό μέσα του, και αυτόν τον εαυτό χρειάζεται να σκάψεις για να τον ανακαλύψεις, σα να είναι θαμμένος εκεί από καιρό.

Ωραία λοιπόν. Αυτή είναι η μία όψη του νομίσματος.

Τώρα θα σας μιλήσω για την άλλη όψη.

Εκείνη που λέει πως ο "εαυτός" μας δεν συνιστά μια καλά κρυμμένη ουσία, κάπου εκεί στα άδυτα, σαν μια πλατωνικού τύπου Ιδέα που βρίσκεται αυθύπαρκτη κάπου εκεί στον ουρανό. Αντίθετα πρόκειται για κάτι αυτοδημιούργητο. Κάτι που εξελίσσεται. Κάτι που κατασκευάζουμε οι ίδιοι με τις επιλογές μας.

Αν ο άλλος φέρεται με έναν τρόπο που σε απογοητεύει ή σε ενοχλεί, μη ψάχνεις για κρυφές "ουσίες". Ο εαυτός του είναι οι πράξεις του. Αυτό που δείχνει, αυτό είναι. Το βλέπεις, με τα ίδια σου τα μάτια.

Ό,τι και να λέμε, για το πόσο πολύπλοκοι είμαστε οι άνθρωποι. Ό,τι και να λέμε. Οι αρχικές εντυπώσεις από μόνες τους δεν είναι ποτέ εντελώς παραπλανητικές. Μπορεί να μη μας δίνουν μια ξεκάθαρη εικόνα του άλλου, αλλά μια κατεύθυνση την παρέχουν. Μια χαρακτηριστική ιδέα. Από κει και πέρα στο χέρι μας είναι αν θα εμπιστευτούμε την αρχική εκείνη εντύπωση, ή αν θα επιλέξουμε να πλάσουμε σενάρια με τη φαντασία μας και να χαθούμε στη δίνη τους.

Γιατί μερικές φορές υπάρχουν μόνο τα φαινόμενα. Μερικές φορές υπάρχουν μόνο οι πράξεις και τα λόγια του άλλου απέναντι σου. Εκείνο που βλέπεις άμεσα. Μη ψάχνεις για κρυφές ουσίες και νοήματα πίσω από τις συμπεριφορές. Δεν υπάρχει λόγος να χάνεσαι σε λαβυρίνθους. Εμπιστέψου το ένστικτο σου, ό,τι πιο αρχέγονο και σοφό υπάρχει μέσα σου.

Κάποια πράγματα είναι απλά.

"Adolphe Monet reading in the Garden", έργο του Claude Monet

~